Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Βράδυ Σαββάτου



Είναι Σαββατόβραδο...
Στο κεφάλι μου κοσμεί ένας ωραιότατος κότσος αυτός της τρελής!
Η μπλούζα μου έχει λεκέδες από αλεύρι και λίγα ακόμα υλικά από το κέικ που φτιάξαμε!
Κάθομαι για λίγο στο τζάκι στην αγαπημένη μου γωνιά!
Το σαλόνι παρόλη την ησυχία του μιας και να μικρά κοιμούνται, μου υπενθυμίζει την γλυκιά τους ύπαρξη!
Υπάρχουν πολλά σκόρπια παιχνίδια... Που αρνούμαι να τα ξανά μαζέψω!
Το τζαμί που καθαρίσα το πρωί έχει αποτυπώματα από μικρά χεράκια...
Αχνό φαίνονται στον χαμηλό φωτισμό!
Μιλάω μόνη μου...Αυτό το σπίτι δεν θα μείνει ποτέ καθαρό πάνω από μέρα σκέφτομαι!
Χαζεύω στο facebook
Βλέπω διάφορα πόστ....
Με κρασιά...
Με βόλτες,  με πανσέληνο...
Σκέφτομαι πως έχω να βγω καιρό...
Τα κάποτε Σαββατόβραδα τελείωσαν χρόνια τώρα..
Σχεδόν δεν τα θυμάμαι!
Και οι φορες που θα βγούμε μετρημένες...
Και εκεί που προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από τα παλιά...
Οι σκέψεις μου πηδάνε και σκέφτομαι πως δεν έχει νόημα!
Γιατί αν ήθελα πραγματικά να το κάνω θα το έκανα!
Τις σκέψεις μου διακόπτουν γρήγορα βήματα και κλάμα.
Ο μικρός τρέχει στην αγκαλιά μου!
Άραγε είδε κάποιο όνειρο κακό;
Ή απλά ξύπνησε που δεν με βρήκε κοντά του...
Η αγκαλιά μου είναι αρκετή για να σταματήσουν τα δάκρυα του!
Ένα χάδι που ηρεμεί και πάλι την ανάσα του.
Μία αίσθηση του πόσο σημαντική είμαι για αυτά τα πλάσματα!
Αυτόματα καταλαβαίνω γιατί σήμερα δεν θα ανεβάσω και εγώ μία φωτογραφία με χτενισμένο μαλλί, αγαπημένο κόκκινο κραγιόν και ένα ποτήρι από το αγαπημένο μου κρασί σε ένα μαγαζί κάπου στο κέντρο....
Και η αλήθεια είναι σε αυτή την φάση είναι επιλογή μου τελικά να πίνω απλά ένα κρασί που βρήκα στο ψυγείο, χωρίς κραγιόν χωρίς παρέα.
Έχοντας κρυωμενο τον άντρα μου η βραδιά αποκτά άλλο νόημα!!
(Χρωστάω κείμενο για κρυωμενο σύζυγό)
Νιώθοντας όμως τόσο γεμάτη, και τόσο κουρασμένη ταυτόχρονα ένα ακόμα Σαββατόβραδο!

Καληνύχτα κόσμε!

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Είμαι χαρούμενος!



Η σημερινή μέρα ήταν ντυμένη με λευκές πινελιές!
Αφράτο λευκό το χιόνι άλλαξε τελείως την εικόνα που είχα συνηθίσει να βλέπω κάθε πρωί  από το παράθυρο μου!
Ένιωσα τυχερή που σήμερα δεν δούλευα και ύστερα από έναν μοναχικό ήσυχο πρωινό καφέ ξύπνησα τον γιό μου για να προλάβει να δεί και εκείνος εκείνες τις μικρές λευκές πινελιές που άφησε η χθεσινή βραδιά.
Ο γιος μου απο την ώρα που ξύπνησε ανυπομονούσε να παμε για λίγο κάτω να πιάσει έστω και λίγο χιόνι κάτω από το σπίτι του!
Αφού παίξαμε στην γειτονιά με μικρούς χαρούμενους φίλους μαζευτηκαμε σπίτι.

Ωστόσο από το πρωί τον είχε πιάσει η συνηθισμένη όμως λίγο πιο έντονη ακόμα λόγο- διάρροια!
Μιλούσε ασταμάτητα....
Είπε πολλά όμως αδύνατο να προλάβω να τα θυμηθώ όλα!
Πρός το απόγευμα συγκράτησα κάποιες  ατάκες!!

Λίγο πριν τους βάλω για ύπνο χτύπησε ο μικρός το μάτι του.
Ο μεγάλος αμέσως έτρεξε κοντά του λέγοντας...
-Αχ παιδί μου, να σε δώ, πιστεύω ότι όταν παντρεύεσαι θα έχει γιανει θα δείς!
Του είπε τρυφερά!

Ύστερα του ζήτησα να σταματήσει για λίγο να μιλάει για να κοιμηθεί το μωρό.
Τότε μου εκμυστηρεύτηκε που οφείλεται ο λόγος για τον οποίο μιλάει τόσο πολύ λέγοντας μου..

-Μαμά να σου πω κάτι μάλλον είναι ίωση αυτό που έπαθα!
Ποιό παιδί μου.. Ρώτησα
Αυτό που μιλάω πολύ , πιστεύω  είναι ίωση και ότι θα κρατήσει για χρόνια!!

Σήμερα επίσης έβγαλε επιτέλους το πρώτο του δόντι, για την ακρίβεια τον βοήθησε η γιαγιά!
Μαμά να σου πω κάτι η γιαγιά μου είναι οδοντίατρος χωρίς εργαλεία! Σε αυτήν θα πηγαίνω!

Την ώρα λοιπόν που τον έβγαλα στο κρεβάτι μου λέει

-Μαμά τραγουδά μου λίγο
-Δεν τραγουδάω, δεν έχω ωραία φωνή και ντρέπομαι ειδικά όταν μου το ζητάνε του είπα...
-Μαμά έχεις ωραία φωνή και δεν κάνει ντρέπεσαι το παιδί σου μου είπε!
Έτσι για πρώτη φορά τραγούδησα κατά παραγγελία!!!

Μαμά σήμερα είμαι χαρούμενος πολύ!
Αλήθεια μωρό μου γιατί;
Γιατί χιόνισε και έπαιξα!
Γιατί έχω γιαγιά οδοντίατρο και επιτέλους θα έρθει η νεράιδα να μου φέρει  τα λεφτά μου " εδώ δεν ξέρω τι ακριβώς έχει καταλάβει και αν του χρωστάει η νεράιδα!"
-Γιατί σήμερα καναμε πολλές αγκαλιές.
Γιατί είσαι η καλύτερη μαμά στο σύμπαν!
Και ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος στο σύμπαν!
Και ο αδερφός μου!
Γιατί απλά είμαι τυχερός!

Και έτσι χαρούμενα έκλεισε μία απλή ελαφρός χιονισμένη  χειμωνιάτικη μέρα!
Κάνοντας το μεγάλο μου αγόρι να αισθάνεται χαρούμενος!
Με μικρά απλά πράγματα!!

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Το ξυπνητήρι και τα παράπονα!






Μετα από δύο βδομάδες στο σπίτι με τα παιδιά σήμερα αγανακτισμένη για πρώτη φορά ψιθύρισα πως η Δευτέρα πλησιάζει...
Το μάτι μου γυαλιζε σίγουρα, και το μόνο που ήθελα ήταν να πιω δύο τζουρες καφέ χωρίς να μου μιλάει κανείς, χωρίς να πέφτουν τυχαία ταχα μου αυτοκινητάκια στο φλιτζάνι μου.
Χωρίς να χυθεί ο καφές μου.
Χωρίς να με τραβάνε , χωρίς να τσακώνονται μπροστά μου.
Μπορεί να με ενοχλεί λίγο που θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ξανά το ξυπνητήρι όμως οι δύο βδομάδες ήταν αρκετές για να ξεφύγουμε εντελώς!
Όλα ξεκίνησαν παραμονές των εορτών που το διπλό μας στρώμα στρώθηκε στο σαλόνι μία παράδοση που φέρνει ιδιαίτερη χαρά στα παιδιά!

Τα παιδιά όπως ήταν αναμενόμενο όλη μέρα κυριολεκτικά χοροπηδούσαν πάνω στο στρώμα, καναπέ, τραπεζάκι.
Χοροπηδούσαν τόσο πολύ που από την δεύτερη κιόλας μέρα έλεγα πως το στρώμα πολύ σύντομα θα πάει στην θέση του.
Ο μεγάλος αδιαφορώντας πλήρως καθώς χοροπηδαγε χαρούμενος έλεγε
- σιγά μέχρι το βράδυ θα το έχεις ξεχάσει!
Ο μικρός βλέποντας τον αδερφό του μιμούνταν άψογα κάθε του άλμα!
Εγώ έμενα σαν στήλη άλατος χωρίς άλλα επιχειρήματα η απειλές μιας και σίγουρα μέχρι το βράδυ θα το είχα ξεχάσει!
Μετά από μία βδομάδα το στρώμα επιτέλους έφυγε από το παιδότοπο σαλόνι μας!
Όμως η τρέλα παρέμεινε!
Τρέξιμο στο σπίτι, φωνές, υστερία αυτοκινητάκια, μουσική κλάματα και γέλια .
Ο νεότερος της οικογένειας μέσα σε δύο βδομάδες έδειξε ακόμα περισσότερο πόσο μεγάλος θεατρίνος είναι!
Καλύπτοντας και ξεπερνώντας κατά πολύ τον μεγάλο του αδερφό!
Υπήρχαν στιγμές που ο μεγάλος μου φώναζε παρακαλώντας....
-Μαμά κάνε κάτι με αυτόν να ηρεμισουμε λίγο!
Όλα αυτά από το πρωί μέχρι το βράδυ!
Μια τρελή τρελή οικογένεια σε χριστουγεννιάτικες διακοπές στο σπίτι!
Οι μέρες κύλησαν γρήγορα!
Όμως απολαυστικά!
Νιώθω πως μου αρέσει το χάος που επικρατεί εδώ μέσα!
Ίσως και να το συνήθισα!
Το ξυπνητήρι όμως νιώθω πως δεν θα το συνηθίσω ποτέ!
Και μόλις το ενεργοποίησα!
Όπως και τα παράπονα του γιου μου.
Ο οποίος κάθε δέκα λεπτά έχει και μία καινούργια ιδέα...
-Μαμά τι λες να φτιάξουμε κατασκευές;
-Μαμά τι λες να πάμε βόλτα;
-Μαμά τι λες να έρθει κανένας φίλος μου!
-Μαμά.. Έχω μία ιδέα!
-Σε λίγο μωρό μου...
-Όχι σήμερα...
-Θα δούμε..
-Ουφφφφ όλο όχι μου λες!
-Μα αφού κάθε λίγο μου προτείνεις και κάτι καινούργιο!
-Ε καλά όλο τα ίδια λες!!

Χτες αποφάσισα πως πρέπει να σιδερωσω.
Τους μάζεψα και τούς δύο στο δωμάτιο για να μπορώ να τους ελέγχω...
Στο δωμάτιο πέρα από το σημείο που ακουμπούσαν τα πόδια μου δεν υπήρχε άλλος χώρος!
Σκορπισμένα παντού όλα τους τα παιχνίδια....
-Σε παρακαλώ μαζέψτε το δωμάτιο επιτέλους!
 ζήτησα για πολλαπλή φορά!
-Θα πάω στον παππού, και θα του πω να μου φτιάξει έναν καθαριστή...
-Τι καθαριστή παιδί μου;
-Καθαριστή μαμά ρομπότ καθαριστή, να μαζεύει παιχνίδια, να μαζεύει τα ρούχα μου, να μαζεύει μαρκαδόρους!
Και εγώ απλά θα του λέω τι να κάνει!
Αυτή ήταν η απάντηση
-Καλά μέχρι τότε μάζεψε το δωμάτιο σου.
-Καλά δεν ακούς; Όλο τα ίδια λες!! Και να τα κάνω πάλι τα ίδια θα λες!
Όλα αυτά από το στόμα του εξάχρονου αγόριου μου!!!
Έτσι λοιπόν νιώθω πως οι δύο βδομάδες ήταν υπέρ αρκετές...
Μπορεί να με ζοριζει η ιδέα πως από αύριο το ξυπνητήρι θα χτυπάει τα χαράματα, όμως έχουν αρχίσει και με ζοριζουν και τα παράπονα!

Η ώρα περασμένη, νιώθω εξάντληση.
Μέσα στην ησυχία της νύχτας χαμογελάω μόνη μου.
Δεν περάσαμε και άσχημα τελικά.
Είδαμε ταινίες, αγκαλιαστηκαμε, παίξαμε, κάναμε σχέδια για την νέα χρονιά, κοιμήθηκαμε λιγάκι παραπάνω!
Πήγαμε βολτες, εκδρομές περιμέναμε το χιόνι που ποτέ δεν ήρθε!
Και τώρα που το σκέφτομαι θα μου λείψει όλο αυτό!
Εγώ να φωνάζω και εκείνοι χαρούμενοι και γελαστοί να τρέχουν αδιαφορώντας!
Να ρωτάω ποιος το έκανε αυτό και να δείχνουν ο ένας τον άλλον.
Θα συμβαίνουν και πάλι αλλά σε μικρότερη ένταση μίας και η καθημερινότητα, το σχολείο οι δραστηριότητες θα μειώσουν λίγο τις αταξίες!
Από αύριο λοιπόν το ξυπνητήρι θα βάλει μία τάξη!
Θα ξεκινήσει το καθημερινό τρέξιμο.
Σίγουρα δεν θα λείπουν οι ζαβολιες κι το γέλιο.
Όμως δεν θα ναι Χριστούγεννα!