Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Αποχαιρετώντας το 2016





Πέρυσι τέτοια εποχή έψαχνα να βρώ το κορίτσι που άφησα.
Φέτος θαρρώ πως βρήκα κάποια κομμάτια της.
Βρήκα πολλά από εκείνα που θέλω, και τι ζητάω.
Ή χρονιά που πέρασε δεν ήταν ή καλύτερή μου μιας και ξεκίνησε με πολύ άγχος, πολλές δυσκολίες!
Ένα χειρουργείο, εξετάσεις, γιατρούς. Και μία Ρεγγίνα να προσπαθεί να συνειδητοποιήσει πολλά!
Ο χρόνος τελειώνει πέρνοντας μαζί του όλα εκείνα που πια  δεν χρειάζονται.
Μία εξέταση σημαντική που μου δημιούργησε πολύ άγχος , όμως τελείωσε! Όλα πήγαν καλά! Δηλώνω υγιείς!
Φέτος λοιπόν αποδέχτηκα πολλά.
Εκτίμησα ακόμα περισσότερα.
Πραγματοποίησα πολλά από τα θέλω μου.
Αναζήτησα κυνηγώντας όλα εκείνα που θα με έκαναν να αισθάνομαι όμορφα και το πέτυχα!
Άφησα τους φόβους μου να βγουν και τους αντιμετώπισα. Όχι όλους όμως προσπάθησα.
Αφησα τα συναισθήματα να με οδηγήσουν. Και τα ακολούθησα!
Ή χρονιά είχε και όμορφες στιγμές!
Μοναδικές και χαίρομαι που είχα τα μάτια μου ανοιχτά ρουφοντας κάθε της στιγμή.
Οι περσινοι μου στόχοι επιτεύχθηκαν!
Μπήκα στα παλιά μου τζιν !
Έκανα δεύτερο τατουάζ!
Μετά από μια δεκαετία και βάλε άλλαξα απόχρωση στα μαλλιά μου.
Επέτρεψα στον εαυτό μου να κοιμηθεί λίγα μεσημέρια παραπάνω.
Άφησα μέρες να περάσουν χωρίς να κάνω τίποτα.
Έψαξα να βρώ εμένα και ομολογώ πως βρήκα πολλά από εκείνα που έψαχνα.
Ή νέα χρονιά έχει όπως πάντα νέους στόχους!
Νέες προκλήσεις για μένα.
Νέα ταξίδια, ταξίδι του μυαλού και όχι μόνο.
Να ολοκληρώσω κάποια από εκείνα που δεν έκανα.
Αν και  σε όλες εκείνες τις αναζητήσεις μου διαπίστωσα ότι έχω όλα όσα θέλω.
Και θέλω να είμαι καλά με όσα έχω εκτιμώντας τα περισσότερο!
Φέτος κατάλαβα για ακόμα μία φορά ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται αρκεί να τα θες!
Αρκεί να μην ξεχνάς να ονειρεύεσαι.
Έτσι λοιπόν κλείνοντας την χρονιά αυτή θέλω να μάθω και στα παιδιά μου.
✔Να ονειρεύονται!
✔Να μην φοβούνται!
✔Να πιστεύουν στα θαύματα.
✔Να ελπίζουν
✔Να πιστεύουν στον εαυτό τους
✔Να έχουν υπομονή
✔Να αγαπάνε τον εαυτό τους
✔Να αγαπούν δυνατά
✔Να προσέχουν τον εαυτό τους
✔Να μην θεωρούν τίποτα δεδομένο
✔Να χαίρονται με εκείνες τις μικρές στιγμές!
✔Να πιστεύουν στην δύναμη τους.
✔Να γελάνε

Και ο καλύτερος τρόπος για να τους μάθω είναι να πράττω ανάλογα!

Καλή χρονιά κόσμε!
Με υγεία, χαρές αγάπη και όμορφες στιγμές!
Και μην ξεχνάτε να ονειρεύεστε ❗❗


Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Τα κλειδιά!




Τι πιο όμορφο να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και να τρέχουν στην αγκαλιά σου,  τα δύο σου αγόρια, που σχεδόν παλεύουν διεκδικώντας την καλύτερη δυνατή αγκαλιά!
Να κρέμονται πάνω σου κασκόλ, τσάντες , και εσύ να είσαι στο πάτωμα έχοντας πάνω σου την πιο γλυκιά μυρωδιά τους να γεμίζει την ψυχή σου χρώματα της αυγής.
 Και έτσι γεμίζεις ξαφνικά φιλιά, φωνές, ερωτήσεις γέλια...
Σε ακολουθούν από πίσω ο ένας μιλώντας για τα πάντα, και ο άλλος γκρινιαζοντας για να τον πάρεις ακόμα μία αγκαλιά.
Και εκεί που σκέφτομαι πως κάθε φορά που γυρίζω από την δουλειά δύο φατσούλες κοιτάζουν πίσω από την κουρτίνα να δουν το αυτοκίνητο μου να έρχεται, το μυαλό μου γυρίζει πολλά χρόνια πίσω....
Τότε που άνοιγε ή δικιά μου μαμά την πόρτα του σπιτιού μας.
Και εγώ με την αδερφή μου πεφταμε πάνω της ,και διεκδικούσαμε την πιο γεμάτη αγάπη αγκαλιά.
Ύστερα κοιτούσαμε τις τσάντες από τα ψώνια  που έφερνε , ψάχνοντας για λιχουδιές.
Μετά την ακολουθούσαμε από πίσω, για να γεμίσουμε λίγο από μυρωδιά και αγάπη μαμάς!
Να της πούμε τα νέα μας, να τις κάνουμε ένα σωρό απο ερωτήσεις.
Πόσο περίεργα αλλάζουν οι ρόλοι.
Πόσο εύκολα ξεχνάς την παιδική σου λαχτάρα. .
Πόσο γρήγορα ή ζωή σου αλλάζει θέση και από παιδί να γίνεσαι εσύ ή μαμά που ανοίγεις την πόρτα.
Είναι καλό που και που να θυμάσαι...
Γιατί όταν θα χτυπήσει το τηλέφωνο και ή οθόνη σχηματίσει το όνομα της, να μην της κλείνεις το τηλέφωνο βιαστικά...
Άλλωστε είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε ήταν ο λόγος που λαχταρούσες να ακούσεις το κλειδί της στην πόρτα.
Είναι καλό να θυμάσαι...
Γιατί πρέπει να δίνεις περισσότερη σημασία σε εκείνα τα μικρά πλάσματα που περιμένουν πως και πως να σχολασεις από την δουλειά για να σου πουν τα νέα τους. Για να πάρεις αγκαλιά. Να σου δείξουν τις ζωγραφιές τους, και τα παιχνίδια που σχηματίζουν μία μεγάλη σειρά από μικρά αυτοκίνητα!
Για να βρουν στις σακούλες του σουπερμάρκετ μικρές λιχουδιές.
Για να θυμούνται αργότερα με αγάπη το κλειδί να ανοίγει την πόρτα.
Γιατί κάποια στιγμή θα αποκτήσουν τον ρόλο σου...!

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Στον δρόμο προς το κρεβάτι..!



Μία κουραστική μέρα έφτασε στο τέλος τής.
Τα έκανες όλα.
✔Στρώσιμο κρεβατιών
✔Πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό.( Φτιάξε τα και μετά μάζεψε)
✔ Βόλτες
✔ Παιχνίδι
✔Μπαλκόνια
✔ Μαγείρεμα
✔Καθάρισμα
✔ Σιδέρωμα
✔ Και πολλά πολλά ακόμα.
Τα μάτια κλείνουν από την κούραση.
Αρχίζεις και σκέφτεσαι πως ήρθε ή ώρα να πας για ύπνο!
Αγάπη πάω για ύπνο ενημερώνεις τον συζυγό.
Ο οποίος σίγουρα θα ξαπλώσει πρίν από σένα και ας κάθεται ακόμα στον καναπέ.
Σηκωνεσαι και ένα ακόμη "ταξίδι" ξεκινά!
Πας στο μπάνιο να ξεβαφτεις επιτέλους.
Καθώς καφέ αποχρώσεις του make up, μασκαρας ρουζ απλώνονται στον νιπτήρα θυμάσαι ότι δεν άπλωσες το πλυντήριο που έβαλες το απόγευμα.
Ή κρέμα νύχτας παίρνει  προς το παρόν αναβολή.
Αδειάζεις πλυντήριο, απλώνεις..
Μαζεύεις το προηγούμενο!
Ξαναγεμίζεις πλυντήριο με λευκά αυτή την φορά.
Μαζεύεις καλτσακια, πάνες και σκόρπια παιχνίδια.
Το καλάθι του μπάνιου αντί να αδειάσει γεμίζει από φόρμες, φανελάκια, φουτερ, πουκάμισα τα οποία βρίσκονται σε διάφορα σημεία του σπιτιού.
Κοιτάς το μπάνιο, παιχνίδια, κάλτσες, νερά αφρολουτρα....
Μαζεύεις, τακτοποιεις τέλος  φέρνεις το μπάνιο σε μία σειρά!
Αδειάζεις μέχρι και το καλαθάκι με τα σκουπίδια.
Καθώς βγάζεις τα σκουπίδια στο μπαλκόνι τρία πιάτα σε κοιτάζουν μέσα από τον νεροχύτη. Τα κοιτάζεις και εσύ τελικά υποκύπτεις.
Πλένεις τα πιάτα!
Αδειάζεις και το πλυντήριο πιάτων επι την ευκαιρία.
Θυμάσαι ευτυχώς να βγάλεις το κρέας από την κατάψυξη!
Ανοίγεις το ψυγείο για να δεις αν ξεχάσες να συμπληρώσεις κάτι ακόμα για την λίστα του σουπερμάρκετ για αύριο.
Θυμάσαι ότι πρέπει να ακόμα να κάνεις κάποιες εξωτερικές δουλειές. Το μυαλό μπαίνει σε λειτουργία ξανά.
Καθώς ξανά μαζεύεις λίγο την κουζίνα.
Μπαίνεις στο παιδικό να σκεπάσεις και να φιλήσεις το παιδί.
Πατάς ένα ξεχασμένο lego  στο πάτωμα.
Το βάζεις στο κουτί του. Κάτω από το κρεβάτι.
Βλέπεις εκεί ψιχουλα, μολύβια, την κάλτσα που δεν βρήκες προηγουμενος στο μπάνιο.
Μαζεύεις τα υπόλοιπα παιχνίδια από το πάτωμα.
Τακτοποιεις λίγο το γραφείο του παιδιού, γόμες μολύβια, χαρτιά εργασίες!
Βγάζεις από την ντουλάπα τα αυριανα του ρούχα για το σχολείο.
Ελέγχεις ακόμα μία φορά την τσάντα του.
Γιατί δεν θυμάσαι αν το έκανες πρίν.
Κλειδώνεις πόρτες παράθυρα...
Μπαίνεις επιτέλους στο δωμάτιο σου.
Το κομοδινο έχει ρούχα, παιχνίδια, ζώνες.
Τα μαζεύεις μία γρήγορη και επιτέλους φοράς τις πιτζάμες σου.
Στο πρόσωπο σου σχηματίζεται ένα μικρό χαμόγελο... είσαι έτοιμη για ύπνο!
Μόλις βρήκες την κατάλληλη θέση για να βυθιστείς.
 Σκέψεις προσπαθούν να εισβάλουν στο κουρασμένο σου μυαλό...
Τις διώχνεις, όχι σήμερα αύριο λες στον εαυτό σου.
Είσαι έτοιμη να παραδωθείς σε έναν γρήγορο ύπνο, ακούς το μωρό δίπλα σου να κλαίει! Περιμένεις ένα δύο δευτερόλεπτα μπας και σταματήσει...
Ικετεύοντας σχεδόν  παρακαλάς να ξανά κοιμηθεί, και δεν χρειαστεί να ξεβολευτεις...
Τιποτα  εκείνο κλαίει με το παράπονο να γίνεται ακόμα πιο δυνατό.  Τον παίρνεις αγκαλιά... εκείνο δείχνει πιο ήρεμο σε κοιτάει...του χαμογελάς και εσύ.
Και αναρωτιέσαι....πόσο ακόμα δρόμο έχεις για να κοιμηθείς;;
Τελικά ξαπλώνεις με την ωραιότερη μυρωδιά δίπλα σου...
Φιλας τρυφερά το πιο πολύτιμο πλάσμα και εκεί στην άκρη του κρεβατιού επιτέλους κοιμάσαι!

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Μετρώντας αντίστροφα!



Εβδομα χριστούγεννα φέτος...
Εβδομα μετρώντας από τότε που οι γιορτές απέκτησαν λίγη περισσότερη μαγεία.
Γιατί όταν έχεις παιδιά, μπαίνεις διαφορετικά στο πνεύμα των ημερών.
Και φυσικά πολύ νωρίτερα!!
Φέτος για πρώτη φορά δεν με ενόχλησε ο πανικός κατά το στόλισμα!


Κάθε άλλο, το απόλαυσα. Ο μεγάλος με βοήθησε να στολίσουμε, με φανερή την προσμονή του για τις γιορτές.
Ακόμα και το γράμμα του santa είναι ήδη γραμμένο!
Ο μικρός έπαιζε μπάλα με τα στολίδια.
Όσπου κάποια έσπασαν, έτσι μέσα στον χαμό προστέθηκε και μία ηλεκτρική σκούπα.
Μπισκότα σκόρπια στο πάτωμα.
Χαλασμένα λαμπάκια που δεν θα φωτίσουν άλλο το δέντρο μας.
Στολίδια που δεν βρήκαν χώρο.
Παλιές χριστουγεννιάτικες κάρτες.
Χρυσόσκονη παντού.
Ο μεγάλος θέλει να φτιάξουμε κουλουράκια, και να πάρουμε γάλα για το κέρασμα του αγίου βασιλη!
Εγώ του υπενθυμίζω ότι είναι ακόμα νωρίς!
Ο μικρός αδειάζει το κουτί με υπόλοιπα.
Το σπίτι μας δέχτηκε μία χριστουγεννιάτικη επίθεση από μικρά και μεγάλα στολίδια...
Ακόμα και στο μπάνιο λαμπυρίζουν τα χαλακια που μετέφεραν μικρά πατουσακια λίγη χρυσόσκονη.
Το σπίτι στολίστηκε, φόρεσε πάλι τα γιορτινά του.
Οι σκέψεις μου πάλι θα ταξιδέψουν πάνω σε ένα έλκηθρο, παρέα με τον santa.
Θα ταξιδέψουν εκεί που ή παιδική φαντασία μόνο μπορεί να φτάσει!
Κάθε χρόνο ή ίδια αίσθηση....
Κάθε χρόνο ή ίδια συγκίνηση.
Πέρυσι για πρώτη φορά κοιμήθηκαμε όλοι μαζί στο σαλόνι τα χριστούγεννα στήνοντας καρτέρι στον άγιο βασιλη....
Αλλά κανείς μας τελικά δεν τον είδε να κατεβαίνει από το τζάκι!
Βρήκαμε μόνο λίγα ψιχουλα στο πιάτο με τα κουλούρια και μία άδεια κούπα.
Και τα δώρα φυσικά!
-Φέτος μαμά θα κοιμηθούν πάλι δίπλα στο  τζάκι;;
- φυσικά μωρό μου.
- μαμά μην κοιμηθεις σε παρακαλώ, και μόλις έρθει ο άγιος βασιλης ξυπνά με εντάξει;
Μόνο για αυτόν τον λόγο αξίζουν οι γιορτές!
Μόνο για το φωτεινό σου βλέμμα!
Μόνο για μία φανταστική βόλτα με το έλκηθρο.
Μόνο για έναν περιπετειώδη ύπνο δίπλα στο τζάκι.
Μόνο για να σε ακούω να τραγουδάς χριστουγεννιάτικα τραγούδια καθώς στολίζεις το δέντρο.
Μόνο για να ζήσω ακόμα μία χρονιά την μαγεία των εορτών!
Και κάπου βαθιά μέσα μου να πιστέυω πως ο άγιος βασιλης υπάρχει κάπου σε ένα χιονισμένο δάσος και τα ξωτικά του δουλεύουν μέρα νύχτα για να χαρίσουν χαμόγελα σε χαμόγελα σαν το δικό σας!


Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Έξι χρόνια!!




Έξι χρόνια πριν, περίπου εφτά το πρωί έπινα αυπνη τον καφέ μου.
 Σε λίγο θα πηγαίναμε στο νοσοκομείο για μία απλή εξέταση.
Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα από την τελευταία ημερομηνία.
Μέσα μου όμως κάτι έλεγε πως θα ήταν μέρα που θα σε γνώριζα!
Το ένστικτο μου δεν με ξεγέλασε, τρείς το μεσημέρι άκουσα για πρώτη φορά το κλάμα σου.
Αντίκρυσα για πρώτη φορά το πιο όμορφο πλάσμα!
Και ξεκίνησε για μένα το όμορφο αυτό ταξίδι...
Να είμαι μαμά σου!
Έξι υπέροχα χρόνια.
Ένα ήσυχο βρεφακι, που δεν χορταινα να κοιτάζω με θαυμασμό.
Ένα ζωηρότατο νήπιο, που δοκίμασε κάθε μου όριο και αντοχή!
Ένα υπέροχο πλάσμα.
Σήμερα πρίν κοιμηθείς, καθώς έφευγα από το δωμάτιο σου μου είπες..
- μαμά είσαι ότι καλύτερο έχω!
Αυτή είναι ή ευτυχία να είμαι μαμά σου.
Να είσαι ότι καλύτερο έχω!!
Να αγγίζω τα σύννεφα από απέραντη αγάπη με μία σού λέξη, μία αγκαλιά.
Οι πινελιές που πρόσθεσες στον δικό μου καμβά είναι μοναδικές.
Γεμάτες χρώματα και λέξεις που δεν έχω ξανά ακούσει, δεν έχω φανταστεί.
Ξεπέρασες κάθε μου φαντασία όταν ακόμα έγκυος σε σένα προσπαθούσα να φανταστώ πως θα είναι ο γιος μου.
Είσαι μαχητής, ένας μικρός πεισματάρης που προσπαθεί να ανοίξει τα φτερά τα του.
Είναι τόσα πολλά όλα εκείνα που θέλω να σου πω όμως κάτι βραδιές σαν και σήμερα δεν βρίσκω τις λέξεις.
Είναι τόσα τα συναισθήματα μου, μα δεν μπορώ να της αποτύπωσω όπως θέλω.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω τόσο τυχερή που σε έχω, που σε ακούω να με φωνάξεις μαμά, που σε ακούω να γελάς..
Ξεπέρασες κάθε μου όνειρο...
Είσαι ο καλύτερος γιος, ο καλύτερος αδερφός.
Είσαι ότι πιο όμορφο έχω δημιουργήσει.
Σου έδωσα ζωή...μου έδωσες και εσύ το ίδιο...
Σου έδωσα αγάπη και την παίρνω συνεχώς πίσω.
Σου έδειξα να πετάς και στην προσπάθεια σου  τα πας περίφημα!
Ξέρω πως δεν θα μπορέσω να σε προστατεύω για πάντα , όμως θα είμαι εδώ, για να σε ακούσω, να γελάσω μαζί σου, να κλάψω μαζί σου. Να απαλύνω τον πόνο σου.
Δεν θα σου κρατώ για πάντα το χέρι ,
Όμως θα μαι εδώ.
Και να θυμάσαι να τρέφεις την ψυχή σου με όμορφα πράγματα.
Μοναδικέ μου να συνεχίσεις να δίνεις νόημα στην ζωή σου, στην ζωή μου.
Νιώθω ευτυχία κάθε φορά που σε κρύβω στην αγκαλιά μου.
Σε κοιτάζω και προσπαθώ να θυμηθω πόσο σύντομα το μικρό μου αγόρι μεγάλωσε τόσο πολύ.
Κοιτάζω τις φωτογραφίες σου...
Στις περισσότερες γελάς....
Να γελάς μωρό μου για να μας γεμίζεις με φώς!
Να σκας από υγεία, να γεύεσαι τις χαρές τούτου  του κόσμου.
Να ονειρεύεσαι, να πιστεύεις σε σένα.
Και να θυμάσαι πως σ αγαπάω ως το άπειρο άπειρες φορές.
 Χρόνια πολλά πολλά μωρό μου!!



Πηγή φωτογραφίας: http://pin.it/gv6F_eX

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Ένα απόγευμα σαν τα άλλα μου!!




Να πρέπει να πας στα μαγαζιά...
Οκ! Βάζεις το κραγιόν σου, ο κοτσος της τρελής, μία πάνα ένα νερό μια μπανάνα.
Κυνηγάς τα παιδιά να βάλουν παπούτσια, μπουφάν.
Κλειδιά κινητό πορτοφόλι  τσάντα πάμε.
Κατεβαίνεις στο αυτοκίνητο,να βάλεις τα παιδιά στα καρεκλακια τους  στο διπορτο αυτοκίνητο σου,  να βάλεις στο πορτ παγκαζ το καρότσι.
Στο πορτ παγκαζ υπάρχουν και μερικά ξεχασμένα ξύλα για το τζάκι, που δεν ξεφορτωσες.
Ο μεγάλος σε όλο τον δρόμο σου μιλάει ακατάπαυστα.
Ο μικρός σε κάθε φανάρι κλαίει και χτυπάει με τα ποδαράκια το κάθισμα σου.
Ο μεγάλος συνεχίζει να σου μιλάει.
Ο μπροστινός στρίβει χωρίς φλας.
 Θες ναβρισεις αλλά δεν είσαι μόνη!
Παρκάρεις. Βγαίνεις από το αυτοκίνητο, βγαζεις καρότσι. Σκύβεις να βγάλεις τα παιδιά.
 Ο μικρός έχει βγάλει παπούτσια.
Το ένα το βλέπεις ψάχνεις το δεύτερο. Ο μεγάλος που ξέρει πια να λύνεται μονός του κάθεται στην θέση του οδηγού και γελάει με τα καμώματα του αδερφού του.
Τελικά κλειδώνες αυτοκίνητο...ο μικρός στο καρότσι ο μεγάλος δίπλα σου.
 Ή τσάντα σου, το τσάντακι με πάνες μπανάνα νερό μωρομαντιλα.
Όλα υπό έλεγχο.
Μπαίνεις στο καταστήματα....
Ο μικρός τραβάει τα ρούχα που βρίσκει μπροστά του
Ο μεγάλος κρύβεται πίσω από αυτά. Τα νεύρα σου βαρανε κόκκινο....
Αλλά ψώνια με παιδιά δεν πηγές να κάνεις κυρία μου;
Σιωπή τώρα.
 Λίγη ώρα μετά ο μικρός ουρλιάζει στο καρότσι, ο μεγάλος πειναει αλλά δεν θέλει μπανάνα.
Διψαει επίσης, βγαζεις το νερό μικρός τον βλέπει και κλαίει γιατί θέλει και εκείνος νερό.
Βγαίνεις σαν κυνηγημένη από το κατάστημα.
Απέναντι ένα μαγαζί με καφέ και τυρόπιτες.
Θες απεγνωσμένα έναν καφέ.
Μαμά πεινάω λεει ο μεγάλος.
Μαμαααααα ακούγεται από το καρότσι.
Ο μικρός δεν φοράει ούτε παπούτσια ούτε κάλτσες.
 Προσπαθεί απεγνωσμένα να βγει από το καρότσι.
Περνάς απέναντι μετά δυσκολίας μιας και ή διάβαση πεζών δεν ισχύει στον κ.ο.κ
Παίρνεις κάτι να φάει ο μεγάλος και έναν καφέ...
Παρακαλάς μέσα σου μιας και τρώνε να πιεις έστω μία  τζουρα από τον καφέ σου.
Λίγη ώρα μετά ο μικρός θέλει αυτό που τρώει ο μεγάλος,  όμως ο μεγάλος πειναει πολύ και δεν θέλει να μοιραστούν το φαγητό του.
Ο μικρός είναι πλέον αγκαλια μου.
Ο καφές μου είναι στο καρότσι. Οι τσάντες κρέμονται.
Ο μεγάλος θέλει τουαλέτα. Ο μικρός δεν ξέρω τι θέλει, εγώ θέλω να κλάψω.
Κρατώ με ένα χέρι το μωρό ,το άλλο το καρότσι.
Φτανω ιδρωμενη στο αμάξι.
Ο μεγάλος δεν μπορεί να βάλει την ζώνη του, το μωρό χτυπιέται.
Εσένα σου λείπει οξυγόνο!
Τακτοποιω παιδιά, τσάντες, καρότσι.
Και τον αραιωμένο μου καφέ μιας και ο πάγος έλιωσε.
Ή κατάσταση στην επιστροφή ίδια ο μεγάλος μιλάει, ο μικρός γκρινιάζει.
Πάμε σουπερμάρκετ. Παρκάρισμα , βγάλε τα παιδιά από τα καρεκλακια από το διπορτο αυτοκίνητο σου!
 Στο σουπερμάρκετ ο μεγάλος θέλει τα πάντα σχεδόν.
Ο μικρός θέλει να τον αφήσω κάτω να περπατήσει μόνος του.
Παίρνω τρία πράγματα εξηγώντας για πολλαπλή φορά γιατί δεν παίρνουμε  όλα αυτά που θέλουμε..!
Φτάνεις ταμείο, ο μικρός θέλει να πιάσει τις τσίχλες, ο μεγάλος βρίσκει ευκαιρία  τις αποκτήσει!
Μαμά μόνο αυτές θέλω.
Ή κυριούλα αδιευκρίνιστης ηλικίας με ρόζ γυαλιστερό κραγιόν στα χείλη κραταει ένα γάλα...
Έχω μόνο αυτό να περάσω; Με ρωτάει με θράσος!
Δεν απαντώ.....
Τις δίνω την σειρά μου.
Ή ταμίας με κοιτάει.
Τα παιδιά  συνεχίζουν τα ίδια!
Βγαίνω από το σούπερ μάρκετ. Να βάλω τα παιδιά στα καρεκλακια κ.τ.λ.
Φτάνοντας σπίτι ο μεγάλος βλέπει δυο φίλους του.
Μαμά να κάνω λίγο ποδήλατο με τούς φίλους μου;
Βγάζω τα παιδιά από το αυτοκίνητο. Παίρνω τσάντα, νερό μωρομαντιλα.
Βγάζω ποδήλατο . Ο μικρός τρέχει πίσω τούς, ύστερα παίζει με χώματα μετά τα παρατάει γιατί βλέπει μία μπάλα.
Μέσα σε σαράντα λεπτά τρέχουν ασταμάτητα, μαζί και εγώ!
Ή ώρα 8 παρά.
Πρώτη προειδοποίηση ότι σε πέντε λεπτά πάμε σπίτι.
Ανεβαίνω πάνω.
Κραταω τσάντα, ψώνια μωρό, κλειδιά και ένα αυτοκίνητακι που ο μεγάλος δεν μπορεί να κρατήσει.
Το οποίο το βρήκε στο αμάξι και θυμήθηκε ότι το έψαχνε.
Τακτοποιω γρήγορα ψώνια.
Μπάνιο τα παιδιά, Πιτζάμες.
Τα παιδιά πάλι πεινανε.
Κάτι να φάνε και ύπνο! Βραζω δύο αυγά, αδειάζω πλυντήριο πιάτων.
Τρώνε, ο μεγάλος ζητάει παραμύθι, ο μικρός τρίβει τα μάτια του.
Χωρίς παραμύθια σήμερα μωρό μου. Μόνο ένα γρήγορο σ αγαπώ και όνειρα γλυκά.
Λίγη ώρα μετά τα παιδιά κοιμούνται.
Ο καφές μου έγινε νερό.
Το σώμα μου πονάει παντού.
Το κεφάλι μου το ίδιο ίσως από την πιασμένη μου κοτσίδα.
Βγαίνω στο μπαλκόνι να κάνω ένα τσιγάρο.
Ο άνδρας μου μπαίνει στο σπίτι. Μόλις σχολασε.
Στο σπίτι πλανάται μία ηρεμία.
Τίποτα δεν προδίδει το έντονο απόγευμα μας.
Μόνο μερικά λιωμένα μπισκότα στην τσάντα μου.
Ο καφές που δεν κατάφερα να πιω και το αυτοκίνητακι τους που έμεινε στην τραπεζαρία.
Ένα απόγευμα σαν τα άλλα μου ήταν που πέρασε.
Ακόμα μία φορά που θα πω ότι ψώνια με παιδιά τέλος!
Μέχρι να το ξανά κάνω!
Το σκόρ μαμά παιδιά 0-3!






Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Μια μυρωδια αναμνησεις.


Μέσα στην ησυχία της νύχτας, πάντα σας κοιτάζω και σκέφτομαι....
Πόσο μα πόσο σας αγαπάω.
Σκέφτομαι αν η μέρα που πέρασε σας άγγιξε. Αν όμορφες νότες έπαιξαν χαρούμενη μουσική στο παιδικό σας μυαλό.
Αν σας δημιούργησε έστω και μία τόσο δα ανάμνηση που θα την κρατήσετε μέσα σας και θα την κουβαλάτε μαζί.
Αν σας άφησε μυρωδιές...
Μυρωδιές της μαμάς...πως να μυρίζω άραγε για σας?
Αν σας άφησε μία  γεύση που αργότερα θα ξυπνήσει αναμνήσεις.
Αν σας άφησε μία εικόνα που ίσως ποτέ να μην ξεχάσετε.
Άραγε πια μυρωδιά θα σας θυμίζει αγάπη;
Ένα κέικ που φτιάξαμε μαζί;
Ή μυρωδιά από το αγαπημένο σας φαγητό;
Η μυρωδιά από τα σεντόνια που μυρίζουν μανούλα ,ανακατεμένα με μαλακτικό ....
Άραγε με ποιά εικόνα  θα μας θυμάστε;
Τα βράδια που φτιάχνουμε πίτσα? το πάλεμα και τις αγκαλιές στο κρεββάτι? Η τις βόλτες μας;
Άραγε πόσες αναμνήσεις θα λατρέψετε και θα νοσταλγικά θα συζητάτε αργότερα;
Όπως κάνω και εγώ με την αδερφή μου.
Θέλω να θυμάστε την αγάπη μου, το χάδι μου τις νύχτες.
Το φιλί μου τη μέρα.
Τις φωνές μου όταν σας μαλώνω καθώς έχω χάσει την ψυχραιμία μου... άραγε θα τις θυμάστε; 
Άραγε θα με θυμάστε σαν μια τρελή μαμά? Που συνεχώς τρέχει να τα προλάβει όλα...
Να θυμάστε τις αγκαλιές μας στο κρεβάτι που γινόμαστε μια μάζα και οι τέσσερις.
Τα τραγούδια μας στο αυτοκίνητο. Τα πρωινά του σαββατοκύριακου καθώς φτιάχνουμε ομελέτα και στήβουμε χυμό πορτοκάλι και ο μικρός παίζει μπάλα ενώ εγώ φωνάζω να μου επιστρέψετε πίσω τα πορτοκάλια καθώς η ομελέτα καίγεται και το λιωμένο τυρί στην τοστιέρα μου υπενθυμίζει να τα βγάλω τα τοστ πριν καούν .
Θα νοσταλγείτε στιγμές?
Όπως νοσταλγώ εγώ αναμνήσεις και μυρωδιές που μου θυμίζουν τα δικά μου παιδικά χρόνια , και όταν αυτές οι μυρωδιές τρυπώνουν στο μυαλό μου θέλω να γυρίσω πίσω έστω για μία στιγμή. Και να κρυφτώ για λίγο στην αγκαλιά της μάνας μουνα,  χαρώ με ένα παγωτό που θα βρω στην κατάψυξη.  Και τις νύχτες να ονειρεύομαι συζητώντας με την αδερφή μου, και οταν ανοίγει η πόρτα να κάνουμε ότι κοιμόμαστε, γελώντας σιγανά κάτω από τα σκεπάσματα.
Θέλω να θυμάστε ότι σας λατρεύω.. ότι κάθε μυρωδιά, κάθε εικόνα όταν θα σας λείπει να έρχεστε και να την αναζητάτε εδώ.
Εδώ που οι πρώτες σας αναμνήσεις θα μείνουν χαραγμένες κάπου στο μυαλό σας.
Εδώ που η αγάπη δεν έχει όρια, εδώ που κάθε σας ανησυχία μπορεί να ακουστεί.
Εδώ που οι πρώτες σας αναμνήσεις ξεκίνησαν.
Μία μυρωδιά αναμνήσεις που θα έχετε πάντα κάπου σε ένα συρτάρι του μυαλού.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Ένας δύσκολος αποχαιρετισμός



Η πρώτη εβδομάδα της πρώτης τάξης μου φάνηκε τόσο δύσκολη.
Έμοιαζε με δύσκολο αποχαιρετισμό τον οποίο δεν μπορούσα να αποδεχτώ.
Αναρωτιέμαι βέβαια αν φάνηκε το ίδιο δύσκολη και στον γιο μου.
Η πρώτη εβδομάδα δεν ξεκίνησε καλά και όλο αυτό μου δημιούργησε πάρα πολύ άγχος.
Ο λόγος είναι κάτι που δεν θα ήθελα να αναφέρω μιας και θεωρώ ότι το θέμα τελείωσε.
Κάπου εκεί προσπάθησα να θυμηθώ εμένα στην πρώτη τάξη εμένα στο δημοτικό.
Καμία ανάμνηση, μνήμες κενές τις διέγραψε ο νους ή όλα πήγαν καλά?
Θυμήθηκα παρά μόνο λίγες εικόνες ελάχιστες αμυδρές...
Μετά από μεγάλη μάχη με τον εαυτό μου έπρεπε να ηρεμήσω όχι  για μένα αλλά για το παιδί μου.
Τι κι αν η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στην πρώτη μου φάνηκε δύσκολη.
Τι κι αν μου έλειπε πάρα πολύ η ασφάλεια και αγκαλιά του νηπιαγωγείου έπρεπε να αλλάξω τρόπο σκέψης. Έπρεπε να προσαρμοστώ.
Οι επόμενες δύο εβδομάδες κύλησαν σαφώς καλύτερα.
Πιο ήρεμη πια μπορούσα να παρατηρήσω καλύτερα το παιδί μου.
Μπορούσα να σταθώ καλύτερα στο παιδί μου.
Ένιωσα απροσάρμοστη. Όμως ο γιος μου μου δείχνει ακριβώς το αντίθετο.
Κάτι για το οποίο χαίρομαι πάρα πολύ.
Καθώς λοιπόν διαβαζε τα μαθήματά του, βρήκα ένα λάθος έπιασα τη γόμα ύστερα ήχησαν στα αυτιά μου τα λόγια της δασκάλας του νηπιαγωγείου. " μην γίνεται η γόμα των παιδιών σας" άφησα τη γόμα κάτω και τον άφησαν να ολοκληρώσει τις ασκήσεις του.
Άλλωστε και τα λάθη είναι για να μαθαίνει.
Και είναι δικα του λάθη όχι δικά μου.
Και εγώ δεν θέλω να γίνω η γόμα του.
Την παρασκευή άκουσα για ακόμη μία φορά να μου λέει πως ήταν η χειρότερη του μέρα,  κακές σκέψεις πλημμύρισαν το μυαλό μου μέχρι να ακολούθησε ο εξής διάλογος ..


-Πώς ήταν η μέρα σου? τον ρωτάω
- μαμά η χειρότερη μου μέρα  ήταν . απαντάει
αμαν σκέφτομαι τι να έγινε
-γιατί αγάπη μου τον ρωτάω ξανά .
-γιατί έλειπε η δασκάλα μας και να σου πω κάτι άμα μάθω ότι η δασκάλα μας θα φύγει για πάντα από το σχολείο εγώ σχολείο δεν θα ξαναπάω η μόνη σχολή που θα πάω θα είναι η σχολή οδήγησης!!"
Το παιδί μου μεγαλώνει ,εκφράζεται, σκέφτεται και ψάχνει τρόπους να αντιμετωπίσει καταστάσεις.
Μα μόλις χτες ήταν ένα μικρό μωρό στην αγκαλιά μου.
Και σήμερα πρωτάκι πια παίρνει την τσάντα του  και πάει στο σχολείο.
Ο δύσκολος ο αποχωρισμός είναι δικός μου όχι δικός του.
Για εκείνον είναι κάτι νέο κάτι καινούργιο και κάτι που του δημιουργεί πολλές νέες αναμνήσεις γνώσεις εμπειρίες.





Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα πρωινό του σεπτέμβρη



Πόσο πολύ αγαπώ αυτά τα μελαγχολικά πρωινά, αυτά που η ακτίνες του ήλιου σε γεμίζουν με ένα αίσθημα αισιοδοξίας.
Τα πρωινά που η δροσιά του σου δροσίζει και την ψυχή!
Τα πρωινά του φθινοπώρου μου φέρνουν στο νου κάποιες σκόρπιες αναμνήσεις....
Τίποτα συγκεκριμένο όμως έχουν κάτι.....
Ίσως γιατί το φθινόπωρο σηματοδοτεί την αρχή....
Και κάθε αρχή εποχής με συναρπάζει με το δικό της τρόπο.
Το πρωινό του φθινοπώρου μυρίζει σχολείο....
Παιδικές φωνές.
Αγωνία, αναμνήσεις από τις δικές μου σχολικές χρόνιες.
Το πρωινό του φθινοπώρου μυρίζει καλοκαίρι και χειμώνα μαζί....
Μυρίζει ήλιο και συννεφιά.
Λατρεύω πρωινά σαν το σημερινό.....
Παίρνω βαθιά ανάσα....
Μονή μου με τον καφέ μου συντροφιά, μία ακόμα φορά που με μαγεύει ένα συνηθισμένο πρωινό του σεπτεμβρη.
Σε λίγη ώρα ένας ένας θα ξυπνησουν...
Το σπίτι θα γεμίσει και πάλι φωνές.
Το φλυτζάνι του καφέ μου θα αδειάσει. Όμως μέσα μου θα γεμισω δροσιά....
Θα γεμίσω δύναμη. Θα αφήσω κάποιες σκέψεις ελεύθερες.
Και κάποιες άλλες θα τις κρύψω.
Ένα όμορφο πρωινό που μόλις άρχισε.
Ο καφές μου που μόλις τελείωσε.


Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

59+1 πράγματα που δεν ξέρεις για μένα


Όλα ξεκίνησαν απο την Μαρίνα
Ύστερα  η Τεσση η Γιάννα, Μαρθα η Βασιλική  και η Αντωνια  με τον σύζυγό  της συνέχισαν μοιράζοντας 59+1 πράγματα για τον εαυτό τους! Έτσι λοιπόν είπα να γράψω και εγώ για μένα , βέβαια δεν περίμενα να μου πάρει τόσο. Ζοριστηκα αρκετά μπορώ να πω!!

Να λοιπόν 59+1 τυχαία πράγματα που δεν ξέρετε για μένα!

1. Έχω υψοβοβια... όταν κατεβαίνω εξωτερικές σκαλες κοιτάζω ψηλά.
2. Σιχαίνομαι τις ακρίδες.. τις σιχαίνομαι όμως.
3. Δεν μπορώ να σκοτώσω κατσαρίδα... και αν τύχει να δω μπροστά μου ούρλιαζω.  Αν δεν είναι κανείς εκεί απλα θα φύγω από το σπίτι! Δεν αντέχω τα έντομα.
4. Φοβάμαι τα αεροπλάνα..μα ταυτόχρονα με συναρπάζουν.
5. Μιλάω πολύ... παρά πολύ.. Ακόμα και με κάποιον που μόλις γνωρίσα. Θα μπορούσα άνετα να κάνω δημόσιες σχέσεις.
6. Δεν μπορώ να δείξω συμπάθεια σε κάποιον που δεν συμπαθω. Ή τουλάχιστον δυσκολεύομαι πολύ να κρύψω αυτο το συναίσθημα.
7. Μου αρέσει να αλλάζω κουρτίνες στο σπίτι συνέχεια...θα μπορούσα εύκολα να ανοίξω μαγαζί με αυτές του ήδη έχω.
8. Μέχρι τα 16 ζωγράφιζα πολύ ... μετά άρχισα να γράφω πολύ.
9. Δεν βλέπω θρίλερ
10. Λατρεύω τον χειμώνα, το τζάκι και το πάπλωμα μου.
11. Αγαπώ τις χειροτεχνίες, κατά καιρούς καταπιάνομαι με διαφορα. Μετά τα παρατάω
12. Δεν μου αρέσει το πιπέρι στο φαγητό. Δεν βάζω ποτέ.
Επίσης δεν μπορώ να φάω καυτερά.
13. Μπορώ να κάνω ταυτόχρονα πολλά πράγματα! Βασικά νομίζω ότι μόνο αυτό κάνω!
14. Έχω μεθύσει μόνο μία φορά στην ζωή μου με κρασί.
15. Σπάνια φοράω χρώματα ..τα ρούχα μου είναι κυρίως άσπρα μαύρα
16. Πιστεύω στα χαρακτηριστικά των ζωδίων
17. Είμαι υδροχοος με ωροσκόπο τοξότη
18. Έχω πάντα βαμμένα και περιποιημένα τα νύχια μου...
19. Δεν μπορώ να ακολουθήσω συνταγή... πάντα κάτι θα αλλάξω. Στα γλυκά δεν το χω καθόλου.
20. Λατρεύω τον καφέ...και γενικά όταν πίνω καφέ θέλω την ησυχία μου έστω και για δέκα λεπτά.
21. Ονειρεύομαι να αποκτήσω μία μονοκατοικία με κήπο κοντά στο βουνό αλλά και θέα την θάλασσα.
22. Έχω τρύπα στον ομφαλό μου την οποία την έκανα 15 χρόνων
23. Έχω τρύπα και στη μύτη μου.
24. Γεννήθηκα ανάποδα , με τα πόδια αντί για το κεφάλι ή μάνα μου συνεχίζει να με λέει ανάποδη σε όλα!
25. Δεν διαχειρίζομαι καθόλου την ιδέα του θανάτου....
26. Φοβάμαι πολύ και πολλά....
27. Ονειρεύομαι μία μέρα να γράψω βιβλίο.. το έχω ξεκινήσει πολλές φορές
28. Δεν φοράω ποτέ φόρμες.
29. Δεν μπορώ να κοιμηθώ αν το σεντόνι που σκεπάζομαι ειναι από την ανάποδη  ή το πάπλωμα ακόμα και αν κόντευω να κοιμηθώ θα το φτιαξω πρώτα.. πολύ ψυχαναγκαστική γενικός
Επίσης δεν πατάω τους αρμούς μόνο μέσα στα πλακάκια κυρίως έξω
30. Δεν κοιμάμαι αν δεν είμαι σκεπασμένη ακόμα κ με 40 βαθμούς.
31. Μικρή έκανα μαθήματα πιάνου. Τα οποία κ δεν συνέχισα...
32. Δεν μπορω να κοιμηθώ μόνη μου.... πρέπει να είναι κάποιος άλλος μαζί μου τουλάχιστον στο σπίτι
33. Αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο.
34. Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ μύδια και  σαλιγκάρια . Και ούτε πρόκειται
35. Με εκνευρίζει απίστευτα ή φασαρία.... οποιαδήποτε μορφή της.
36. Πέφτω πολύ και συχνά , λες και κάποιος με σπρώχνει στην δεύτερη εγκυμοσύνη έπεσα τρείς φορές. Στην πρώτη από τις σκάλες.
37. Δεν μου αρέσει να μοιράζομαι τον καφέ μου.
38. Το καλοκαίρι τα μαλλιά μου είναι πάντα πιασμένα
39. Παθαινω συχνά ρινίτιδα με αποτέλεσμα να χάνω την όσφρηση μου...δεν έχω χειρότερο
40. Το πρωί ποτέ δεν ξυπνάω με νεύρα..και όταν ξυπνάω μπορώ να μιλάω πολύ!
41. Το μεσημέρι όμως άμα κοιμηθώ θα ξυπνήσω μόνο με νεύρα. Γιατί θα ψάχνω για γλυκό και δεν θα έχει.
42. Λατρεύω τις φωτογραφίες...
43. Δεν βλέπω τηλεόραση ποτέ. Μόνο ταινίες
44. Τις οποίες της νοικιάζω, αρνούμαι να τις κατέβασω!
45. Δεν μπορώ να μείνω ακίνητη για πολύ ώρα ακόμα και αν κάθομαι .
46. Βαριέμαι απίστευτα το κομμωτήριο( ίσως γιατί πρέπει να κάθομαι)
47. Δεν έχω κάνει ποτέ δίαιτα με πρόγραμμά.
48. Ούτε έχω πάει ποτέ γυμναστήριο
49. Δεν μπορώ να τραγουδήσω...πιο φάλτσο δεν γίνεται
50. Μου αρέσει να πηγαίνω στα μαγαζιά μόνη μου
51. Πιστεύω στην καλή και κακή αύρα των ανθρώπων
52. Πιστεύω πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο
53. Δεν αντέχω την γκρίνια
54. Όταν άνοιξα το μπλογκ ντρεπόμουν απίστευτα να ποσταρω κείμενα στον λογαριασμο μου στο facebook το έκανα έπειτα από παρότρυνση φίλου!
55. Υπέφερα χρόνια από αϋπνίες
56. Δεν γνώρισα  ποτέ  τους παππούδες μου
57. Έχω κάνει εξαγωγή δύο δοντιών γιατί φοβόμουν να πάω οδοντίατρο με αποτέλεσμα να χαλάσουν εντελώς.
58. Παίζω με τούφες από τα μαλλιά μου από τότε που γεννήθηκα (τότε  πειράζα της μάνας μου) με έχει βγάλει έξω από το μάθημα καθηγητής γιά αυτό τον λόγο .
59. Οδηγούσα μηχανάκι μέχρι που έπεσα έκτοτε δεν θέλω να ανεβαίνω ούτε σαν συνοδηγός.
59+1 μετά το χειρουργείο που έκανα απέκτησα και άλλες φοβίες λες και δεν μου φτάνουν αυτές που ήδη είχα.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Το ρομπότ



Τις προαλλες επισκέφτηκαμε ένα φιλικό μας ζευγάρι. Ο μικρός φίλος είχε ένα ρομπότ! Το οποίο τράβηξε τα βλέμματα και το ενδιαφέρον των παιδιών.
Ως εκεί, δεν άκουσα κανένα άλλο σχόλιο για το ρομπότ.
Σήμερα βγήκαμε μία βόλτα, μιλούσαμε για διάφορα.
 Χωρίς να έχουμε κάποιο συγκεκριμένο θέμα..
-μαμα έχεις δει ποτέ ρομπότ ;
- μία φορά νομίζω έχω δεί του απαντώ 
-που μαμά;
-σε ένα μαγαζί  
-και του φίλου μου;
- αν ναι και του φίλου σου σωστά, του λέω.
-ξερεις μαμά το ρομπότ του φίλου μου σκορπίζει, αλήθεια.
Και μαζεύει τα δωμάτια, και πλένει αυτοκίνητα!
- όλα αυτά κάνει;  ρωτάω ενθουσιασμένη 
- ναι μαμά όλα αυτά, όλες τις δουλειές κάνει! Ο άγιος βασιλης του το έφερε.  Και εγώ τέτοιο δώρο  θα ζήτησω τα χριστούγεννα .
Εσύ θέλεις μαμά ένα ρομπότ;
Υποψιαζομαι ότι κάπου το πάει...
-Εγώ δεν θα ήθελα ένα ρομπότ.
- γιατί μαμά;
- εγώ τι θα κάνω αν τα κάνει όλα για μένα ένα ρομπότ; Νομίζω ότι θα βαριέμαι... του απαντώ 
- όχι μαμά εσύ θα είσαι μαζί μας. Απλά.... μαζί μας μαμά. Δεν θα βαριέσαι.....
Δεύτερο καμπανάκι...
Λατρεμένο μου πλάσμα, να ξέρεις ότι προσπαθώ...
Προσπαθώ πολύ, κάνω όμως λάθη.
Είμαι άνθρωπος, και ένας άνθρωπος δεν είναι εύκολο να αλλάξει τα πάντα αμέσως.
Πάλευω με το τέρας της συνήθειας μιας ρουτίνας. Πάλευω με ολη την καθημερινότητα και της απαιτήσεις της.
Πάλευω με τον εαυτό μου τον ίδιο ....
Ψάχνω για ισορροπία ανάμεσα σε σας και σε εμένα.
Ανάμεσα σε μένα και τις δουλειές.
Ανάμεσα στην ενέργεια και την κούραση.
Ανάμεσα στην γυναίκα και την μαμά...
Νιώθω πως κάποια πράγματα δεν είναι αρκετά, όμως πάλευω....
Ειδικά μετά το μικρό λευκό κοχύλι οι λέξεις σου μοιάζουν με μαχαιριά σε όσα απλά προσπαθούσα να κρύψω από τον ίδιο μου τον εαυτό εσύ τα εκφράζεις τόσο απλά!
Με φέρνεις αντίκρυ με όλα όσα φοβάμαι....
Φοβάμαι γιατί ξέρω τα λάθη μου, γιατί ξέρω ότι πολλά πράγματα θα μπορούσα να τα είχα χειριστεί αλλιώς....
Μα η μητρότητα δεν έρχεται με οδηγίες χρήσεως ...
Χαίρομαι  τόσο που εκφράζεις τις σκέψεις σου.
Σε ευχαριστώ που μου υπενθυμίζεις τις ανάγκες σου.
Σου ζητώ συγγνώμη για όλα όσα μπορεί να μην χειρίστηκα σωστά.
Σε αγαπώ πολύ πολύ ευαίσθητο πλάσμα μου. Σε αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές 
Τελικά ίσως και ένα ρομπότ θα μπορούσε να μου κάνει την καθημερινότητά πολύ πιο εύκολη.....

ΥΓ: Ζήτησα από τον γιό μου να μου ζωγραφίσει ένα ρομπότ, μου ζήτησε λεφτά!
Ή ζωγραφιά μου κόστισε 3€...!

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Το στρωμένο μου κρεβάτι.....


-Αμάν βρε παιδί μου, δε λυπάσαι σταματά να χοροπηδάς στο κρεβάτι μόλις το ξανά έστρωσα!
-Όχι δεν σε λυπάμαι, δε μου αρέσει να σε λυπάμαι.
Και να σου πω κάτι μαμά ο καθένας έρχεται για άλλο λόγο. Εγώ ας πούμε γεννήθηκα για να χαλαω το σπίτι. Εσύ γεννήθηκες για να το φτιάχνεις.
Σπίτι είναι μαμά, μου αρέσει που το προσέχεις αλλά δεν πειράζει άμα το χαλάω.

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό....
Δεν απάντησα γιατί δεν ήξερα τι να του απαντήσω!
Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου ήξερα ότι έχει δίκιο
Ίσως γιατί η αλήθεια είναι ότι ένα παιδί δεν το ενδιαφέρει να είναι τα σεντόνια τεντωμένα. Εκείνο το βλέπει σαν τραμπολίνο.
Ένα παιδί δεν μπορεί να καταλάβει ότι η μαμά καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να στρώσει το κρεβάτι και ας υποφέρει από τενοντίτιδα.
Αρχικά θύμωσα ίσως γιατί κατάλαβα πόσο δίκιο έχει.
Ύστερα για πολλοστή φορά είπα στον εαυτό μου να χαλαρώσει...ναι ή αλήθεια είναι ότι δεν χάθηκε ο κόσμος να μείνουν ξεστρωτα τα κρεβάτια.
Δεν πειράζει αν το πάτωμα κολλάει από το καρπούζι που φαγανε πρίν λίγο .
Ο γιός μου μεγαλώνει και πλέον πολύ εύκολα μπορεί να με κάνει να δώ τα λάθη μου.. κατάματα ...
Μπορεί πολύ εύκολα να μου πει όσα κανείς δεν θα τολμούσε, με την αθωότητα και την απλότητα ενός παιδιού σχεδόν έξι χρόνων ...
-Μαμά πες στο μωρό να βγεί από το δωμάτιο μου ....
-Και που να παίξει;
-Δεν ξέρω μάζεψα και το θέλω καθαρό απάντησε!
 Ενώ πριν από λίγο ανέβασε το επίπεδο του διαλόγου μας σε άλλο επίπεδο!!
-Καλά μαμά ας τον να παίξει, θα το μαζέψω μετά!
Και κάπως έτσι με μαθαίνει συνεχώς!

Γράφω το κείμενο ...με πλησιάζει
-μαμα σ αγαπώ
-και γω μωρό μου, συγνώμη για πριν...
-δεν πειράζει μαμά έτσι είναι τα παιδιά!!

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Μικρό λευκό κοχύλι...Ενα μικρό τεράστιο βιβλίο!


Είχα συνηθίσει να διαβάζω"μεγάλα" βιβλία..
Είχα καιρό όμως πολύ καιρό.
Σήμερα το πρωί επιτέλους το πήρα...
Τόσο μικρό τόσο όμορφο.
Όλη μέρα περίμενα να πάνε τα παιδιά για ύπνο.
Να αρχίσω το διάβασμα.
Ήξερα απο την αρχή ότι θα κλάψω.
Ο μικρός όμως δεν κοιμόταν χωρίς την αγκαλιά μου.
Πήρα αγκαλιά το μωρό, έναν φακό και άρχισα να ρουφάω με μανία κάθε σελίδα...

Ένιωσα τον πόνο, όσο μπορεί μία μάνα να νιώσει μία άλλη για το χειρότερο πράγμα... την απώλεια του παιδιού της.
Έκλαψα πολύ, έκλαψα για εκείνη....
Για την μάνα , για την κόρη.
Έκλαψα για τα λάθη μου...
Για εκείνα που οι περισσότεροι γονείς κάνουμε...
Ένα βιβλίο τόσο"μικρό" μα τόσο μεγάλο...
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κάθε γονιός..
Ενα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει και όποιος δεν είναι ακόμα.
 Ένα βιβλίο που ξύπνησε μέσα μου σκέψεις που καιρό παλευω να κρύψω...
Οι στιγμές φεύγουν...και άλλη ευκαιρία μπορεί να μην σου δωθεί.
Ή ευλογία να γίνεσαι ο κόσμος όλος για ένα μικρό πλάσμα είναι κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα.
Εκεί χαμηλά κάπου δίπλα ή ανάμεσα στα πόδια σου, εκεί είναι όλα.
 Το βιβλίο τελειωσε, ο μικρός κοιμάται ευτυχισμένος και ασφαλής στην αγκαλιά μου. Με το άλλο χέρι μου χαϊδεύω το μεγάλο μου αγόρι. Τα δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου...
Σας αγαπώ τους ψιθυρίζω.
Ο άντρας μου μπαίνει στο δωμάτιο...
Αύριο θα το διαβάσω και εγώ μου  λέει.
Πρέπει του απαντώ ζητώντας και άλλα χαρτομάντιλα.

Την Κατερίνα Χλωροκώστα θα την γνωρίζετε και στο blog της kaPa. me without you ...tea without a biscuit.
εδώ

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Τακτοποίηση


Το χω βίτσιο μάλλον τέλος αυγουστου να μαζεύω ντουλάπια, να ξεκαθαρίζω καλοκαιρινά χειμωνιάτικα....
Έτσι λοιπόν και φέτος όπως κάθε χρόνο πιστά στην παράδοση Ρεγγινα vs ντουλάπια ξεκίνησα...  Και κάπου μεταξύ παντελόνια, σορτσάκια  συνειδητοποίησα κάτι....
Ότι τα βρεφικα ρουχαλακια που φορούσε ο μεγάλος μου γιος και ύστερα ο μικρός δεν μπήκαν ξανά στα ντουλάπια...
Μπήκαν σε τσάντες για να δοθούν!
Αφού τυπικά είπαμε ότι τέλος, ολοκληρώθηκε η οικογένεια μας, άρα δεν έχω πια λόγο να κρατάω όλα αυτά τα πράγματα!
Μάζεψα μικροσκοπικά μαγιό, κάλτσες, μπλούζες, και ενα σωρό μικρά ρουχαλακια.
Ένας κόμπος που ένιωσα στον λαιμό μου μαλάκωσε όταν ο γιός μου με ρώτησε...
- μαμά που θα τα δώσεις όλα αυτά τώρα; Στην θειά μου;
-Ναι αγάπη μου απάντησα είναι για τα μελλοντικά σου ξαδέρφια είπα....
Άρα θα τα ξαναδώ φορεμενα, σε μικρά κορμιά, λογικα δηλαδή αν η αδερφή μου κάνει αγόρι σκέφτηκα όταν μείνει με το καλό έγκυος...
Ομολογουμένως κράτησα κάποια ρούχα για να τους τα δείξω, τότε που ένα μικρό φουτερ μηδέν νούμερο θα χωράει πιθανόν στην παλάμη του χεριού τους...
Στο κρεβάτι πάνω ένα τζην του μεγάλου, δίπλα ακριβώς πεταμένο ένα μικροσκοπικό παντελόνι...
Οι σκέψεις γυρίζουν, εικόνες τρέχουν , τα χρόνια περνούν και γω εκεί να μαζεύω ακόμα έναν αυγουστο ρούχα...
Μόνο που τόσα έχουν αλλάξει.
Ο μικρός τραβάει τις στοίβες με τα μαζεμένα ρούχα, ο μεγάλος ξεκαρδιζεται στα γέλια.
Ο μικρός χαίρεται κ συνεχίζει..
Εγώ δαγκώνω τα χείλη μου για να μην ούρλιαξω.
Μέσα στα ρούχα και κάτω από αυτά σκορπισμένα lego αυτοκινητακια, μαρκαδόροι...
Βρήκα κ ένα πατημένο ντοματινι...σε λευκό μπλουζάκι...
Βαθιές αναπνοές θα τα καταφέρεις Ρεγγινα λέω στον εαυτό μου.
Τα παιδιά άφησαν τα ρούχα και τσακώνονται γιατί ως γνωστόν τα αδέρφια θέλουν να παίζουνε το ίδιο παιχνίδι ταυτόχρονα!
Ο μεγάλος φωνάζει "δικό μου "
Ο μικρός αφού δεν μπορεί με τις τσιριδες να νικήσει τον δαγκώνει, τώρα τσιριζει ο μεγάλος..
Εγώ αναρωτιέμαι γιατί τόλμησα να ξεκίνησω τακτοποίηση μόνη μου με δύο παιδιά! Μετά θυμήθηκα πως δεν έχω οικιακή βοηθό, οπότε αναγκαστικά άφησα τον χαμό, πήρα τα παιδιά μαζί μου στην κουζίνα και πήγα να μαγειρέψω.
Με τούτα και με εκείνα η ώρα είναι έντεκα, τα ντουλάπια μου θέλουν ακόμα για να γίνουν οπως τα θέλω...
Αλλά και αύριο μέρα είναι.
Εγώ νιώθω περήφανη που σήμερα κατάφερα τόσα! Το αύριο θα μας φέρει καινούριες περιπέτειες...
Και γω θα καταφέρω να φτάσω το σκόρ Ρεγγινα - ντουλάπια 1-0!

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Οι διακοπές μας...!

photo by christos loufopoulos


Οικογενειακές στιγμές, οικογενειακές διακοπές, οικογενειακές φωτογραφίες...
Ρούχα στριμωγμένα σε βαλίτσες, μαζί με πολλές αναμνήσεις. Κάπου εκεί ίσως να έχει ξεμείνει και κανένας κόκκος άμμου με λίγη αλμυρα της θάλασσας.
 

Για να μας θυμίζει τα τιρκουάζ νερά της ελαφονησου, τα πανέμορφα σοκάκια της μονεμβασιας, της μέρες στο εξοχικό.
 

Οι φετινες διακοπές μας ήταν πολύ πολύ ωραίες....
Ή τετράδα της οικογένειας μου έκανε πολλά χιλιόμετρα, γελάσαμε πολύ , κολυμπήσαμε πολύ. Αγκαλιάστηκαμε, βολταραμε... πιάσαμε καβούρια, ψάρια"τα οποία φυσικά επιστρέψαμε εκεί που ανήκουν"
Χτισαμε κάστρα στην άμμο που πριν τα πάρει το κύμα το διέλυσε ο μικρός...
Κοιμήθηκαμε πολύ, ειδικά τα μεσημέρια, τόσο που κάθε μεσημέρι έβλεπα όνειρα!!!
Απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα, είδα τον ήλιο να ανατέλλει....

Είδα πολύ χαρά στα μάτια των παιδιών μου.
Συνειδητοποίησα πόσο έχει μεγαλώσει το μεγάλο μου αγόρι. Στον οποίο και αφιέρωσα το τελευταίο μεσημέρι των διακοπών πηγαίνοντας τον στή θάλασσα, μόνοι μας για μπάνιο!!!
Οι δύο μας, παρέα με ένα παγωτό έναν καφέ και μία πετσέτα για δύο!!
Δεν σταμάτησε να μου μιλάει και γω δεν σταμάτησα να ακούω!
Σαν να θέλω να συλλέξω όλα μου τα συναισθήματα, εικόνες, μυρωδιές...
Όλα τα όμορφα από ένα καλοκαίρι που τελειώνει...
Ήμουν παρόν σε κάθε νέα εξερεύνηση του μικρού....
Σε κάθε του ανάγκη σε κάθε του σκανδαλια, σε κάθε χαρούμενη κραυγή.
Απολαμβάνοντας κάθε στιγμή... κάθε ώρα της ημέρας.
Τι και αν το μπάνιο με δυο παιδιά τσάντα με κουβαδάκια, πετσέτες, φρούτα νερά, καρεκλακια δεν είναι εύκολη υπόθεση!!
Ύστερα σε ακούει όλη η παραλία..
Μην κολυμπάς τοσο βαθιά..
Μην ρίχνεις νερό στα μάτια του αδερφού σου.
Έλα εξω φύγουμε....
- μία βουτιά ακόμα μαμά...
Μην πετάς πέτρες...
Να πας σπίτι να μπούμε μπάνιο τέσσερα άτομα...να φάμε να κοιμηθούμε....
Να..
Να....
Όμως οσο και αν ακούγεται περίεργο....τα απόλαυσα όλα!! Αν και ήταν στιγμές που ηθελα μονάχα να κάτσω κάτω από τον ζεστό ήλιο και να μην κουνήσω ούτε τα βλέφαρα μου..
- μαμά περάσαμε πολύ ωραία!
-Ναι μωρό μου
- μαμά ξέρεις τι μου άρεσε πιό πολύ;
Που ειμασταν όλοι μαζί, και με περνάτε μαζί για να πιειτε κανένα ποτό!!
-Μαμά του χρόνου που θα πάμε διακοπές;
-Μέχρι του χρόνου κάτι όμορφο θα βρούμε πάλι!
Γιοουπιιιι......
Μαμά σε πόσο καιρό θα έρθει πάλι το καλοκαίρι;
Σε έναν χρόνο!
Δεν πειράζει μαμά μπορούμε να πάμε διακοπές και τα χριστούγεννα!

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Διακοπές

Οι διακοπές  φτάνουν η μαγική εκείνη στιγμή που θα απενεργοποιήσεις ξυπνητήρια. Που θα αρχίσεις να χαλαρώνεις.
Θάλασσα, διακοπές, μαύρισμα, φαγητό.
Φίλοι παιδιά οικογένεια.
Οι μέρες  μου θα περνούν σαν νερό...
Φέτος έχω την ανάγκη να ξεκουραστω.
Να κολυμπήσω πολύ.
Να πιω ενα δροσερό κοκτέιλ με γλυκό ξινή γεύση .
Να ονειρευτω βλέποντας το ηλιοβασίλεμα...
Μία όμορφη ανατολή...
Μία βόλτα για παγωτό.
Να γεμισω την φωτογραφική με χαρούμενα πρόσωπα .
Παιδιά με ρούχα λερωμένα από το παιχνίδι.
Παιδιά με λεκέδες από παγωτό..
Να γεμισω στιγμές που θα μείνουν και αυτές σε μία γωνιά του μυαλού μου.
Στιγμές με γεύση της αλμυρας από την θάλασσα.
Στιγμές από την χαρά ενός παιδιού που πάει διακοπές.
Θέλω να νιώσω για λίγο την ελευθερία.... χωρίς να σκέφτομαι πολλά... χωρίς μη και δεν...
Σου υπόσχομαι μωρό μου ότι δεν θα μετράμε παγωτά, δεν θα κοιτάμε συχνά το ρολόι.
Θα φτιάξουμε παλάτια και ας τα πάρει το κύμα.
Δεν θα τραβήξω χιλιάδες φωτογραφίες από τις οποίες θα λείπω εγώ.
Θα φτιάξουμε μαζί αναμνήσεις τις οποίες θέλω να θυμάσαι.
Γιατί ο άλλος είναι ακόμα μικρός....και δεν ξέρω αν η μνήμη του μπορεί να συγκρατήσει κάτι παραπάνω από νέα ερεθίσματα και πολύ αγάπη.
Σαν παιδί δεν έχω πολλά στην μνήμη μου οσο αφορά τις διακοπές.
Όμως θα ήθελα πολύ τα παιδιά μου να έχουν.
Μπορεί οι κόκκοι της άμμου να φύγουν γρήγορα, οι στιγμές όμως μένουν.
Την αλμυρα της θάλασσας θα την ξεχάσεις... όμως το παιχνίδι θα μείνει στην σκέψη.
Το μαύρισμα θα ξεθωριάσει  και αυτό γρήγορα. Οι αναμνήσεις όμως;
Καλές διακοπές!!!

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Μητρότητα

Η μητρότητα δεν είναι μονάχα στιγμές ευτυχίας. Δεν είναι μόνο η ανιδιοτελής αγάπη. Δεν είναι μόνο ένα ροζ σύννεφο απέραντης ευτυχίας. Η μητρότητα έχει και λάθη . Μητέρα γίνεσαι, εξελίσσεσαι μέσα από το ίδιο σου το παιδί.
Η μητρότητα έχει πολλές στιγμές από πολύ κούραση, πολλά νεύρα, πολλά λάθη. Στιγμές που όσο και αν λατρεύεις το σπλάχνο σου θες για λίγο να ξεφύγεις. Έχω νιώσει πολλές φορές κακή ως μαμά, μία μαμά αποτυχημένη.
Σε έναν ρόλο που δεν μπορώ πάντα να ανταποκριθώ.
Σε έναν ρόλο που πολλές φορές ξεχνάω ποιος είναι ο σκοπός μου.
Υπάρχουν μέρες που το μόνο που έχω καταφέρει είναι να φωνάζω, να γκρινιάζω, και να γίνομαι κουραστική. Να θέλω  να ούρλιαξω γιατί δεν μπορώ να διαχειριστω μία κατάσταση και έπειτα να ούρλιαξω γιατί δεν το διαχειρίστηκα σωστά!
Ίσως γιατί είμαι κουρασμένη, ίσως γιατί είμαι άνθρωπος ....
Με κούρασαν οι ταμπέλες της μητρότητας....
Με κουράζει  να απολογούμαι γιατί θηλάζω ακόμα τον ενός έτους γιό μου.
Να απολογούμαι γιατί αφήνω τα παιδιά μου να κοιμούνται στο κρεβάτι μου.
Να πρέπει  να αποδείξω σε κάθε μαμαδομετρο γιατί διάλεξα αυτές τις επιλογές.
Γιατί εμείς οι μαμαδες πολύ εύκολα κρίνουμε η μια την άλλη.
Βγάζοντας το μέτρο και μετράμε....
Με βαραίνουν οι τίτλοι...
Γιατί ψάχνοντας συνεχώς πως να μεγαλώσω τα παιδιά μου χάνομαι όλο και πιο πολύ.
Γιατί δεν μπορώ να διαχειριστω τόσες πληροφορίες.
Το ίντερνετ πλέον παρέχει τα πάντα.
Είναι απλά στην κρίση σου το αν θα καταλάβεις ποιος ο σκοπός ενός κειμένου.
Γιατί το βρίσκω γέλιο να μου μιλάς για ενσυναίσθηση ασκώντας μου κριτική, και επίθεση.
Μέσα στην μητρότητα είναι πολύ εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου. Ξεχνώντας εσένα και τα θέλω σου.
Ψάχνω ακόμα μία φορά να βρω τι μου ταιριάζει.
Και ύστερα πάλι αναρωτιέμαι γιατί το κάνω αυτό;
Ποια μέθοδος είναι εκείνη που θα με κάνει καλύτερη.
Συνεχώς καταλήγω να ακούω το ένστικτο μου, τα παιδιά μου.
Ίσως αν ακούω  περισσότερο την φύση μου. Ίσως αν παψω να νιώθω τόσες τύψεις.
Ίσως αν κοιτάξω και λίγο τα δικά μου θέλω οσο δύσκολο και αν είναι σε μία τόσο απαιτητική καθημερινότητα.
Ίσως αν σταματήσω να νιώθω ενοχή  κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με όλα όσα μόνο τύψεις μου δημιουργούν.
Καταλήγω συνεχώς στα ίδια...
°Να ακούω λοιπόν το ένστικτο μου.
° Να κρατάω όσα αντιπροσωπεύουν εμένα.
° Να έχω εμπιστοσύνη σε μένα και τα παιδιά μου.
° Να προσπαθώ να αποφεύγω λάθη του παρελθόντος.
° Να αγκαλιάζω ακόμα περισσότερο τα παιδιά μου.
° Να βρω χρόνο για μένα.
° Να ακούω....
° Να ξεκουράζομαι.
Και πολλά ακόμα που δεν θυμάμαι τώρα, όμως τα έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου.

Μητρότητα.... εκτός  απο μία υπέροχη εμπειρία , ένας ρόλος τόσο απαιτητικός που μπορεί σε ανεβάσει στα σύννεφα, και να σε βγάζει και εκτός εαυτού.
Ένας ρόλος που έχει ακόμη μα μου μάθει πολλά.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Ο θόρυβος τους....μια γλυκιά φασαρία

- Μαμαααα κοίτα αυτό το μωρό μου έσπασε το παιχνίδι που μου πήρες!
- γιατί βρε μωρό μου έσπασες το παιχνίδι;  Ρωτάω τάχα τον μπέμπη. Λες και το μωρό θα μου απαντήσει σκέφτομαι..
- βρε αγάπη μου δεν έχω πει να μην σκορπας πράγματα από δω και από κεί. Δεν φταίει το μωρό...
- φταίει σου λέω! Όλα ο μπέμπης τα κάνει.
Τι το θελα να το πω σκέφτομαι.
Παιχνίδια παντού, φωνές τσιριδες.
Τα τάπερ μου σκορπισμένα.
Lego, αυτοκινητακια, μαρκαδόροι, μπισκότα.
-μαμαααα ο μπέμπης ήρθε στο δωμάτιο μου.
-στο δωμάτιο σας διορθώνω.
-οχι εγώ μάζεψα δεν θα μπεί!
-βρε αγάπη μου επειδή τακτοποίησες δεν θα παίξει;
- όχι!! μου λέει κοφτά.
Το μωρό αρπάζει τα παζλ όση ώρα μιλάμε και τα σκορπίζει.
Τα μαζεύω γρήγορα πριν αρχίσει δεύτερος γύρος μουρμουρας.
-μαμαααα πεινάω.
Κόβω φρούτοσαλάτα για δύο. Βάζω τον μικρό στο καρέκλακι.
Ο μεγάλος αποχωρεί με την φρούτοσαλάτα του.
Ο μικρός την σκορπαει στο πάτωμα , τρίβει τα μαλλιά του με φρούτα.
Το φαγητό που σιγοβραζει κοντεύει να καεί.
Ο μεγάλος φωνάζει πως θέλει και άλλο πεπόνι γιατί είναι το αγαπημένο του φρούτο, ο μικρός φωνάζει γιατί θέλει να απεγκλωβιστει από το καρέκλακι του.
Εγώ θέλω να φωνάζω γιατί μόλις έβαλα σκούπα να μαζέψω τα πατημένα- λιωμένα μπισκότα. Και τώρα πρέπει να μαζέψω λιωμένα φρούτα για πολλοστή φορά.
Το πάτωμα μου τώρα μοιάζει με καλοκαιρινό κοκτέιλ φρούτων.
Η ώρα περνάει, καταφέρνω μαζέψω, να μαγειρέψω να απλώσω. Το ομαδικό μας παιχνίδι ξεκινάει με λίγες δυσκολίες φυσικά.Δεν μπορεί ακόμα να συνεργαστούν. Λογικό....Και έτσι το  παιχνίδι τελειώνει γρήγορα.

Ώρα για τον μεσημεριανό ύπνο του μωρού...
-Αγάπη μου πάω να κοιμησω το μωρό.
Αν μπορείς κανε λίγη ησυχία εντάξει;
-Εντάξει μαμά, απαντάει και αναρωτιέμαι τι ακριβώς σκέφτεται.....
Μιας και εκείνη την ώρα θα θυμηθεί ότι κάτι θέλει να μου πει, κάτι θέλει να μου δείξει.
Θα πεινασει τόσο πολύ που δεν θα μπορεί να περιμένει. Θα στέκεται απλά πλάι μου  και θα μιλάει συνεχώς λέγοντας θέλω να σου πω κάτι ακόμα.
Αυξάνοντας έτσι τον βαθμό δυσκολίας να βάλω το μωρό για ύπνο!
Ύστερα θα βρεί να παίξει με τα παιχνίδια που κάνουν τον περισσότερο θόρυβο. Μειώνοντας τον χρόνο του ύπνου του αδερφού του.
Η μέρα μας θα συνεχιστεί  πολλές φωνές, γέλια κλάματα. Με μικρό τσακωμούς! Συνήθως κερδίζει εκείνος που τσιριζει πιο πολύ.
Και στην περίπτωση μας αυτός είναι ο μπέμπης.
Η μέρα μας περιέχει πολλές κουβέντες, εξηγήσεις, αγκαλιες, φωνές.
Στο τέλος της ημέρας όμως την κούραση μου θα την απαλύνει η εικόνα τους.
Ο ίδιος τρόπος που κοιμούνται. 

Ή γλυκιά αυτή μορφή τοτς που μοιάζει τόσο γαλήνια.
Τα χέρια τους που συνήθως ψάχνουν το χέρι του άλλου για  να κρατιούνται.
Η εικόνα του παιδιού που κοιμάται ήρεμα στην ασφάλεια της οικογένειας του.
Σχεδόν κάθε βράδυ μετά από λίγο θα κάτσω αναζητώντας φωτογραφίες ή βίντεο της ημέρας που πέρασε, μιας και θα έχω την αίσθηση πως μου λείπουν ήδη οι γλυκές φωνές τους.
Στην ηρεμία της νύχτας η μέρα φαντάζει τελικά πιο ενδιαφέρουσα!!!
Μπαίνω στο δωμάτιο για το βραδινό φιλί, πατάω ένα lego καθώς ξανά κάνω προσπάθεια να προχωρήσω ως το κρεβάτι θα πατήσω σίγουρα κάνα αυτοκίνητο, θα κολλήσει στο πόδι μου κανένα παζλ και φυσικά μέσα στην ησυχία όλο και κάποιο παιχνίδι θα αρχίσει να τραγουδάει ρωτώντας με

Είμαι ο μίκυ θέλεις να παίξουμε;

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Μπερδεμένα μου συναισθήματα

Κοιτάζω το αγόρι μου που κοιμάται, πόσο πολύ έχει μεγαλώσει σκέφτομαι. Αλλάζει συνεχώς ακόμα και οι ατάκες του άλλαξαν.
Οι ερωτήσεις του, ο τρόπος που ονειρεύεται.
Μέχρι πρίν από ένα χρόνο και κάτι ήταν το μικρό μου μωρό. Μέχρι που ήρθε το μικρό μας μωρό και εσύ έγινες από μία στιγμή στην άλλη μεγάλος.
Τόσο απότομα, τόσο γρήγορα μεγαλώσες.
Ξαπλώνω δίπλα σου....
Σου ψιθυρίζω πως σ αγαπώ πολύ πολύ.
Προσπαθώ να θυμηθω τον καιρό που είχα μόνο εσένα. Τον καιρό που είχες όλη την αποκλειστικότητα μου.  Τότε που αγαπούσα μόνο εσένα. Τον καιρό που ήσουν μωρό και εσύ.
Μα δεν θυμάμαι πολλά.
Έρχονται στιγμές που μου λείπεις πολύ. Μου λείπει η αποκλειστικότητα σου.
Το μικρό μας δεν σου πήρε την αγάπη που νιώθω. Αυτή δεν θα αλλάξει ποτέ εκτός και αν ξεπεράσει το άπειρο...
Σου πήρε όμως αποκλειστικότητα.
Δίνουμε όλη μας την προσοχή στα δικά του μικρά και μεγάλα κατορθώματα.
Τον κρατάμε αγκαλιά γιατί την αποζητά.
Του μιλάω ήρεμα για τον μάθω να μιλάει.
Τον προστατεύω πιο πολύ γιατί ακόμα είναι μωρό.
Και εσύ σαν περήφανος αδερφός χαίρεσαι που ο μικρός σου περπάτησε. Που σου δίνει φιλιά, που γελάει με τα αστεία σου.
Είναι φορές που σχεδόν νιώθω τύψεις για όλα όσα αισθάνομαι.
Για την αγάπη που νιώθω όχι μόνο για σένα..
Μου φαίνεται ακόμα περίεργο που εκτός από σένα κατάφερα να αγαπήσω εξίσου δυνατά ένα μικρό ανθρωπάκι.
Είναι φορές που νιώθω ότι σου φερομαι άδικα.
Δίνοντας προτεραιότητα στον μικρό. Γιατί απλά είναι μικρός.
Γιατί δεν μπορεί να καταλάβει όπως εσύ. Γιατί και σένα έτσι ήμουν.
Απλά δεν το θυμάσαι.
Τα μάτια σου λάμπουν όταν σου αφηγούμαι δικές σου μικρές στιγμές απο τότε που ήσουν μωρό.
Τα μάτια σου πέτανε σπίθες όταν σε αγκαλιάζω ξαφνικά χωρίς να μου το ζητήσεις....
- μαμά άντε φτιάξε καφέ να πιεις να κάτσουμε μαζί μου λες..
Και μετά μιλάς ακατάπαυστα...
Και γω θέλω πέντε λεπτά ηρεμίας, και εσύ δεν σταματάς να μιλάς...και τότε σου ζητάω να μου δώσεις μόνο πέντε λεπτά ησυχίας.
Παραμένεις η έμπνευση μου.
Ακόμα και αν έχω σταματήσει σχεδόν να γράφω.
Σε αγαπώ τόσο πολύ που αναρωτιέμαι αν σου δίνω όλα όσα αξίζεις.
Στεναχωριεμαι όταν σε βλέπω να "ζηλεύεις" . Όμως είναι συναίσθημα που δεν ξέρω αν μπορεί να περάσει από παράκαμψη.
Θυμωνω όταν έρχεσαι σε κόντρα μαζί μου γιατί συνήθως έχεις δίκιο και ουσιαστικά θυμωνω με εμένα.
Τρελαίνομαι όταν με ρωτάς σε πόσα χρόνια θα μεγαλώσεις γιατί ξέρω πως κυλάνε τόσο γρήγορα.
Δεν βρίσκω αρκετό χρόνο για να τον μοιράζω, και έτσι συνεχώς αφήνω εμένα.
Είναι φορές που βλέπω  ότι προκαλείς το ενδιαφέρον μου. Κάνω ότι μπορώ για να μην νιώθεις έτσι....
Ψάχνω συνέχεια τρόπους για να δώσω στον καθένα σας αυτό που θέλετε.
Και σε αυτό με βοηθάς  εσύ, όπως πάντα.
- μαμά σ αγαπώ μου λες όταν απλά περνάω από μπροστά σου....
-Εγώ να δεις σου απαντώ...
-οχι εγώ να δεις, συνεχίζεις και κάπως έτσι νιώθω πως έχω όσα δεν είχα ποτέ φανταστεί!  Πως κάπου ανάμεσα στα λάθη της καθημερινότητα έχω καταφέρει τελικά κάτι!

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Το τέλος, και μια νέα αρχή.

Θυμάμαι σαν χθες το πρωινό  εκείνο που πήγαμε στον αγιασμό του νηπίου.
Η αυλή ήταν λουσμενη από τον πρωινό ήλιο του σεπτεμβρη .
Έπαιζες,  διστακτικά πλησίαζες παιδάκια αλλά ουσιαστικά έπαιζες μόνος σου.
Θυμάμαι το άγχος μου για το αν θα κάνεις φίλους...αν θα προσαρμοστείς στο νέο σου καθημερινό πρόγραμμα.
Αν θα σου φανούν πολλές οι ώρες του ολοήμερου νηπιαγωγείου.
Οι φωνές των παιδιών δεν με άφηναν να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου. Κοίταζα τα παιδιά κάποια γνωρίζονται από πέρυσι σκέφτηκα, κοίταζα πάλι τον γιό μου ο οποίος προσπαθούσε να μπεί σε μία ομάδα.
Η σχολική πέρασε γρήγορα πολύ γρήγορα.
Αν και αρχικά είχα αγχωθει προσαρμοστηκαμε γρήγορα.
Ούτε μια φορά δεν  σε άκουσα να λες ότι δεν θέλεις  να πάς σχολείο,  αντίθετα κάθε φορά που κάποια ιώση σε  ταλαιπωρούσε έδειχνες στεναχωρημένος που δεν θα πάς σχολείο.
- μαμά αύριο θα είμαι καλά; Ξέρεις μου λείπουν οι συμμαθητές μου...
Δεν θα ξεχάσω την τούρτα έκπληξη για τα γενέθλιά του και την συγκίνηση που ένιωσα όταν άνοιξαν την πόρτα και είδα το πρόσωπο σου να φωτίζει , ακούγοντας τα παιδιά να φωνάζουν πως είναι τα δικά σου γενέθλια!



-Ποιά δασκάλα είναι η αγαπημένη σου σε ρώτησα μία φορά.
- είναι ίδιες μαμά, μου απάντησε και θυμήθηκα την πρώτη συνάντηση που είχαμε. Οι δασκάλες το είχαν αναφέρει ότι η κοινή τους διδασκαλία τόσα χρόνια κάνει τα παιδιά να μην τις ξεχωρίζουν.
Αν και για μένα η κάθε μία είναι ξεχωριστή.
Και χαίρομαι ιδιαίτερα που για δεύτερη φορά ο γιός μου στάθηκε τόσο τυχερός.
Η γιορτή  για το τέλος μου έφερε δάκρυα συγκίνησης..
Μας ταξίδεψαν σε όλη την σχολική τους χρονιά.
Μας παρέσυραν σε ένα μαγικό ταξίδι στην γνώση, το παιχνίδι , την ομάδα την τάξη τους. Οι δικές τους μοναδικές στιγμές μιας υπεροχής σχολικής χρονιάς.
Οι αναμνήσεις πέρασαν σαν ταινία μπροστά μου.
κάνατε σπουδαία δουλειά αγαπημένες δασκάλες.
Οι γλυκές φωνές των παιδιών με έκαναν πολλές φορές να συγκινηθω.
Μία όμορφη γιορτή για το τέλος.
Το τέλος μίας νέας αρχής.
-μαμά είμαι πολύ περήφανος!
-ηταν η πιο ωραία γιορτή που έχω δει του είπα..
-ναι μαμά ήταν η καλύτερη από όλα τα σχολεία!
Συναισθήματα όμορφα, σκέψεις για όλα τα καινούρια που έρχονται.
Το αγόρι μου θα πάει πρώτη.
Το παιδάκι μου  μεγαλώνει και  εγώ ακόμα μία  φόρα γεμίζω το μέσα μου με σκέψεις κι συναισθήματα πρωτόγνωρα.
Φόβοι , αγωνία για την νέα αρχή.
Για όλα τα καινούρια δεδομένα που θα βρεις
Για τις αλλαγές που θα ζήσεις.
Για τον τρόπο που θα το αντιμετωπίσεις.
Η νεα μετάβαση που κανένας μας ακόμα δεν συνειδητοποίησε.
Όλες μου οι αγωνίες, οι σκέψεις κρυμμένες στο βάθος του μυαλού.
Αυτό που ξέρω είναι ότι σε όλα θα είμαι δίπλα σου...
Λατρεμένο μου πλάσμα θέλω να σου πω να έχεις επιμονή, υπομονή, να πιστεύεις στον εαυτό σου και τις δυνατότητές σου.
Να μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Να ρουφάς και να απολαμβάνεις τις στιγμές.
Να παίρνεις γνώση.
Να κοιτάς μπροστά και να πηγαίνεις εκεί που στοχεύεις.
Και να θυμάσαι ότι κατέκτησες οφείλεται σε σένα και την θέληση σου.
Ότι σε ζοριζει εγώ εδώ είμαι δίπλα σου, πλάι σου.
Πιστεύω σε σένα και ξέρω πως το ίδιο κάνεις και εσύ.
Νιώθω περήφανη για σένα.
Και μικρέ  να διατηρήσεις όσο μπορείς την αθωότητα εκείνη που έβλεπα καθώς σας κοιτούσα να χορεύετε και να τραγουδάτε.
Ένα κεφάλαιο έκλεισε ένα πολύ όμορφο κεφαλαίο. Ενα άλλο  όμως ανοίγει.
Ώς τότε....
Καλό καλοκαίρι!

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Φάση είναι θα περάσει!

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση με τα παιδιά αλλάζει συνεχώς. Από την μία έχω ένα αφρατο μωρό που συνεχώς με εκπλήσσει  με τα νέα του κατορθώματα. Με πονηρές ματιές, με πείσματα προσπαθώντας να κερδίσει και εκείνος όλα όσα στοχεύει.
Μου έχει πάρει κυριολεκτικά το μυαλό, μικρό και χαριτωμένο, αστείο και χαρούμενο μωρό που διεκδικεί δυναμικά την μαμά του, κι όχι μόνο!
Διεκδικεί κι εκείνος τον ρόλο του σε αυτό το σπίτι.
Από την άλλη έχω έναν πεντάχρονο και κάτι που τον τελευταίο καιρό προσπαθεί και εκείνος με την σειρά του να διεκδικήσει τα θέλω του. Τα οποία δεν σταματούν πουθενά.
Το να βγάλω άκρη με τον μεγάλο μου γιό ξαφνικά μοιάζει βουνό!
Συνεχή διαπραγμάτευση για όλα. Τα ξέρει όλα τα μπορεί όλα...
Όταν θα τσακωθούμε μοιάζει με καυγά μεταξύ ενηλίκων.
Όλη μέρα ακούω ατάκες από την μία γελάω και από την άλλη αναρωτιέμαι είναι της ηλικίας ή κάτι δεν έκανα καλά.
- βοηθά με λίγο να μαζέψουμε...
- έχω δουλειές δεν προλαβαινω απαντάει
- σταματά να τρώς λιχουδιές του λέω
-ο καθένας κάνει αυτό που θέλει μου απαντά
Κατανοώ απόλυτα το γεγονός ότι μπορεί να ζηλεύει τον μικρό.. αν και για τον αδερφό του δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
Κατανοώ ότι είμαι κουρασμένη και δεν έχω πάντα υπομονή,  όμως νιώθω την κατάσταση να ξεφεύγει.
Ίσως να ναι φάση, ίσως έχει βάλει στόχο να δοκιμάσει εκ νέου τα όρια μας.
Ίσως απλά να είναι ένα δυνατό ο πνεύμα που θέλει να θέσει τους δικούς του κανόνες στο σπίτι.
Τα βράδια τον φιλώ απαλά ψιθυρίζοντάς του πόσο πολύ τον αγαπώ. Νιώθω τύψεις... υπόσχομαι ότι από αύριο θα χειριστώ αλλιως τα πράγματα.
Είναι ακόμα τόσο μικρός και εκείνος.
Όλα αυτά τα συναισθήματα θα κρατήσουν  μέχρι τον πρώτο πρωινό τσακωμό!!!
Μετά πάλι απο την αρχή.
Ώρες ώρες σκέφτομαι η εφηβεία του τι χαρακτηριστικά θα έχει;
Περνάει την φάση που πιστεύει πως όλα τα μπορεί...
Την φάση που από νήπιο θα γίνει πρωτακι. Την φάση που το αρσενικό του dna προσπαθεί να τα βάλει με το δικό μου.
Από την άλλη  η ευαίσθητη του πλευρά με σκλαβωνει. Ή αγάπη του για μένα ή αγάπη του για τον αδερφό του. Τα όνειρα του που πάντα περιέχουν αγάπη οικογένεια. Όνειρα που μοιράζεται ακόμα μαζί μου. 
Φάση είναι θα περάσει και αν δεν περάσει θα κάνουμε απλά έναν επαναπροσδιορισμό διαδρομής και στο τέλος θα βρούμε  πάλι τον δρόμο μας.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Ένας χρόνος μαζί!

Αναμνήσεις είναι οι μνήμες οι εικόνες οι μυρωδιές που αποθηκεύονται στο μυαλό. Υπάρχουν κάπου στο υποσυνείδητο σου. 

Χτες πέρασα τυχαία από τον ίδιο δρόμο που ένα χρόνο πριν έτυχε να χρειαστεί να πάω πολλές φορές.

Τα χρώματα του ουρανού, το γεγονός ότι ήμουν με τον άντρα  μου πάνω στη  μηχανή μόνοι μας, όπως πέρυσι ... ξαφνικά με πλημμύρισαν τόσες αναμνήσεις. Η φωτεινή πινακίδα του μαιευτηριου με έκανε να ακούσω εκείνα τα λόγια που μου είχε πει ο γιος μου όταν αφησαμε το μωρό στην ΜΕΝΝ.
"Μαμά στο νοσοκομείο καρδουλα είναι ο μπέμπης; Μην κλαις είναι το νοσοκομείο της αγάπης."
Σε μία στιγμή τόσες αναμνήσεις... 
Τόσα συναίσθημα τα οποία θα μείνουν μέσα μου. Να τα θύμαμαι στοργικά.
Ένας χρόνος λοιπόν, ο πρώτος, ο πιο τρυφερός. Ένα τόσο δα μικρό αγόρι που ήρθε για να μου θυμίσει ξανά ότι θαύματα γίνονται. Ότι η μητρότητα είναι κάτι τόσο δύσκολο και συνάμα σπουδαίο. 

365 μέρες και νύχτες κύλησαν αφήνοντας μου μια,αίσθηση ατελείωτης αγάπης.
Μια αίσθηση κόπωσης,με αρκετό ξενύχτι, άγχος. Όμως θα το έκανα ξανά και ξανά.
Ματάκια σαν σπίρτο αναμμένο, χαμόγελο που σχηματίζει λακακι. Ενα μικρο ανθρωπάκι με έμαθε να γίνομαι ακόμα καλύτερη στον ρόλο μου.
Θυμάμαι σαν χτες την στιγμή που ο γιατρός τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου. Το πρώτο σου κλάμα, δυνατό και διαπεραστικό. Καλώς ήρθες σου ψιθύρισα καθώς προσπαθούσα να σου δώσω το πρώτο σου φιλί.
Αμέτρητα συναισθήματα, αμέτρητες στιγμές χαράς και ευτυχίας.
Ατελείωτες αγκαλιές...απέραντη αγάπη..
Ο πρώτος χρόνος τελικά κύλησε πολύ πιο γρήγορα από τι περίμενα!! Ξανά ζω τα πάντα από την αρχή.. Απολαμβάνω περισσότερο κάθε τι καινούργιο.. Πέφτω σε αντιφάσεις..Από την μία ακούω μαμά να σου πω κάτι.. μαμά θέλω παγωτό μαμά  έλα λίγο σε φάση που  πολλές φορες νευριάζω,  και από την άλλη ακούω πρώτη φορά από σένα την λέξη μαμά και πετάω στα σύννεφα! 

Νιώθω τύψεις μίας και δεν έχω κατορθώσει να γράψω σχεδόν τίποτα για σένα μικρο μου... Ενα τετράδιο και αυτό με τις μισές σελίδες άδειο! Γέμισα όμως την ψυχή μου με συναισθήματα που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε ενα χαρτί.
Θυμάμαι όμως κάθε λεπτομέρεια.. Από την στιγμή της γέννησης σου, την στιγμή που χρειάστηκε να σε αφήσω στην ΜΕΝΝ. Τον πόνο που ένιωσα. Θυμάμαι τα βράδια που άυπνη και κουρασμένη σε κρατούσα σφιχτά ξέροντας πως οι στιγμές αυτές κρατάνε λίγο, ξέροντας πόση ανάγκη έχεις την αγκαλιά μου.
Ακόμα το ίδιο κάνω και ας λένε ότι σε κακομαθαινω...ξέρω όμως πως ο χρόνος πάει μόνο μπροστά και κάθε λεπτό που περνάει γίνεσαι όλο κ πιο μεγάλος. Δεν χορταινω όλη αυτή την φάση του μωρού....
Ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που δεν θα μαι χρειάζεσαι πια για να κοιμιζω στην αγκαλιά μου. Δεν θα με χρειαζεσαι για να σε κρατώ μην πέσεις..
Δεν θα γεμίζουν δάκρυα τα μάτια σου όταν θα χάνομαι από το οπτικό σου πεδίο. Θα μεγαλώσεις  κ δεν θα είσαι πια εξαρτημένος από μένα.
Ένας χρόνος από στιγμές... Ένας χρόνος που ένιωσα ολοκληρωμένη. Ένας χρόνος προσαρμογής για όλους. Η ζωή μας μπήκε σε ρυθμούς. Τρελούς ρυθμούς  δεν ειναι ολα γαλήνια. Υπάρχουν πολλές στιγμές τρέλας στιγμές πού θέλω έστω πέντε λεπτά ηρεμίας. Όμως δεν θα άλλαζαν τίποτα.

Λατρεύω το απίστευτο δέσιμο που έχετε με τον αδερφό σου. Τρελαίνομαι όταν κοιτάτε ο ένας τον άλλον και γελάτε. Τρελαίνομαι όταν τεντώνεις τα μικρά σου για να σε πάρω αγκαλιά. Νιώθω σημαντική όταν σε παίρνει ο ύπνος στην αγκαλιά μου. Νιώθω ολοκλήρωση όταν γινόμαστε μία μάζα από αγκαλιά και οι τεσσερις εκτιμοντας ακόμα περισσότερο την αξία της οικογένειας. 

Λατρευω το πονηρό χαμόγελο σου, λατρεύω τις χοντρές σου πατούσες.
Λατρεύω κάθε τι πάνω σου.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για ότι έχω.
Χρόνια πολλά μικρο μου αγόρι... Και η ευχές μου περιέχουν όλα τα καλά τούτου του κόσμου... Σ αγαπώ και εσένα ως το άπειρο άπειρες φορές μωρό μου.


Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

απλά πολύτιμη!

Και εκεί που σε βαραίνουν όλα, εκεί που νομίζεις ότι κανένας δεν σε ακούει, κανένας δεν σε καταλαβαίνει, υπάρχεις εσύ. Υπάρχεις για να μην με αφήσεις να πέσω όπως έκανες και όταν ήμουν μικρή. Υπάρχεις εσύ για να με ακούσεις χωρίς να σου πω τίποτα, με καταλαβαίνεις, το βλέπω στα μάτια σου. Με νιώθεις μόνο σε απλό τηλεφώνημα θα πεις όλα οσα θέλω να ακούσω. Α ρε μαμά πόσο πολύτιμη είσαι ? Το ξέρω δεν στο δείχνω, πολλές φορές γίνεσαι σάκος για να ξεσπάσω μαμα. Πολλές φορές δεν είμαι εντάξει... Πολλές φορές μετανιώνω που δεν σε φίλησα και έφυγα τρέχοντας για να προλάβω πράγματα χωρίς νόημα. Και εσύ εκεί στην πόρτα να μου λες σ αγαπώ και μην πήρες εκείνο το φιλί που ίσως περίμενες. Τι και αν χαμηλώνω το βλέμμα μου εσύ τα βλέπεις όλα. Δεν μιλάς όμως με ξέρεις. Και όταν μου μιλάς γίνομαι σαν τον γιό μου απαντώντας όλο νεύρα "μου το πες μαμά, το ξέρω" σαν πεισματάρα πέντε χρόνων μοιάζω κα ας μην είμαι πια. Ποσό ίδιες γίναμε μαμά; Εσύ αφήνεις το τελευταίο κομμάτι του γλυκού για μένα κ γω για τον γιό μου. Εσύ τρέχεις για να ευχαριστήσεις τα παιδιά σου και γω το ίδιο κάνω μαμά. Πολλές φορές μιλάω στα παιδιά μου και νομίζω ότι γίνομαι ίδια με σένα. Μου αρέσει που μοιάζουμε μαμά. Είσαι εκεί παρόν...Είσαι εκεί για ότι χρειαστώ. Εσύ με έκανες αυτό που είμαι, και όταν με κοιτάς με θαυμασμό μην ξεχνάς ότι με τις συμβουλές σου έγινα αυτό που είμαι σήμερα. Σε ευχαριστώ μαμά. Συγνώμη μαμά. Σε λατρεύω μαμά. Σε ακούω τι λες ακόμα και όταν σε παρακαλώ να σταματήσεις να μου λες τα ίδια και τα ίδια. Βλέπω μαμά όλες τις θυσίες σου. Νιώθω κάθε σου αγωνία. Αγαπώ το χαμόγελο σου. Σε ευχαριστώ μαμά, πού με κακομαθαινεις ακόμα και με κάνεις να νιώθω τόσο ξεχωριστή. Που τρέχεις μόλις σε φωνάξω μόνο και μόνο για να με ξεκουρασεις για λίγο. Σε ευχαριστώ μαμά ... Που είσαι δίπλα μου χωρίς να σε φωνάξω! Είσαι πολύτιμη μαμά το ξέρεις;

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Όταν blogg-αρω !

Έχετε δει φαντάζομαι αυτές τις φωτογραφίες που δείχνουν μια εικόνα που λέει τι νομίζουν οι φίλοι πως κάνεις, τι πιστεύεις εσύ, τι πιστεύει η μάνα σου, εδώ θα προσθέσω και τι νομίζουν οι αναγνώστες σου, και μετά η πραγματικότητα! Ε ναι! Μπορώ πολύ εύκολα μα κάνω μια μεταφορά πως μια εργαζόμενη-μαμά-μπλόγκερ στα αλήθεια εμπνέεται και γράφει ένα κείμενο! Οι αναγνώστες μου ίσως να με φαντάζονται με ενα φλυτζάνι καφέ, η ενα ποτήρι κρασιού να γράφω χαλαρή σε λάπτοπ η έναν σταθερό υπολογιστή. Να δουλεύω πάνω στα κείμενα μου ώρες που δεν έχω κάτι άλλο να κάνω! Ο άνδρας μου πιθανόν να πιστεύει ότι ενώ έχω καθαρίσει το σπίτι, έχω απλώσει τρία πλυντήρια, έχω σιδερωσει. Έχω βγάλει και ένα οχτάωρο στην δουλειά. Έχω ετοιμό φαγητό για την επόμενη μέρα. Τα παιδιά ταισμενα κοιμούνται εγώ κάθομαι χαλαρά στον καναπέ και γράφω!! Η μάνα μου απλά απορεί! Η αλήθεια δεν είναι πουθενά ... Η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές η έμπνευση θα μου έρθει την ώρα που οδηγώ... Δεν μπορώ όμως εκείνη την ώρα να βγάλω αλαρμ να βγάλω τετράδιο και στυλό και να αρχίσω να γράφω. Ούτε φυσικά μπορω να μπω στον blogger πατώντας νέα ανάρτηση να αρχίσω να γράψω.. Οπότε αφήνω την έμπνευση να κατακλύσει τον σκληρό δίσκο του μυαλού μου και όταν βρώ χρόνο θα κάνω μια προσπάθεια να τα κατεβάσω. Ότι πρόλαβε να αποθηκευτεί στο μυαλό μου, που όλες οι σκέψεις είναι κουβάρια! Μερικές φορές πιάνει άλλες πάλι όχι Φυσικά στο σπίτι με το που μπω έχω να αντιμετωπίσω όλα τα παραπάνω συν δραστηριότητες αγκαλιές και γενικότερα χρόνο με τα παιδιά! Έτσι λοιπόν όταν καταφέρω να ξαπλώσω είτε για να κοιμησω είτε για να θηλάσω το μικρό μου αγόρι θυμάμαι ότι κάποια στιγμή μέσα στην μέρα κάτι ήθελα να κάνω.. Βρε τι ήθελα να κάνω αν ναι! Να γράψω ήθελα. Χωρίς λοιπόν να κουνήσω τον μικρό μου, μην χαραχτεί και ξυπνήσει τεντώνω το χέρι μου μπας και είμαι τυχερή και βρώ κάπου στο κομοδίνο το κινητό μου. Στην προσπάθεια μου πολλές φορές αφού έχω πάθει εξάρθρωση ώμου,καταφέρνω και πιάνω το κινητό!! Μοιάζω πιθανόν με κουλοχέρη ποτέ τα καταφέρνω πότε όχι! Ανάλογα την τύχη μου. Μπαίνω στην αγαπημένη μου εφαρμογή και ξεκινάω. Είναι φορές που η έμπνευση ρέει ακατάπαυστα και μέσα σε λίγη ώρα έχω ενα κείμενο έτοιμο. Δεν είναι λίγα τα κείμενα που γράφτηκαν και ανέβηκαν σε ένα εικοσάλεπτο. Είναι άλλες φορές που δεν μπορώ να βγάλω παράγραφο δεν έχω ροή δεν ξέρω τι γράφω.. Είναι και φορές που το κινητό γλιστράει από τα χέρια μου και πέφτει. Αν είμαι τυχερή το βρίσκω με κάνα δυο κινήσεις μέσα στα παπλώματα. Τρείς φορές έχει πέσει πάνω στο μωρό!! Ναι ξέρω είμαι τραγική! Το μωρό αρχίζει να κλαίει μιας και μέσα στην γαλήνη του του έρχεται κατακέφαλα ενα αντικείμενο αγνώστου ταυτότητος καθώς εκείνο προσπαθεί να κοιμηθεί. Κλάματα χαμός..τύψεις...υποσχέσεις ότι δεν θα το ξανακάνω. Υποσχέσεις που κρατάνε λίγο. Κανά δύο φορές έχω κλειδωθεί στην τουαλέτα λέγοντας στον σύζυγο πως χρειάζομαι ενα μπάνιο! Όχι ότι δεν το χρειάζομαι αλλά είναι η μόνη μου ευκαιρία να τελειώσω το μισοτελεωμενο μου κείμενο! Φυσικά ούτε εκεί βρίσκω την γαλήνη που αναζητώ καθώς η πόρτα χτυπάει... Μαμά θέλω τουαλέτα.. Μαμά τι κάνεις; Και είναι και κάτι αγαπημένα πρωινά που μαζί με την ανατολή του ήλιου, τον αγαπημένο μου καφέ και δύο τσιγάρα, μέσα στην ησυχία που επικρατεί εκείνη την ώρα στο σπίτι βρίσκω λίγο χρόνο για μένα! Λίγο χρόνο για να γράψω ή να τελειώσω αυτό που ξεκίνησα, όπως τώρα! Δεν ήμουν πάντα έτσι, έτσι έγινα τον τελευταίο χρόνο. Βλέπω τις μπλόγκερς φίλες μου να ανεβάζουν κείμενα συστηματικά, και αναρωτιέμαι πως τα καταφέρνουν! "Δέχομαι ευχάριστος συμβολές" Χρησιμοποιούν τις δικές μου μεθόδους για να γράψουν ή έχουν όντως τακτοποίηση καλύτερα τον χρόνο τούς; Έχουν την δική τους γωνιά; Κάποτε θυμάμαι ακόμα και τον καφέ που έπινα είχα πρόγραμμα...Τώρα πια ακόμα και να φτάσω στην ώρα μου για δουλειά έχει καταντήσει να είναι κατόρθωμά. Μέσα στην καταπίεση του χρόνου μου είναι φορές που φαντάζομαι ενα μεγάλο παράθυρο, την θέα την αφήνω στην φαντασία σας γιατί και αυτή πάει ανάλογα της όρεξης μου. Ησυχία...λίγη μουσική ίσα να μου χαϊδεύει τα αυτιά, μια αναπαυτικη πολυθρόνα σε έναν χώρο όλο δικό μου... Να μπαίνω εκεί και να γράφω είτε σε ένα τετράδιο είτε στον υπολογιστή. Και όταν μεταφέρω τις σκέψεις μου σε ενα τέτοιο μέρος, μόνο τις σκέψεις μου το πιο συνηθισμένο πράγμα που θα ακούσω είναι ή το κλάμα του μωρού, η τον γιό μου να μου λέει -Μαμά ασε το κινητό έλα να ζωγραφίζουμε, έχω μια ιδέα θες να παίξουμε κρυφτό; -Κρύψου μωρό μου και έρχομαι...μια φωτογραφία έμεινε να ανεβάσω! Και μετά θα σε βρώ όπουκαι αν έχεις κρυφτεί! Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι επετειακή! Μίας και έκλεισαν δύο χρόνια που μπλογκ-αρω..Δύο χρόνια από τότε που δειλά-δειλά πάτησα δημοσίευση στην πρώτη μου ανάρτηση. 165 αναρτήσεις εκ των οποίων οι 85 ..έχουν δημοσιευτεί. Οι υπόλοιπες έμειναν μισοτελειωμενες, κάποιες δεν θέλησα τις αναρτήσω. Κάποιες απλά θα μείνουν αποθηκευμένες στα πρόχειρα!