Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Μία στιγμή, ένα λάθος, μία συγγνώμη!




Μία στιγμή χρειάζεται μόνο για να βγουν τα πάντα εκτός ελέγχου.
Μία στιγμή αρκεί να τα κάνεις όλα θάλασσα.
Τα παιδιά παίζουν στον καναπέ. Για την ακρίβεια παίζουν φάπες!
Μόλις σφουγγάρισα ένα σημείο του χωλ γιατί ο μικρός έριξε νερά.
Τους παρακαλώ να ηρεμήσουν, προειδοποιώντας ότι αν συνεχίσουν έτσι θα χτυπήσουν.
Επίσης τους υπενθυμίζω να μην πατήσουν για λίγο στο συγκεκριμένο σημείο διότι θα γλιστρήσουν.
Μέχρι να βγάλω έξω την σφουγγαρίστρα ακούω μικρά βήματα να τρέχουν, ακούω εκείνο τον ήχο του κεφαλιού που χτυπάει  στο πάτωμα.
Πριν προλάβω να αντιδράσω βλέπω το μωρό ξαπλωμένο κάτω.
Τρέχω αρπάζω τον μικρό και χωρίς να το σκεφτώ σηκώνω το χέρι μου και χτυπάω τον μεγάλο μου γιό,
διότι εκείνη την στιγμή θεωρώ εκείνον υπεύθυνο,
που αγνόησε τις προειδοποιήσεις μου,
που συνέχισε να πειράζει τον μικρό, που τον κυνήγησε.
Εκείνη την στιγμή ξεσπάω στο παιδί μου.
Για όλη την δική μου πίεση. Για όλες τις μέρες που δεν κάθονται καλά.
Για όλες τις φορές που νιώθω κουρασμένη, για τις φορές που δεν μπορώ να διαχειριστώ την καθημερινότητα μου.
Για όλες εκείνες τις γκρίνιες, φωνές που δε καταφέρνω να βάλω σε τάξη.
Στιγμιαία μετανιώνω.
Παγώνω, βλέποντας τον θυμό του.
Βλέποντας το βλέμμα του.
Νιώθω αποτυχημένη.
Νιώθω λίγη.
Νιώθω τύψεις.
Μα δεν μπορώ να το πάρω πίσω.
Κρατάω το μικρό στην αγκαλιά μου και τρέχω πίσω από τον μεγάλο μου γιό για να του ζητήσω συγγνώμη.
Να του εξηγήσω πως ήταν μεγάλο λάθος αυτό που έκανα.
Τους κρατάω αγκαλιά.
Δεν ξέρω ποιος πόνεσε πιο πολύ.
Ξέρω πως ο μικρός θα το ξεχάσει γρήγορα.
Όμως ο μεγάλος;
Τον πόνεσα περισσότερο.
Πονάω. Νιώθω θυμό με εμένα.
Νιώθω πως έβγαλα όλη την πίεση και τα νεύρα μου πάνω στο παιδί.
Νιώθω τόσο λίγη.
Την επόμενη μέρα καθαρίζω την κουζίνα.
Ο μεγάλος στέκεται πίσω μου.
-Μαμά ξέρω πως νιώθεις.
Ξέρεις πόσες φορές είπα δεν θα χτυπάω τον μικρό μου αδερφό  και ύστερα το κάνω. Τότε νιώθω απογοητευμένος από τον εαυτό μου!

Γύρισα και τον κοίταξα.
Ήταν τα λόγια του σχεδόν εφτά χρονών γιου μου.

- Αγάπη μου δεν θα το ξανακάνω.
 Σου ζητάω συγγνώμη, του είπα.
Νόμιζα ότι εσύ έσπρωξες το μωρό.
Αν και πάλι δεν ήταν λόγος να σε χτυπήσω.
Συγγνώμη μωρό μου.

- Μαμά απλά την άλλη φορά που θα σηκωθεί το χέρι σου να χτυπήσει να  είσαι σίγουρη για τον λόγο, και το άλλο χέρι σου να αποκρούσει το χέρι που σηκώνεται! Και έτσι δεν θα το ξανακάνεις.

Όχι δεν του απάντησα.
Είχε δίκιο.
Τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα ξανά συγγνώμη.
Του ψιθυρίσα πως έχει δίκιο.
Χτες ο γιος μου μου έμαθε πολλά.
Μου έμαθε πως πίσω από τα παιδικά του καμώματα. Πίσω από τις παιδιάστικες συμπεριφορές κρύβεται ένα ευαίσθητο και σκεπτόμενο παιδί.
Κρύβεται ένας άνθρωπος που σκέφτεται όσα έχω σκεφτεί, μα δεν έχω τολμήσει να ξεστομίσω.
Με έκανε να καταλάβω πόσο άδικη ήμουν.
Με έκανε να αισθανθώ άσχημα για τον πόνο που του προκάλεσα.
Και όχι δεν ήταν σωματικός.
Χτες ο γιος μου έδωσε ένα μεγάλο μάθημα.
Ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω.
Έχω ένα σπουδαίο παιδί.
Και είναι πολλά εκείνα που έχει κάνει δείχνοντας μου ότι είναι σπουδαίος.
Συγγνώμη ξανά παιδί μου.
Και σε ευχαριστώ που μου δείχνεις τον τρόπο να γίνω καλύτερη.
Να γίνω αυτό που αξίζεις.
Να γίνω αυτό που επιθυμείς.
Χαίρομαι που μετά από κάθε μικρή μας δύσκολη μέρα βρίσκουμε λύσεις.
Χαίρομαι που ανοίγεις την καρδιά σου. Που μοιράζεσαι μαζί μου τα όνειρα σου.
Που έχεις έναν υπέροχο τρόπο να με κατευθύνεις.
Δεν πιστεύω στην συγγνώμη όμως είσαι η εξαίρεση.
Πιστεύω στην συγχώρεση, και εύχομαι να με συγχωρέσεις για τα λάθη μου. Συγγνώμη αληθινά.




Photo from pinterest

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Άσε με μαμά!



Έχω βιώσει πολλές όμορφες στιγμές με τα παιδιά μου.
Έχω περάσει και δύσκολες φάσεις. Έχω περάσει κατορθώματα, άλματα ανάπτυξης.
Έχω ακούσει λόγια που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα άκουγα.
Ήρθε και η στιγμή των αντιρρήσεων.
Η στιγμή που ο γιος μου ζήτησε να τον αφήσω ήσυχο!
Να μην ασχολούμαι άλλο μαζί του.
Να μην του λέω τι να κάνει.
Να του αυξήσω το χαρτζιλίκι απο 2€ σε 50€!
Και να τον αφήσω να κάνει ότι θέλει!
Μάλιστα μου τα λέει καθημερινά.
Με κοιτάει με νεύρα και συνεχώς μου θυμίζει να μην ασχολούμαι με εκείνον!
Δεν είμαι  πια κανένας μπέμπης μου είπε!
Μάλιστα είπε και στον μπαμπά του ότι μαζί σου δεν έχω προβλήμα, με την μάνα μου τα χω!!!
Από το μαμά σε μάνα και από το μάνα σε Ρεγγίνα σκέτο!
Που και που να ενώνει και με φωνάζει μαμά Ρεγγίνα!
Μέχρι να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Μέχρι να ρωτήσω να μάθω να ψάξω τι φταίει έγινα σχεδόν ενοχική!
Τι του έχω κάνει;
Μήπως τον πιέζω;
Μήπως τρελάθηκα και δεν ακούω καλά!
Μάλιστα μου άφησε και σημείωμα όπου ξεκινούσε ... αγαπημένη μου Ρεγγίνα! Αντί μαμά που έγραφε λίγο καιρό πριν!
Μα που πήγε το ότι πεις μανούλα;
Που πήγε το εγώ θα σε βοηθήσω μαμά;
Ίσως μπαίνει σε φάση προεφηβείας.
Ίσως να ωριμάζει.
Να θέλει να νιώσει ανεξάρτητος, δυναμικός.
Ίσως να θέλει να έρθει πιο κοντά  σε συμπεριφορά στον μπαμπά του. Ίσως να θέλει να τον μιμηθεί!
Ίσως να ήρθε η ώρα να ξεπεράσει το οιδιπόδειο.
Ίσως να μεγαλώνει και να θέλει χώρο να  δείξει την προσωπικότητα του.
Ίσως ήρθε η ώρα να αποδεχτώ ένα νέο του άλμα ανάπτυξης.
Μία νέα του αλλαγή.
Μεγαλώνει και αλλάζει όσο σοκαριστικό και αν μου είναι όλο αυτό. Πρέπει όμως να βρω τον τρόπο να γίνω διακριτική δίνοντας του αυτό που θέλει.
Πάντα σε φυσιολογικά όρια!
Μέσα σε ένα μόλις μήνα νιώθω ότι έχω άλλο παιδί.
Ταυτόχρονα έχω να αντιμετωπίσω τα ξεσπάσματα του δίχρονου μου,ο οποίος πετάει τα πάντα κάτω, ουρλιάζει διεκδικεί! Ψάχνει συνεχώς νέες περιπέτειες!
Έχω να απαντάω σε διακόσιες ερωτήσεις την ώρα.
Να του μάθω όλα τα χρώματα,  όλα τα ζωάκια, σχήματα και οτιδήποτε άλλο καινούργιο στον μικρό.
Έχω να φέρω βόλτα ένα σπίτι!
Και όλα εκείνα που του αρμόζουν!
Έχω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου (αυτό είναι αστείο τώρα)
Μόλις γύρισα από διακοπές, δεν θέλω να προσαρμοστώ στην Αθήνα.
Δυσκολεύομαι με τα αγόρια μου.
Είμαι η Ρεγγίνα και δεν είμαι καλά!
Δέκτες συμβουλές επιβίωσης!

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Μηδέν και σήμερα!



Μήνυμα χωρίς χρέωση!
Μόλις καταναλώθηκε ο χρόνος των διακοπών σας, παρακαλώ όπως επιστρέψετε στην βάση σας!

Πως πέρασαν οι μέρες δεν θυμάμαι.
Ξεκινάς διακοπές και λες εντάξει έχω μέρες.
Οι μέρες περνάνε και τσουπ φτάνεις στο τέλος!


Τότε είναι που ανάμικτα συναισθήματα έρχονται ένα ένα.
Χορτάσες;
Πέρασες καλά;
Γέμισες εικόνες και χρώματα;
Ετοιμάζεις ξανά βαλίτσες μόνο που τώρα θα βάλεις μέσα και αναμνήσεις!
Κοχύλια, δύο τρία κιλά από το φαι και τα γλυκά, ρούχα που τελικά πάλι δεν χρειάστηκες!
Φωτογραφίες με γελαστά προσωπάκια και λερωμένες πατούσες!
Πατούσες και φάτσες που χόρτασαν φιλιά αγκαλιές βουτιές, θάλασσα!
Οι οικογενειακές διακοπές σε ενώνουν.
Σου δημιουργούν αναμνήσεις.
Σε ξεκουράζουν ακόμα και αν τρέχεις όλη μέρα πίσω από τον δίχρονο γιό σου. Και ταυτόχρονα θές να συμμετέχεις σε κάθε επιθυμία του εφτάχρονου γιου σου.


Στις διακοπές βρίσκεις επιτέλους χρόνο να πιεις ένα δύο τρεις καφέδες με τον σύζυγό.
Μιλάτε γελάτε ονειρεύεστε για όλα εκείνα που επιθυμείτε.
Παίζεις στην θάλασσα.
Μαζεύεις κοχύλια.


Ακούς όλους τους ήχους του καλοκαιριού που η φύση απλόχερα σου δίνει.
Ζεσταίνεσαι όμως είναι καλοκαίρι και εσύ είσαι διακοπές.
Βουτάς στην θάλασσα και μια νότα δροσιάς σε επαναφέρει, αν όχι επαναλαμβάνεις!



Ένα δροσερό αεράκι φυσάει και κλείνεις τα μάτια να το νιώσεις!
Πίνεις εκείνο το κοκτέιλ που ήθελες κάτω από το φως του φεγγαριού.
Θεωρείται τους εαυτούς σας τυχερούς που η αγαπημένη μαμά ήρθε για λίγο και σου κρατάει τα παιδιά!


Το κοκτέιλ τελειώνει και εσύ γελάς γιατί δεν μπορείς να σηκωθείς! Και αναρωτιέσαι πόσο καιρό έχει να κυλήσει αλκοόλ στο αίμα σού;
Και οι μέρες τελείωσαν!
Όμως τελικά γέμισες μπαταρίες!


Γέλασες!
Κοιμήθηκες!
Απόλαυσες μικρές στιγμές!
Μαύρισες!
Ονειρεύτηκες!


Επιστροφή στην βάση.
Όχι δεν μου έλειψε καθόλου!
-Ούτε εμένα μαμά!
Μου έλειψε το ποδήλατο μου όχι η Αθήνα.
Αν είχα το ποδήλατο μου δεν θα μου έλειπε τίποτα!
-Εμένα πάλι δεν μου έλειψε τίποτα. Ότι χρειάζομαι είναι εδώ!
Μία βαθιά ανάσα και μια φωνή που μου λέει...
Έρχεται ο Σεπτέμβρης... ένας μήνας που αγαπάς!
Έρχεται ο χειμώνας που λατρεύεις!
Διώχνω τις σκέψεις!
Είναι ακόμα καλοκαίρι,και ας μην θέλω να γυρίσω!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού κόσμε!
Και όσο ο ήλιος καεί είναι ακόμα καλοκαίρι!



Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Οι τάσεις φυγής μου και εγώ!



Μετά από σχεδόν εφτά χρόνια που είμαι μαμά για πρώτη φορά νιώθω έντονα την ανάγκη να φύγω για λίγο.
Να ξεφύγω...
Να ηρεμήσω...
Νιώθω πώς έχω τάσεις φυγής...
Βαθιά μέσα μου ξέρω πως ίσως η ανάγκη μου αυτή  δεν θα ξεπεράσει το γεγονός ότι θα καταφέρω να το κάνω κιόλας.
Όσο και αν θέλω έστω για λίγο να νιώσω μόνη, όσο και αν θέλω να ηρεμήσω από πολλά.
Όσο και αν θέλω μια μικρή χαρούμενη αλλαγή...
Τόσο ξέρω πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Νιώθω πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα.
Ξέρω βέβαια πως είναι δύσκολο να το έχω.
Πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια θέλω να έρθει ο χειμώνας.
Λες και θέλω να τρέξει ο χρόνος.
Μα εγώ δεν είμαι αυτή που φοβάται τον χρόνο που τρέχει;
Τρέχουν και οι σκέψεις μου...
Αναζητούν και εκείνες μια γωνιά να χωρέσουν, να κατασταλάξουν.
Το καλοκαίρι στο μυαλό μου φαντάζει αλλιώς...
Κι ίσως επειδή φέτος δεν μπορώ να έχω εκείνα που θα ήθελα, νοσταλγώ τον χειμώνα!
Η μητρότητα δεν δίνει άδεια, ούτε ρεπό!
Και όσο και αν το έχω εγώ ανάγκη θα μείνει προς το παρόν και αυτή σε μια γωνιά να μου θυμίζει κάθε τόσο πως αντέχω και μπορώ να συνεχίσω και ας μην έχω πάρει ανάσα!
Νιώθω ήδη καλύτερα που τα έβγαλα από μέσα μου.
Νιώθω καλά όμως είναι φορές που νιώθω πως πνιγώ πολλές μου ανάγκες!
Το μυαλό μου βρίσκεται κάπου αλλού..
Ονειροπολεί..
Το σώμα μου όμως πρέπει να σηκωθεί..
Να μαζέψει τα γνωστά παιχνίδια, ψίχουλα, ρούχα πλυμένα και άπλυτα.
Να σκεφτεί το αυριανό φαγητό.
Να...να...να...
Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά σκαμπανεβάσματα.
Ελπίζω να σταθεροποιηθεί όλο αυτό.
Ίσως βοηθήσει αν συνεχίσω να ονειρεύομαι πως θα απολαύσω χαλαρή το Αυγουστιατικο φεγγάρι ακούγοντας τους ήχους της θάλασσας.
Πίνοντας ένα δροσερό γλυκόξινο κοκτέιλ.
Ίσως όμως και με βρει να κυνηγάω παιδιά, τραβώντας το φεγγάρι κουνημενες φωτογραφίες, κοιτάζοντας το ποτό μου να αραιώνει από τον πάγο καθώς δεν θα καταφέρω να το πω όπως θα ήθελα.
Και κάπου εδώ όσο τρελό και αν ακούγεται έχω ήδη τύψεις που σκέφτομαι πως θέλω να φύγω έστω δυο μέρες χωρίς τα λατρεμένα μου αγόρια!

Καληνύχτα κόσμε!

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Το ελεύθερο κάμπινγκ και εγώ!



Μετά από 14 χρόνια σχέσης με τον σύζυγό,  εκεί που δεν το περίμενα. Ήρθε μια πρόταση....
Στην οποία χρόνια τώρα έβρισκα πολλές δικαιολογίες να πω όχι.
Όχι γιατί πίστευα πως δεν μου ταιριάζει.
Όχι γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις γίνομαι γκρινιάρα και δεν μου αρέσει!
Γιατί το κάμπινγκ και εγώ δεν έχουμε καμία σχέση! Έτσι τουλάχιστον πίστευα!
Αυτήν την φορά είπα το  ναι χωρίς να το σκεφτώ.
Συμφώνησα και σε ελάχιστο χρόνο μόλις μία μέρα τα πάντα ήταν έτοιμα!
Σκηνή, τραπεζάκι,καρεκλίτσες, κουβερτούλες, ψυγείο, και όλα εκείνα τα απαραίτητα για κάμπινγκ!
Μια όμορφη διαδρομή προς την βόρεια Εύβοια που είχα πολλά χρόνια να κάνω!

Πλατάνια, χωριά έλατα βουνά όλα τα είχε η διαδρομή.
Μόλις φτάσαμε με έπιασε ο γνωστός σε μένα πανικός μαζί με  μια μικρή δυσαρέσκεια στο πρόσωπο μου.
Πρός έκπληξη μου πολύ γρήγορα το ξεπέρασα! Σε χρόνο ρεκόρ θα έλεγα!
Ένα Σαββατοκύριακο ήταν αρκετό για να καταλάβω τι έχανα τόσα χρόνια!
Η διαφορά ανάμεσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου είναι ότι δεν τακτοποίησα τους ψυχαναγκασμούς μου. Δεν χρειάστηκε να σκεφτώ απλά προσαρμόστηκα.
Ένιωσα  κάτι που ενώ αγαπώ πολύ έχω τελικά χρόνια να νιώσω!
Ένιωσα ελεύθερη!
Ελευθερία είναι να αλλάζεις για λίγο τις συνήθειες σου.
Ελευθερία να αποχωρίζεσαι χρήσιμα πράγματα τα οποία τελικά δεν σου λείπουν και πολύ!
Δύο μέρες χωρίς να σκεφτώ τίποτα απολύτως από όλα εκείνα που η καθημερινότητα μου προσφέρει μα μου αφαιρεί κιόλας.
Δύο μέρες χωρίς ιντερνέτ!
Το κινητό μου είχε μόνο ρόλο φωτογραφικής μηχανής!

Βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου.
Όμως το απόλαυσα.
Ένιωσα χαρά βλέποντας τα παιδιά μου να αισθάνονται τόσο  χαρούμενα!
Απόλαυσα μια όμορφη δύση καθώς ετοιμάζαμε να ανάψουμε φωτιά.
Είδα τον ήλιο να ανατέλλει πλάι στο κύμα.

Έπαιξα με τα πελώρια κύματα καθώς σχημάτιζαν λευκούς αφρούς παρασέρνοντας μας σε ενα παιχνίδι μαζί τους.


Ένιωσα την δροσιά που κανένα κλιματιστικό δεν προσφέρει.
Ανταλλάξαμε κουβέντες με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε.
Κοιμήθηκα ακούγοντας την θάλασσα να αφριζει ανήσυχη όλη νύχτα.
Αφέθηκα στην άγρια ομορφιά της φύσης σε ένα μαγικό τοπίο!
Ύστερα από αυτή την εμπειρία που ως τώρα είχα ζήσει μόνο σαν παιδί, νιώθω έτοιμη να χαρίσω πολλές τέτοιες εμπειρίες στα δικά μου παιδιά!
Και όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν πόσο μακριά από μένα είναι το κάμπινγκ πόσο μάλλον το ελεύθερο!

Μάλιστα γέλασα πολύ διαβάζοντας μηνύματα από ανθρώπους που με ξέρουν καθώς απορούσαν τι κάνω εγώ εκεί!
Νιώθω περήφανη σχεδόν που το έκανα, νιώθω ελεύθερη πίνοντας μόνη μου καφέ μου καθώς ξημερώνει.
Νιώθω γεμάτη σαν την μέρα που ξεκινάει.
Νιώθω πως θα επιστρέψω σύντομα ξανά εδώ η οπουδήποτε αλλού μας οδηγήσει η επιθυμία μας.
Μαμά είναι οι καλύτερες διακοπές που έχουμε κάνει! Θέλω να μείνω εδώ!
Τα σπίτια δεν έχουν αυτόν τον αέρα που έχει η σκηνή μου είπε και νομίζω θα συμφωνήσω αρκετά!



Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Μπόρα είναι θα περάσει!



Είναι αυτές οι μέρες που νιώθω πως θα μου χτυπήσουν την πόρτα οι τύποι με την λευκή στολή και θα μου φορέσουν το λευκό πουκάμισο που κουμπώνει πίσω!!
Νιώθω ότι μου στρίβει!!
Όση κατανόηση και να έχω στον δίχρονο γιό μου κάπου νιώθω ότι δεν μπορώ να διαχειριστώ άλλο την γκρίνια του.
Το κλάμα του.
Το γεγονός ότι είναι σε μια ηλικία που το μη και δεν είναι λέξεις που δεν μπορεί να κατανοήσει.
Η υπομονή μου νιώθω πως τελειώνει.
Τα νεύρα μου βαράνε κόκκινο!
Ο καιρός δεν βοηθάει σε μια βόλτα.
Βάζω την κατσαρόλα στο μάτι!
Κλαίει που το φαι δεν είναι έτοιμο.
Βγάζω την κατσαρόλα από το μάτι κλαίει που το φαι καίει!
Παίρνει ένα γιαούρτι από το ψυγείο λερώνει τοίχους καρέκλα τραπέζι.
Ούτε λόγος να τον τάισω εγώ.
Γιατί απλά μπορεί μόνος του.
Ύστερα πάλι κλαίει γιατί τελείωσε το γιαούρτι.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο να πάμε για ψώνια. Παρκάρω... Κλαίει!
Μπαίνουμε στο σούπερ μάρκετ τρώει μια μπανάνα, λίγο τυρί, δείχνει τα κρουασάν, τα προσπερνάω κλαίει!
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο πάλι. Τον παίρνει ο ύπνος σε απόσταση πέντε λεπτών!
Παρκάρω, κατεβάζω ψώνια.
Ανοίγω την πόρτα να τον βγάλω, κλαίει!
Ανεβαίνουμε στο σπίτι κλαίει για κάνα πεντάλεπτο ακόμα!
Ύστερα ξεχνιέται!! Επιτέλους παίζουν!
Πέντε λεπτά αργότερα θα θελήσουν ανάμεσα σε δεκάδες παιχνίδια το ίδιο!
Κλαίει!!
Ο μεγάλος με κοιτάει στα μάτια νιώθει άραγε όπως νιώθω και εγώ;
Μαμά δεν μπορώ άλλο να τον ακούω μου λέει...
Στο λεπτό το ξεχνάει και παίζουν πάλι!!
Ακούω ησυχία....
Τους βρίσκω για λίγο να παίζουν μαζί αλλά χώρια...
Ήρεμα έστω και για λίγο..
Ύστερα θα ακουστούν τα γέλια τους και βήματα από το τρέξιμο τους.
Μετά θα κάτσουν μαζί στον καναπέ μέχρι ο μικρός να βρει καμία ακόμα αφορμή να κλάψει η να τσιριξει!
Ακόμα μια μέρα με πολλές διακυμάνσεις θα περάσει.
Τα παιδιά κοιμήθηκαν!
Στην προσπάθεια μου να μαζέψω το σαλόνι βρίσκω αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο τζάκι.
Δύο μπισκότα στο ριχταρι του καναπέ.


Μισή μπανάνα κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ.
Πορτοκαλί στάμπες από τον χυμό πορτοκαλιού που ήπιαν νωρίτερα!
Μέσα σε όλο το χάος βρίσκω πολλούς λόγους να πάω πάνω από τα κορμάκια που κοιμούνται ανενόχλητα!
Τους φιλάω τρυφερά, χαμογελώ, για όλες τις αγκαλιές που με πήραν κάπου ανάμεσα στα κλάματα. Για τις χαριτωμένες πατούσες, για τα φωναχτά τους γέλια.
Για κάθε μικρή ναζιαρικη κίνηση του μικρού.
Για κάθε συζήτηση με τον μεγάλο.
Για ολα εκείνα που κάθε βράδυ με γεμίζουν και πάλι ενέργεια για να αντέξω σε όλες τις νέες προκλήσεις της επόμενης μέρας!
Σαν τον ουρανό που βλέπω τώρα γεμάτος από χρώματα μετά από μία καλοκαιρινή μπόρα!
Και αναρωτιέμαι πώς μετά από όλη αυτήν την ένταση εξάντληση, κούραση και όλα εκείνα που με κάνουν να μοιάζω με τρελή, αρκεί μόνο να τους  κοιτάξω καθώς κοιμούνται αντλώντας τόση δύναμη για την επόμενη μέρα.
Ακόμα μια απαιτητική μέρα έφτασε στο τέλος τής.
Και ναι όσο τρελό και αν ακούγεται δεν θα άλλαζα τίποτα.
 Παρά μόνο τις φορές που χάνω την ψυχραιμία μου.
Τις φορές που δεν ξέρω πως να πάρω μια μικρή ανάσα για να συνεχίσω χαμογελώντας σε όλες τους τις απαιτήσεις.
Για όλες τις τύψεις που θα νιώσω αργότερα.
Για όλα εκείνα που μπορεί να μην χειρίστηκα σωστά.
Το βράδυ θα με βρει να σκέφτομαι με ποιόν τρόπο θα κάνω την επόμενη μέρα να περιέχει λιγότερο κλάμα και περισσότερο γέλιο!
Και ύστερα δίπλα στην μυρωδιά αυτή που με τα χρόνια αλλάζει....στην μυρωδιά του μικρού, θα κοιμηθώ ευτυχισμένη και πλήρης....
Ακόμα και αν δεν ήταν η πιο εύκολη μέρα!

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Έμπνευση...




Έμπνευση μια σπουδαία λέξη για μένα.
Η έμπνευση δεν χρειάζεται μονάχα για να γράψεις.
Η έμπνευση είναι κάτι σαν πηγή από όπου αντλώ δύναμη ελπίδα, ενέργεια.
Πίσω από την λέξη κρύβονται ακόμα περισσότερα πράγματα.
Για να έχεις έμπνευση  χρειάζεται να ταξιδεύεις, να επικοινωνείς, να δέχεσαι τα ερεθίσματα γύρω σου, να βλέπεις τα ερεθίσματα δίπλα σου.
Την έμπνευση μπορεί να την φέρει ένα ηλιοβασίλεμα, μία σταγόνα βροχής, μία λέξη μια κίνηση.
Κάθε φορά που κάτι μικρό ή μεγάλο με εμπνέει βγαίνουν από μέσα μου επιθυμίες.
Βγαίνουν λέξεις  κουβάρια που ξετυλίγονται και γεμίζουν ένα λευκό χαρτί.
Βγαίνει η ελπίδα που μοιάζει με ήλιο φωτεινό για να συνεχίσω εκείνα που θέλω.
Όταν έχω έμπνευση νιώθω πλήρης!
Μία λέξη που χτες  χάραξα πάνω μου με εκείνο το ωραίο μελάνι!
Τον τελευταίο καιρό νιώθω να  μου λείπει όμως.
Και όσο και αν την αναζητώ έχω καιρό να νιώσω την αίσθηση που μου προκαλεί!
Αυτό το φούντωμα που νιώθω μέχρι να το βγάλω από  μέσα  μου μέσα από την δημιουργία.
Έρχεται και φεύγει...
Η έχω κλείσει τα μάτια μου και δεν την βλέπω;
Όπως και να έχει ξέρω πιά πως όσες παύσεις και να κάνω, θα επιστρέφω εδώ στο αγαπημένο μου μπλογκ...
Στις λευκές σελίδες που γεμίζουν ..
Είναι φορές που νιώθω πως κάθε έμπνευση με εγκατέλειψε!
Ίσως αφήνω σημάδια να χαθούν ίσως δεν αξιοποιώ την ευκαιρία όταν έρχεται.
Ίσως είναι που φοβάται να ξετυλίξω τα κουβάρια του μυαλού μου.
Ίσως η έμπνευση έρχεται όταν δουλεύεις και εγώ έχω καιρό να πιάσω χαρτί και στυλό.
Ίσως ήρθε η ώρα να βάλω λίγη​ μουσική μόνο για μένα.
Να διαβάσω ένα ίσως και δύο από τα αγαπημένα μου βιβλία!
Να αφεθω και να δω πιο καθαρά κάθε τι που θα φυσήξει μέσα μου εμπνέοντας με!


Photo from google