Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Δυο μέρες στην Μ.Ε.Ν.Ν

Την Μ.Ε.Ν.Ν. την είχα ακουστά μονάχα. Ακουγα για μωρά που μπαίνουν εκεί μανούλες που τα επισκέπτονται για λίγο,για πρόωρακια που περιμένουν ενα θαυμα. Καπου εκεί σταματούσε όμως η σκέψη μου, σταματούσε κάθε γνώμη και άποψη που είχα μέχρι τώρα.
Μετα απο μια μέρα στο σπίτι πλημμυρισμένη απο ευτυχία,μια μέτρηση ικτερου, έδειξε πως πρέπει να κάνουμε εισαγωγή στη ΜΕΝΝ.
Στο άκουσμα και μόνο ότι θα έπρεπε να αποχωριστώ το βρέφος μου, το πλασματακι που για 261 μέρες ζούσε μέσα μου άρχισα να καταρρέω...
Απο την απόλυτη ευτυχία έπεσα στο κενό. Συναισθήματα που δεν μπόρεσα να διαχειριστώ, δάκρυα που δεν μπορούσα να συγκρατήσω.
Την ώρα που τον πήραν απο τα χέρια μου ένιωσα οτι ξεριζώνουν την καρδιά μου..
Οι ήχοι εκεί μέσα απο τα μηχανήματα υποστήριξης , παλμοί τρυπουσαν το κεφάλι μου.
Πρόωρα μωρά με σωληνάκια λεπτά κορμάκια μόνα τους, σε πλαστικά κουτιά. Κλάματα μωρών χωρίς το χάδι της μάνας..
Ποσό πόνο να εχουν νιώσει εδώ μέσα; Πόσα δάκρυα έχουν χυθεί; Ποσοι γονείς ανυπομονούν να πάρουν τα αγγελούδια τους σπίτι....

Τοποθέτησαν το μωρό μου σε ενα πλαστικό κουτί, το συνέδεσαν με μηχάνημα να μετράει παλμούς και οξυγόνο, του έβαλαν μάσκα στα μάτια και με έβγαλαν έξω. Εκείνος άρχισε να κλαίει  το ίδιο και εγώ. Με απομάκρυναν απο τον χώρο...Ανήμπορη μόνη χωρίς καρδιά......Χωρίς το μωρό μου.
Καθισμένη σε ενα δωμάτιο  μέχρι να ηρεμήσω να ακούω το κλάμα του.
Φεύγοντας απο κει προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί, γιατί η αγκαλιά μου είναι άδεια;
Στο σπίτι ένιωσα να είμαι μια σκιά έχω όμως και άλλο παιδί το οποίο δεν μπορεί να διαχειριστεί ακόμα τα συναισθήματα του...Εγώ αδυνατώ να τον βοηθήσω....μου λείπει άλλωστε ενα κομμάτι μου...
Σε μια μέρα νιώθω πως έχω αποτύχει πλήρως σαν μάνα..
Κομμενη στα δύο μοιράζομαι ανάμεσα σε επισκεπτήρια και σπίτι....παντού νιώθω λίγη....
Οι ώρες μοιάζουν ατέλειωτες...μα εγώ πρέπει να χειριστώ την κατάσταση. Ξέρω πώς ο ικτερος δεν είναι κάτι σοβαρό, όμως δεν είναι αυτό που με στεναχωρεί...
Είναι ο αποχωρισμός....μοιάζει να ναι βίαιος απότομος δεν μπορώ να καταλάβω καν τι έχει γίνει...Ούτε ο ομφάλιος λώρος δεν κόπηκε τόσο γρήγορα....
Δεν θυμάμαι πώς πέρασαν δύο μέρες, που βρήκα δύναμη να χαμογελάμεγελώ και να παίζω με τον γιό μου για να μην τον στεναχωρώ άλλο.
Σε κάθε επισκεπτήριο τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα...
Πόσες μανούλες το έχουν νιώσει...
Ποσό πόνο έχουν αντέξει; Πόσο δύσκολο είναι να αποχωριστεί η μάνα με το παιδί της;
Και εσύ γλυκιά μανούλα δύο μήνες εκεί...έλαμπαν τα μάτια σου οταν μου είπες πως σε τέσσερις μέρες φεύγετε ...ένιωσα για λίγο την αγωνία σου...τις σκέψεις σου...τον πόνο σού. Με το καλό να γυρίσετε σπίτι!
Και εσύ μαμά που χαμογελάς να πάρεις σύντομα τις διδύμουλες σου κοντά σου...
Και εκεί που χάρηκα με την χαρά σας δάκρυα γέμισαν πάλι τα μάτια μου...Αυτή τη φορά χαράς γιατί και εμείς φεύγουμε αύριο...ακούς μπέμπη μου φεύγουμε.
Μετά την σύντομη εμπειρία μου εκεί θα προσεύχομαι  για εκείνα τα μωράκια....για τις μανούλες τους ..να επιστρέψουν όλα τους γερά στην αγκαλιά που στερήθηκαν στο δέσιμο που κόπηκε απότομα.
Αφήνοντας πίσω τους ήχους απο τα μηχανήματα...το πλαστικό κουτί...τον πόνο Αναθεώρησα πολλά....
Δύο μέρες ήταν αρκετές για να αλλάξουν πολλά μέσα μου.
Δυο μέρες στην ΜΕΝΝ που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Κουράγιο μανούλες κουράγιο μπαμπάδες..

Εμείς είμαστε σπίτι..αγκαλιά τα δύσκολα πέρασαν θα ξεκινήσουμε απο εκεί που η ευτυχία πλημμύρισε κάθε μας κύτταρο.
Κρατώντας τον στην αγκαλιά μου νιώθω ευγνωμοσύνη...

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Σήκω και ξεκινά πάλι!

Να είσαι δυνατή, στο λέω και γω...
Μα απο που να πηγάζει η δύναμη;
Να δανειστώ και γω λιγάκι. Γιατί με τη σειρά μου πρέπει να στη δώσω πίσω.
Ολα περνάνε λένε...όμως αφήνουν σημάδια.
Το δικό σου σημάδι θα σου θυμίζει πάντα τον φόβο, τον πόνο, και ίσως  κάποια γιατί.
Όμως θα σου θυμίζει και πως στάθηκες δυνατή....θα το περάσεις, θα το περάσουμε μαζί. Ήδη όλα πήραν το δρόμο τους....
 Μπορεί να δείχνω αδιάφορη ή δυνατή αλλα δεν είμαι. Ενας μηχανισμός άμυνας είναι....
Νιώθω κάθε σου σκέψη, κάθε σου πόνο....σε νιώθω γιατί εισαι εγώ...Είσαι η μικρή μου και δεν ξέρω αν η αγκαλιά μου είναι αρκετή για σένα..Αν τα λόγια μου φτάνουν εκεί που πρέπει...Άν τα δήθεν αστεία μου σε κάνουν όντως να γελάς.
Θα περάσει μικρή μου θα δεις...και θα γίνει και αυτό σαν όλες τις άλλες αναμνήσεις που θα συζητάμε χρόνια αργότερα...και που ξέρεις μπορεί και να βρούμε λόγο ακόμα και να γελάσουμε.
Κάτι θα βρούμε όπως πάντα.
Είσαι μπροστά και πολεμάς...και γω πίσω σου να διώχνω κάθε τι που αφήνεις...
Φοβαμαι και εγώ όπως και εσυ, όμως σου υπόσχομαι όπως πάντα θα περάσει και αυτό...
Έχουμε περάσει πολλά και τα καταφέραμε ,εσυ τα κατάφερες!
Η ζωή σε περιμένει και κοίτα να κάνεις τα πάντα για να τη ζήσεις...
Μας το είπαν όλοι απο το κακό σε βρήκε το καλύτερο...έστω και αν είναι έτσι βρες  έστω έναν λόγο να το προσπεράσεις....
Σήκω τώρα....αργά και σταθερά...ενα βήμα τη φορά.
Η ζωή σε περιμένει, τι και αν είχε άλλα σχέδια, μοιάζει περισσότερο με παράκαμψη παρά εμπόδιο!
Σήκω και ξεκινά έτσι είναι η ζωή με τα καλά και τα κακά της. Με τα ωραία και τα άσχημα. Με τα δύσκολα και τα εύκολα. Με χαρές και με λύπες. Ένα πιάτο με πολλές γεύσεις. Σε κέρασε η ζωή και εσύ δοκίμασες....
Στην ιδέα και μόνο το στομάχι μου δένεται κόμπος, δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι εκεί σωματικά. Δεν θα σε δω να ξυπνάς. Δεν θα σου πιάσω σφιχτά το χέρι. Όμως η σκέψη μου είναι εκεί...δίπλα σου .
Μια μια νότα αισιοδοξίας με διαπερνά, όλα καλά θα πάνε.
Ακόμα μια φορά κατάλαβα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο...
Υγεία πάνω απο όλα λέμε μα δεν ξέρω στα αλήθεια πόσο πολύ κατανοητό γίνεται ολο αυτο....
Μόνο αν κλονιστεί το καταλαβαίνουμε. Τότε συνειδητοποιούμε τι γίνεται, και πόσο βασικό είναι να είσαι υγιής.
Και εσύ μικρή μου θα βγεις απο όλο αυτό μια νικήτρια  υγιέστατη ..το νιώθω, το ξέρω..το θέλω..
Σήκω και ξεκινά πάλι απο εκεί που σταμάτησε ο χρόνος....
Τα όνειρα και η ζωή σε περιμένουν.
Να φανείς δυνατή σε όλα εντάξει;
Θα περάσει κι αυτό.....
Σ αγαπώ η αδερφή σου.


Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Πρίν γίνω μαμά

Πρίν γίνω μαμά είναι πολλά εκείνα που δεν μπορουσα να καταλάβω. Ακόμα περισσότερα εκείνα που δεν μπορούσα να νοιώσω.
Όμως ήταν εύκολο να κρίνω και να είμαι η τέλεια "μαμα" σε αντίθεση με εκείνη που ήταν μαμά.
Και να που οι ρόλοι αντιστρέφονται...γίνεσαι μαμά και ξαφνικά τα βλέπεις όλα ανάποδα....τα βλέπεις ολα αλλιώς!
Τώρα κατάλαβα γιατί μανούλα πονούσες οταν πονούσα.
Και γιατί έλαμπες όταν ήμουν χαρούμενη.
Τώρα κατάλαβα που έβρισκες τόση αγάπη, και τόση δύναμη για να ανταπεξέλθεις σε όλα.
Τώρα μπορώ να καταλάβω γιατί μου κράταγες  τόσο σφιχτά το χέρι μου.
Ύστερα κατάλαβα και άλλες μανούλες....εκείνες που δεν άφηναν στιγμή το παιδί τους και μου φαινόταν τόσο περίεργο.
Τώρα πια ξέρω....σε νιώθω...και εγώ το ίδιο κάνω..
Οι συζητήσεις γύρω από το παιδί μου φαινόντουσαν τόσο βαρετές που αναρωτιόμουν μα καλά δεν έχουν κάτι άλλο να πουν;
Έχουν , άλλα τι πιο ωραίο απο το να μιλάς για το παιδί σου....νιώθοντας ταυτόχρονα τόσο περήφανη.
Μου έκανε εντύπωση γιατί τα ψυγεία ηταν γεμάτα απο ζωγραφιές μουτζούρες....οι οποίες παρεμπιπτόντως κοσμούν τώρα πια κοσμούν και το δικό μου...
Ότι αφορά την μαμά που δεν μπορούσε να κουμαντάρει ένα τρίχρονο ή τετράχρονο είχα να πω πολλά.... Θεωρίες ατέλειωτες...Μέχρι που βρέθηκα στην θέση της...Χωρίς θεωρίες φυσικά!
Πρίν γίνω μαμά δεν ήξερα ότι το ίδιο πλάσμα μπορεί να σου βγάλει τόσες πτυχές του εαυτού σου...
Εκεί που γελάς ξαφνικά μπορεί να σου ανέβει η πίεση, και με ένα απλό βλέμμα να να σε κάνει πάλι λιώμα!
Μπορεί να σε ανεβάσει στα ουράνια...Μπορεί να σε κάνει να νευριασεις να θυμώσεις να φωνάξεις... Όμως όλα εκείνα τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει μια μαμά αξίζουν τα πάντα! Ο κατάλογος με τα συναισθήματα είναι τόσο μεγάλος.....
Α ρε μαμά, πόσες φορές θα θυμηθώ ακόμα τα λόγια σου ....θα γίνεις μαμά και θα με καταλάβεις!!!!
Αχ βρε μανούλα πολύτιμη....Που συνεχώς αναρωτιέσαι αν τα καταφέρνεις καλά...Έχοντας τύψεις....
Δεν έχει καμία σημασία ούτε με ποιον τρόπο γεννησες, ούτε αν κατάφερες να θηλάσεις. Δεν έχει σημασία τίποτα. Η Αγάπη σου αρκεί.....Και μην  ξεχνάς πώς η αγκαλιά σου τα γιατρεύει όλα.
Τα λόγια σου απαλύνουν τον πόνο, το χάδι σου ζεστό.
Η παρουσία σου μοναδική και τόσο αναγκαία...σε κάθε ηλικία του!
Πρίν γίνω μαμά, ούτε που μπορούσα να σκεφτώ τι αξία έχει ενα λουλούδι κομμένο απο τα μικρά του χεράκια...
Πρίν γίνω δεύτερη φορά μαμά....αναρωτιέμαι πόσα ακόμα συναισθήματα έχω να νιώσω!
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες..