Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Πάει ο παλιός ο χρόνος!!!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος.....
Όπως κάθε χρόνο  έτσι και φέτος προσπαθώ να κάνω τον απολογισμό μου.
Κάτι να κρατήσω , κάτι να αφήσω.
Τα άσχημα ας γίνουν μάθημα ή μια ανάμνηση ....Τα καλά όμως τα κουβαλάω μέσα μου δίπλα μου...και ευγνωμονώ για αυτά.
Θέτω νέους στόχους έτσι για το καλό,  να ξεκινήσει το νέο έτος και γω ναι μαι γεμάτη μέσα μου κυρίως.
Υγεία πάνω απο όλα..... Επίσης να θυμηθω.

Να χαμογελαω, να γελάω πιο συχνά.
Να λέω  σ αγαπάω σε εκείνους που είναι δίπλα μου.....πιο συχνά ακόμα.
Να μην χάνω το νόημα.
Να μην χαλιέμαι.
Να ζω για όλα τα όμορφα που δίνει η ζωή.
Να βλέπω πιο συχνά τους φίλους μου.
Να μην χάνομαι στο εγώ.
Μα μην στεναχωριέμαι ανούσια.
Να με αγαπώ πιο πολύ.
Να αγκαλιάζω πιο συχνά.
Να ονειρεύομαι.
Να ταξιδεύω.
Να προοδευω.
Να μην κανω πίσω στα θέλω μου.
Να απολαμβάνω μικρά καθημερινά πράγματα.
Να είμαι ο εαυτός μου.
Να γράφω για όλα όσα με γεμίζουν..και όχι μόνο.
Να γίνομαι καλύτερη.
Να μην θυμώνω.
Να θυμάμαι τα παραπάνω.
Κάντε όνειρα, γεμίστε τις μέρες και τις νύχτες σας...και βάλτε νέους στόχους!
Καλή χρονιά λοιπόν, με χαρές με Αγάπη και με υγεία!

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Χάθηκαν τα Χριστούγεννα!

-Μαμά χάθηκαν τα Χριστούγεννα....
-Τι εννοείς παιδί είπα χαμογελώντας, κοιτάζοντας τον από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου απορημένη  ...
-Χάθηκαν μαμά τα ψάχνουμε παντού, στον κήπο στην τάξη, στα αυτοκίνητα παντού...
Προσπαθώ να καταλάβω, μια γρήγορη σκέψη περνάει από το μυαλό μου......
Κάτι γίνεται στον παιδικό σκέφτομαι..
Η σκέψη μου δεν ολοκληρώθηκε όμως ο μικρός συνεχίζει ....
-Μαμά μέχρι και καλικάντζαροι γίναμε αλλά δεν τα βρήκαμε πουθενά.
-Αλήθεια και πώς χάθηκαν;
-Δεν ξέρω μαμά...
-Και τώρα τι θα κάνετε έχετε σκεφτεί κάτι;
-Όχι όμως ψάχνουμε..
-Μαμά;
-Ναι μωρό μου...
-Μήπως να φτιάξουμε μαζί μελομακάρονα; Μπορεί έτσι να βρούμε τα Χριστούγεννα....
Από την τελευταία φράση του κατάλαβα ένα πράγμα, τα παιδιά προσπαθούν να βρουν τα Χριστούγεννα , και μέσα από αυτό να βρουν κάτι βαθύτερο όχι την ύλη ούτε τα δώρα αλλά κάτι αλλιώτικο ίσως ψάχνουν  στις σχέσεις στους ανθρώπους, ή κάτι  άλλο πιο μαγικό κάτι που μόνο μια αθώα παιδική ψυχή μπορεί να βρει.
 Δεν μπορώ φυσικά να φανταστώ τι κρύβεται πίσω από τις σκέψεις τους, ένα όμορφο ταξίδι στην προσπάθεια να βρουν τα Χριστούγεννα .
Ούτε μπορώ να καταλάβω πώς το κάθε παιδί φαντάζεται τι ακριβώς είναι τα Χριστούγεννα, όμως η ιδέα είναι φανταστική! Εμείς απλώς  οφείλουμε να τους βοηθήσουμε να βρουν αυτό που ψάχνουν.
Είναι όμορφο να ανακαλύψουν την μαγεία φτιάχνοντας μελομακάρονα  μαζί με τη μαμά, βλέποντας οικογενειακός  μια χριστουγεννιάτικη ιστορία κουκουλωμενοι  στον καναπέ. Μαθαίνοντας για την γέννηση του Χριστού.
Είναι μαγικό να ανακαλύψουν τις σχέσεις μεταξύ οικογένειας ,των φίλων τις μέρες αυτές.
Τώρα εξηγείτε γιατί ο γιός μου από τότε που χάσανε τα Χριστούγεννα όλο όμορφες ιδέες είναι, για αυτό ο ενθουσιασμός του φαίνεται παντού!
Ψάξτε λοιπόν τα Χριστούγεννα, και θα τα βρείτε....σε μια αγκαλιά , σε ένα οικογενειακό τραπέζι, σε μια βόλτα με φίλους. Στη κουζίνα που μοσχοβολάει από κουραμπιέδες και μελομακάρονα, και καθώς ακούτε μια ακόμα ιστορία για καλικάντζαρους απολαύστε την μαγεία που το μυαλουδάκι σας έχει φτιάξει.
 Στην θαλπωρή και τη ζεστασιά είναι και τα Χριστούγεννα, ένα ομαδικό παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους.
Ας ψάξουμε μαζί με τα παιδιά μας τα " χαμένα" Χριστούγεννα, ας γίνουμε μαζί τους μικροί καλικάντζαροι και ξωτικά, και που ξέρεις μπορεί να τα βρούμε.
Δεν μπορεί κάπου είναι κρυμμένα.
Και φυσικά ένα μεγάλο μπράβο στους νηπιαγωγούς που κατάφεραν να χάσουν τα Χριστούγεννα!!!!
Γιατί χωρίς εκείνους δεν θα ψάχναμε τώρα!

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Ένας νυχτερινός επισκέπτης..!

 Προ παραμονή Χριστουγέννων, μια κατά τα άλλα τυπική ημέρα. Κάποιος όμως δεν ξέρει ακόμα πως σήμερα θα ζήσει μια εμπειρία που ως τώρα μόνο άκουγε.
Ολα είναι έτοιμα μόνο που ο μπαμπάς δεν έχει γυρίσει ακόμα απο την δουλειά.......

-Σήμερα άκουσα πώς ο Άγιος Βασίλης ξεκίνησε το μοίρασμα των δώρων μωρό μου.
- Αλήθεια μαμά; Να του βαλω γαλα μαμά;  Και μπισκότα;
-Ναι Αγάπη μου.....απαντώ χαμογελώντας.
Ετσι ευλαβικά ετοιμάζουμε το κέρασμα του Αγίου Βασίλη.
Τα ακουμπάμε στο τζάκι και συνεχίζουμε την διαδικασία μπάνιο πιτζάμες γάλα παραμύθι ύπνος.....
Μόλις κάτσαμε να διαβάσουμε παραμύθι.....
Τότε ενας δυνατός θόρυβος ακούγεται απο το τζάκι.....
Δυο μάτια με κοιτάνε με απορία
-Σήκω του λέω σιγά-σιγά μάλλον κάποιος είναι στο σαλόνι μας....
Ο θόρυβος συνεχίζεται, φτάνουμε στο σαλόνι ευτυχώς "κάποιος" φρόντισε το μόνο φως του σαλονιού να έρχεται απο το  στολισμένο δέντρο.
Μια παχουλη σκιά  στέκεται δίπλα στο δέντρο,ντυμένη στα κόκκινα με άσπρα γένια και μεγάλη κοιλιά....ψάχνει τον σάκο του, δύο ματάκια λάμπουν απο ενθουσιασμό....ενα χαμόγελο ευτυχίας φωτίζει το μικρό του προσωπάκι.
Ο Άγιος Βασίλης τον αντιλαμβάνεται και τον πλησιάζει...δυο βηματα πισω ο μικρός.....
Από τον σάκο βγαίνει ενα δώρο, δύο χεράκια τεντωμένα παίρνουν το δωράκι και ο Άγιος Βασίλης αφου συμβουλεύει τον μικρό να ακούει την μαμά και τον μπαμπά χαιρετάει και απομακρύνεται....Η μπαλκονόπορτα ανοίγει και ο Άγιος Βασίλης χάνεται γιατί έχει πολύ δουλειά σήμερα τον περιμένουν και αλλα παιδάκια....
Ο μικρός χαιρετάει και τρέχει στο δωμάτιο του να ανοίξει το δωράκι του. Ναι είναι το τρένο που ζήτησε. Οι προτάσεις του μπερδεμένες η χαρα του μεγάλη. Για την μαμά και τον μπαμπά αποστολή εξετελέσθη με απόλυτη επιτυχία!!!!
Ωρα αργότερα επιτέλους γυρίζει ο μπαμπάς από την δουλειά. Ο ενθουσιασμένος μικρός σε μια προσπάθεια ενημέρωσης λέει στον μπαμπά όλα οσα έζησε προ ολίγου....Η λάμψη ακόμα είναι εκεί στα μάτια του και η δικιά μας  χαρα ακόμα μεγαλύτερη....χαμογελάω με νόημα στον νυχτερινό επισκέπτη εκείνος μου κλείνει το μάτι.
Η μοναδική εμπειρία γίνεται λόγος για συζήτηση οπου πάμε για αρκετές μέρες, πόσο εύκολο ηταν τελικά να δώσουμε λίγη μαγεία στο μικρό μας παλικαράκι...
Ο νυχτερινός επισκέπτης μας επισκέφτηκε πέρυσι, φέτος δεν ξέρω αν θα το τολμήσει. Όμως σίγουρα θα βρεθεί τρόπος να κάνει πάλι την παρουσία του αισθητή ακόμα και χωρίς να το καταλάβουμε. Δεν ξεγελάς εύκολα ενα τετράχρονο !

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

βουλιαζοντας.....

Πρίν δυο χρόνια είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ενα σεμινάριο Ψυχολογίας το οποίο μίλαγε για την σημερινή "πυρηνική οικογένεια" και την αυτοδιαχείριση του εαυτού μάς. Τότε ήμουν για πολυ καιρό σε σκέψεις,παρατηρούσα ανθρώπους και συμπεριφορές. Μοιραζομουν με όποιον ήθελε απλά να με ακούσει τα οσα έμαθα. Δεν ξέρω αν έδωσα σε κάποιον έστω και λίγο απο απο αυτά που έμαθα. Δεν ξέρω αν τελικα με βοήθησε να κανω κάτι καλύτερο απο αυτό πού έκανα και ως γονιός και ως άνθρωπος.
Ουσιαστικά μίλαγε για την σημερινή οικογένεια που αυτό που την χαρακτήριζε είναι πως όλα γίνονται για το παιδί και απο κει και πέρα ο καθένας για το εγώ του. Και η αλήθεια είναι οτι δυο χρόνια μετά παρατηρώντας τους ανθρώπους βλέπω πώς πράγματι οι άνθρωποι έχουν πάψει να ασχολούνται με τον άνθρωπο. Αδιαφορία και μοναχικότητα. Άνθρωποι που βουλιάζουν ολο και πιο πολύ στην θλίψη, στην μοναξιά και το εγώ τους. Άνθρωποι που έχουν πάψει να παλεύουν για την ζωή τους και απλά επιβιώνουν. Γίναμε δούλοι των υλικών που αποκτήσαμε και χάσαμε τις ουσιαστικό νόημα.
Δεν λέω πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που τραβάνε ζόρια,που έχουν σημαντικά προβλήματα.
Δε λέω είναι πολύ βίαιο να μην έχεις δουλειά, είναι βίαιο να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου, είναι βίαιο να έχεις στερηθεί τα αυτονόητα. Όμως είναι δυσάρεστο να είσαι μόνος να μην βλέπεις την ζωή που περνάει, να μην βλέπεις τον συνάνθρωπο που υποφέρει, να αδιαφορείς για ολα επειδή απλα παραιτήθηκες απο την ίδια την ζωή.
Έχουμε χάσει πολλά δε λεω και με βίαιο τρόπο όμως μπορούμε να γυρίσουμε σε βασικές αρχές, την οικογένεια την φιλία τον άνθρωπο μας. Είναι αναγκαίο να κρατήσουμε την παράδοση, είναι ανάγκη να μην ξεχνάμε την Αγάπη την ελπίδα την οικογένεια ,τους φίλους.
Όταν είσαι μόνος χαμένος στις σκέψεις σου και στα στα προβλήματα ειναι πιο δύσκολο να βρεις την άκρη , όμως οταν δεν είσαι μόνος είναι αλλιώς.
Αυτο που κάνουμε είναι η εύκολη λύση κρίνουμε τους άλλους μετράμε χωρίς μέτρο ποιός ειναι καλύτερος , κρίνουμε οσα δεν φτάνουμε, και δειχνουμε συνεχώς τον αλλον χωρίς να κοιταμε τον εαυτό μας. Αναλύουμε ποιός έχει τι και ποσο απλα το απέκτησε . Και γενικα ειμαστε απών απο την ίδια μας τη ζωη.  Ας κοιτάξουμε λίγο ποια στοιχεία εδεναν κάποτε την πατροπαράδοτη οικογένεια, ας βρούμε παλι τους ανθρώπους που λείπουν απο τη ζωή μας, ας κοιτάξουμε καλύτερα τον άνθρωπο που περνάει απο δίπλα μας. Ας βρούμε άλλο τρόπο να βγούμε απο την βια στην οποία ζούμε . Με την τιμωρία που βάζουμε στον εαυτό μας δεν θα καταφέρουμε τίποτα.
Ας μάθουμε στα παιδιά μας για τις αληθινές αξίες για την οικογένεια για την φιλία, ας δείξουμε ότι τίποτα δεν πρέπει να τους σταματάει όταν προσπαθούν. Ας μάθουμε στα παιδιά μας πως τα υλικά και το εγώ τους δεν θα τους χαρίσουν ευτυχία, όχι τόση όση μπορεί να χαρίσει η Αγάπη, οι δυνατοί δεσμοί  και η ζωή που φεύγει. Ας μην αφήνουμε αλλο την παράδοση να φεύγει σβήνοντας κάθε επαφή με οτι οι παππούδες μας έχτισαν.
Και φέτος τα Χριστούγεννα ας έρθουμε πιο κοντά σε οτι απομακρύναμε.
Φέτος λοιπόν ας είναι η τελευταία χρόνια που χάσαμε στιγμές, που βουλιάζουμε στο τίποτα και στο κάπου.