Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Μοναδικός λευκός καμβάς και οι γκρίζες του πινελιές..




Ολα ξεκινάνε καπου εκεί στην τρυφερή μας παιδική ηλικία.
Βιώματα καταστάσεις στερεότυπα χτίζονται μεσα μας.
Ύστερα μεγαλώνοντας σέρνουμε προβλήματα, συναισθήματα, βάρη στις πλάτες μας.
Κάποιοι τα ξέρουμε έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αυτά. Καποια τα έχουμε αποδειχτεί. Κάποιοι πάλι όχι.
Κάποιοι θα τα δουλέψουν στην πορεία της ζωής τους κάποιοι όχι.
Και ύστερα αποκτάμε παιδιά και θέλουμε για εκείνα το καλύτερο.
Θέλουμε να τα προστατέψουμε να τα κρατήσουμε μακριά  απο ολα τα κακά τούτου του κόσμου.
Μα τα βάρη των αναμνήσεων τα στερεότυπα στα οποία μεγαλώσαμε θα γίνουν εμπόδια και θα γίνουν ξεσπάσματα.
Θα γίνουν λόγος να φορτώσουμε τα δικα μας παιδιά με συναισθήματα αρνητικά με συμπεριφορές που πληγώνουν.
Θα γίνουν ενας απο τους λόγους που θα κάνουμε λάθη.
Θα γίνουν λόγος να αναρωτηθούμε γιατί τα κάνουμε αυτά.
Θα χάσουμε την υπομονή μας.
Δεν θα είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε καταστάσεις.
Θα κάνουμε απανωτά λάθη θα βουλιάζουμε.
Θα φορτώνουμε εκείνα τα μικρά πλάσματα με την δική μας ανισορροπη συμπεριφορά.
Ενδεχόμενος να περνάμε και λάθος μηνύματα με τις δικες μας συμπεριφορές που απο πίσω κρύβονται βαθιά βιωματα δικα μας.
 Πράγματα που μπηκαν στο μυαλό μας, με πρέπει και θελω που μπερδεύτηκαν.
Με στερεότυπα που πήραμε απο τους δικους μας γονείς για το τι ειναι σωστό και τι ειναι λάθος.
Με δικές μας προσωπικές εμπειρίες που θα σκιάζουν σαν μαύρο σύννεφο τις δικες τους επιλογές.
Θα κόψουμε ενδεχόμενος τα φτερά τους. Θα τους κατευθύνουμε θα θα θα
Και ολα αυτά γιατί αφήσαμε άλυτα τραύματα.
Γιατί είμαστε χαμένες σε σκέψεις, υποχρεώσεις προβλήματα και χιλιάδες ακόμα λόγους
Η σημερινή εποχή εχει μια πληθώρα πληροφοριών για όλα.
Κείμενα καλώς η κακως γραμμένα για ολα τα Βιώματα , συναίσθηση, τρόπους να μιλήσεις στα παιδιά. Τρόπους να γίνεις καλύτερος γονιός.
Για ψυχολογια για τον τροπο που πρέπει να φέρεσαι στα παιδιά σου.
Ομάδες με πληροφορίες για κάθε κατάσταση προσθέτοντας καμιά φορά ακόμα ενα πρόβλημα σε κάθε λύση!
Και έτσι θα απορροφήσουμε και αλλες πληροφορίες που πολλές φορες θα λειτουργήσουν αρνητικά τελικά θα κανουμε ξανα και ξανά το ίδιο λάθος.
Και αυτό σε περίπτωση που τα πράγματα στο μυαλό μας δεν είναι αρκετά ξεκάθαρα για να λάβουμε νέες πληροφορίες και να τις αφομοιώσουμε σωστά.
Και τα βραδιά θα μας τρώνε οι τύψεις.
Και θα ζητάμε ψιθυριστά συγγνώμη πάνω απο το προσκέφαλο τους.
Και θα τους γεμίζουμε φιλιά καθώς θα λέμε σ αγαπώ μωρο μου.
Και το πρωί θα χάσουμε πάλι την υπομονή μας και θα βάλουμε μια φωνή και θα πούμε και μια κουβέντα παραπάνω και θα είμαστε συνεχώς στο ιδιο σημείο.
Ειναι κατι βράδια που ψάχνω να βρώ τρόπους να διαχειρίζομαι καλύτερα τον εαυτό μου έτσι ώστε να γίνομαι οσο το δυνατόν λιγότερη αρνητική στα παιδιά μου.
Ειναι που τον τελευταίο καιρό δεν εχω υπομονή δεν διαχειρίζομαι τα νεύρα μου.
Λίγο ολα τα παραπάνω λίγο η κούραση λίγο τα δικα μου θέλω και πρέπει με κάνουν συνεχώς να βρίσκομαι στο ίδιο σημείο.
Τα βάζω μαζί μου αλλά δεν είναι αρκετό!
Όμως εγω φέρω την ευθύνη.
Και εγω είμαι αυτη που πρέπει να αλλάξω.
Εγω πρέπει να ειμαι ήρεμη. Θα πρέπει να διαχειρίζομαι ολες τις απαιτήσεις που υπάρχουν.
Να τακτοποιήσω σωστά κάθε τι που χάνει τον έλεγχο.
Τα παιδιά ειναι ο καθρέφτης μας.
Και πολλες φορές θυμώνω γιατί βλέπω στον καθρέφτη μου ολα εκείνα που χρόνια ήθελα να αποφύγω.
Σήμερα λοιπόν το κείμενο αυτό προήλθε απο μια συζήτηση μεταξύ μαμάδων που νιώθουν όπως και εγώ.
Αυτο Φυσικά δεν δίνει ελαφρυντικά στις τύψεις μου. Δίνει όμως δύναμη να βρώ όσα στέκονται εμπόδια και να τα προσπεράσω η καλύτερα να τα λύσω.
Και θα δανειστώ απο τις μαμάδες αυτές δύο φράσεις που ξεχώρισα...
Να διαλέγουμε τις μάχες μας.
Και να μην ξεσπάμε στον πιο αδύναμο κρίκο.
Φυσικά στα λόγια ολα μοιάζουν εύκολα.
Στην πράξη όμως;;
Συμβουλές δεν έχω να δώσω γιατί ακόμα ούτε εγω η ίδια δεν κατάφερα να τις εφαρμόσω για πολύ.
Ξέρω μόνο πως η μητρότητα που απο μόνη της φέρει πολλά φορτία έχει πολλές δυσκολίες.
Δεν έχει οδηγίες χρήσεις.
Και καμία φορά η βοήθεια και η δουλειά με τον εαυτό μας κρίνεται απαραίτητη.
Έτσι και σήμερα σε έναν ακόμα απολογισμό νιώθω τύψεις. Νιώθω πως παλι δεν κατάφερα να κάνω ένα βήμα μπροστά μα έκανα δυο πίσω.
Πάλι σήμερα θα αποκοιμηθώ σκεπτόμενη τι πρέπει να κάνω για να αφήνω και κάτι να πέσει κάτω.
Να γελάω μαζί τους και όχι να θυμώνω.
Να χαλαρώσω απλα απολαμβάνοντας αυτά τα όμορφα παιδικά χρόνια που περνούν χωρίς να λερωνω τον μοναδικό τους λευκό καμβά. Με γκρίζες πινελιές που μπορεί αργότερα να γίνουν βάρος στις δικές τους πλάτες.
Να απολαμβάνω στιγμές πιο υπεύθυνα χωρίς να χρειαστεί τα βράδια να με τρώνε οι τύψεις.

Μαμά έτσι κάνουν τα παιδιά μου λέει συχνά ο γιός μου μα το ξεχνάω!

Μανούλα ξέρεις εσύ που μίλησαμε πολύ απόψε βρες την άκρη του νήματος και ξεκινά να το λύνεις...
Και να σε αγαπάς ναι;
Και είμαι σίγουρη πως όλα θα βρουν το δρόμο τους...
Αποδοχή θέλει και δουλειά!



Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

7 χρόνια!!!!




Σήμερα όπως κάθε φορά  τα τελευταία 7 χρόνια γιορτάζω μαζί σου. Γιορταζω την μητρότητα που εσυ μου χάρισες εκείνο το μεσημέρι που σε ακούμπησαν πάνω μου.
Γιορταζω μαζί σου την νέα ζωή που ξεκίνησα μαζί σου πριν απο 7 χρόνια.
Σήμερα λοιπον έχεις γενέθλια.
Πρίν απο κανα δυο χρόνια άρχισες να μετράς συχνά πότε θα μεγαλώσεις.
Και μεγαλώνεις εξελίσσεσαι με μαθαίνεις.
Ζεις την παιδικότητα σου και ανυπομονείς να μεγαλώσεις.
Εγω πάλι καθόλου.
Το μικρο σου κορμάκι με τις λατρεμένες σπυ μικρες πατούσες μεγάλωσαν πολύ.
Η αγκαλιά σου δυνατή σχεδόν με χωράς μέσα της.
Μιλάς αναλύεις με συμβουλεύεις!
Ρωτάς μαθαίνεις ψάχνεις.
Είσαι ενα υπέροχο πλάσμα που έχω την ευλογία να με φωνάζει μαμά.
Και σήμερα να γιορτάζω ξανά μαζί σου ολα εκείνα που έφερες στην ζωή μας!
Με δίδαξες τι σημαίνει να αγαπάς άνευ όρων.
Μαζί σου γεννήθηκαν φόβοι που με δυσκολεύουν συχνά.
Μου έμαθες να δίνω δίχως αντάλλαγμα.
Μου έδειξες πως η αγκαλιά τα θεραπεύει όλα. Και πως ενα φιλί έχει μαγικές ιδιότητες.
Με ταρακουνάς κάθε φορά που μπορεί να ξεχάσω πως είσαι παιδί.
Με κανείς και νιώθω συχνά συναισθήματα όμορφα δυνατά πρωτόγνωρα.
Είσαι εκείνος που κρατώντας με απο το χέρι με οδήγησε σε μονοπάτια όμορφα δυνατά.
Είσαι ο λόγος της έμπνευσης μου.
Είσαι ολα εκείνα που ούτε τα όνειρα μπορούσαν να χωρέσουν!
Χρόνια πολλά μικρό μεγάλο μου αγόρι.
Και να σου πω κάτι.
Μην αλλάξεις για κανέναν.
 Μην σταματήσεις ποτέ να κυνηγάς τα όνειρα σου.
Και να γελάς δυνατά!
Η τύχη να είναι Οδηγός σου και εσύ να είσαι γέρος και να συνεχίσεις.
Χρόνια πολλά γλυκό μου αγόρι....
Σ αγαπώ ως το άπειρο
Άπειρες φορές.....




Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Συννεφιές!



Αν κατι απολαμβάνω τον καιρό αυτόν είναι ο ουρανός!
Μοιάζει με αφηρημένο καμβά προσδίδοντας μια νότα αισιοδοξίας.
Τα σύννεφα κάθε φορά έχουν και με άλλη διάθεση λες και κάποιος εκεί πάνω έχει πάρει μια παλέτα χρωμάτων και καθημερινά παίζει αλλάζοντας κάθε φορά το σχήμα τους.
Δίνοντας πότε έντονες αποχρώσεις και πότε απαλές.
Είναι αυτές οι μέρες που βρίσκομαι ξανά στην αναζήτηση του εγώ μου.
Συννεφιασμένος ο ουρανός και εγώ τον ακολουθώ.
Είναι τέτοιες οι μέρες που ολα με κουράζουν.
Και όλα ταυτόχρονα έχω λύσεις  για όλα.
Είναι που η έμπνευση έχει χαθεί κάπου πίσω απο τα σύννεφα και ενώ στιγμές νιώθω πως θα εκραγώ τα φύλλα του τετραδίου μου παραμένουν λευκά.
Είναι που προσπαθώ να χαλαρώσω μα δεν μπορώ...
Είναι που κρύβω και πάλι δικά μου θέλω.
Μα αυτά όλο έρχονται στην επιφάνεια.
Είναι που όταν κοιτάω τον ουρανό όλη η αρνητική ενέργεια φεύγει.
Και καπου εκεί σε ωραίους ουρανούς.
Σε απαιτήσεις της καθημερινότητας ρουφάω στιγμές.
Γελάω που γελάνε.
Αγνοώ και αναβάλλω πράγματα.
Κυνηγάω όλα όσα έχουν τρυπώσει στο μυαλό μου.
Ένας νέος Μηνάς ξεκίνησε.
Μια πνοή κρύου αέρα χαϊδεύει το πρόσωπο μου.
Αυτή η αίσθηση του χειμώνα πόσο μου αρέσει.
Μικρά βήματα διακόπτουν τον πρωινό μου καφέ.
Η πιο ζέστη η πιο αληθινή αγκαλιά, τυλίγει τα χεράκια του γύρω απο τον λαιμό μου.
Και κάπως έτσι ολα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα.
Μέχρι που η εικόνα αυτή θα αποκτήσει άλλη όψη.
Δεν θα μοιάζει με τρυφερή στιγμή.
Θα περιέχει ένταση ζαβολιές φωνές και μέσα στην τρέλα θα ψάχνω πάλι την δική μου ισορροπία.
Θα περιέχει μαθήματα διαβάσματα υποχρεώσεις κούραση.
Και ολα πάλι απο την αρχή!
Ύστερα λες πόσο να κρατήσει μια όμορφη στιγμή;
Γιατί χωρίς ποικιλία ολα θα ήταν μονότονα!
Καλό μήνα κόσμε!





Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Μαζι....❤



Δεν ξέρω να τι γράψω για σένα αλήθεια.....
Είναι που δεν συνηθίζω να γράφω για μας!
Ίσως γιατί όσα νιώθω στα έχω πει...
Ίσως όσα δεν μπόρεσα να σου πω στα έγραψα σε εκείνα τα γράμματα που έχεις φυλαγμένα στο συρτάρι σου.
Μετά από δέκα χρόνια γάμου μπορώ να πω με σιγουριά πως με κανείς ακόμα να γελάω.
Με κανείς ακόμα να ελπίζω και να ονειρεύομαι.
Μου κρατάς το χέρι και προχωράμε μαζί!
Ακόμα μπορείς να γίνεσαι μυστήριο που δεν έχω λύσει.
Πλήρεις σχεδόν όλες τις προϋποθέσεις μου.
Και λέω σχεδόν γιατί σε κάποια πράγματα ακόμα αντιστέκεσαι....
Ποντάρω στα επόμενα δέκα να σε καταφέρω!!
Δεν θυμάμαι πως πέρασαν Όλα αυτά τα χρόνια δίπλα σου, μαζί σου.. 
Θυμάμαι όμως όμορφες και δύσκολες στιγμές..
Που μαζί καταφέραμε να ξεπεράσουμε....
Και όμορφες καταστάσεις που αποτελούν αναμνήσεις οι οποίες μας φέρνουν χαμόγελα στα χείλη.
Κοιτάω και τα μάτια των παιδιών που μαζί δημιουργήσαμε και βλέπω εσένα και εμένα μαζί....
Βλέπω δύο παιδιά που συμπλήρωσαν το δικό μας παζλ!
Τα κοιτάω και νιώθω τη σημαίνει ευτυχία!
Αναπολώ στιγμές και περιμένω τις επόμενες που θα έρθουν.
Όλα γίνονται με Αγάπη υπομονή επιμονή και λιγότερο εγωισμό!
Όλα γίνονται όταν είμαστε μαζί!
Δέκα χρόνια γάμου που με αντέχεις και σε αντέχω. Που με προσεχείς και σε προσέχω. .
Δέκα χρόνια παντρεμένοι λοιπόν..
Και να σου πω κάτι που ήδη ξέρεις δεν θα άλλαζα σχεδόν τίποτα!!!


Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Αλλαζει ο άνθρωπος;


Η μοναδική στιγμή που το μυαλό μου χάνεται σε σκέψεις είναι όταν οδηγώ.
Συγκεκριμένα όταν είμαι μόνη μου στο αυτοκίνητο.
Το Ραδιόφωνο παίζει τραγούδια που θέλω να ακούσω.
Στην ένταση που εγώ θέλω.
Συνήθως είναι η ώρα που γυρίζω από την δουλειά.
Αυτήν την εποχή είναι σχεδόν η ώρα που ο ήλιος αρχίζει να δύει.
Τα σύννεφα που κοσμούν εκεί ψηλά με ταξιδεύουν...
Οι σκέψεις μου ταξιδεύουν μαζί τους.


Χτες ήταν παγκόσμια μέρα κοριτσιού αν θυμάμαι καλά.
Έτσι νομίζω τουλάχιστον ότι είδα να περνάει στο timeline μου.
Προσπάθησα να θυμηθώ το κορίτσι που κρύβω μέσα μου.
Οι σκέψεις μου κάνοντας μια νοερή αλυσίδα πηδούσαν από δω και από κει μέχρι που έφτασα να σκέφτομαι αν αλλάζει άνθρωπος. Αν εξελίσσεται..
Απο την μια σκεφτόμουν ότι δεν αλλάζει.
Απο την άλλη ξέρω πολλούς που άλλαξαν. Που εξελισσαν δυνατότητες πτυχές, που έσπασαν δεσμά.
Που άλλαξαν οπτική.
Που έγιναν καλύτεροι.
Κάποιοι έγιναν χειρότεροι.... Όμως και αυτό ένα είδος εξέλιξης είναι.
Ο άνθρωπος γεννιέται με έναν δικό του μοναδικό χαρακτήρα.
Παίρνει από το σπίτι του τα βιώματα του χαρακτηριστικά. Χρωματίζει τον δικό του καμβά.
Και ύστερα τον εξελίσσει.
Ότι έγινε δεν σβήνει δεν αλλάζει. Όμως ο καθένας μας παίρνει Όλα αυτά που  κουβαλαει στην ράχη του κάνοντας  επιλογές.
Πολλές φορές αρκεί λίγη τύχη..
Άλλες πάλι αρκεί η πίστη που έχει ο καθένας μέσα του.
Όλα αυτά αποτελούν επιλογές και βοηθούν στην αλλαγή.
Τα παιδικά χρόνια , οι παρέες οι επιθυμίες γίνονται οδηγός.
Η διαφορετική προσωπικότητα γίνεται είναι ο λόγος αυτού που είσαι σήμερα..
Και είδαμε κάποιους να αλλάζουν μετά από κάποια γεγονότα.
Το ακούω συχνά για κάποιον που χώρισε η για κάποιον που άλλαξε επάγγελμα η ακόμα και για κάποιον που κατάφερε να σταθεί στα πόδια του.
Πιστεύω πως απλά ύστερα από καταπίεση του εγώ τους έγιναν ο εαυτός τους. Δεν άλλαξαν.. Κάποια χαρακτηριστικά δεν αλλάζουν πιστεύω.
Καταπατούνται, πιέζονται, συσσωρεύονται.
Αλλάζουν τρόπο ζωής αλλάζουν όσα τους χαλάνε...
Αλλά πάλι χαρακτηριστικά είναι εκείνα που αποκτάμε στην πορεία της ζωής μας.
Δεν γεννιέται κανείς θυμωμένος η πληγωμένος.
Το χαρούμενο κορίτσι ζει μέσα μου.
Υπάρχει! Όχι δεν έχω αλλάξει
Αυτό είναι ψέμα.
Έχω αλλάξει!
 Την οπτική μου. Έχω αλλάξει πολλά!  Μεγαλώνω οπότε αλλάζουν οι αντιλήψεις μου αλλάζουν τα θέλω μου αλλάζω εγώ για να μπορώ να τα δεχτώ όσα γύρω μου αλλάζουν.
Ακόμα και οι συνήθειες μου άλλαξαν.
Κάποιες παρέμειναν όμως διαμορφώνονται και αυτές με την εκάστοτε κατάσταση.
Έχω αλλάξει τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Έχω εξελίσσει δυνατότητες. Έχω βελτιώσει τον εαυτό μου είτε για να γίνω αποδεκτή είτε για να μην πληγώνομαι είτε γιατί το επέλεξα προκειμένου να νιώθω εγώ καλά.
Έχω αλλάξει χαρακτηριστικά που απέκτησα στην πορεία μου.
Έχω ανάγκη να εξελίσσομαι...
Έχω ανάγκη να διορθώνω ότι είναι εμπόδιο στο διάβα μου.
Εχω μάθει να ρυθμίζω πτυχές του χαρακτήρα μου ανάλογα την κατάσταση..
Τελικά αλλάζει ο άνθρωπος;
Γεννιέται η γίνεται αυτό που είναι σήμερα;
Σε κυνηγούν βιώματα κρατώντας σε στο ίδιο σημείο μηδέν;
Ίσως να μην υπάρχει μια μόνο θεωρεία.
Ίσως να μην  έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες.
Την ανάγκη να προοδεύεις ξεκινώντας από μέσα σου. Αλλάζοντας τουλάχιστον τον τρόπο που αντιμετωπίζεις μια κατάσταση.
Και όσο το αναλύω στο μυαλό μου πιστεύω πως δεν αλλάζει ο άνθρωπος...και αμέσως αλλάζω γνώμη...αλλάζει ναι άμα το θελήσει αλλάζει, διαμορφώνει , προσπαθεί, γίνεται καλύτερος, εντοπίζει λάθη. Εξελίσσεται...
Αρκεί να το θέλει αρκεί να ζητήσει την βοήθεια που μπορεί να χρειάζεται για να το πετύχει.
Με έπιασε κόκκινο φανάρι, τα σύννεφα συνεχίζουν να αλλάζουν σχήμα και πορεία. Οι σκέψεις μου το ίδιο...
Σκέφτομαι πως έχω γνωρίζει πολλούς ωραίους ανθρώπους στην ζωή μου.
Ανθρώπους τόσο όμορφους που σχεδόν αποτελούν έμπνευση να αλλάξεις, να δεις τον κόσμο έστω και στα κλεφτά από την υπέροχη μάτια τους. Δεν ξέρω αλήθεια αν γεννήθηκαν η έγιναν αυτό που είναι σήμερα.
Το σίγουρο είναι ότι εκείνος που δεν αλλάζει είναι γιατί είτε δεν βρήκε έναν λόγο είτε γιατί δεν μπορεί να είναι λειτουργικός σε μια αλλαγή που έχει απαιτήσεις, θέλει προσπάθεια, θέλει κίνητρο...
Δεν θέλει να αλλάξει, πιστεύει πως δεν μπορεί ή δεν χρειάζεται ή δεν έχει εντοπίσει την ανάγκη αυτή.
Αλλάζει ο άνθρωπος αυτό τελικά πιστεύω!

Το Ραδιόφωνο έπαιζε αυτό

https://youtu.be/oez6aLmpO_E

Η πρώτη φωτογραφία είναι από:Google




Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Καλοκαιρινά - χειμωνιάτικα! 1-0


Ήρθε η εποχή με τους όμορφους πρωινους  ουρανούς.
Με την  όμορφη δυση που κόκκινα μπλέ γκρί σύννεφα παίζουν κρυφτό με τον ήλιο καθώς δύει.
Η εποχή που την μία μέρα είχε 38 βαθμούς κελσίου.
Και την επόμενη 28 και ξαφνικά άρχισαν και οι βροχές και η θερμοκρασία έπεσε και άλλο.
Η εποχή που ενώ λατρεύω να αφήνω το παράθυρο ανοιχτό για να αισθάνομαι το κρύο καθώς η νύχτα πέφτει ταυτόχρονα ψάχνω κάτι να σκεπαστώ εκτός από το καλοκαιρινό σεντόνι μου.
Μία πετσέτα για παράδειγμα που μπορεί να ξεχάστηκε πάνω στο κομοδίνο!
Και έτσι ένα πρωί ξυπνάς και θες μια ζακέτα!
Όμως η ζακέτα είναι κάπου χωμένη, μαζί με άλλα ζεστά σου ρούχα.
Κάθε χρόνο φροντίζω αρχές Σεπτέμβρη να τα έχω όλα έτοιμα.
Φέτος έδωσα αρκετές αναβολές και έτσι εκτός από των παιδιών που είναι έτοιμα εδώ και μέρες,  βρέθηκα σήμερα το πρωί χωρίς ζακέτα.
Σχόλασα, τσεκαρα τα μαθήματα του μεγάλου μου γιού. Πήγαμε σούπερ μάρκετ. Τακτοποίησα ψώνια.
Μάζεψα την κουζίνα.
Πήρα μια ανάσα και αποφάσισα να κατεβάσω μερικά χειμωνιάτικα!
Έβαλα προσεχτικά τα διπλωμένα ρούχα σε στοίβες πάνω στο κρεβάτι.
Μέχρι να μαζέψω την σκάλα, οι στοίβες των ρούχων δεν υπήρχαν πια εκεί!
Τα βρήκα τα σκορπισμένα σε όλο το σπίτι.
Ο μικρός ξετρελαθηκε, το βρήκε λογικά διασκεδαστικό που η μάνα του έβγαζε ρούχα  από τα ντουλάπια.
Επίσης ανακάλυψε  μπλέ καφέ μαύρα μπορντό παπούτσια και σκέφτηκε να τα πάρει απο την ντουλάπα και να τα βάλει στα κουτιά με τα παιχνίδια του.
Και τα παιχνίδια να τα αδειάσει στο πάτωμα!
Και όσο εγώ του ζητούσα να επιστρέψει τα ρούχα και να σταματήσει να τα πηγαίνει βόλτες στο σπίτι τόσο εκείνος γελούσε και έτρεχε με την αγκαλιά του γεμάτη ζακέτες!
Όταν κατάφερα να συγκεντρώσω τα ρούχα μου πάλι ο μικρός θεώρησε πως είναι ευκαιρία να χοροπηδάει  χαρούμενα πάνω στο κρεβάτι! Ναι μαζί με τα ρούχα χοροπηδούσαν και εκείνα χαρούμενα μαζί του.
Η ώρα είναι περασμένη.
Το σπίτι είναι γεμάτο από ρούχα.
Και καθώς θέλω να αποχαιρετήσω τα καλοκαιρινά και να καλωσορίσω τα χειμωνιάτικα το σώμα μου βρίσκεται σε άρνηση.
Θυμήθηκα ότι έχω ακόμα αρκετά ασιδερωτα.
Θυμήθηκα ότι τα τελευταία εφτά χρόνια τα καλοκαιρινά χειμωνιάτικα είναι και μια περιπέτεια!
Θυμήθηκα και μια φίλη που μου έλειψε.
Της έστειλα μήνυμα
Με πήρε τηλέφωνο.
Μου μιλούσε για χειμωνιάτικα! Και ότι αντί για αυτά θα προτιμούσε μια βόλτα ή ένα ποτό!
Γέλασα γιατί εκείνη την ώρα έγραφα το κείμενο αυτό!
Και αναρωτήθηκα πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που έπρεπε απλά να ανοίξω την ντουλάπα μου και να τα βρώ όλα εκεί έτοιμα σιδερωμενα και μυρωδάτα!
Και ναι να πάω μια βόλτα! Να πιω ένα ποτό!

Την αυριανή μέρα την ξέρω καλά!
Θα παλεύω να φτιάξω  θα παλεύει να χαλάει.
Θα γελάει χαρούμενος καθώς εγώ θα θέλω να τα πετάξω όλα από το μπαλκόνι!
Όπως κάποτε που στην δική του ηλικία ο μεγάλος μου γιος τότε γελούσε καθώς προσπαθούσα να στρίμωξω σακούλες με καλοκαιρινά και εκείνες έπεφταν κάτω.
Ανάμεσα σε μαγιό και φούτερ.
Ανάμεσα σε σιδερωμενα και ασιδερωτα..
Είμαι εγώ που δεν θέλω να κάνω τίποτα!
Τουλάχιστον από αύριο θα εχω  ζακέτα!
Καλώς ήρθες φθινόπωρο!



Photo from google

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Μία στιγμή, ένα λάθος, μία συγγνώμη!




Μία στιγμή χρειάζεται μόνο για να βγουν τα πάντα εκτός ελέγχου.
Μία στιγμή αρκεί να τα κάνεις όλα θάλασσα.
Τα παιδιά παίζουν στον καναπέ. Για την ακρίβεια παίζουν φάπες!
Μόλις σφουγγάρισα ένα σημείο του χωλ γιατί ο μικρός έριξε νερά.
Τους παρακαλώ να ηρεμήσουν, προειδοποιώντας ότι αν συνεχίσουν έτσι θα χτυπήσουν.
Επίσης τους υπενθυμίζω να μην πατήσουν για λίγο στο συγκεκριμένο σημείο διότι θα γλιστρήσουν.
Μέχρι να βγάλω έξω την σφουγγαρίστρα ακούω μικρά βήματα να τρέχουν, ακούω εκείνο τον ήχο του κεφαλιού που χτυπάει  στο πάτωμα.
Πριν προλάβω να αντιδράσω βλέπω το μωρό ξαπλωμένο κάτω.
Τρέχω αρπάζω τον μικρό και χωρίς να το σκεφτώ σηκώνω το χέρι μου και χτυπάω τον μεγάλο μου γιό,
διότι εκείνη την στιγμή θεωρώ εκείνον υπεύθυνο,
που αγνόησε τις προειδοποιήσεις μου,
που συνέχισε να πειράζει τον μικρό, που τον κυνήγησε.
Εκείνη την στιγμή ξεσπάω στο παιδί μου.
Για όλη την δική μου πίεση. Για όλες τις μέρες που δεν κάθονται καλά.
Για όλες τις φορές που νιώθω κουρασμένη, για τις φορές που δεν μπορώ να διαχειριστώ την καθημερινότητα μου.
Για όλες εκείνες τις γκρίνιες, φωνές που δε καταφέρνω να βάλω σε τάξη.
Στιγμιαία μετανιώνω.
Παγώνω, βλέποντας τον θυμό του.
Βλέποντας το βλέμμα του.
Νιώθω αποτυχημένη.
Νιώθω λίγη.
Νιώθω τύψεις.
Μα δεν μπορώ να το πάρω πίσω.
Κρατάω το μικρό στην αγκαλιά μου και τρέχω πίσω από τον μεγάλο μου γιό για να του ζητήσω συγγνώμη.
Να του εξηγήσω πως ήταν μεγάλο λάθος αυτό που έκανα.
Τους κρατάω αγκαλιά.
Δεν ξέρω ποιος πόνεσε πιο πολύ.
Ξέρω πως ο μικρός θα το ξεχάσει γρήγορα.
Όμως ο μεγάλος;
Τον πόνεσα περισσότερο.
Πονάω. Νιώθω θυμό με εμένα.
Νιώθω πως έβγαλα όλη την πίεση και τα νεύρα μου πάνω στο παιδί.
Νιώθω τόσο λίγη.
Την επόμενη μέρα καθαρίζω την κουζίνα.
Ο μεγάλος στέκεται πίσω μου.
-Μαμά ξέρω πως νιώθεις.
Ξέρεις πόσες φορές είπα δεν θα χτυπάω τον μικρό μου αδερφό  και ύστερα το κάνω. Τότε νιώθω απογοητευμένος από τον εαυτό μου!

Γύρισα και τον κοίταξα.
Ήταν τα λόγια του σχεδόν εφτά χρονών γιου μου.

- Αγάπη μου δεν θα το ξανακάνω.
 Σου ζητάω συγγνώμη, του είπα.
Νόμιζα ότι εσύ έσπρωξες το μωρό.
Αν και πάλι δεν ήταν λόγος να σε χτυπήσω.
Συγγνώμη μωρό μου.

- Μαμά απλά την άλλη φορά που θα σηκωθεί το χέρι σου να χτυπήσει να  είσαι σίγουρη για τον λόγο, και το άλλο χέρι σου να αποκρούσει το χέρι που σηκώνεται! Και έτσι δεν θα το ξανακάνεις.

Όχι δεν του απάντησα.
Είχε δίκιο.
Τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα ξανά συγγνώμη.
Του ψιθυρίσα πως έχει δίκιο.
Χτες ο γιος μου μου έμαθε πολλά.
Μου έμαθε πως πίσω από τα παιδικά του καμώματα. Πίσω από τις παιδιάστικες συμπεριφορές κρύβεται ένα ευαίσθητο και σκεπτόμενο παιδί.
Κρύβεται ένας άνθρωπος που σκέφτεται όσα έχω σκεφτεί, μα δεν έχω τολμήσει να ξεστομίσω.
Με έκανε να καταλάβω πόσο άδικη ήμουν.
Με έκανε να αισθανθώ άσχημα για τον πόνο που του προκάλεσα.
Και όχι δεν ήταν σωματικός.
Χτες ο γιος μου έδωσε ένα μεγάλο μάθημα.
Ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω.
Έχω ένα σπουδαίο παιδί.
Και είναι πολλά εκείνα που έχει κάνει δείχνοντας μου ότι είναι σπουδαίος.
Συγγνώμη ξανά παιδί μου.
Και σε ευχαριστώ που μου δείχνεις τον τρόπο να γίνω καλύτερη.
Να γίνω αυτό που αξίζεις.
Να γίνω αυτό που επιθυμείς.
Χαίρομαι που μετά από κάθε μικρή μας δύσκολη μέρα βρίσκουμε λύσεις.
Χαίρομαι που ανοίγεις την καρδιά σου. Που μοιράζεσαι μαζί μου τα όνειρα σου.
Που έχεις έναν υπέροχο τρόπο να με κατευθύνεις.
Δεν πιστεύω στην συγγνώμη όμως είσαι η εξαίρεση.
Πιστεύω στην συγχώρεση, και εύχομαι να με συγχωρέσεις για τα λάθη μου. Συγγνώμη αληθινά.




Photo from pinterest