Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Εγώ και οι ενοχές!

Αν αυτό τον καιρό έπρεπε να βάλω εναν τίτλο στον εαυτό μου αυτός θα ηταν "η ενοχική μαμά".
Δεν ξέρω τι παθαίνω και νιώθω τόσες τύψεις και ενοχές.
Λίγο που ξεκίνησα δουλειά αφήνοντας πίσω τον μόλις τριών μηνών γιό μου, λίγο που έγραψα τον μεγάλο ολοήμερο νηπιαγωγείο και οι ώρες του φαίνονται πολλές. Η γιαγιά δεν θα τα καταφέρει με δύο οπότε ήταν η μόνη επιλογή. Λίγο που νιώθω εξάντληση και δεν έχω όρεξη για τίποτα.
Παρόλα αυτά παλεύω να ανταπεξέλθω όσο καλύτερα μπορώ. Θηλάζω αποκλειστικά τον μικρό...  στερώντας του εμένα παλεύω με κάθε τρόπο μα μην του στέρησω κάτι το τόσο φυσικό κ όμορφο. Νιώθω όμως να
 χάνω την καθημερινότητα του μικρού μου. Μπορεί γυρνώντας απο την δουλειά να είμαστε αυτοκόλλητοι αυτό δεν με απαλλάσσει απο τις τύψεις.
Μαμά....φωνάζει ο μεγάλος έλα να δεις κάτι
Περίμενε απαντώ....θα καεί το φαΐ λέω μέσα απο τα δόντια...
Μαμά συνεχίζει....έλα λίγο σε παρακαλώ.
Πάντα ταυτόχρονα συμβαίνουν όλα...
Ξυπνάει ο μικρός που μόλις κοιμήθηκε, το λάδι στην κατσαρόλα τσιρίζει ο μεγάλος φωνάζει....Μαμά
Τι να κάνω να γίνω τρία κομμάτια; να αφήσω μια μορφή μου να συνεχίσει το μαγείρεμα, να πάω να αγκαλιάσω το μωρό να θηλάσει; Να κάτσω να δώσω έστω και λίγη απο την προσοχή μου στον μεγάλο που πια βαρέθηκε να περιμένει;
Και εκεί που νιώθω εξαντλημένη έρχονται μια μια οι τύψεις....
Μέχρι να ρίξω το κρέας στην κατσαρόλα ο μικρός κοιμήθηκε πάλι βάζοντας το μικρό του χεράκι στο στόμα, ο μεγάλος πια δεν θυμάται τι ακριβώς ήθελε και δεν μου απαντάει γιατί έχει θυμώσει.
Το κοκκινιστό σιγοβράζει.
Να μαζέψω άπλυτα να βάλω πλυντήριο, να μην ξεχάσω να απλώσω. Να ετοιμάσω το κολατσιό του, να αλλάξω πετσέτες στο μπάνιο, να σιδερωσω την μπλούζα του άνδρα μου, την ψάχνει εδώ και δύο μέρες.
Να πάρω γάλα, να αποστειρωσω. Να πάρω τηλέφωνο να δω πότε γίνονται οι εγγραφές στο κολυμβητήριο.
Μαμά φωνάζει πάλι έλα μωρό μου, επιτέλους βρήκα χρόνο να ανταποκριθώ στο κάλεσμα του.
Κλάμα απο το δωμάτιο...Ωραία σκέφτομαι..
Μαμά έλα να ζωγραφίζουμε..
Έρχομαι...Έρχομαι παιδί μου.
Παίρνω το μωρό αγκαλιά σειρά έχει να θηλάσει απο δεξιά, κάθομαι στον καναπέ να ζωγραφίσουμε...χα ελεύθερο το αριστερό χέρι. Πιάνω το μολύβι σαν κουλό το χέρι.
Μαμά φτιάξε μου ενα ελικόπτερο! Έλα μαμά αφού μπορείς και αν δεν μπορείς προσπάθησε. Όλα γίνονται μου λέει χωρίς ανάσα...
Ξαφνικά νιώθω πως ακούω εμένα!
Σκύβω να ζωγραφίσω με το αριστερό χέρι, εκείνο δεν συνεργάζεται....
Ο μικρός κλαίει δεν βολεύεται..
Αγάπη μου περίμενε λίγο να ταΐσω το μωρό...
Και γω πεινάω μαμα!
Τρέχει στην κουζίνα...να χα ακόμα πέντε έξι χέρια σκέφτομαι.....
Κοιτάω το ρολόι η ώρα δέκα.
Επιτέλους σκέφτομαι, το αυριανό φαγητό έτοιμο, κέικ έτοιμο ρούχα για αύριο έτοιμα.
Σπίτι καθαρό, παιδιά ταισμενα , το ένα κοιμάται ήδη.
Ο μικρός κοιτάει το φωτιστικό και συζητάνε...!
Εγώ κλασσικά κάτι θα βρώ που δεν είναι στην θέση του να μαζέψω...
Σε λίγο θα ξαπλώσω ....θα ζητήσω συγγνώμη απο τον γιό μου σιωπηλά που δεν έκατσα μαζί του να δω το αγαπημένο του επεισόδιο cars ..
Θα του εξηγήσω πως  οι ώρες  που δουλεύω είναι πιο πολλές απο τις ώρες που είναι στο νηπιαγωγείο. Που σήμερα δεν προλάβαμε να πάμε βόλτα. Που με φώναξε δέκα φορές και πήγα τις πέντε.
Θα ζητήσω συγγνώμη για όσα δεν πρόλαβα να κάνω!
Ο μικρός θηλάζει ανενόχλητος, αγκαλιά μου...συγγνώμη και απο σένα μικρέ που φεύγω για δουλειά αντί να μαι δίπλα σου, συγγνώμη που δεν είμαι παρόν σε κάθε σου  ανάγκη. Συγγνώμη που μιλάς με το φωτιστικό την ώρα που εγώ παλεύω να τα έχω όλα έτοιμα...
Χτες είδα ότι οταν σε φιλάω ξεκαρδιστικό γέλιο ακούγεται παντού....δεν ήμουν παρόν όταν το ξεκίνησες....
Πλασματακι μου πανέμορφο!
Οι τύψεις δεν ολοκληρώνονται γιατί με παίρνει ύπνος....
Αύριο πάλι....τύψεις  θα έρθουν και θα φύγουν. Θα κάνουν τη βόλτα τους απο το κουρασμένο μου μυαλό... Τι και αν ξέρω καλά ότι όλα γίνονται γιατί έτσι είναι η καθημερινότητα μιας  εργαζόμενης μαμάς....και ας είναι γεμάτη ενοχές!

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Χωρίς τίτλο

Όπου και να κοιτάξω στο διαδίκτυο παντού η φωτογραφία του μικρού αγοριού. Κοιμήθηκε για πάντα...Με πιάνει κόμπος στο στήθος. Κοιτάω τα παιδιά μου, κοιμούνται στο κρεββάτι μου εκεί θα ξαπλώσω και γω μετά. Θα τα αγκαλιάσω και θα νιώθουν ασφαλή. Εκεί θα έπρεπε να ναι και εκείνο το παιδί. Ποιος και με ποιό δικαίωμα του στέρησε τη ζωή που δεν έζησε. Την ασφάλεια στην αγκαλιά της μάνας του. Ποιος έχει την ευθύνη; Όσο βλέπω να ξεβραζει η θάλασσα νεκρα παιδιά νιώθω πως δεν υπάρχει ελπίδα. Νιώθω πως οδεύουμε ολοταχώς στη καταστροφή.
Δεν ξέρω τι να κάνω ή πως μπορώ να βοηθήσω.
 Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Φοβάμαι μην συνηθίσουμε σε τέτοιες εικόνες. Και αν το συνηθίσουμε; Μετά τι;
Πονάω μα δεν μπορώ να αντιδράσω.
Θλίβομαι μα δεν ξέρω πως να το δείξω.
Φοβάμαι γιατί ολο αυτό δεν τελειώνει..Δυστυχώς.
Και αν αύριο με ρωτήσει ο γιός μου γιατί το παιδάκι κοιμάται στην θάλασσα δεν θα μπορέσω να του απαντήσω.
Να του πω τι δηλαδή; Από που να ξεκινήσω.
Να του πω για πολέμους; Για πρόσφυγες; να του πω πώς οι άνθρωποι είναι αριθμοί; να του πω ότι το παιδάκια κοιμήθηκε και δεν θα ξυπνήσει..πως η μαμά του δεν μπόρεσε να το βοηθήσει...
Νιώθω η ίδια παιδί γιατί δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί...
Νιώθω ανίκανη ως μάνα γιατί εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν τόσο άδικα.
Και θα έπρεπε να είναι στην θάλασσα για να παίζουν ή να μαζέψουν κοχύλια που η θάλασσα έχει ξεβρασει..
Οχι να μαζεύουν παιδιά που η θάλασσα ξεβρασε..
Ζητώ συγγνώμη απο όλα αυτά τα παιδιά που δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το αποτρέψω. Ζητώ συγγνώμη που δεν κοιμούνται στο κρεββάτι τους. Νιώθω ντροπή που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
Και περισσότερο φοβάμαι ότι δεν τελειώνει εκεί....
Όχι άλλα νεκρά παιδιά...μαζί τους πεθαίνει η ελπίδα...
Αν δεν έχει ήδη πεθάνει...
Καλό παράδεισο μικρούλη μου και ελπίζω καπου αλλού η ψυχή σου να βρει αυτό που δεν βρήκε εδώ.