Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Διακοπές

Οι διακοπές  φτάνουν η μαγική εκείνη στιγμή που θα απενεργοποιήσεις ξυπνητήρια. Που θα αρχίσεις να χαλαρώνεις.
Θάλασσα, διακοπές, μαύρισμα, φαγητό.
Φίλοι παιδιά οικογένεια.
Οι μέρες  μου θα περνούν σαν νερό...
Φέτος έχω την ανάγκη να ξεκουραστω.
Να κολυμπήσω πολύ.
Να πιω ενα δροσερό κοκτέιλ με γλυκό ξινή γεύση .
Να ονειρευτω βλέποντας το ηλιοβασίλεμα...
Μία όμορφη ανατολή...
Μία βόλτα για παγωτό.
Να γεμισω την φωτογραφική με χαρούμενα πρόσωπα .
Παιδιά με ρούχα λερωμένα από το παιχνίδι.
Παιδιά με λεκέδες από παγωτό..
Να γεμισω στιγμές που θα μείνουν και αυτές σε μία γωνιά του μυαλού μου.
Στιγμές με γεύση της αλμυρας από την θάλασσα.
Στιγμές από την χαρά ενός παιδιού που πάει διακοπές.
Θέλω να νιώσω για λίγο την ελευθερία.... χωρίς να σκέφτομαι πολλά... χωρίς μη και δεν...
Σου υπόσχομαι μωρό μου ότι δεν θα μετράμε παγωτά, δεν θα κοιτάμε συχνά το ρολόι.
Θα φτιάξουμε παλάτια και ας τα πάρει το κύμα.
Δεν θα τραβήξω χιλιάδες φωτογραφίες από τις οποίες θα λείπω εγώ.
Θα φτιάξουμε μαζί αναμνήσεις τις οποίες θέλω να θυμάσαι.
Γιατί ο άλλος είναι ακόμα μικρός....και δεν ξέρω αν η μνήμη του μπορεί να συγκρατήσει κάτι παραπάνω από νέα ερεθίσματα και πολύ αγάπη.
Σαν παιδί δεν έχω πολλά στην μνήμη μου οσο αφορά τις διακοπές.
Όμως θα ήθελα πολύ τα παιδιά μου να έχουν.
Μπορεί οι κόκκοι της άμμου να φύγουν γρήγορα, οι στιγμές όμως μένουν.
Την αλμυρα της θάλασσας θα την ξεχάσεις... όμως το παιχνίδι θα μείνει στην σκέψη.
Το μαύρισμα θα ξεθωριάσει  και αυτό γρήγορα. Οι αναμνήσεις όμως;
Καλές διακοπές!!!

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Μητρότητα

Η μητρότητα δεν είναι μονάχα στιγμές ευτυχίας. Δεν είναι μόνο η ανιδιοτελής αγάπη. Δεν είναι μόνο ένα ροζ σύννεφο απέραντης ευτυχίας. Η μητρότητα έχει και λάθη . Μητέρα γίνεσαι, εξελίσσεσαι μέσα από το ίδιο σου το παιδί.
Η μητρότητα έχει πολλές στιγμές από πολύ κούραση, πολλά νεύρα, πολλά λάθη. Στιγμές που όσο και αν λατρεύεις το σπλάχνο σου θες για λίγο να ξεφύγεις. Έχω νιώσει πολλές φορές κακή ως μαμά, μία μαμά αποτυχημένη.
Σε έναν ρόλο που δεν μπορώ πάντα να ανταποκριθώ.
Σε έναν ρόλο που πολλές φορές ξεχνάω ποιος είναι ο σκοπός μου.
Υπάρχουν μέρες που το μόνο που έχω καταφέρει είναι να φωνάζω, να γκρινιάζω, και να γίνομαι κουραστική. Να θέλω  να ούρλιαξω γιατί δεν μπορώ να διαχειριστω μία κατάσταση και έπειτα να ούρλιαξω γιατί δεν το διαχειρίστηκα σωστά!
Ίσως γιατί είμαι κουρασμένη, ίσως γιατί είμαι άνθρωπος ....
Με κούρασαν οι ταμπέλες της μητρότητας....
Με κουράζει  να απολογούμαι γιατί θηλάζω ακόμα τον ενός έτους γιό μου.
Να απολογούμαι γιατί αφήνω τα παιδιά μου να κοιμούνται στο κρεβάτι μου.
Να πρέπει  να αποδείξω σε κάθε μαμαδομετρο γιατί διάλεξα αυτές τις επιλογές.
Γιατί εμείς οι μαμαδες πολύ εύκολα κρίνουμε η μια την άλλη.
Βγάζοντας το μέτρο και μετράμε....
Με βαραίνουν οι τίτλοι...
Γιατί ψάχνοντας συνεχώς πως να μεγαλώσω τα παιδιά μου χάνομαι όλο και πιο πολύ.
Γιατί δεν μπορώ να διαχειριστω τόσες πληροφορίες.
Το ίντερνετ πλέον παρέχει τα πάντα.
Είναι απλά στην κρίση σου το αν θα καταλάβεις ποιος ο σκοπός ενός κειμένου.
Γιατί το βρίσκω γέλιο να μου μιλάς για ενσυναίσθηση ασκώντας μου κριτική, και επίθεση.
Μέσα στην μητρότητα είναι πολύ εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου. Ξεχνώντας εσένα και τα θέλω σου.
Ψάχνω ακόμα μία φορά να βρω τι μου ταιριάζει.
Και ύστερα πάλι αναρωτιέμαι γιατί το κάνω αυτό;
Ποια μέθοδος είναι εκείνη που θα με κάνει καλύτερη.
Συνεχώς καταλήγω να ακούω το ένστικτο μου, τα παιδιά μου.
Ίσως αν ακούω  περισσότερο την φύση μου. Ίσως αν παψω να νιώθω τόσες τύψεις.
Ίσως αν κοιτάξω και λίγο τα δικά μου θέλω οσο δύσκολο και αν είναι σε μία τόσο απαιτητική καθημερινότητα.
Ίσως αν σταματήσω να νιώθω ενοχή  κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με όλα όσα μόνο τύψεις μου δημιουργούν.
Καταλήγω συνεχώς στα ίδια...
°Να ακούω λοιπόν το ένστικτο μου.
° Να κρατάω όσα αντιπροσωπεύουν εμένα.
° Να έχω εμπιστοσύνη σε μένα και τα παιδιά μου.
° Να προσπαθώ να αποφεύγω λάθη του παρελθόντος.
° Να αγκαλιάζω ακόμα περισσότερο τα παιδιά μου.
° Να βρω χρόνο για μένα.
° Να ακούω....
° Να ξεκουράζομαι.
Και πολλά ακόμα που δεν θυμάμαι τώρα, όμως τα έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου.

Μητρότητα.... εκτός  απο μία υπέροχη εμπειρία , ένας ρόλος τόσο απαιτητικός που μπορεί σε ανεβάσει στα σύννεφα, και να σε βγάζει και εκτός εαυτού.
Ένας ρόλος που έχει ακόμη μα μου μάθει πολλά.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Ο θόρυβος τους....μια γλυκιά φασαρία

- Μαμαααα κοίτα αυτό το μωρό μου έσπασε το παιχνίδι που μου πήρες!
- γιατί βρε μωρό μου έσπασες το παιχνίδι;  Ρωτάω τάχα τον μπέμπη. Λες και το μωρό θα μου απαντήσει σκέφτομαι..
- βρε αγάπη μου δεν έχω πει να μην σκορπας πράγματα από δω και από κεί. Δεν φταίει το μωρό...
- φταίει σου λέω! Όλα ο μπέμπης τα κάνει.
Τι το θελα να το πω σκέφτομαι.
Παιχνίδια παντού, φωνές τσιριδες.
Τα τάπερ μου σκορπισμένα.
Lego, αυτοκινητακια, μαρκαδόροι, μπισκότα.
-μαμαααα ο μπέμπης ήρθε στο δωμάτιο μου.
-στο δωμάτιο σας διορθώνω.
-οχι εγώ μάζεψα δεν θα μπεί!
-βρε αγάπη μου επειδή τακτοποίησες δεν θα παίξει;
- όχι!! μου λέει κοφτά.
Το μωρό αρπάζει τα παζλ όση ώρα μιλάμε και τα σκορπίζει.
Τα μαζεύω γρήγορα πριν αρχίσει δεύτερος γύρος μουρμουρας.
-μαμαααα πεινάω.
Κόβω φρούτοσαλάτα για δύο. Βάζω τον μικρό στο καρέκλακι.
Ο μεγάλος αποχωρεί με την φρούτοσαλάτα του.
Ο μικρός την σκορπαει στο πάτωμα , τρίβει τα μαλλιά του με φρούτα.
Το φαγητό που σιγοβραζει κοντεύει να καεί.
Ο μεγάλος φωνάζει πως θέλει και άλλο πεπόνι γιατί είναι το αγαπημένο του φρούτο, ο μικρός φωνάζει γιατί θέλει να απεγκλωβιστει από το καρέκλακι του.
Εγώ θέλω να φωνάζω γιατί μόλις έβαλα σκούπα να μαζέψω τα πατημένα- λιωμένα μπισκότα. Και τώρα πρέπει να μαζέψω λιωμένα φρούτα για πολλοστή φορά.
Το πάτωμα μου τώρα μοιάζει με καλοκαιρινό κοκτέιλ φρούτων.
Η ώρα περνάει, καταφέρνω μαζέψω, να μαγειρέψω να απλώσω. Το ομαδικό μας παιχνίδι ξεκινάει με λίγες δυσκολίες φυσικά.Δεν μπορεί ακόμα να συνεργαστούν. Λογικό....Και έτσι το  παιχνίδι τελειώνει γρήγορα.

Ώρα για τον μεσημεριανό ύπνο του μωρού...
-Αγάπη μου πάω να κοιμησω το μωρό.
Αν μπορείς κανε λίγη ησυχία εντάξει;
-Εντάξει μαμά, απαντάει και αναρωτιέμαι τι ακριβώς σκέφτεται.....
Μιας και εκείνη την ώρα θα θυμηθεί ότι κάτι θέλει να μου πει, κάτι θέλει να μου δείξει.
Θα πεινασει τόσο πολύ που δεν θα μπορεί να περιμένει. Θα στέκεται απλά πλάι μου  και θα μιλάει συνεχώς λέγοντας θέλω να σου πω κάτι ακόμα.
Αυξάνοντας έτσι τον βαθμό δυσκολίας να βάλω το μωρό για ύπνο!
Ύστερα θα βρεί να παίξει με τα παιχνίδια που κάνουν τον περισσότερο θόρυβο. Μειώνοντας τον χρόνο του ύπνου του αδερφού του.
Η μέρα μας θα συνεχιστεί  πολλές φωνές, γέλια κλάματα. Με μικρό τσακωμούς! Συνήθως κερδίζει εκείνος που τσιριζει πιο πολύ.
Και στην περίπτωση μας αυτός είναι ο μπέμπης.
Η μέρα μας περιέχει πολλές κουβέντες, εξηγήσεις, αγκαλιες, φωνές.
Στο τέλος της ημέρας όμως την κούραση μου θα την απαλύνει η εικόνα τους.
Ο ίδιος τρόπος που κοιμούνται. 

Ή γλυκιά αυτή μορφή τοτς που μοιάζει τόσο γαλήνια.
Τα χέρια τους που συνήθως ψάχνουν το χέρι του άλλου για  να κρατιούνται.
Η εικόνα του παιδιού που κοιμάται ήρεμα στην ασφάλεια της οικογένειας του.
Σχεδόν κάθε βράδυ μετά από λίγο θα κάτσω αναζητώντας φωτογραφίες ή βίντεο της ημέρας που πέρασε, μιας και θα έχω την αίσθηση πως μου λείπουν ήδη οι γλυκές φωνές τους.
Στην ηρεμία της νύχτας η μέρα φαντάζει τελικά πιο ενδιαφέρουσα!!!
Μπαίνω στο δωμάτιο για το βραδινό φιλί, πατάω ένα lego καθώς ξανά κάνω προσπάθεια να προχωρήσω ως το κρεβάτι θα πατήσω σίγουρα κάνα αυτοκίνητο, θα κολλήσει στο πόδι μου κανένα παζλ και φυσικά μέσα στην ησυχία όλο και κάποιο παιχνίδι θα αρχίσει να τραγουδάει ρωτώντας με

Είμαι ο μίκυ θέλεις να παίξουμε;

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Μπερδεμένα μου συναισθήματα

Κοιτάζω το αγόρι μου που κοιμάται, πόσο πολύ έχει μεγαλώσει σκέφτομαι. Αλλάζει συνεχώς ακόμα και οι ατάκες του άλλαξαν.
Οι ερωτήσεις του, ο τρόπος που ονειρεύεται.
Μέχρι πρίν από ένα χρόνο και κάτι ήταν το μικρό μου μωρό. Μέχρι που ήρθε το μικρό μας μωρό και εσύ έγινες από μία στιγμή στην άλλη μεγάλος.
Τόσο απότομα, τόσο γρήγορα μεγαλώσες.
Ξαπλώνω δίπλα σου....
Σου ψιθυρίζω πως σ αγαπώ πολύ πολύ.
Προσπαθώ να θυμηθω τον καιρό που είχα μόνο εσένα. Τον καιρό που είχες όλη την αποκλειστικότητα μου.  Τότε που αγαπούσα μόνο εσένα. Τον καιρό που ήσουν μωρό και εσύ.
Μα δεν θυμάμαι πολλά.
Έρχονται στιγμές που μου λείπεις πολύ. Μου λείπει η αποκλειστικότητα σου.
Το μικρό μας δεν σου πήρε την αγάπη που νιώθω. Αυτή δεν θα αλλάξει ποτέ εκτός και αν ξεπεράσει το άπειρο...
Σου πήρε όμως αποκλειστικότητα.
Δίνουμε όλη μας την προσοχή στα δικά του μικρά και μεγάλα κατορθώματα.
Τον κρατάμε αγκαλιά γιατί την αποζητά.
Του μιλάω ήρεμα για τον μάθω να μιλάει.
Τον προστατεύω πιο πολύ γιατί ακόμα είναι μωρό.
Και εσύ σαν περήφανος αδερφός χαίρεσαι που ο μικρός σου περπάτησε. Που σου δίνει φιλιά, που γελάει με τα αστεία σου.
Είναι φορές που σχεδόν νιώθω τύψεις για όλα όσα αισθάνομαι.
Για την αγάπη που νιώθω όχι μόνο για σένα..
Μου φαίνεται ακόμα περίεργο που εκτός από σένα κατάφερα να αγαπήσω εξίσου δυνατά ένα μικρό ανθρωπάκι.
Είναι φορές που νιώθω ότι σου φερομαι άδικα.
Δίνοντας προτεραιότητα στον μικρό. Γιατί απλά είναι μικρός.
Γιατί δεν μπορεί να καταλάβει όπως εσύ. Γιατί και σένα έτσι ήμουν.
Απλά δεν το θυμάσαι.
Τα μάτια σου λάμπουν όταν σου αφηγούμαι δικές σου μικρές στιγμές απο τότε που ήσουν μωρό.
Τα μάτια σου πέτανε σπίθες όταν σε αγκαλιάζω ξαφνικά χωρίς να μου το ζητήσεις....
- μαμά άντε φτιάξε καφέ να πιεις να κάτσουμε μαζί μου λες..
Και μετά μιλάς ακατάπαυστα...
Και γω θέλω πέντε λεπτά ηρεμίας, και εσύ δεν σταματάς να μιλάς...και τότε σου ζητάω να μου δώσεις μόνο πέντε λεπτά ησυχίας.
Παραμένεις η έμπνευση μου.
Ακόμα και αν έχω σταματήσει σχεδόν να γράφω.
Σε αγαπώ τόσο πολύ που αναρωτιέμαι αν σου δίνω όλα όσα αξίζεις.
Στεναχωριεμαι όταν σε βλέπω να "ζηλεύεις" . Όμως είναι συναίσθημα που δεν ξέρω αν μπορεί να περάσει από παράκαμψη.
Θυμωνω όταν έρχεσαι σε κόντρα μαζί μου γιατί συνήθως έχεις δίκιο και ουσιαστικά θυμωνω με εμένα.
Τρελαίνομαι όταν με ρωτάς σε πόσα χρόνια θα μεγαλώσεις γιατί ξέρω πως κυλάνε τόσο γρήγορα.
Δεν βρίσκω αρκετό χρόνο για να τον μοιράζω, και έτσι συνεχώς αφήνω εμένα.
Είναι φορές που βλέπω  ότι προκαλείς το ενδιαφέρον μου. Κάνω ότι μπορώ για να μην νιώθεις έτσι....
Ψάχνω συνέχεια τρόπους για να δώσω στον καθένα σας αυτό που θέλετε.
Και σε αυτό με βοηθάς  εσύ, όπως πάντα.
- μαμά σ αγαπώ μου λες όταν απλά περνάω από μπροστά σου....
-Εγώ να δεις σου απαντώ...
-οχι εγώ να δεις, συνεχίζεις και κάπως έτσι νιώθω πως έχω όσα δεν είχα ποτέ φανταστεί!  Πως κάπου ανάμεσα στα λάθη της καθημερινότητα έχω καταφέρει τελικά κάτι!