Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Οι τάσεις φυγής μου και εγώ!



Μετά από σχεδόν εφτά χρόνια που είμαι μαμά για πρώτη φορά νιώθω έντονα την ανάγκη να φύγω για λίγο.
Να ξεφύγω...
Να ηρεμήσω...
Νιώθω πώς έχω τάσεις φυγής...
Βαθιά μέσα μου ξέρω πως ίσως η ανάγκη μου αυτή  δεν θα ξεπεράσει το γεγονός ότι θα καταφέρω να το κάνω κιόλας.
Όσο και αν θέλω έστω για λίγο να νιώσω μόνη, όσο και αν θέλω να ηρεμήσω από πολλά.
Όσο και αν θέλω μια μικρή χαρούμενη αλλαγή...
Τόσο ξέρω πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Νιώθω πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα.
Ξέρω βέβαια πως είναι δύσκολο να το έχω.
Πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια θέλω να έρθει ο χειμώνας.
Λες και θέλω να τρέξει ο χρόνος.
Μα εγώ δεν είμαι αυτή που φοβάται τον χρόνο που τρέχει;
Τρέχουν και οι σκέψεις μου...
Αναζητούν και εκείνες μια γωνιά να χωρέσουν, να κατασταλάξουν.
Το καλοκαίρι στο μυαλό μου φαντάζει αλλιώς...
Κι ίσως επειδή φέτος δεν μπορώ να έχω εκείνα που θα ήθελα, νοσταλγώ τον χειμώνα!
Η μητρότητα δεν δίνει άδεια, ούτε ρεπό!
Και όσο και αν το έχω εγώ ανάγκη θα μείνει προς το παρόν και αυτή σε μια γωνιά να μου θυμίζει κάθε τόσο πως αντέχω και μπορώ να συνεχίσω και ας μην έχω πάρει ανάσα!
Νιώθω ήδη καλύτερα που τα έβγαλα από μέσα μου.
Νιώθω καλά όμως είναι φορές που νιώθω πως πνιγώ πολλές μου ανάγκες!
Το μυαλό μου βρίσκεται κάπου αλλού..
Ονειροπολεί..
Το σώμα μου όμως πρέπει να σηκωθεί..
Να μαζέψει τα γνωστά παιχνίδια, ψίχουλα, ρούχα πλυμένα και άπλυτα.
Να σκεφτεί το αυριανό φαγητό.
Να...να...να...
Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά σκαμπανεβάσματα.
Ελπίζω να σταθεροποιηθεί όλο αυτό.
Ίσως βοηθήσει αν συνεχίσω να ονειρεύομαι πως θα απολαύσω χαλαρή το Αυγουστιατικο φεγγάρι ακούγοντας τους ήχους της θάλασσας.
Πίνοντας ένα δροσερό γλυκόξινο κοκτέιλ.
Ίσως όμως και με βρει να κυνηγάω παιδιά, τραβώντας το φεγγάρι κουνημενες φωτογραφίες, κοιτάζοντας το ποτό μου να αραιώνει από τον πάγο καθώς δεν θα καταφέρω να το πω όπως θα ήθελα.
Και κάπου εδώ όσο τρελό και αν ακούγεται έχω ήδη τύψεις που σκέφτομαι πως θέλω να φύγω έστω δυο μέρες χωρίς τα λατρεμένα μου αγόρια!

Καληνύχτα κόσμε!

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Το ελεύθερο κάμπινγκ και εγώ!



Μετά από 14 χρόνια σχέσης με τον σύζυγό,  εκεί που δεν το περίμενα. Ήρθε μια πρόταση....
Στην οποία χρόνια τώρα έβρισκα πολλές δικαιολογίες να πω όχι.
Όχι γιατί πίστευα πως δεν μου ταιριάζει.
Όχι γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις γίνομαι γκρινιάρα και δεν μου αρέσει!
Γιατί το κάμπινγκ και εγώ δεν έχουμε καμία σχέση! Έτσι τουλάχιστον πίστευα!
Αυτήν την φορά είπα το  ναι χωρίς να το σκεφτώ.
Συμφώνησα και σε ελάχιστο χρόνο μόλις μία μέρα τα πάντα ήταν έτοιμα!
Σκηνή, τραπεζάκι,καρεκλίτσες, κουβερτούλες, ψυγείο, και όλα εκείνα τα απαραίτητα για κάμπινγκ!
Μια όμορφη διαδρομή προς την βόρεια Εύβοια που είχα πολλά χρόνια να κάνω!

Πλατάνια, χωριά έλατα βουνά όλα τα είχε η διαδρομή.
Μόλις φτάσαμε με έπιασε ο γνωστός σε μένα πανικός μαζί με  μια μικρή δυσαρέσκεια στο πρόσωπο μου.
Πρός έκπληξη μου πολύ γρήγορα το ξεπέρασα! Σε χρόνο ρεκόρ θα έλεγα!
Ένα Σαββατοκύριακο ήταν αρκετό για να καταλάβω τι έχανα τόσα χρόνια!
Η διαφορά ανάμεσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου είναι ότι δεν τακτοποίησα τους ψυχαναγκασμούς μου. Δεν χρειάστηκε να σκεφτώ απλά προσαρμόστηκα.
Ένιωσα  κάτι που ενώ αγαπώ πολύ έχω τελικά χρόνια να νιώσω!
Ένιωσα ελεύθερη!
Ελευθερία είναι να αλλάζεις για λίγο τις συνήθειες σου.
Ελευθερία να αποχωρίζεσαι χρήσιμα πράγματα τα οποία τελικά δεν σου λείπουν και πολύ!
Δύο μέρες χωρίς να σκεφτώ τίποτα απολύτως από όλα εκείνα που η καθημερινότητα μου προσφέρει μα μου αφαιρεί κιόλας.
Δύο μέρες χωρίς ιντερνέτ!
Το κινητό μου είχε μόνο ρόλο φωτογραφικής μηχανής!

Βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου.
Όμως το απόλαυσα.
Ένιωσα χαρά βλέποντας τα παιδιά μου να αισθάνονται τόσο  χαρούμενα!
Απόλαυσα μια όμορφη δύση καθώς ετοιμάζαμε να ανάψουμε φωτιά.
Είδα τον ήλιο να ανατέλλει πλάι στο κύμα.

Έπαιξα με τα πελώρια κύματα καθώς σχημάτιζαν λευκούς αφρούς παρασέρνοντας μας σε ενα παιχνίδι μαζί τους.


Ένιωσα την δροσιά που κανένα κλιματιστικό δεν προσφέρει.
Ανταλλάξαμε κουβέντες με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε.
Κοιμήθηκα ακούγοντας την θάλασσα να αφριζει ανήσυχη όλη νύχτα.
Αφέθηκα στην άγρια ομορφιά της φύσης σε ένα μαγικό τοπίο!
Ύστερα από αυτή την εμπειρία που ως τώρα είχα ζήσει μόνο σαν παιδί, νιώθω έτοιμη να χαρίσω πολλές τέτοιες εμπειρίες στα δικά μου παιδιά!
Και όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν πόσο μακριά από μένα είναι το κάμπινγκ πόσο μάλλον το ελεύθερο!

Μάλιστα γέλασα πολύ διαβάζοντας μηνύματα από ανθρώπους που με ξέρουν καθώς απορούσαν τι κάνω εγώ εκεί!
Νιώθω περήφανη σχεδόν που το έκανα, νιώθω ελεύθερη πίνοντας μόνη μου καφέ μου καθώς ξημερώνει.
Νιώθω γεμάτη σαν την μέρα που ξεκινάει.
Νιώθω πως θα επιστρέψω σύντομα ξανά εδώ η οπουδήποτε αλλού μας οδηγήσει η επιθυμία μας.
Μαμά είναι οι καλύτερες διακοπές που έχουμε κάνει! Θέλω να μείνω εδώ!
Τα σπίτια δεν έχουν αυτόν τον αέρα που έχει η σκηνή μου είπε και νομίζω θα συμφωνήσω αρκετά!



Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Μπόρα είναι θα περάσει!



Είναι αυτές οι μέρες που νιώθω πως θα μου χτυπήσουν την πόρτα οι τύποι με την λευκή στολή και θα μου φορέσουν το λευκό πουκάμισο που κουμπώνει πίσω!!
Νιώθω ότι μου στρίβει!!
Όση κατανόηση και να έχω στον δίχρονο γιό μου κάπου νιώθω ότι δεν μπορώ να διαχειριστώ άλλο την γκρίνια του.
Το κλάμα του.
Το γεγονός ότι είναι σε μια ηλικία που το μη και δεν είναι λέξεις που δεν μπορεί να κατανοήσει.
Η υπομονή μου νιώθω πως τελειώνει.
Τα νεύρα μου βαράνε κόκκινο!
Ο καιρός δεν βοηθάει σε μια βόλτα.
Βάζω την κατσαρόλα στο μάτι!
Κλαίει που το φαι δεν είναι έτοιμο.
Βγάζω την κατσαρόλα από το μάτι κλαίει που το φαι καίει!
Παίρνει ένα γιαούρτι από το ψυγείο λερώνει τοίχους καρέκλα τραπέζι.
Ούτε λόγος να τον τάισω εγώ.
Γιατί απλά μπορεί μόνος του.
Ύστερα πάλι κλαίει γιατί τελείωσε το γιαούρτι.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο να πάμε για ψώνια. Παρκάρω... Κλαίει!
Μπαίνουμε στο σούπερ μάρκετ τρώει μια μπανάνα, λίγο τυρί, δείχνει τα κρουασάν, τα προσπερνάω κλαίει!
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο πάλι. Τον παίρνει ο ύπνος σε απόσταση πέντε λεπτών!
Παρκάρω, κατεβάζω ψώνια.
Ανοίγω την πόρτα να τον βγάλω, κλαίει!
Ανεβαίνουμε στο σπίτι κλαίει για κάνα πεντάλεπτο ακόμα!
Ύστερα ξεχνιέται!! Επιτέλους παίζουν!
Πέντε λεπτά αργότερα θα θελήσουν ανάμεσα σε δεκάδες παιχνίδια το ίδιο!
Κλαίει!!
Ο μεγάλος με κοιτάει στα μάτια νιώθει άραγε όπως νιώθω και εγώ;
Μαμά δεν μπορώ άλλο να τον ακούω μου λέει...
Στο λεπτό το ξεχνάει και παίζουν πάλι!!
Ακούω ησυχία....
Τους βρίσκω για λίγο να παίζουν μαζί αλλά χώρια...
Ήρεμα έστω και για λίγο..
Ύστερα θα ακουστούν τα γέλια τους και βήματα από το τρέξιμο τους.
Μετά θα κάτσουν μαζί στον καναπέ μέχρι ο μικρός να βρει καμία ακόμα αφορμή να κλάψει η να τσιριξει!
Ακόμα μια μέρα με πολλές διακυμάνσεις θα περάσει.
Τα παιδιά κοιμήθηκαν!
Στην προσπάθεια μου να μαζέψω το σαλόνι βρίσκω αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο τζάκι.
Δύο μπισκότα στο ριχταρι του καναπέ.


Μισή μπανάνα κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ.
Πορτοκαλί στάμπες από τον χυμό πορτοκαλιού που ήπιαν νωρίτερα!
Μέσα σε όλο το χάος βρίσκω πολλούς λόγους να πάω πάνω από τα κορμάκια που κοιμούνται ανενόχλητα!
Τους φιλάω τρυφερά, χαμογελώ, για όλες τις αγκαλιές που με πήραν κάπου ανάμεσα στα κλάματα. Για τις χαριτωμένες πατούσες, για τα φωναχτά τους γέλια.
Για κάθε μικρή ναζιαρικη κίνηση του μικρού.
Για κάθε συζήτηση με τον μεγάλο.
Για ολα εκείνα που κάθε βράδυ με γεμίζουν και πάλι ενέργεια για να αντέξω σε όλες τις νέες προκλήσεις της επόμενης μέρας!
Σαν τον ουρανό που βλέπω τώρα γεμάτος από χρώματα μετά από μία καλοκαιρινή μπόρα!
Και αναρωτιέμαι πώς μετά από όλη αυτήν την ένταση εξάντληση, κούραση και όλα εκείνα που με κάνουν να μοιάζω με τρελή, αρκεί μόνο να τους  κοιτάξω καθώς κοιμούνται αντλώντας τόση δύναμη για την επόμενη μέρα.
Ακόμα μια απαιτητική μέρα έφτασε στο τέλος τής.
Και ναι όσο τρελό και αν ακούγεται δεν θα άλλαζα τίποτα.
 Παρά μόνο τις φορές που χάνω την ψυχραιμία μου.
Τις φορές που δεν ξέρω πως να πάρω μια μικρή ανάσα για να συνεχίσω χαμογελώντας σε όλες τους τις απαιτήσεις.
Για όλες τις τύψεις που θα νιώσω αργότερα.
Για όλα εκείνα που μπορεί να μην χειρίστηκα σωστά.
Το βράδυ θα με βρει να σκέφτομαι με ποιόν τρόπο θα κάνω την επόμενη μέρα να περιέχει λιγότερο κλάμα και περισσότερο γέλιο!
Και ύστερα δίπλα στην μυρωδιά αυτή που με τα χρόνια αλλάζει....στην μυρωδιά του μικρού, θα κοιμηθώ ευτυχισμένη και πλήρης....
Ακόμα και αν δεν ήταν η πιο εύκολη μέρα!

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Έμπνευση...




Έμπνευση μια σπουδαία λέξη για μένα.
Η έμπνευση δεν χρειάζεται μονάχα για να γράψεις.
Η έμπνευση είναι κάτι σαν πηγή από όπου αντλώ δύναμη ελπίδα, ενέργεια.
Πίσω από την λέξη κρύβονται ακόμα περισσότερα πράγματα.
Για να έχεις έμπνευση  χρειάζεται να ταξιδεύεις, να επικοινωνείς, να δέχεσαι τα ερεθίσματα γύρω σου, να βλέπεις τα ερεθίσματα δίπλα σου.
Την έμπνευση μπορεί να την φέρει ένα ηλιοβασίλεμα, μία σταγόνα βροχής, μία λέξη μια κίνηση.
Κάθε φορά που κάτι μικρό ή μεγάλο με εμπνέει βγαίνουν από μέσα μου επιθυμίες.
Βγαίνουν λέξεις  κουβάρια που ξετυλίγονται και γεμίζουν ένα λευκό χαρτί.
Βγαίνει η ελπίδα που μοιάζει με ήλιο φωτεινό για να συνεχίσω εκείνα που θέλω.
Όταν έχω έμπνευση νιώθω πλήρης!
Μία λέξη που χτες  χάραξα πάνω μου με εκείνο το ωραίο μελάνι!
Τον τελευταίο καιρό νιώθω να  μου λείπει όμως.
Και όσο και αν την αναζητώ έχω καιρό να νιώσω την αίσθηση που μου προκαλεί!
Αυτό το φούντωμα που νιώθω μέχρι να το βγάλω από  μέσα  μου μέσα από την δημιουργία.
Έρχεται και φεύγει...
Η έχω κλείσει τα μάτια μου και δεν την βλέπω;
Όπως και να έχει ξέρω πιά πως όσες παύσεις και να κάνω, θα επιστρέφω εδώ στο αγαπημένο μου μπλογκ...
Στις λευκές σελίδες που γεμίζουν ..
Είναι φορές που νιώθω πως κάθε έμπνευση με εγκατέλειψε!
Ίσως αφήνω σημάδια να χαθούν ίσως δεν αξιοποιώ την ευκαιρία όταν έρχεται.
Ίσως είναι που φοβάται να ξετυλίξω τα κουβάρια του μυαλού μου.
Ίσως η έμπνευση έρχεται όταν δουλεύεις και εγώ έχω καιρό να πιάσω χαρτί και στυλό.
Ίσως ήρθε η ώρα να βάλω λίγη​ μουσική μόνο για μένα.
Να διαβάσω ένα ίσως και δύο από τα αγαπημένα μου βιβλία!
Να αφεθω και να δω πιο καθαρά κάθε τι που θα φυσήξει μέσα μου εμπνέοντας με!


Photo from google

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Δύο χρόνια μαζί!



Μέσα σε λίγες γραμμές που να χωρέσουν όλα όσα νιώθω για σένα μικρό μου ανθρωπάκι!
Είσαι τόσο μικρός και αυτά που ζούμε τόσο μεγάλα!
Συναισθήματα που ολοκληρώνουν όσα ποτέ δεν περίμενα ότι θα νιώσω!
Μεγαλώνεις γρήγορα και εγώ απλά γεύομαι κάθε σου στιγμή. Ρουφάω στιγμές , εικόνες, και ξέρω ότι καμία φωτογραφία δεν μπορεί να τα αποτυπώσει.
Όμως σε κοιτώ με την ελπίδα πως θα θυμάμαι κάθε τι που με προσοχή παρατηρώ πάνω σου!
Κάθε σου κλάμα και γέλιο.
Κάθε σου σκανδαλιά.
Κάθε τι που φέρνει χαμόγελο στα χείλη σου.
Κάθε φορά που τρομάζεις.
Κάθε φορά που λυπάσαι η χαίρεσαι.
Φιλάω  τα μικρά σου χεράκια, τα μικρά σου πατουσακια που τόσο αγαπώ.
Ακούω την ανάσα σου όταν κοιμάσαι.
Μεθώ απο την μυρωδιά αυτή την μοναδική που δεν χορταινω.
Λατρεύω τα  φουσκωμένα μάγουλα σου ειδικά όταν θυμώνεις.
Το μικρό σου χεράκι που με ακουμπάει κάθε φορά που σε παίρνει ο ύπνος. Χεράκια που κρατάνε μέσα τους τον κόσμο όλο!


Λατρεύω το βλέμμα σου με αυτά τα ματάκια που μοιάζουν λες και κάποιος τα ζωγράφισε έχοντας φοβερή έμπνευση.
Ματάκια που με κοιτούν αναζητώντας ένα μου χαμόγελο για να νιώσεις πως είσαι ασφαλής.
Ευχαριστώ τον Θεό για το ομορφότερο δώρο μου...
Το δεύτερο μα τόσο ξεχωριστό!
Ευγνωμονώ για κάθε τι που έχω περάσει και έχω νιώσει μαζί σου!
Τα κεράκια της τούρτας σου έγιναν δύο!
Και θα σου ευχηθώ ολόψυχα όσο γεμίζουν τα κεριά της τούρτας των γενεθλίων εσύ να γεμίζεις από όλα εκείνα που κάνουν το πρόσωπο σου να λάμπει.
Από εκείνα που κάνουν το γέλιο σου να ηχεί σαν μελωδίες στα αυτιά μου.
Σε αγαπώ μωρουδακι μου όμορφο!
Να είσαι γερός και τυχερός μέχρι να σβήσεις τουλάχιστον 99 ακόμα κεράκια!
Σε αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές μικρό μου!

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Κρυωμενος σύζυγος!



Το χειμώνα είχα γράψει την συγκεκριμένη ανάρτηση. Για κάποιον λόγο δεν την κοινοποίησα ποτέ.
Αυτές τις μέρες νιώθω λίγο καταβεβλημένη από διάφορα και θυμήθηκα τις κρύες μέρες του χειμώνα που ο αγαπημένος μου σύζυγος αρρώστησε!
Αγάπη δεν έχω κάτι μαζί σου να ξέρεις!!

Δεν έχω χειρότερο από το να αρπάξει κάποιο  κρυολόγημα ο αγαπημένος μου σύζυγος!
Οι λόγοι είναι πολλοί και μπορώ φυσικά να τους αναλύσω έναν ένα!!

1) Αν τις απλές μέρες μπορεί να γίνει ένα με τον καναπέ σκέψου να έχει συνάχι!!!
Καναπές και σύζυγος γίνονται ένα!

2) Θερμόμετρο.. Δείχνει 36,7 αμάν έχει πυρετό!
Όχι δεν κάνω πλάκα!!
Και όσο επιμένω πως αυτό δεν είναι πυρετός τόσο επιμένει ότι είναι χαλασμένο το θερμόμετρο.

3) Το θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα...37,1 στο σπίτι χτυπάει συναγερμός! Βογκητα, αναστεναγμοί!
Έχω ήδη ενημερώσει συμβολαιογράφους!!! Για τα περιουσιακά μας.
Νιώθει τόσο χάλια που μία πρόχειρη διαθήκη δεν αρκεί!!
Επίσης στο 37,2 αυτόματα καλεί το ίδιο το θερμόμετρο ασθενοφόρο!

4) Το φαρμακείο του σπιτιού δεν περιέχει την κατάλληλη αγωγή.....
Δηλαδή χειρουργείο, και άλλα νοσοκομειακά ήδη!

5) Του λέω ότι πρέπει να πάει στον γιατρό!
Τι να του πει ο γιατρός, δεν πάει σε γιατρούς και τέτοια γνωστά!

6) Έχει επιπλοκές!! Τις νιώθει συνεχώς...

7) Υποφέρει.... Υποφέρει πολύ...

8) Με δυσκολία θα σηκωθεί από τον καναπέ...

9) Με ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία θα συζητήσει μαζί μου!
Άλλωστε εγώ δεν μπορώ να τον καταλάβω. Τι ξέρω εγώ από κρύωμα!

10) Κρατάει το θερμόμετρο πάνω από δέκα λεπτά... Μήπως και αλλάξει γνώμη το θερμόμετρο!
Το οποίο όμως δεν αλλάζει γνώμη παρά μόνο όταν λείπω όπου δείχνει 39 πυρετό κατά έναν περίεργο τρόπο!

11) Μετριέται κάθε μισή ώρα!

12) Δεν έχει όσφηση, δεν θέλει τσάι, τελικά θέλει τσάι!

13) με αγαπάει πολύ... Για να με καλοπιάσει και να μην γκρινιάζω που γκρινιάζει!

14) Υποστηρίζει ότι δεν έχει ίωση αλλά κρύωσε
Του λέω πως δεν μπορεί να κρυώσε αλλά έχει ίωση.
Τσακωνόμαστε γιατί έχω δίκιο!

 Ευτυχώς καλοκαιριαζει!
Τα θυμάμαι και γελάω μόνη μου!
Εσείς εκεί έξω τα έχετε αυτά;; Η μόνο εγώ τα περνάω κάτι τέτοια;


Photo from google

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Θα με ξυπνήσεις;



Εδώ και κάνα μήνα κάθε Παρασκευή την ώρα που τον βάζω για ύπνο μου ζητάει να τον ξυπνήσει νωρίς ο μπαμπάς του.
Θέλει λέει να έχουν τις δικές τους στιγμές. Να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί.
Το προηγούμενο Σάββατο είπε στον μπαμπά του ότι θα τον ξυπνήσει ο ίδιος​.
Σηκώθηκε στις 7:30 και περίμενε υπομονετικά στην κουζίνα να πάει η ώρα 8:00 όπως ακριβώς συμφώνησαν κ τότε τον ξύπνησε! 
Δεν άνοιξε την τηλεόραση να δει παιδικά, απλά περίμενε να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στον μπαμπά του!
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη.
Έχουν ανάγκη από στιγμές.
Ανάγκη από προσοχή.
Ανάγκη από χάδια, λέξεις αγκαλιές βόλτες.
Έχουν ανάγκη από τους γονείς τους.
Όση κούραση και αν μας προκαλούν.
Όσες απαιτήσεις και αν έχουν.
Τα παιδιά είναι ο κόσμος όλος.
Είναι η μόνη ίσως ελπίδα για κάτι καλύτερο!
Και όσο είναι ακόμα παιδιά οφείλουμε λοιπόν να τους καλύπτουμε αυτές τις ανάγκες.
Ακόμα και αν στερηθούμε λίγο ύπνο από το πρωινό του Σαββάτου.
Ακόμα και αν χάσουμε έναν καφέ με μια φίλη.
Ακόμα και αν έχουμε πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν.
Όση κούραση και αν έχουμε!
Τα παιδιά δεν πρέπει να περιμένουν σε αυτή την περίπτωση.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα σε περιμένει να πιείτε μαζί έναν χυμό.
Θα προτιμήσουν έναν καφέ με έναν φίλο.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα είναι πια στο κρεβάτι τους για να τα φιλήσεις για καληνύχτα!
Γιατί θα είναι έξω και θα διασκεδάζουν.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα μετρήσουν στιγμές και δεν θέλω να λείπω...
Δεν θέλω να λείπω από τις αναμνήσεις τους.
Από τις ανάγκες τους όχι σε ότι αφορά το μεγάλωμα τους. Αλλά τις εσωτερικές τους ανάγκες!
Δεν θέλω να είμαι απών όταν έχει ανάγκη από την ουσιαστική μου παρουσία!
Δεν θέλω να λείπω απο τα χρώματα και αρώματα που θα ολοκληρώσουν την παιδική τους ηλικία..
Τα παιδιά μου, τα παιδιά μας είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε.
Έχουν ανάγκη από αγάπη άνευ όρων.
Από αξίες που θα τα κάνουν καλούς ανθρώπους.
Αξίες που θα τα κάνουν να έχουν αξίες, ήθος και αγάπη προς τους άλλους.


-Μαμά μην ξεχάσεις να πεις στον μπαμπά να με ξυπνήσει νωρίς αύριο 
-Τι ώρα τον ρώτησα
8:50 ξέρεις γιατί; Για να περασουμε λίγη ώρα παραπάνω μαζί!
Εντάξει;
-Εντάξει μωρό μου!!

Κοιμήθηκε ήρεμος γιατί ξέρει πως το πρωί θα έχουν για λίγο τις δικές τους στιγμές. Λίγο περισσότερο χρόνο να είναι μαζί!




Και αν το σημερινό κείμενο έχει κάτι έχει μια θλίψη...
Για έναν ακόμη άγγελο που έφυγε από τα τα χέρια του ίδιου του γονιού του.


(Photo from pinterest)