Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΜΑΜΑ?


Εγώ πότε θα μεγαλώσω μαμά, με ρωτάς.
Θα μεγαλώσεις μωρό μου...
θέλω να γίνω μεγάλο παλικάρι τοοοοοοσο μου λες ,και τεντώνεις  τα χεράκια σου...
Γιατί βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε?
Και μόλις μεγαλώσουμε αναπολούμε τα χρόνια εκείνα που ήμασταν μικρά!
Κάθε φόρα που με ρωτάς , θυμάμαι έμενα να κάνω τις ιδέες ακριβώς ερωτήσεις!
Μην βιάζεσαι έλεγαν όλοι, και πρώτη πρώτη η μαμά μου!
Εδώ και κάτι χρόνια κατάλαβα το γιατί.....
Είναι φορές που θα θελα να γυρίσει ο χρόνος πίσω, για λίγο χωρίς να αλλάξω κάτι.
Πάρα μονό να κλέψω μια στιγμή μονάχα .
Να ξεχάσω για λίγο την σκληρότητα του κόσμου,τον πόνο της ψυχής,την κακία και όλα όσα γνωρίζεις μεγαλώνοντας!
Ποσό πολύ θα θελα έστω και μια μέρα να παίξω  για λίγο με την αδερφή μου....
Να κάτσω σε θρανίο και να περιμένω το διάλειμμα, γελώντας με τους συμμαθητές μου.
Να προσπαθώ να μετρήσω τα άστρα!
Να ξαπλώνω στο κρεββάτι και να περιμένω να έρθει η μαμά και ο μπαμπάς για το φιλί της καληνύχτας!
Θυμάμαι που ήθελα τόσο πολύ να γίνω 18 χρόνων που και στα 19 ακόμα 18 έλεγα!
Όταν μεγαλώσουμε μωρό μου να ξέρεις ότι δεν μικραίνουμε πια....σου απαντώ
Με κοιτάς......ματάκια μου όμορφα,μα δεν  ξέρεις ακόμα τι ωραία που είναι να σκέφτεσαι μονό τι ώρα θα παίξεις...
Να σκέφτεσαι πότε θα έρθει το σαββατοκύριακο .
Να χαίρεσαι με τόσο δα μικρά καθημερινά πράγματα που οι μεγάλοι δεν μπορούν να τα δουν!
Να ξερες τι ωραία που είναι όταν φτιάχνουμε σπιτάκια από σεντόνια και κρυβόμαστε μέσα.....
Όταν τρέχεις να μπεις  κάτω από τα σκεπάσματα και  μου φωνάζεις μαμά έλα έρχεται καταιγίδα!
Με κάνεις να νιώθω παιδί ενώ εσύ θες να μεγαλώσεις....μη βιάζεσαι θα μεγαλώσεις....
Σε βλέπω.. όταν στέκεσαι δίπλα σε αντικείμενα και κοιτάς αν ψήλωσες....αν φτάνεις και  υστέρα χαίρεσαι.
Να σου πω κάτι ....και εγώ το έκανα!
Η όλη σου η ενέργεια νομίζω  οφείλετε στο γεγονός ότι το μυαλουδάκι σου είναι καθαρό από σκέψεις ,από άγχος....από όλα!
Κάθε μέρα που περνάει γίνεσαι όλο και πιο μεγάλος μωρό μου....
Αλήθεια μαμά?
Αλήθεια μωρό μου....
Κοίτα μαμά μεγάλωσα......
Μεγάλωσες μωρό μου ναι.....
Μαμά όταν μεγαλώσω  θα πάρω αεροπλάνο.
Και θα σε πάω Παρίσι ,μην ανησυχείς εγώ δεν φοβάμαι μαμά εσύ θα κάθεσαι δίπλα μου.....

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

ΤΑ ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΡΕΒΒΑΤΙΟΥ!

Όσο εξαντλητική και να ναι μια μέρα θέλω λίγο χρόνο όταν ξαπλώσω  στο κρεββάτι .
Λίγο να κάνω τον απολογισμό της ημέρας, λίγο να ονειρευτώ κάτι καινούριο για το αύριο.
Κάτι να θυμηθώ, η κάτι να ξεχάσω!
Καθώς παρασέρνομαι από τις σκέψεις που συνεχώς αλλάζουνε ρυθμό στο κουρασμένο μου μυαλό, το σώμα αρχίζει και παραδίνεται, όπου να ναι θα παραδοθεί και ο νους...
Και εκεί που ο γλυκός ύπνος έρχεται επιτέλους να σε πάρει αγκαλιά, ακούς βήματα...
Πετάγεσαι , το κατώφλι της πόρτας περνάει μια μικρή σκιά που με γρήγορες κινήσεις σκαρφαλώνει στο κρεββάτι και φωλιάζει στην αγκαλιά σου!
Η γλυκύτητα του ύπνου έφυγε άλλα η γλυκύτητα της μοναδικής αυτής μυρωδιάς είναι εκεί.
Το νιώθω από την ανάσα του, κοιμάται πιο ήρεμα.  
Και κάπου εκεί που ξανά όμορφες σκέψεις έρχονται στο μυαλό σου,  αγκαλιάζεις με τόση τρυφερότητα το μωράκι σου.
Υστέρα έρχονται και να άγχη...φοβίες....σκέψεις....σκέψεις.....
Προσπαθείς να τα διώξεις όλα ,να καθαρίσεις από όλα και να κοιμηθείς.
Το κορμί σου βρίσκεται στην άκρη του κρεβατιού,δίπλα στο πρόσωπο σου οι πιο γλυκές πατούσες....
Προσπαθείς να βολευτείς σε μηδέν χώρο,  κοιτάς το ρολόι η ώρα τρεις....κομίσου λες στον εαυτό σου.
Τι και αν δεν περισσεύει χώρος στο υπέρδιπλο κρεββάτι σου.
Μέσα στον ύπνο σου έχεις μάθει πια να τραβάς τα σκεπάσματα μην κρυώνει, όλες σου σχεδόν οι αισθήσεις είναι ξάγρυπνες για να φροντίσεις και την νύχτα το παιδί σου.
Το πρωί σε ξυπνάει το ανθρωπάκι σου,με λίγες αγκαλιές προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο.....
Το σώμα σου πονάει παντού, είσαι  πιασμένη.. η ώρα είναι μόλις οχτώ!!
Σέρνεσαι μέχρι την κουζίνα βάζεις καφέ στο μπρίκι ,γάλα στο άλλο μπρίκι.
Κοιτάς το σαλόνι ...
Μαξιλάρια και εκεί, φαίνεται πως κάποιος ακόμα νυχτοπερπατάει γιατί δεν βολεύεται!
Χτυπάει το τηλέφωνο...
Καλήμερα λες νυσταγμενα
Δεν έχω κοιμηθεί...είμαι πιασμένος , δεν βολεύει ο καναπές μου λες
Χα χα, ούτε το κρεββάτι  απαντώ..
Μέχρι πότε θα γίνεται αυτό ρωτάς.
Θα μεγαλώσει γρήγορα αγάπη μου,  μετά πάλι οι δυο μας θα μαστέ....
Ελπίζω να μην βιάζεται απαντάς....
Και είμαι σίγουρη ότι τεντώνεις και συ το κουρασμένο σου κορμί..... 

Φυσικά όλοι μας οι πόνοι  περνάνε όταν σε ρωτάω " γιατί έρχεσαι τα βράδια μωρό μου"
γιατί σας αγαπάω μαμά είμαστε οικογένεια!  απαντάς......



Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

ΜΥΡΙΣΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Η φάση που παλεύω με πουλόβερ και κοντομάνικα με εξαντλεί.
Να φύγουν τα χειμωνιάτικα να έρθουν τα καλοκαιρινά  .
Να βγάλω χάλια να αλλάξω κουρτίνες .
Να σιδερώσω αμέτρητα ρούχα.
Να μαζέψω παπλώματα να , να, να μυρίσει καλοκαίρι...
Και εκεί λοιπόν που παλεύω να ανεβάσω τα χειμωνιάτικα να πέφτει κάτω η τσάντα με τα πουλόβερ και πριν προλάβω να νευριάσω να ακούω τον γιο μου να γελάει με όλη του τη δύναμη.....
Θες δεν θες το γέλιο είναι κολλητικό έτσι και γω αρχίζω να γελάω.....
Τι καλά που είσαι και εσύ εδώ...να με μαθαίνεις να αντιμετωπίζω μια στραβή με λίγη δόση χιούμορ!
Τι ωραία που που νιώθω να τρελαίνεσαι σε κάθε μικρή αλλαγή που γίνεται .
Και σκέφτομαι, με ποσό άπλα πραγματάκια μπορεί ένα παιδί να γίνει τόσο χαρούμενο!.
Ρώτας γεμάτος αγωνία αν ήρθε το καλοκαίρι και πότε θα πάμε διακοπές!
Πότε αρχίζουν τα μπάνια στη θάλασσα...αν έχεις μαγιό και αν το καλοκαίρι έφτασε.
Πριν καν φύγει από το σπίτι μας ο Χειμωνάς κουβέντα στην κουβέντα έχουμε φέρει την θάλασσα στο σπίτι μας!
Υστέρα τρέχεις από πίσω μου να με βοηθήσεις.... δεν ξέρω άλλα υποψιάζομαι ότι μπορεί να πιστεύεις πως κάτι θα αλλάξει απότομα μόλις ολοκληρώσουμε τις αλλαγές από χειμώνα σε καλοκαίρι.
Τι και αν από την κούραση των τελευταίων ήμερων νιώθω να θέλω ήδη διακοπές , ευτυχώς που έχω και σένα και γελάς σε κάθε μου γκάφα, να χαίρεσαι καθώς κρύβεσαι κάτω από τον σωρό των ρούχων που παλεύω να μαζέψω και φωνάζεις μαμά που είμαι?
Να καταφέρεις να μετατρέπεις σε παιχνίδι κάθε τι  που κάνουμε.
Το σπίτι μας λοιπόν  έβαλε τα καλοκαιρινά του το ίδιο και εμείς .
Και τώρα μαμά πότε θα έρθει το καλοκαίρι ρωτάς.
Πλησιάζει καλέ μου  το μυρίζεις?
Πως μυρίζει ρωτάς.
Ένα δυνατό φιλί στο μάγουλο , όμορφα μυρίζει, κάθε εποχή έχει την μυρωδιά της!
Μ αρέσει το καλοκαίρι μαμά....είμαι χαρούμενος!
Και εγώ είμαι χαρούμενη...όταν με μαθαίνεις να βρίσκω νόημα σε άπλα καθημερινά πράγματα!
Όταν η αναμονή για το οτιδήποτε έχει την ματιά ενός αθώου παιδιού.
Μέσα από την ματιά σου  κάθε εποχή, κάθε αλλαγή έχει άλλη μυρωδιά!
Γιατί με σένα το καλοκαίρι έγινε η αγαπημένη μου εποχή...αν και λατρεύω την άνοιξη
Και χάρη σε σένα  νιώθω και γω πάλι παιδί .
Καλό καλοκαίρι να χουμε λοιπόν.


Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

«Τι λέει η μαμά» VS «Τι ακούει το παιδί»

«Τι λέει η μαμά» VS «Τι ακούει το παιδί»
Έχετε διαπιστώσει κι εσείς ότι μιλάτε διαφορετική γλώσσα με το πιτσιρίκι σας; Αν ναι, τότε σίγουρα οι παρακάτω στιχομυθίες κάτι θα σας θυμίσουν από την παραδοξότητα της καθημερινής σας… επικοινωνίας!
1. Τι λέει η μαμά: «Πήγαινε να πλύνεις τα δόντια σου»
Τι ακούει το παιδί: «Πήγαινε να γεμίσεις με σαπουνόφουσκες όλο το νιπτήρα, άδειασε παντού την οδοντόκρεμα και άσε το μπάνιο να πλημμυρίσει».
2. Τι λέει η μαμά: «Πήγαινε να ντυθείς»
Τι ακούει το παιδί: «Άνοιξε ένα-ένα τα συρτάρια της ντουλάπας σου και βγάλε έξω όλα τα ρούχα σκορπώντας τα στο πάτωμα. Μετά κλαψούρισε για 15 συνεχόμενα λεπτά γκρινιάζοντας ότι δεν έχεις τίποτα να φορέσεις και, τελικά, βάλε τη στολή από το περσινό αποκριάτικο πάρτι».
3. Τι λέει η μαμά: «Πήγαινε να τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου»
Τι ακούει το παιδί: «Πάρε ό,τι υπάρχει στο πάτωμα και κρύψ’ το κάτω από το κρεβάτι, μέσα στα συρτάρια, στην ντουλάπα και σε κάθε πιθανή… χαραμάδα, με την ευχή ότι δεν θα το ανακαλύψουν ποτέ οι γονείς σου».
4. Τι λέει η μαμά: «Βιάσου, βάλε τα παπούτσια σου να φύγουμε»
 Τι ακούει το παιδί: «Πήγαινε να βρεις τα παπούτσια σου, αλλά στη διαδρομή τάισε το κατοικίδιο, ψάξε το χαμένο σου παιχνίδι, χάζεψε λίγο στην τηλεόραση και, τελικά, έλα πάλι στην πόρτα χωρίς τα παπούτσια σου».
5. Τι λέει η μαμά: «Πήγαινε στο κρεβάτι»
Τι ακούει το παιδί: «Καθυστέρησε να πας στο κρεβάτι σου, ανάβοντας τα φώτα για να πάρεις ένα ποτήρι νερό, να επισκεφτείς το γιογιό σου, να δώσεις μια αγκαλιά στο γατάκι για ‘Καληνύχτα’, να ζητήσεις 10 παραπάνω φιλιά από τη μαμά, να ζητήσεις κι άλλο νερό, να παρακαλέσεις για ένα πέμπτο παραμυθάκι, να πείσεις τη μαμά να σου ετοιμάσει ένα σνακ γιατί γουργουρίζει η κοιλίτσα. Και μετά, χόρεψε γύρω από το κρεβάτι το αγαπημένο σου τραγούδι. Βασικά, κάνε οτιδήποτε σου ‘ρχεται στο μυαλό, εκτός από το να πας στο κρεβάτι».
6. Τι λέει η μαμά: «Πρέπει να πάω στο μπάνιο για λίγο»
 Τι ακούει το παιδί: «Εννοείται ότι δεν υπάρχει πιο ευχάριστο πράγμα για τη μαμά από το να σου διαβάσει ένα βιβλίο, να σου τραγουδήσει ένα τραγούδι, να σου ανοίξει το χυμό και να συζητήσει μαζί σου για τις υπερδυνάμεις των υπερηρώων, ενώ κάθεται στη λεκάνη προσπαθώντας να κάνει τσισάκια σαν άνθρωπος».
7. Τι λέει η μαμά: «Κάτσε στο τραπέζι και φάε όλο το φαγητό σου»
Τι ακούει το παιδί: «Τρέχα γύρω-γύρω από το τραπέζι, αδιαφορώντας τελείως για όλα αυτά που έχει πάνω για να φας και βάλε με τα χέρια σου λίγο φαγητό στα μαλλιά σου, στα ρούχα σου, στα αυτιά σου, στα φρύδια σου και στο στόμα σου, αφού βεβαιωθείς ότι θα ρίξεις το 75% του πιάτου στο πάτωμα, καθώς θα το πατάς σε κάθε γωνιά της κουζίνας».

8. Τι λέει η μαμά: «Κάνε ησυχία, πρέπει να τηλεφωνήσω»
 Τι ακούει το παιδί: «Βάλε τα δυνατά σου να μετατρέψεις το σπίτι σε τσίρκο, προσπαθώντας να κάνεις όλες τις φωνές των ζώων που θυμάσαι».
9.
 Τι λέει η μαμά: «Να είσαι καλός με το αδερφάκι σου»

Τι ακούει το παιδί: «Βασάνιζε ασταμάτητα το αδερφάκι σου όλη μέρα, παίρνοντας και καταστρέφοντας τα αγαπημένα του παιχνίδια, κοροϊδεύοντάς το ό,τι κι αν λέει, διώχνοντάς το από το δωμάτιό σου και λέγοντάς του συνέχεια ότι η μαμά και ο μπαμπάς αγαπάει εσένα περισσότερο από εκείνο».
10. Τι λέει η μαμά: «Μπορείς, σε παρακαλώ, να με αφήσεις ήσυχη για 5 λεπτά;»
 Τι ακούει το παιδί: «Βομβάρδιζε τη μαμά με μια ατέλειωτη λίστα από απαιτήσεις κάθε φορά που προσπαθεί να πάει στην τουαλέτα, να πάρει ένα τηλέφωνο, να στείλει ένα e-mail, να φάει μια μπουκιά, να συζητήσει μ’ έναν ενήλικο ή -τελοσπάντων- να κάνει οτιδήποτε άλλο δεν έχει άμεση και ξεκάθαρη σχέση με εσένα και τις ανάγκες σου».
Πηγη : imommy

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΡΩΤΑΣ

Ναι σε σένα μιλάω ,σε σένα που ίσως δεν σου έχει περάσει από το μυαλό τι μπορεί να κρύβει ο άλλος πίσω από ένα χαμόγελο και μια δικαιολογία.
Σε σένα το λέω που τάχα από ενδιαφέρον ή καλοσύνη ρωτάς.
Εσύ πότε θα παντρευτείς?
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι η αγάπη μπορεί να την πρόδωσε, και η καρδία της να πονάει από τα αγκάθια που την κέρασε ο έρωτας?
Εσύ που ρωτάς , γιατί δεν κάνετε ένα παιδί?
Έχεις σκεφτεί μήπως έχει κάνει ήδη 5 αποτυχημένες εξωσωματικές, πως το κορμί της αιμορραγεί και η ψυχή της  στάζει πόνο.
Εσύ που ρωτάς, δεν μιλάει ακόμα ε??
Και ταυτόχρονα απαντάς πως η ανίψια του άντρα σου έχει  μια  βαφτιστήρα η οποία  άργησε αλλά τώρα είναι καλή μαθήτρια.
 Έχεις σκεφτεί πως αυτή η μανα δίνει καθημερινό αγώνα με πολλές δυσκολίες, χωρίς καν  η  ίδια ακόμα να   έχει χωνέψει τα δεδομένα που της έδωσε η ζωή.
Εσύ που ρωτάς γιατί δεν  κάνεις δεύτερο?Τώρα κανε  που είναι μικρο να ξεπεταχτούν!
Τι θες ακριβώς να σου πω? 
Ότι προσπαθώ μα δεν πιάνω?
 Ή στεναχωριέμαι που μόλις απέβαλα?
Ότι μπορεί να βιώνω την βια μέσα στο ίδιο μου το σπίτι,  μένοντας  σιωπηλή και μόνη μη γνωρίζοντας τον τρόπο  να γλιτώσω τo  παιδί μου.
Ή να σου πω ότι η βια της κρίσης με έχει κάνει να παλεύω να ταΐσω το  ένα μου παιδί.
Φυσικά μπορεί   άπλα να μην  θέλω άλλο!
Τι ακριβώς περιμένεις να ακούσεις για να ικανοποιηθείς?
Την αλήθεια για την όποια δεν μπορείς να κάνεις κάτι ?
Ή ένα ψέμα που θα φέρει τον άλλο ακόμη μια φορά σε δύσκολη θέση.
Σε σένα μιλάω, σε μένα.
Ο καθένας να κράτα την γνώμη του για τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να την εκφράζει με ερωτήσεις που μοιάζουν καρφιά για τον καθένα από εμάς.
Να το θυμηθώ λοιπόν όταν σε συναντήσω πάλι... 



Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΘΥΜΑΣΑΙ????


Αδελφούλα θυμάσαι το παλιό μας  το μεγάλο σπίτι?
Τα πράγματα μας που μπήκαν σε  τεράστιο κουτί για να ταξιδέψουν μακριά, και όσα δεν χώρεσαν πουλήθηκαν .
Θυμάσαι το μεγάλο ταξίδι που κάναμε,προς το τέλος μάλιστα δεν είχαμε ούτε νερό να πιούμε και πεινάγαμε πολύ.
Η μαμά και ο μπαμπάς ήταν θλιμμένοι θυμάσαι?
Τη θέα από το παράθυρο του τρένου, και την   εντύπωσή μας κάνανε οι ανθισμένες πορτοκαλιές τη θυμάσαι?
Και όταν φτάσαμε στον σταθμό, οι φίλοι που μας περίμεναν μας κέρασαν πορτοκαλάδα,δεν είχαμε δοκιμάσει  ποτέ και μας άρεσε το θυμάσαι?
Την πρώτη εκείνη μέρα που ήρθαμε την θυμάσαι?
Μάλιστα  φάγαμε και το πρώτο  μας κρουασάν.
Πασαλειμμένες με σοκολάτα δεν αφήσαμε ούτε ψίχουλο θυμάσαι?
Υστέρα νοικιάσαμε το πρώτο μας σπίτι ,μικρό  και σκοτεινό, όμως ήμασταν ευτυχισμένες θυμάσαι?
Τα γεμάτα ράφια στα σούπερ μάρκετ , τη μαμά να μας  παίρνει γλυκά το  θυμάσαι?
Η πρώτη φορά που πήγαμε στην θάλασσα, είχαμε καίει από τον ήλιο και τη μαμά  να μας βάζει γιαούρτι, θυμάσαι?
Μέτα το καλοκαίρι πέρασε και πήγα δημοτικό και εσυ νήπιο το  θυμάσαι?
Κάθε μέρα να κλαις να ζητάς τη μαμά το θυμάσαι?
Έμενα με κορόιδευαν πολλοί , και έκανα τον πόνο μου γροθιά και τους χτυπούσα, εσύ ποτέ δε χτύπησες κανένα θυμάσαι?
Μέναμε ώρες μόνες μας στο σπίτι γιατί η μαμά δούλευε συνεχώς και ο μπαμπάς έλειπε θυμάσαι?
Που φοβόμασταν τα βράδια , και μας έπαιρνε η μαμά για ένα σ αγαπώ και ότι δεν θα αργήσει το θυμάσαι?
Ειδικά τα βράδια  έβρεχε πολύ , δεν μας έπιανε ύπνος και παρακαλούσαμε να γυρίσει η μαμά το θυμάσαι?
Τα καλοκαίρια που πηγαίναμε κρυφά στο πίσω παραθυράκι της ταβέρνας που δούλευε η μαμά να  μας δώσει  γεμιστά μπιφτέκια , θυμάσαι?
Την μέρα που την πήρε το ασθενοφόρο και μείναμε 5 μέρες μόνες το  θυμάσαι?
Οι προσκλήσεις για πάρτι που δεν παίρναμε ,και στα δικά μας γενέθλια δεν ερχόταν κάνεις και μέναμε μόνες θυμάσαι?
Τη μαμά μας  να κλαίει κρυφά  στο δωμάτιο μετά  το θυμάσαι?
Κάθε Σεπτέμβρη δεν λέγαμε πως πήγαμε χωριό η διακοπές το  θυμάσαι?
Δεν είχαμε κοντά μας ούτε πάππου ούτε γιαγιά ούτε ξαδέρφια θυμάσαι?
Αργότερα όμως κάναμε φίλιες ,καταφέραμε να ενταχθούμε στο σύνολο,αν και πάντα εκεί στο δωμάτιο μας, πάλι μόνες μοιραζόμασταν τα όνειρα μας θυμάσαι?
Όταν μάθαμε να γράφουμε και να μιλάμε καλά , πήρα το πρώτο μου άριστα στην έκθεση θυμάσαι?
Τότε που οι συμμαθητές με κοίταζαν αλλιώς και ένιωθα πως μπορώ και εγώ, το  θυμάσαι?
Τη γιαγιά τη γλυκιά την θυμάσαι?
Μας στερήθηκε και την στεριθηκαμε, και τελικά έγινε άγγελος, μα ούτε στην κηδεία δεν πήγαμε γιατί τα χιλιόμετρα πολλά το θυμάσαι?
Τη φωνή της ,τη μυρωδιά την θυμάσαι?
Τη μαμά να κλαίει ακόμα κρυφά .
Τον μπαμπά να σιωπά να πονά..  καθώς σέρνουν  ακόμα τα σημάδια του ξεριζωμού.
Μα να είναι πάντα ευγνώμων θυμάσαι?
Μεγαλώσαμε πια ,γίναμε ένα με το σύνολο,  πετύχαμε.
Κάναμε την  Ελλάδα  πατρίδα μας.
Τώρα πια μας σέβονται μας αγαπάνε, έχουμε φίλους και αγάπες...
Τα όνειρα που κάναμε μικρές  τα θυμάσαι?
Φτιάξαμε οικογένεια , τα παιδιά μας θα έχουν γιαγιά και παππού και ξαδέρφια να το θυμάσαι!
Τα καταφέραμε μαζί, το θυμάσαι?

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΦΥΣΗ.....

Όταν βρεθούμε κοντά στην φύση ή  την εξοχή δεν μαζεύεσαι...
Μπορείς όλη μέρα κυριολεκτικά να παίζεις να τρέχεις να εξερευνείς.
Ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα συνεχώς , μυρίζεις κάθε λουλούδι που θα δεις μπροστά σου.
Χαιρετάς κάθε αδέσποτο που βλέπεις.
Αναρωτιέσαι γιατί πέσαν τα φύλλα του δέντρου.
 Ρώτας που πάνε τα πουλιά, και τι είναι τα σύννεφα.
Αγαπάς κάθε έντομο που θα βρεις μπροστά σου .
Έχεις φίλους σαλιγκάρια.
Τις προάλλες  έκοψες μικρά νεράντζια για να μου δείξεις ότι είναι μια οικογένεια..
Μ αρέσει που  προτιμάς να παίζεις με νερό ή έντομα πάρα  με ένα πλαστικό παιχνίδι, που μπορεί να φτιάχτηκε υπό άθλιες συνθήκες με αποτέλεσμα ένα άλλο  παιδί να στερείται την παιδικότητα του.
Κάθε μέρα ρωτάς πότε θα ξανάπαμε  πάρκο, βουνό ή θάλασσα .
Και όταν είσαι εκεί με ρωτάς αν μπορούμε να μείνουμε ...και ξέρω ότι δεν εννοείς για λίγο.
Με κοιτάς μες τα μάτια και περιμένεις την απάντηση γεμάτος αγωνία.
Μα η απάντηση δεν είναι αυτή που περιμένεις. 
Ξέρω πως  το βράδυ θα μου ζητήσεις να σου πω μια ιστορία για ένα παιδάκι που έμεινε σ ένα δασός...
Και  υστέρα θα δηλώσεις περήφανος ότι δεν φοβάσαι κανένα ζώο.
Κάθε πρωί πριν ανοίξουμε τα παντζούρια απορείς τι καιρό έχει.
Αν ο ήλιος μας είπε πως θα ναι καλή η μέρα ..όπως λες...
Είμαι  σίγουρη πως πιστεύεις ότι  κάποια στιγμή κάτω από το μπαλκόνι μπορεί να  περάσει όλη η αφρόκρεμα της ζούγκλας!
Και να σου πω κάτι αγαπημένο μου παιδί.. τα τρία δεντράκια που ποτίζεις γεμίζοντας το κουβαδακι σου νερό, τα φύτεψε ο μπαμπάς  σου λίγο πριν γεννηθείς.
Για να μεγαλώνετε μαζί.
Να ξερες πόση χαρά μας δίνεις που χωρίς να ξέρεις τα φροντίζεις τόσο!
Συνέχισε να με ρωτάς , συνέχισε να ονειρεύεσαι και που ξέρεις μπορεί μια μέρα να ενώσουν τα όνειρα μας και να ζήσουμε κοντά στην φύση που τόσο αγαπάμε!


ΚΑΤΙ ΞΕΧΑΣΑ!!

θυμάσαι ότι τελείωσε το γάλα με γρήγορες κινήσεις παίρνεις παιδί, τσάντα και τρέχεις στο σούπερ μάρκετ.
Φυσικά μέχρι εκεί δεν φτάνεις και τόσο γρήγορα, γιατί όπως λένε όποιος βιάζεται σκοντάφτει..
 Έτσι λοιπόν στον δρόμο τρεχάλα κοιτώντας το ρολόι για να προλάβεις,  το τρίχρονο παιδί σου έχει και απορίες ! Ε να μην του  τις λύσεις?
Ύστερα  μια πέτρα που  μπήκε στο παπούτσι , ένα κουνούπι τον τσίμπησε ....και πολλά τέτοια.
Επιτέλους φτάνεις!
Καταϊδρωμένη  βρίσκεσαι στον διάδρομο με κρουασάν σοκολάτες και διάφορες ακόμα λιχουδιές, αποσπάς με κάθε τρόπο την προσοχή του για φτάσεις στο ταμείο.
Ξαφνικά χτυπάει το κινητό.
Κρατάς παιδί γάλα δυο ακόμα πραγματάκια που θυμήθηκες  την τελευταία στιγμή,  προσπαθείς να δεις ποιος σε καλεί τόσο επίμονα..
Και τότε βλέπεις  ότι είναι το τηλεφώνημα που περίμενες όλη μέρα. 
Αφήνεις το μικρο χεράκι , σηκώσεις το τηλέφωνο, κρατάς γάλα ,τσάντα και δυο ακόμα πράγματα  στα χέρια σου. Εύχεσαι το παιδί να κάτσει δίπλα σου.
Παρακαλώ....
Ο συνομιλητής σου μιλάει,σου μίλαει δεν έχει την εικόνα σου. 
Εσύ προσπαθείς να ανταπεξέλθεις στον ίδιο ακριβώς  τόνο.
Στην πραγματικότητα όμως  κρατάς γάλα , τσάντα τα δυο πραγματάκια  το κινητό και το παιδί σου.
Κοιτάς το παιδί που έχει γεμίσει με σοκολάτες κρουασάν και χαρούμενο συνεχίζει τα ψώνια του.
Με την παραπάνω εικόνα , τραβάς όσο πιο ήρεμα μπορείς το παιδί, το κοιτάς με νόημα να αφήσει τα δικά του ψώνια , εκείνο διαμαρτύρεται γιατί ταυτόχρονα του αφαιρείς τα ψώνια που με τόση ευκολία απέκτησε.
Οι  γύρω σε κοιτάνε περίεργα , ο συνομιλητής σου δεν έχει βάλει ούτε κόμμα!
 Σου πέφτει το γάλα ,  αφήνεις το παιδί για να πιάσεις το γάλα το παιδί όμως αφήνει εσένα και πηγαίνει ξανά προς τα γλυκίσματα .
Βρίσκεσαι σε κατάσταση πανικού τελικά λες όσο πιο ευγενικά μπορείς ότι πρέπει να κλείσεις.
Πετάς το κινητό στην τσάντα και προσπαθείς να ηρεμήσεις για το τηλεφώνημα που περίμενες και έγινε την πιο ακατάλληλη στιγμή.
Να βρεις έναν τρόπο να φτάσεις γρήγορα στο ταμείο χωρίς φωνές και κλάματα .
Το παιδί  κλαίει οι υπόλοιποι συνεχίζουν και σε κοιτάζουν περίεργα λες και πρώτη φόρα βλέπουν τρίχρονο να κάνει έτσι .
Ευτυχώς σε κοιτάει και μια μαμά που σε κατανοεί και σε λυπάται ταυτόχρονα ,της χαμογελάς και φεύγεις.
Έχεις κοκκινίσει,  έχεις χάσει το παιχνίδι.
Με μια σοκολάτα επιπλέον φτάνεις στο ταμείο.
Περιμένεις στην ουρά, κρατάς ακόμη όλα τα παραπάνω το παιδί πειράζει τις τσίχλες ,καραμέλες παει να τα πιάσει προσπαθείς να του πεις τα ίδια όπως πάντα.
Νιώθεις ότι λίγο ακόμα και θα βάλεις τα κλάματα .
Τελικά έρχεται η σειρά σου, ψάχνεις πορτοφόλι βάζεις τα ψώνια σε σακούλα, κρατάς  το παιδί μην πεταχτεί έξω.
Υπόσχεσαι να μην ξανά ξεχάσεις γάλα!
Με την ίδια δυσκολία επιστρέφεις.
Φτάνεις επιτέλους στο σπίτι, ώρα για ύπνο!
πιτζάμες βούρτσισμα δοντιών και γάλα!
Όταν πια το μικρο σου αγγελάκι κοιμάται, θυμάσαι την εικόνα σου στο σούπερ μάρκετ. 
Γελάς....κάποτε πριν γίνεις μάνα είχες συναντήσει όμοιες σου και τις θεωρούσες τρέλες, τρελή!!!!
Μια κακή μέρα ήταν  σκέφτεσαι θα περάσει ...


Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Τωρα καταλαβα γιατι κρυβεσαι….

Σε κοιτουσα και μου εκανε εντυπωση γιατι δεν εφερνες ποτε το παιδι σου μαζι..
Παντα υπηρχε μια δικαιολογια..
Που να το τρεχω, ηθελα να ηρεμησω λιγακι…
Σκεφτομουν πως ποτε δεν με καλουσες στο σπιτι σου  και καποια στιγμη οταν ενιωσες καλυτερα μου εμπιστευτηκες πως το παιδι σου δεν ειναι τελειο σαν τα αλλα..
Ειλικρινα δεν μπορουσα να το πιστεψω δεν μπορουσε να το χωνεψει ο νους μου…
Οχι την αναπηρια του παιδιου σου η την τυχη σου αλλα γιατι κρυβεσαι…
Σκεφτομουν πως ειναι δυνατον να ντρεπεσαι για αυτο το πλασμα που σε ευλογησε ο Θεος να ερθει στην ζωη σου…
Απορουσα και ελεγα πως ειναι δυνατον να το κανεις αυτο…
Σκεφτομουν πως ΕΓΩ δεν θα το εκανα ποτε αυτο στο παιδι μου…
ΕΓΩ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΗ…
ΕΓΩ ΕΓΩ….
Και τοτε ειδα…
Ειδα το δαχτυλο που σε εδειχνε…
Ειδα αυτη που πηρε μακρια το παιδι της και ειπε να μην παιζει με το παιδι σου..
Ειδα αυτην που χασκογελουσε  βαζοντας το χερι  μπροστα στο στομα γιατι το παιδι σου επαναλαμβανε τις ιδιες λεξεις.
Ειδα και αυτη που σε κοιτουσε με λυπηση…
Ειδα τον πονο στο βλεμμα σου…
Και τοτε ακουσα..
Ακουσα εκεινη που σε εκρινε…
Ακουσα και  εκεινη που ειπε πως σου αξιζε και  εκεινη που ειπε πως ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ…
Ακουσα εκεινη που σε ρωτησε μα καλα δεν το ειδες τι το κρατησες?
Και τοτε, ακριβως τοτε σε καταλαβα…
Θελω να σου ζητησω συγνωμη  και ας μην ειμαι εγω η αιτια…
Θελω να σου ζητησω να με εμπιστευτεις  και να ξεχασεις..
Αν και ειμαι σιγουρη πως μολις αγκαλιαζεις το πλασμα σου ολη η κακεντρεχεια  αυτου του κοσμου εξαφανιζεται…
Δεν ειναι ολοι τερατα σε αυτον τον κοσμο…
Σοφια






πηγη:SuperMomRocks

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΡΤΑΡΙΑ....


Μπορεί να είναι όλα  τακτοποιημένα  μα όταν ψάχνεις κάτι , δεν το βρίσκεις αμέσως ,συνήθως πρέπει να ανοίξεις πολλά συρτάρια.
Καθώς λοιπόν σκάλιζα ένα συρτάρι έπιασα έναν φάκελο "αναμνήσεις" έγραφε.
Κοιτάζοντας τον κατάλαβα ότι άνηκε στον δικό μου γραφικό χαρακτήρα .
Πόσα χρόνια να ναι εκεί σκέφτηκα , τον άνοιξα νοσταλγικά..
Περιείχε μέσα γράμματα , χαρτάκια,  σημειώσεις,  αποκόμματα από παλιά τετράδια.
Άρχισα να τα ξεδιπλώνω ένα ένα , βρέθηκα χρόνια πίσω.  
"Σημειώσεις σχολείου."
Τότε που  η αγάπη με τα συναισθήματα γινόταν καρδία χτυπημένη από το βέλος του έρωτα.
Όταν τα αρχικά απλά και δεδομένα ήταν ίσον    λοβ φορ εβερ...
Εξώφυλλο μαθηματικών γ΄ λυκείου,σε λίγους στοίχους  αποτυπώνεται  ο πόνος της εφηβικής αγάπης που  σου έκαιγε τα σωθικά,όταν νόμιζες πως ο πόνος δεν θα περάσει, και η θλίψη θα παραμονεύει εκεί αν δεν έρθει εκείνος.
Τότε που που τα τραγούδια μονό μπορούσαν να εκφράσουν τον έρωτα.
Μαζί με τις νότες  χόρευαν οι σκέψεις σου  μαζί με την αγάπη.
Η  αγάπη η πρώτη σου,για την όποια  δήλωνες πως δεν θα ξεπεράσεις ποτέ.
Τότε που οι μεγαλύτεροι χαμογελούσαν  με το καπρίτσιο μιας έφηβης.
Υστέρα, γράμματα από εκείνα που δεν στάλθηκαν ποτέ, δεν κλείστηκαν σε φάκελο, και έμειναν εκεί, χωρίς παραλήπτη.
Και να η συνέχεια χαρτάκια που έβρισκες στο πάτωμα ή κρυμμένα σε μαξιλάρια που έγραφαν "Καλήμερα, σ αγαπάω"
Γιατί τελικά παντρεύτηκες τον πρώτο σου έρωτα.
Και  τα γράμματα σου βρήκαν επιτέλους τον παραλήπτη τους.
Μαζί  φτιάξατε  το παραμύθι σας, μαζί εκπληρώσατε  τα όνειρα σας...
Και  τα σ αγαπώ με τα χρόνια γίνανε σημειώσεις για να υπενθυμίσεις τα ψώνια της ημέρας. 
Πια δεν θυμάσαι καν πως ήταν να ΄στε οι  δυο σας.
Τώρα είστε τρεις....
Πια  δεν είναι  τόσο εύκολο να κρυφτείς στην αγκαλιά της αγάπης σου.
Γιατί πια η δίκια σου αγκαλιά είναι  γεμάτη από τον καρπό σας .
Δεν σε ενοχλεί όμως , γιατί  ξέρεις ότι η αγάπη  σας είναι δυνατή , είναι  βαθιά....
Όταν το ταξίδι που περιείχε ο φάκελος τελείωσε...ένιωσα όμορφα,  αναμνήσεις  κλεισμένες για χρόνια που κρατάνε όμως  ακόμα την μυρωδιά τους έντονη.
Θέλω όταν μετά από χρόνια ανοίξω το ίδιο συρτάρι να βρω πάλι  καινούρια κιτρινισμένα χαρτιά .
Έναν νέο φάκελο που θα παλιώσει και αυτός με την σειρά του .
Να βρω γραμμένα σ αγαπάω,  έστω και χαμηλά , κάπου  στην υπενθύμιση μια υποχρεώσεις ή στην λίστα του σούπερ μάρκετ.
Κιτρινισμένο  χαρτί γεμάτο αναμνήσεις γεμάτο  αγάπη.
Μια αγάπη που ήρθε, στάθηκε ,έμεινε και συνεχίζει....
Μια αγάπη που απέκτησε καρπό και ρίζωσε ακόμα περισσότερο.





Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

ΜΑΜΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Αν δεν ήσουν εσύ μαμά, ποιος θα στεκόταν πάντα στο πλάι μου και είτε βουβά είτε με τις πολύτιμες κουβέντες θα με έκανες αυτό που είμαι σήμερα.
Με έμαθες να αγαπώ, να παλεύω , να αγωνίζομαι.
Με έμαθες να είμαι πάνω από όλα άνθρωπος, να εκτιμώ.
 Μου έδωσες τόση αγάπη.
Δεν ήμουν εύκολο παιδί όμως πάντα έβρισκες τον τρόπο να με στηρίζεις.
Και τώρα πια ξέρω μαμά, πως πίσω από κάθε σου τιμωρία, κάθε μας τσακωμό, ο σκοπός ήταν να με διδάξεις, να με μάθεις.
Τώρα πια ξέρω πόσο πολύ θυσίασες τα δικά σου όνειρα, τα δικά σου θέλω για να με μεγαλώσεις.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο κουρασμένη ήσουν κάνοντας δυο δουλείες για να μην μου λείψει τίποτα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια σου , ακόμα και τώρα όταν σε χρειαστώ η φωνή σου ηχεί στα αυτιά μου.
Στα δύσκολα πάντα εκεί πότε σιωπηλή πότε να μου μιλάς ατέλειωτα απαλύνοντας  τον πόνο μου.
Τώρα είμαι και γω μαμά και καταλαβαίνω πόσο πολύ έβαλες τα θέλω σου στην άκρη να για να με μεγαλώσεις ,πως ότι έκανες ήταν για το καλό μου και δε μου ζήτησες ποτέ τίποτα.
Αναρωτιέμαι λοιπόν όταν νιώθω να μην τα καταφέρνω πως μπόρεσες ,που έβρισκες την δύναμη,πως τα κατάφερες.
Μου έδωσες μια περιουσία αναμνήσεις που θα κουβαλάω πάντα στην καρδία μου.
Μαμά σε παρακαλώ συνέχισε να σε δίπλα μου , συνέχισε να με αγκαλιάζεις, συνέχισε να σαι δίπλα  μου οπότε σε χρειάζομαι.
 Σε έχω ανάγκη και ας μεγάλωσα!
Ακόμα φοβάμαι μαμά ,ακόμα χρειάζομαι την μαγική σου αγκαλιά.
Ακόμα φωνάζω μαμά,γιατί σε χρειάζομαι και ας έχω παιδί...
Ακόμα και όταν μου λες να βάλω ζακέτα και νευριάζω ,νιώθω πως είσαι  ο μοναδικός άνθρωπος που νοιάζεται τόσο πολύ για μένα.
Σε ευχαριστώ για όλα μαμά .
Σε ευχαριστώ για κάθε μέρα ξεχωριστά που μου αφιέρωσες απλόχερα.
Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ ακόμα και όταν τάχα δεν σε χρειάζομαι.
Συγνώμη μαμά αν σε έχω στενοχωρήσει, αν σε έχω κάνει έστω και μια φόρα να νιώσεις ότι δεν έκανες κάτι καλά.
Μην ξεχάσεις ποτέ πως είσαι η σημαντικότερη ηρωίδα με μαγικές ικανότητες στο δικό μου παραμύθι.
Συνέχισε μαμά έχω ανάγκη να είσαι εδώ.


Σ ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΜΑ

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Γιατί μαμά?

Γιατί μαμά, μια ερώτηση που την ακούω πλέον καθημερινά και μάλιστα εκατοντάδες φορές την ημέρα.
Μαζί λοιπόν με  υπέροχες δηλώσεις,  ατάκες,  μαργαριτάρια, και άπειρα γιατί?
Γιατί μαμά?
Γιατί μαμά?
 Πιστεύω πως κατά μέσο όρο την ημέρα πρέπει να το ακούω πάνω από 300 φορές.  
Παλαιότερα με είχαν απασχολήσει τα γιατί, ως μια περίοδος που ένας γονιός πρέπει να είναι έτοιμος  να αντιμετωπίσει τις απορίες του παιδιού με σωστό τρόπο. 
Το δικό μου παιδί άργησε να μιλήσει με αποτέλεσμα το θέμα  "γιατί" να μπει σε ένα ξεχασμένο συρτάρι.  
Έτσι λοιπόν,  χωρίς τελικά να το δουλέψω καθόλου στο μυαλό μου,  η ώρα της απορίας και των γιατί Ήρθε και μάλιστα πολύ γρήγορα.
Γιατί μαμά τα λουλούδια είναι λουλούδια, και γιατί είναι φυτά?
Γιατί είναι κακό?
Γιατί είναι άνθρωπός?
Γιατί είναι άσπρο ?
Γιατί είναι χρώμα?
Γιατί κάνει κρύο?
Γιατί δεν έχει ήλιο?
Γιατί έχει σύννεφα?
Γιατί βρέχει?Τι είναι η βροχή......
Θα μπορούσα να γράψω ατελείωτα γιατί γιατί γιατί , απαντήσεις όμως που βρίσκω?
Δεν θα έπρεπε η μαμά και ο μπαμπάς να έχει  και ένα βοήθημα, ένα βιβλίο ή κάτι τέλος πάντων  με απαντήσεις σε πιθανές ερωτήσεις του παιδιού του?
Η ώρα δέκα το πρωί, το φλιτζάνι του καφέ ακόμα δεν άδειασε, γιατί νούμερο 230 .
Και κάπου εκεί  αναρωτιέμαι πόσα πρέπει να ξέρει ένας γονιός,για να δώσει σε  ένα παιδί  μια σωστή απάντηση. 
 Να του πω την αλήθεια ή να φτιάξω ένα παραμύθι?
 Να του μάθω από τώρα τι είναι η κακία , η πονηριά,  να δηλητηριάσω από τώρα την ψυχή του και να γεμίσω το μυαλό του με πληροφορίες που ακόμα δεν μπορεί να κατανοήσει?
 Ή να  φτιάξω  ένα  ακόμα παραμύθι που όλα θα είναι ιδανικά  ,όμορφα ,ονειρεμένα.. 
Δηλαδή όπως θα θελα να ναι ο κόσμος του.
Και όσο οι σκέψεις μου τρέχουν τα "γιατί"  συνεχίζονται και η απάντηση που δίνεις γεννάει καινούριες απορίες και τα γιατί συνεχίζουν να πέφτουν σαν βροχή.
 Είναι ακόμα πρωί και εγώ νιώθω πως αν ακούσω ακόμα ένα γιατί θα αρχίσω το πολύ "παιδαγωγικό"
γιατί έτσι!
Όμως ξέρω καλά πως οφείλω να απαντώ υπομονετικά, ,λογικά, τεκμηριωμένα.
 Να δίνω σαφείς απαντήσεις και να λύνω κάθε του απορία ακόμα και αν πρέπει να συμβουλευτώ την wikipedia  η να γκουγκλάρω την απάντηση που ποτέ ως τώρα δεν με είχε απασχολήσει.
Είμαστε γονείς και γιατί όλο αυτό δεν θα σταματήσει σύντομα!!!

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

ΜΑΜΑ

Μαμά ,μανα μαμάκα,


Είναι εκείνη που όταν πρώτη φορά σε ένιωσε μέσα της πέταξε στα ουράνια.
Είναι εκείνη που είναι πάντα δίπλα σου, σε κάθε σου κλάμα ,κάθε σου ανασφάλεια κάθε σου νέο κατόρθωμα.
Είναι εκείνη που ξενυχτά δίπλα σου σε κάθε σου ανάγκη.
Εκείνη που προσεύχεται κάθε μέρα για σένα.
Εκείνη που πονάει όταν πονάς, που δακρύζει από ευτυχία όταν χαίρεσαι!
Εκείνη που δεν αντέχει να σε βλέπει να χτυπάς, μα είναι πάντα εκεί για να σε σηκώνει όταν πέφτεις
Είναι εκείνη που  νομίζει πως  μπορεί να σε προστατέψει από όλους και από όλα.
Είναι εκείνη που τα φίλια της είναι μαγικά και παίρνουν κάθε πόνο.
Είναι εκείνη που νομίζει πως θα χωράς για πάντα μέσα στην αγκαλιά της .
Είναι εκείνη που πιστεύει πως είσαι ότι πιο όμορφο πιο έξυπνο πιο μαγικό έχει δει ποτε της.
Είναι εκείνη που με μια σου λέξη, ένα σου  χάδι μπορεί να ξεχάσει τα πάντα και να γίνει ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.
Είναι εκείνη που ακούραστα είναι πάντα εκεί...
Είσαι για εκείνη ο μονός άνθρωπος που έχει νιώσει την καρδία της να χτυπάει  από μέσα της  και ο μονός άνθρωπος που έχει την καρδία της για πάντα.
Είναι εκείνη που σε θαυμάζει,σε λατρεύει,σε υπεραγαπάει όσο κανένας...
Τι και αν είναι  εξαντλημένη από τον ρολό που μονό ευλογημένο θεωρεί.
Ειναι εκεινη και ειναι ο πιο   σημαντικός κρίκος ,και  είναι η μαμά...


με την καρδιά της μαμάς.....

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

ΜΠΑΜΠΑΣ

Μπαμπάς ,πατέρας ,μπαμπούλης.

Είναι εκείνος που ένιωθε ήδη περήφανος από τον πρώτο υπέρηχο!
Ιδιαίτερα όταν ο γιατρός έλεγε πως είναι αγόρι.
Είναι εκείνος που πλάι σου έμαθε τι είναι η πάνα και πως να την αλλάζει.
Να φτιάχνει γάλα,να ταΐζει. 
Να φτιάχνει τα καλύτερα νανουρισματα και στα  σιγοτραγουδαει...
Είναι εκείνος που φτιάχνει τα ωραιότερα παραμύθια.
Στα οποία πολεμάει με ζώα και δράκους.
Είναι ο ήρωας σου ,είναι εκείνος που θες να  μιμηθείς ,είναι εκείνος που θαυμάζεις.
Είναι εκείνος που πίσω από την άλλοτε αυστηρή εικόνα του, κρύβει όλη του την αγάπη και τρυφερότητα.Αυτό φαίνεται στον τρόπο που σ αγκαλιάζει ,στον τρόπο που σε φιλάει.
Είναι εκείνος που φοβάται ,που θέλει να αλλάξει τον τρόπο που ο κόσμος αυτός λειτουργεί.
Είναι εκείνος που θέλει να σε κάνει δυνατό για να παλέψεις και μονός σου αν χρειαστεί, με δράκους που από μικρός ακούς στα παραμύθια .
Είναι εκείνος που σε ωθεί στο να σαι ατρόμητος,γενναίος,τίμιος.
Είναι εκείνος που θέλει να τολμάς να έχεις πίστη,σκοπό,χιούμορ.
Είναι ο λόγος για πολλά κατορθώματα σου,είσαι ο λόγος που παλεύει να γίνεται καλύτερος..
Είναι σημαντικός ,πολύτιμος ,είναι ένας βασικός κρίκος της οικογένειας.
Τι και αν οι φόβοι του δεν φαίνονται,τι και αν η τρυφερότητα δεν είναι γένους αρσενικού,τι και αν κάποιες φορές δεν δείχνει όσα νιώθει,η αγάπη του είναι παντα  δυνατή,αναλλοίωτη, έντονη,μοναδική.
Άλλωστε είσαι ο λόγος που είναι αυτό που είναι ...ΜΠΑΜΠΑΣ! 


με την ματιά της μαμάς

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

γυάλινος κόσμος .

γυάλινος κόσμος ..
ο κόσμος που έφτιαξα από φθηνό γυαλί , στον οποίο ζούσα μέχρι πριν από λίγο καιρό . 
Σχεδιασμένος  Μονό στις δικές μου ανάγκες έτσι ώστε να βλέπω μόνο αυτά που θέλω και αυτό που βόλευε εμένα.
Ως γυάλινος  ήταν ένας κόσμος πολύ εύθραυστος,έτσι ήταν εύκολο  να ραγίσει ...
Κάπου εκεί λοιπόν ζώντας στην δική μου ουτοπία, πάλευα μεταξύ αϋπνίας και κρίσης πανικού .Και τότε κάτι μαγικό συνέβη ....
 Είχα λοιπόν την τύχη να γνωρίσω έναν πανέμορφο άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο ιδιαίτερο ,διαφορετικό,χαρισματικό ,ήρεμο, με πολλά ακόμα χαρίσματα συγκεντρωμένα  σε μια προσωπικότητα . Η διαφορετικότητα του  όμως δεν οφείλεται στο γεγονός οτι ανήκει στα άτομα με αναπηρία ,  για κάτι άλλο,κάτι ακόμα πιο ιδιαίτερο πιο μαγικό .
Με βοήθησε χωρίς καν να χρειαστεί να το μοιραστώ μαζί του να λύσω κάθε τι που ως τότε με βασάνιζε.Να εξαλείψω κάθε κρίση πανικού ,να αλλάξω να ψάξω βαθύτερα μέσα μου και τελικά να βρω την λύση.
 Καθώς τον άκουγα   να μου μιλάει, άκουγα και το ράγισμα του φθηνού μου γυάλινου κόσμου. .
Η αλήθεια είναι οτι ήταν  η πρώτη ίσως φορά που ήρθα τόσο κοντά σε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες.Για κάποιον λόγο ως τότε  απέφευγα να κοιτάξω κατάματα την αλήθεια .
Ίσως κάτι φοβόμουν άλλα ίσως να φοβάμαι να το παραδεχτώ ακόμα και σε μένα.
Τότε λοιπόν ήταν η πρώτη φορά που αντι για λύπηση ένιωθα θαυμασμό!
Και τότε λυπήθηκα εμένα που ως τότε έψαχνα νόημα σε υλικά αγαθά  ,λυπήθηκα για μένα γιατί είχα ξεχάσει να αγκαλιάζω να τρέχω να αγγίζω.. 
Γιατί γκρίνιαζα χωρίς λόγο . 
Λυπήθηκα εμένα γιατί είχα ξεχάσει να εκτιμώ την ζωή μου,την αξία της από μια άλλη πλευρά,είχα ξεχάσει να εκτιμώ απλά καθημερινά πράγματα.
Είχα ξεχάσει οτι τα αυτονόητα δεδομένα της ζωής μου δεν προσφέρονται για όλους και δεν είναι δεδομένα. 
Τότε επιτέλους άρχισα να σκέφτομαι και πέρα από τον κόσμο μου .Άρχισα να σκέφτομαι βαθύτερα για πράγματα που είχα σκεφτεί κατά καιρούς άλλα με άλλον τρόπο διαφορετικό.
Τώρα πια όλα είναι αλλιώς .
Τώρα καταλαβαίνω ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι φιλόξενο για όλους,δεν είναι φτιαγμένο για όλους,οι δρόμοι τα πεζοδρόμια  τα κομμωτήρια ,οι καφετέριες και οτιδήποτε που  μέχρι τώρα για μένα δεν είχε ιδιαίτερη σημασία .
Ξαφνικά μου  φάνηκε τόσο άδικο.Άδικο για τους συνανθρώπους μας. Ακόμα και η παιδεία που έχουμε να κλείνουμε ράμπες για καρότσια, να πετάμε τα αυτοκίνητα μας στα πεζοδρόμια.Και πόσα ακόμα...!
Το σπίτι μου,η τέλεια φωλιά μου  που ως τώρα το μόνο που έβρισκα για ελάττωμα ήταν τα μικρά του μπαλκόνια. Κατάλαβα  πως  το ελάττωμα του είναι ότι   δεν έχει ούτε μια προδιαγραφή για όλους τους ανθρώπους.
Τελικά χαράμισα πολύ χρόνο σε ανούσια πράγματα,όμως κάλιο αργά πάρα πότε!
Γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο που με έβγαλε από έναν όχι και τόσο υπέροχο κόσμο και που χωρίς ο ίδιος να το συνειδητοποιεί με δίδαξε τόσα πολλά..
 Μου έμαθε να χωρίς να κάνει κάτι, να ξεπερνάω αλλιώς κάθε δυσκολία.
Να αγαπώ και να εκτιμώ κάθε τι που έχω...να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος για να μπορώ να μεγαλώσω ένα παιδί χωρίς να χτίσω τοίχους γύρω του, που θα του είναι άχρηστοι και θα πρέπει κάποια στιγμή να γκρεμίσει ..Να τον μάθω για αξίες για ανθρωπιά για δύναμη υπομονή αγάπη και την ελπίδα.Να μην φοβάμαι να κοιτάω και να λυπάμαι  κανέναν άλλον.Και τον τελευταίο καιρό γνώρισα και άλλους πολλούς .Άνθρωποι είμαστε όλοι αν και μεταξύ μας νιώθω πως είναι λιγάκι παραπάνω σε όλα από μας!!
Και κάθε άλλο μόνο θαυμασμό αξίζουν .


Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΚΥΛΑ



Τις περισσότερες φορές που ο γιος μου τρυπώνει στο κρεβάτι μας, τον παίρνω αγκαλιά και νανουρίζομαι.
 Κοιμάμαι σαν πουλάκι .
Μα είναι και κάτι νύχτες που την ώρα που τον αγκαλιάζω περνάνε σκέψεις από το μυαλό που με τρομάζουν,με κάνουν και φοβάμαι.
 Και μετά πάλι αφού κάνω τον απολογισμο
μου προσπαθώ να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, χωρίς πανικό .
Μια τέτοια νύχτα ήταν η χθεσινή...άρχισα να σκέφτομαι, πόσο πολύ τρέχει ο χρόνος.Σαν να το χω ξαναδεί το έργο.μοιάζει με ταινία μικρού μήκους και εμείς θεατές στο ίδιο μας το έργο.
Φεβρουάριος πότε θα έρθει το Πάσχα χαμπάρι δεν θα πάρουμε. Θα ρθει και θα προσπεράσει τόσο γρήγορα που μετά θα πούμε εντάξει παει το Πάσχα, έρχεται το καλοκαίρι.
Ξεκινάς και το ονειρεύεσαι βάζεις νέους στόχους,  σχεδόν το μυρίζεις...και τσουπ το πρώτο σου μπανακι!
Κανονίζεις αποδράσεις βόλτες καφέ παραλία .Και ξαφνικά βρίσκεσαι στην τελευταία μέρα των διακοπών σου.
Μα καλά σκέφτεσαι πως πέρασαν έτσι  οι μέρες ,οι μήνες ο καιρός.Θυμάσαι πολλά καλοκαίρια η αυτά που είχες περάσει καλά ,αυτά που έκανες κάτι διαφορετικό.
Τελικά στην αναδρομή του καλοκαιριού και έχοντας φτάσει κάπου στην μέση Σεπτεμβρίου σε βρίσκει να ξεβάφεις στην πετσέτα το  καλοκαιρινό μαύρισμα που με τόσο κόπο απέκτησες.Του χρόνου δεν θα κάτσω στον ήλιο λες δεν έχει νόημά είναι και βλαβερό σκέφτεσαι.
Και όσο προσπαθείς να ρουφήξεις την μαγεία του καλοκαιριού που φεύγει  σε βρίσκει η προσαρμογή της νέας σεζόν .
 Προσπαθείς να εφοδιαστείς με ξύλα για το τζάκι,  να στρώσεις χάλια να βάλεις ξανά νέους στόχους.
Και κάπου εκεί βρίσκεσαι  ανάμεσα σε χριστουγεννιάτικες βιτρίνες και την γλυκιά αναμονή των Χριστουγέννων.
Στόλισμα δέντρου, δώρα, γιορτές, τι ωραία ακόμα λίγες όμορφες οικογενειακές στιγμές.
 Ο καινούριος χρόνος έφτασε οι γιορτές πέρασαν  είσαι με τις τσέπες άδειες και μια περίεργη αίσθηση,εγώ τουλάχιστον την έχω πάντα!
Ξεστολιζεις το δέντρο ο χειμώνας φαίνεται πως μόλις μπήκε και ας άρχισε ήδη η μέρα να μεγαλώνει. Μαζί της  μεγαλώνει και η επιθυμία να έρθει πάλι  η άνοιξη!Λίγο οι αλκυονίδες μέρες και το μυαλό ήδη νοσταλγεί καλοκαίρι.
 Μόλις μπήκε ο Φεβρουάριος!Φεβρουάριος θα σβήσω τα κεράκια της τούρτας μου.Κοίτα να δεις που έφτασα 30!!!
Μα καλά πότε ήμουν παιδί,πότε έπαιζα με την αδελφούλα μου, πότε είχα ανάγκη μόνο την αγκαλιά και την παρουσία της μαμάς  μου,και τώρα είμαι γω μαμά και ο γιος μου έχει την ίδια  ηλικία που ξεκινάνε οι δικές μου μνήμες.Και κάπου εκεί τρομάζω.
Πόσο κοντά το χτες πόσο γρήγορα περνάνε όλα.
Χάνομαι σε σκέψεις αναμνήσεις χρόνια .
Όλα τα όμορφα περνάνε γρήγορα και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν έχω προλάβει να φύλαξω μέσα μου την μυρωδιά τους την εικόνα τα συναισθήματα!
Από τότε που γέννησα σταμάτησα να περιμένω το πότε θα έρθει το καλοκαίρι η ο Χειμώνας.Δεν έχω πει πότε άντε να μεγαλώσει το παιδί ,πράγμα που ακούω συχνά. Χαίρομαι κάθε στιγμή και προσπαθώ να νιώσω την Ευτυχία και την ευλογία του να είσαι μαμά .
Ο καιρός κυλά ασταμάτητα προς μονό μια κατεύθυνση.Δεν θέλω άλλο να κοιτάω σαν θεατής την Ζώη μου,θέλω να την γευτώ και να την χρωματίσω με όλα τα χρώματα ακόμα και μερικές φορές το χρώμα είναι γκρίζο. Χρώμα δεν είναι και αυτό?
Ο χρόνος δεν θα σταματήσει να τρέχει και η ιδιαίτερα σε μια εποχή που όλα τα θέλουμε γρήγορα.
Γρήγορο ίντερνετ γρήγορο αυτοκίνητο γρήγορο γρήγορο..στοπ.Δεν βιάζομαι ιδιαίτερα όταν έχω να γευτώ ένα νήπιο που με καθυστέρηση μόλις έμαθε να μιλάει.και μου χαρίζει απλόχερα όλα όσα ο χρόνος άργησε τελικά να φέρει.
 Μαζί του μπορώ να δω ξανά τον κόσμο από την παιδική  ματιάς. Την δική του.
Να νιώσω για λίγο ακόμα παιδί,ίσως είναι ένας τρόπος να γυρίσει ο χρόνος και ας  έχουν αλλάξει πολλά..

ρεγγινα

Ως καινούργια blogger  δεν ξέρω ακριβώς πως να ξεκινήσω.
ξέρω μόνο πως τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια που έγινα μαμά γράφω γράφω γράφω,σκέψεις φόβους συναισθήματα ...
Κρατάω όλα αυτά τα κείμενα με σκοπό μια μέρα να τα διαβάσει ο γιος μου.
Έτσι μαζί με την γέννηση του παιδιού μου γεννήθηκαν απίστευτα συναισθήματα που κάνεις μέχρι τότε δεν μου μίλησε γι αυτά, η μάλλον μου τα λεγε η μανα μου άλλα ποιο παιδί ακούει την μαμά του.
Γέννησα φοβίες ανασφάλειες ιδέες.
Και μαζί με αυτά γεννήθηκε και η ιδέα του blog. Και να μαι λοιπόν!
είμαι η Ρεγγίνα, μαμά ενός υπέροχου ζωηρού παιδιού ο όποιος και είναι η ίδια μου η έμπνευση για όλα .Είμαι και σύζυγος ενός άντρα που είναι υπεύθυνος για όλα τα παραπάνω γιατί μαζί δημιουργήσαμε αυτό που λέγεται οικογένεια!