Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Δύο χρόνια μαζί!



Μέσα σε λίγες γραμμές που να χωρέσουν όλα όσα νιώθω για σένα μικρό μου ανθρωπάκι!
Είσαι τόσο μικρός και αυτά που ζούμε τόσο μεγάλα!
Συναισθήματα που ολοκληρώνουν όσα ποτέ δεν περίμενα ότι θα νιώσω!
Μεγαλώνεις γρήγορα και εγώ απλά γεύομαι κάθε σου στιγμή. Ρουφάω στιγμές , εικόνες, και ξέρω ότι καμία φωτογραφία δεν μπορεί να τα αποτυπώσει.
Όμως σε κοιτώ με την ελπίδα πως θα θυμάμαι κάθε τι που με προσοχή παρατηρώ πάνω σου!
Κάθε σου κλάμα και γέλιο.
Κάθε σου σκανδαλιά.
Κάθε τι που φέρνει χαμόγελο στα χείλη σου.
Κάθε φορά που τρομάζεις.
Κάθε φορά που λυπάσαι η χαίρεσαι.
Φιλάω  τα μικρά σου χεράκια, τα μικρά σου πατουσακια που τόσο αγαπώ.
Ακούω την ανάσα σου όταν κοιμάσαι.
Μεθώ απο την μυρωδιά αυτή την μοναδική που δεν χορταινω.
Λατρεύω τα  φουσκωμένα μάγουλα σου ειδικά όταν θυμώνεις.
Το μικρό σου χεράκι που με ακουμπάει κάθε φορά που σε παίρνει ο ύπνος. Χεράκια που κρατάνε μέσα τους τον κόσμο όλο!


Λατρεύω το βλέμμα σου με αυτά τα ματάκια που μοιάζουν λες και κάποιος τα ζωγράφισε έχοντας φοβερή έμπνευση.
Ματάκια που με κοιτούν αναζητώντας ένα μου χαμόγελο για να νιώσεις πως είσαι ασφαλής.
Ευχαριστώ τον Θεό για το ομορφότερο δώρο μου...
Το δεύτερο μα τόσο ξεχωριστό!
Ευγνωμονώ για κάθε τι που έχω περάσει και έχω νιώσει μαζί σου!
Τα κεράκια της τούρτας σου έγιναν δύο!
Και θα σου ευχηθώ ολόψυχα όσο γεμίζουν τα κεριά της τούρτας των γενεθλίων εσύ να γεμίζεις από όλα εκείνα που κάνουν το πρόσωπο σου να λάμπει.
Από εκείνα που κάνουν το γέλιο σου να ηχεί σαν μελωδίες στα αυτιά μου.
Σε αγαπώ μωρουδακι μου όμορφο!
Να είσαι γερός και τυχερός μέχρι να σβήσεις τουλάχιστον 99 ακόμα κεράκια!
Σε αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές μικρό μου!

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Κρυωμενος σύζυγος!



Το χειμώνα είχα γράψει την συγκεκριμένη ανάρτηση. Για κάποιον λόγο δεν την κοινοποίησα ποτέ.
Αυτές τις μέρες νιώθω λίγο καταβεβλημένη από διάφορα και θυμήθηκα τις κρύες μέρες του χειμώνα που ο αγαπημένος μου σύζυγος αρρώστησε!
Αγάπη δεν έχω κάτι μαζί σου να ξέρεις!!

Δεν έχω χειρότερο από το να αρπάξει κάποιο  κρυολόγημα ο αγαπημένος μου σύζυγος!
Οι λόγοι είναι πολλοί και μπορώ φυσικά να τους αναλύσω έναν ένα!!

1) Αν τις απλές μέρες μπορεί να γίνει ένα με τον καναπέ σκέψου να έχει συνάχι!!!
Καναπές και σύζυγος γίνονται ένα!

2) Θερμόμετρο.. Δείχνει 36,7 αμάν έχει πυρετό!
Όχι δεν κάνω πλάκα!!
Και όσο επιμένω πως αυτό δεν είναι πυρετός τόσο επιμένει ότι είναι χαλασμένο το θερμόμετρο.

3) Το θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα...37,1 στο σπίτι χτυπάει συναγερμός! Βογκητα, αναστεναγμοί!
Έχω ήδη ενημερώσει συμβολαιογράφους!!! Για τα περιουσιακά μας.
Νιώθει τόσο χάλια που μία πρόχειρη διαθήκη δεν αρκεί!!
Επίσης στο 37,2 αυτόματα καλεί το ίδιο το θερμόμετρο ασθενοφόρο!

4) Το φαρμακείο του σπιτιού δεν περιέχει την κατάλληλη αγωγή.....
Δηλαδή χειρουργείο, και άλλα νοσοκομειακά ήδη!

5) Του λέω ότι πρέπει να πάει στον γιατρό!
Τι να του πει ο γιατρός, δεν πάει σε γιατρούς και τέτοια γνωστά!

6) Έχει επιπλοκές!! Τις νιώθει συνεχώς...

7) Υποφέρει.... Υποφέρει πολύ...

8) Με δυσκολία θα σηκωθεί από τον καναπέ...

9) Με ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία θα συζητήσει μαζί μου!
Άλλωστε εγώ δεν μπορώ να τον καταλάβω. Τι ξέρω εγώ από κρύωμα!

10) Κρατάει το θερμόμετρο πάνω από δέκα λεπτά... Μήπως και αλλάξει γνώμη το θερμόμετρο!
Το οποίο όμως δεν αλλάζει γνώμη παρά μόνο όταν λείπω όπου δείχνει 39 πυρετό κατά έναν περίεργο τρόπο!

11) Μετριέται κάθε μισή ώρα!

12) Δεν έχει όσφηση, δεν θέλει τσάι, τελικά θέλει τσάι!

13) με αγαπάει πολύ... Για να με καλοπιάσει και να μην γκρινιάζω που γκρινιάζει!

14) Υποστηρίζει ότι δεν έχει ίωση αλλά κρύωσε
Του λέω πως δεν μπορεί να κρυώσε αλλά έχει ίωση.
Τσακωνόμαστε γιατί έχω δίκιο!

 Ευτυχώς καλοκαιριαζει!
Τα θυμάμαι και γελάω μόνη μου!
Εσείς εκεί έξω τα έχετε αυτά;; Η μόνο εγώ τα περνάω κάτι τέτοια;


Photo from google

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Θα με ξυπνήσεις;



Εδώ και κάνα μήνα κάθε Παρασκευή την ώρα που τον βάζω για ύπνο μου ζητάει να τον ξυπνήσει νωρίς ο μπαμπάς του.
Θέλει λέει να έχουν τις δικές τους στιγμές. Να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί.
Το προηγούμενο Σάββατο είπε στον μπαμπά του ότι θα τον ξυπνήσει ο ίδιος​.
Σηκώθηκε στις 7:30 και περίμενε υπομονετικά στην κουζίνα να πάει η ώρα 8:00 όπως ακριβώς συμφώνησαν κ τότε τον ξύπνησε! 
Δεν άνοιξε την τηλεόραση να δει παιδικά, απλά περίμενε να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στον μπαμπά του!
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη.
Έχουν ανάγκη από στιγμές.
Ανάγκη από προσοχή.
Ανάγκη από χάδια, λέξεις αγκαλιές βόλτες.
Έχουν ανάγκη από τους γονείς τους.
Όση κούραση και αν μας προκαλούν.
Όσες απαιτήσεις και αν έχουν.
Τα παιδιά είναι ο κόσμος όλος.
Είναι η μόνη ίσως ελπίδα για κάτι καλύτερο!
Και όσο είναι ακόμα παιδιά οφείλουμε λοιπόν να τους καλύπτουμε αυτές τις ανάγκες.
Ακόμα και αν στερηθούμε λίγο ύπνο από το πρωινό του Σαββάτου.
Ακόμα και αν χάσουμε έναν καφέ με μια φίλη.
Ακόμα και αν έχουμε πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν.
Όση κούραση και αν έχουμε!
Τα παιδιά δεν πρέπει να περιμένουν σε αυτή την περίπτωση.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα σε περιμένει να πιείτε μαζί έναν χυμό.
Θα προτιμήσουν έναν καφέ με έναν φίλο.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα είναι πια στο κρεβάτι τους για να τα φιλήσεις για καληνύχτα!
Γιατί θα είναι έξω και θα διασκεδάζουν.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα μετρήσουν στιγμές και δεν θέλω να λείπω...
Δεν θέλω να λείπω από τις αναμνήσεις τους.
Από τις ανάγκες τους όχι σε ότι αφορά το μεγάλωμα τους. Αλλά τις εσωτερικές τους ανάγκες!
Δεν θέλω να είμαι απών όταν έχει ανάγκη από την ουσιαστική μου παρουσία!
Δεν θέλω να λείπω απο τα χρώματα και αρώματα που θα ολοκληρώσουν την παιδική τους ηλικία..
Τα παιδιά μου, τα παιδιά μας είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε.
Έχουν ανάγκη από αγάπη άνευ όρων.
Από αξίες που θα τα κάνουν καλούς ανθρώπους.
Αξίες που θα τα κάνουν να έχουν αξίες, ήθος και αγάπη προς τους άλλους.


-Μαμά μην ξεχάσεις να πεις στον μπαμπά να με ξυπνήσει νωρίς αύριο 
-Τι ώρα τον ρώτησα
8:50 ξέρεις γιατί; Για να περασουμε λίγη ώρα παραπάνω μαζί!
Εντάξει;
-Εντάξει μωρό μου!!

Κοιμήθηκε ήρεμος γιατί ξέρει πως το πρωί θα έχουν για λίγο τις δικές τους στιγμές. Λίγο περισσότερο χρόνο να είναι μαζί!




Και αν το σημερινό κείμενο έχει κάτι έχει μια θλίψη...
Για έναν ακόμη άγγελο που έφυγε από τα τα χέρια του ίδιου του γονιού του.


(Photo from pinterest)



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Κάτι τέτοιες μέρες...


Είναι κάτι μέρες που με πιάνουν όλα μαζί.
Υπαρξιακά, πιασίματα σε μέση ή αυχένα, νεύρα όλα!
Έτσι λοιπόν ενώ η μέρα ξεκινάει στην αναζήτηση του εαυτού μου συνεχίζει με νεύρα και κούραση και τελειώνει με τύψεις και την υπόσχεση πως αύριο όλα θα αλλάξουν.
Παλεύοντας λοιπόν με όλα αυτά πολλές φορές παραβλέπω πράγματα, χάνω στιγμές. Θυμώνω ανούσια!

Το πρωί ξυπνάς φτιάχνεις έναν καφέ, η πρωινή ανοιξιάτικη δροσιά σου υπενθυμίζει πως έχεις δώσει μία υπόσχεση στον εαυτό σου!
Ύστερα θυμάσαι πως πρέπει κάποια στιγμή να ξεστρωσεις χάλια ,να φτιάξεις καλοκαιρινά χειμωνιάτικα.
Να...Να....Να.....
Θυμάσαι δύο τρεις απλήρωτους λογαριασμούς.
Θυμάσαι ότι ο καφές που ήθελες να πιεις με την φίλη σου πρέπει να ακυρωθεί γιατί κανείς δεν μπορεί να κρατήσει τα παιδιά σου.
Θυμάσαι πως έχεις όνειρα τα οποία άφησες σε εκείνο το μικρό συρτάρι.
Θυμάσαι ότι όλα αυτά που χθες το βράδυ έμοιαζαν να μπήκαν σε τάξη γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος!
Τις σκέψεις σου διακόπτουν βήματα.
Μικρά γρήγορα βήματα.
Ένα μικρό κοντό ανθρωπάκι στέκεται και σε κοιτάει χαρίζοντας σου το πιο όμορφο χαμόγελο!
Μόλις έχει ξυπνήσει και είναι ακόμα ζεστό και αφράτο! Σε κοιτάζει και θέλει μόνο να τον πάρεις αγκαλιά ..
Μία αγκαλιά τόσο δυνατή που σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τους πρώιμους σου προβληματισμούς.
Μία αγκαλιά ζεστή δύο μικρά χεράκια που μέσα τους κρύβεται όλος ο κόσμος.
Ο δικός σου κόσμος αγγελικά πλασμένος ιδανικός, ένας κόσμος που ξεπερνά κάθε σου προσδοκία.
Ύστερα ακούς πάλι βήματα, καλημέρα μαμά σου λέει!
Και κάπως έτσι ξεκινάει η μέρα.
Τους κοιτάζω και ξέρω πως από εκείνους θα μάθω να αντλώ δυνάμεις.
Γιατί δεν τους τρομάζει η βροχή.
Απλώνουν τα μικρά τους χεράκια και ας βραχούν.
Γιατί παίζουν με τα σύννεφα. Και ας αλλάζουν συνεχώς σχήματα!
Γιατί Χαμογελάνε κυνηγώντας τον ήλιο.
Και ας τους τυφλώνει το φώς του.
Γιατί βλέπουν παντού χρώματα.
Και αν δεν βλέπουν δημιουργούν δικα τους!
Γιατί τα παιδιά ξέρουν να αντιμετωπίσουν τα πράγματα αλλιώς!
Ξέρω πώς από τα παιδιά θα αντλήσω δυνάμεις .
Απορροφώντας λίγη από την ενέργεια τους .
Σε μια αγκαλιά δυνατή, αληθινή .
Σε ένα σ'αγαπώ  από το στόμα του γιού μου.
Σε μικρές στιγμές , τόσο μικρές όσο και τα χεράκια του μικρού μου.
Δύναμη για όλα, για όσα έχω για όσα κυνηγάω να ρθουν , για όσα ζω  μαζί τούς.
Ακόμα και για όσα δεν αντέχω ξέρω πια θα βρώ την δύναμη!

Είναι κάτι τέτοιες μέρες, που και ο καιρός μου μοιάζει! Μία βγαίνει ήλιος μία  τον κρύβουν τα τα σύννεφα, μία φυσάει
Και αυτές οι μέρες θα περάσουν θα έρθουν και άλλες ξανά και ξανά..
Τι και αν χάνω το νόημα  κάποιες φορές, εκείνοι με το έντονο γέλιο τους με επαναφέρουν πίσω!
Και γελάω και γω δυνατά!


Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το σοφό μου παιδί!



Τα παιδιά είναι σοφά!
Τα παιδιά ξέρουν και κρίνουν με έναν δικό τους μοναδικό τρόπο πολλά πράγματα.
Τον τελευταίο καιρό ο γιός μου με βάζει συχνά σε σκέψεις για τον τρόπο που κρίνει και αντιμετωπίζει τα πράγματα.
Και όπως έχω ξαναπεί έχει δίκιο!
Μου αρέσει να τον ακούω,να μου κάνει ερωτήσεις και μετά να απαντάει και εκείνους σε ερωτήσεις τύπου τι θα έκανες αν....
Μου αρέσει όταν μου "αντιμιλαει" με σωστά και εύστοχα επιχειρήματα.
Τρελαίνομαι όταν με "μαλώνει".

Και είναι μέρες σαν την σημερινή που δεν ξέρω από που μου έρχονται όλο νόημα οι απαντήσεις του!

Το πρωί λοιπόν μετά από έναν μικρό καθημερινό μας καυγά, μόνη βασικά μουρμούραγα με ρωτάει κάτι το οποίο δεν θυμάμαι ακριβώς.
Εκείνη την στιγμή είχα τα νεύρα μου διότι ο μικρός για πολλοστή φορά άδειασε τα μπισκότα στο πάτωμα.
Εγώ λοιπόν έβαζα σκούπα για τρίτη φορά στις δέκα το πρωί και ο μεγάλος μου έκανε συνεχώς ερωτήσεις!
Έτσι σε μία από τις ερωτήσεις του απάντησα με ένα ξερό "γιατί έτσι"
Γιατί δεν συγκράτησα τα νεύρα μου, γιατί ένιωθα κουρασμένη, γιατί βαριόμουν να εξηγώ!

- αυτό δεν είναι απάντηση μαμά, μου είπε θυμωμένος και με το δίκιο του!
Εγώ θές να στο λέω αυτό;; Αυτή η απάντηση δεν υπάρχει μαμά!
Και η αλήθεια είναι ότι είχε δίκιο!
Εκείνος περιμένει μία απάντηση...
Σαν εκείνες που μου δίνει ο ίδιος.


Ύστερα το απόγευμα πιά και ενώ σέρνομαι διότι υποφέρω από πιάσιμο στον αυχένα τον φωνάζω να μου βρεί το νεσεσερ από το ντουλάπι του μπάνιου διότι δεν μπορώ.
Έτσι λοιπόν μου θύμισε ακόμη μία φορά ότι αν και είναι έξι χρόνων τα βλέπει όλα, τα επεξεργάζεται όλα και έχει άποψη για όλα.

-Αγάπη μου δώσε μου το νεσεσερ μου δεν μπορώ του λέω.
Σκύβει λοιπόν μου το δίνει και ξεκινάει...
-Μαμά να σου πω κάτι  πολύ φοβάμαι ότι έτσι θα είσαι από δω και πέρα, πρέπει να προσέχεις αλλιώς όλο θα πονάς!
Αν θες άκου την συμβουλή μου και ίσως το πετύχεις  και γίνεις καλά.
Δεν πρέπει να αλλάζεις θέσεις στα έπιπλα όταν καθαρίζεις, σε είδα σήμερα τι έκανες!
Αν με ακούσεις ίσως να γίνεις καλά, αλλιώς δεν το βλέπω!

Αποχώρησε από το μπάνιο θυμίζοντας μου ότι τα παιδιά είναι σοφά!
Τα παιδιά πρέπει να τα ακούς.
Μου θύμισε πως είναι η έμπνευση μου σε όλα.
Πως όσα μου λέει καθημερινά είναι πολύτιμα, πως πρέπει να τον ακούω πιο προσεκτικά!
Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που μου δίνει λύση στα μικρά μου προβλήματα, και με συμβουλεύει λέγοντας πράγματα που δεν είχα σκεφτεί!
Πράγματα που δεν περίμενα πως μπορεί ένα μικρό παιδί να σκεφτεί να αναλύσει και τελικά να θέλω να ρωτάω για την δική του άποψη γιατί πάντα είναι πολύ ενδιαφέρουσα!
Αυτά έγιναν Χτες
Σήμερα μου είπε πως το σκέφτηκε καλύτερα και μου πρότεινε να μοιραστούμε τις δουλειές του σπιτιού για να κουράζομαι λιγότερο!

Το ξέρεις πιά ότι σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές!

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Μία ευκαιρία,μία ζωή...



Όσο μεγαλώνεις οι ερωτήσεις σου αλλάζουν.
Γίνονται πιο δύσκολες , ερωτήσεις στις οποίες δεν έχω πάντα την απάντηση που ψάχνεις.
Το μυαλό ενός παιδιού σκέφτεται τελείως διαφορετικά από ενός ενήλικα.
Και εκεί είναι η ομορφιά..!
Διότι μέσα από το σκεπτικό σού έχω δει πολλές φορές τα πράγματα πολύ διαφορετικά.
Έχω προβληματιστεί, έχω γελάσει, έχω νιώσει λίγη μπροστά στον δικό σου μοναδικό τρόπο σκέψης.
Χτες το βράδυ, όπως πάντα βράδυ σε πιάνει , και ρωτάς, ρωτάς απορείς...
Ρώτησες τον μπαμπά σου γιατί οι άνθρωποι να πεθαίνουν.
Είπες πως θα ήταν σωστό να φτάνουμε  100 χρόνων και μετά να γινόμαστε πάλι μωρά.
Όμως χωρίς να χρειαστεί να τα κάνουμε όλα από την αρχή....
Χωρίς να χρειαστεί να μάθουμε να μιλάμε, να περπατάμε χωρίς να πάμε σχολείο μιας και τα έχουμε μάθει ήδη όλα!
Ξεκινώντας από την αρχή έχοντας εμπειρία και γνώση!

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, θα ήταν σαν να μας δίνει η ζωή μία δεύτερη ευκαιρία!
Όμως η ευκαιρίες να της ζωής δεν μοιάζουν ακριβώς έτσι.
Υπάρχουν και είναι στην κρίση σου αν θα τις αρπάξεις.
Αν θα καταλάβεις το λάθος σου χωρίς να χρειαστεί να το ξανακάνεις.
Αν θα καταλάβεις πως αυτή είναι για σένα η κατάλληλη στιγμή για να πετύχεις.
Αν ήρθε η ώρα να επιλέξεις, να αλλάξεις και να σκεφτείς

Πολλές φορές όμως η ζωή δεν χαρίζει.
Για αυτό πρέπει να την ζεις με προσοχή, χρησιμοποιώντας όλες σου τις αισθήσεις.
Να ακούς, προσεχτικά.
Να ακούς πριν μιλήσεις , να ακούς πριν κρίνεις.
Να ακούς όμως και  μελωδίες που μιλούν στην καρδιά σου .
Τραγούδια που σε κάνουν να θες να χορέψεις, να τραγουδήσεις, να ονειρευτείς.
Να βλέπεις την ομορφιά γύρω σου.
Να απολαμβάνεις ένα ηλιοβασίλεμα.
Να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια!
Να βλέπεις τον κίνδυνο και να τον αποφεύγεις.
Να απολαμβάνεις τις μυρωδιές, φτιάχνοντας όμορφες αναμνήσεις..
Να μυρίζεσαι μπελάδες και να μένεις μακριά τούς.
Να ακουμπάς , να δίνεις χάδι και να παίρνεις.
Να απολαμβάνεις ένα γεύμα, ένα φιλί ένα παγωτό!
Να ζεις χωρίς να ξεχνάς την αθωότητα της νιότης σου.
Να αποκτάς γνώσεις και να θυμάσαι πως η γνώση είναι δύναμη.
Να γελάς σαν παιδί σε όλες σου τις ηλικίες.
Να απολαμβάνεις όλα εκείνα τα απλά πράγματα που μόνο ένα παιδί μπορεί να εκτιμήσει.
Και να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά έτσι είμαι σίγουρη πως θα αρπάξεις την οποία ευκαιρία βρεθεί στο διάβα σου.
Μακάρι μωρό μου η ζωή να μας έδινε ένα τέτοιο δώρο!
Όμως η ζωή είναι δώρο ή ίδια και η διαδρομή της είναι αυτή που έχει αξία.




Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Happy birthday to me.


Να γιατί αγαπώ τον χειμώνα.
Γιατί χειμώνα γεννήθηκα!!
Ένα κρύο ξημέρωμα του Φλεβάρη.
Υδροχόος στο ζώδιο και ναι πιστεύω στα ζώδια μιας και το αντιπροσώπευω 100% !

Κάποτε τα τριάντα κάτι μου φαινόταν τόσο μακρινά, τόσο κάπως πως να το πω... Πολύ κυρία...
Σήμερα λοιπόν φτάνοντας τα δεν νιώθω ακριβώς έτσι!
Κυρία μεν αλλά όχι αυτό που φανταζομουν κάποτε.
Αν και όταν ένα δεκαοχτάχρονο μου μιλάει στον πληθυντικό μου φαίνεται περίεργο!
Νιώθω ακόμα παιδί...
 Μεγάλο, όμως παιδι.

Τα τελευταία χρόνια έψαχνα συνεχώς να βρώ εμένα, τα θέλω μου.
Τελικά πρόσφατα συνειδητοποιήσα ότι αγαπώ αυτό που είμαι!
Ξέρω τι είμαι και το έχω αποδεχτεί έτσι με αγαπώ ακόμα πιο πολύ!
Εκτιμώντας ακόμα περισσότερο την ζωή.

Με την ελάχιστη τρέλα που μου έχει απομείνει πορευομαι.
Σε έναν κόσμο που δεν μου αρέσει, συνεχίζω να πιστεύω πως κάτι θα αλλάξει.

Αγαπώ την μοναξιά μου.
Λατρεύω να ακούω μουσική μόνη μου.
Απολαμβάνω στιγμές που με συντροφεύει μόνο η σκιά μου. Αν και πια είναι σπάνιο για μένα!
Αγαπώ όμως και την παρέα!! Αγαπώ τους φίλους μου!
Και χαίρομαι να βρίσκομαι με κόσμο.
Δεν με λες αντικοινωνική.

Θέλω να ασχολούμαι με κάτι συνεχώς να διοχετεύω κάπου την ενέργεια μου.
Και όταν δεν το κάνω με πιάνει θλίψη!
Αυτό περνάω αυτόν τον καιρό!

Μου αρέσει να τραβάω φωτογραφίες.
Στις περισσότερες λείπω μιας και κάνω τον φωτογράφο!! Οπότε τραβάω μόνη τον εαυτό μου. Αγαπώ selfie!

Αν είχα περισσότερο χρόνο και μία καλύτερη φωτογραφική , θα τράβαγα ακόμα περισσότερες φωτογραφίες! Το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου!

Αγαπάω δυνατά, πληγώνομαι εύκολα, συγχωρώ όμως, μα δεν ξεχνάω!

Νιώθω συχνά ότι δεν ανήκω σε κάποιο σύνολο, κατοικώ σε έναν δικό μου κόσμο! Και μου αρέσει πολύ!

Με τρομάζει ο χρόνος...
Όμως χαίρομαι που ειμαι ένα μέρος του...
Χαμογελώ σε κάθε νέο πρωινό!
Αγάπησα τα σημάδια του χρόνου, εκείνα που  αφήνει σιγά σιγά στο πρόσωπο μου.
Εκείνα που με άλλαξαν, εκείνα που άφησαν μέσα μου κάτι.. Όμορφο ή όχι.

Άνθρωπος των άκρων! Άσπρο εσύ μαύρο εγώ έτσι απλά για την αντίδραση.

Λατρεύω το βουνό και την θάλλασα!
Θα μπορούσα να ζήσω σε βουνό αρκεί να βλέπω και να ακούω τα κύματα!

Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ πως οι αξίες στην ζωή μου άλλαξαν.
Όλα όσα αξίζουν δεν αγοράζονται.
Και δεν πουλιούνται.
Νιώθω τυχερή για όσα έχω!

Τα κεριά στην τούρτα μου αυξάνονται, το ίδιο θέλω να γίνεται  και με τις  όμορφες στιγμές.
Αυξάνονται επίσης οι απαιτήσεις που έχω από τον εαυτό μου.

Αφήνοντας λοιπόν ένα κομμάτι από μένα και τις σκέψεις μου...

33 λοιπόν!!
Τελικά  νιώθω υπέροχα!
Και ας  έχω περισσότερες ρυτίδες από πέρυσι.
Μου αρκεί που χαμογελάω!
Μου αρκεί που έχω τρείς άνδρες να με αγαπούν!
Μου αρκεί να είμαι υγιής εγώ και η οικογένεια μου!
Τα ακριβότερα στολίδια στην αγκαλιά μου!

Χρόνια μου πολλά!!
Χρόνια με πολύ υγεία, αγάπη, δημιουργία και ας κάνω ρυτίδες!!