Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Οι τάσεις φυγής μου και εγώ!



Μετά από σχεδόν εφτά χρόνια που είμαι μαμά για πρώτη φορά νιώθω έντονα την ανάγκη να φύγω για λίγο.
Να ξεφύγω...
Να ηρεμήσω...
Νιώθω πώς έχω τάσεις φυγής...
Βαθιά μέσα μου ξέρω πως ίσως η ανάγκη μου αυτή  δεν θα ξεπεράσει το γεγονός ότι θα καταφέρω να το κάνω κιόλας.
Όσο και αν θέλω έστω για λίγο να νιώσω μόνη, όσο και αν θέλω να ηρεμήσω από πολλά.
Όσο και αν θέλω μια μικρή χαρούμενη αλλαγή...
Τόσο ξέρω πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Νιώθω πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα.
Ξέρω βέβαια πως είναι δύσκολο να το έχω.
Πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια θέλω να έρθει ο χειμώνας.
Λες και θέλω να τρέξει ο χρόνος.
Μα εγώ δεν είμαι αυτή που φοβάται τον χρόνο που τρέχει;
Τρέχουν και οι σκέψεις μου...
Αναζητούν και εκείνες μια γωνιά να χωρέσουν, να κατασταλάξουν.
Το καλοκαίρι στο μυαλό μου φαντάζει αλλιώς...
Κι ίσως επειδή φέτος δεν μπορώ να έχω εκείνα που θα ήθελα, νοσταλγώ τον χειμώνα!
Η μητρότητα δεν δίνει άδεια, ούτε ρεπό!
Και όσο και αν το έχω εγώ ανάγκη θα μείνει προς το παρόν και αυτή σε μια γωνιά να μου θυμίζει κάθε τόσο πως αντέχω και μπορώ να συνεχίσω και ας μην έχω πάρει ανάσα!
Νιώθω ήδη καλύτερα που τα έβγαλα από μέσα μου.
Νιώθω καλά όμως είναι φορές που νιώθω πως πνιγώ πολλές μου ανάγκες!
Το μυαλό μου βρίσκεται κάπου αλλού..
Ονειροπολεί..
Το σώμα μου όμως πρέπει να σηκωθεί..
Να μαζέψει τα γνωστά παιχνίδια, ψίχουλα, ρούχα πλυμένα και άπλυτα.
Να σκεφτεί το αυριανό φαγητό.
Να...να...να...
Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά σκαμπανεβάσματα.
Ελπίζω να σταθεροποιηθεί όλο αυτό.
Ίσως βοηθήσει αν συνεχίσω να ονειρεύομαι πως θα απολαύσω χαλαρή το Αυγουστιατικο φεγγάρι ακούγοντας τους ήχους της θάλασσας.
Πίνοντας ένα δροσερό γλυκόξινο κοκτέιλ.
Ίσως όμως και με βρει να κυνηγάω παιδιά, τραβώντας το φεγγάρι κουνημενες φωτογραφίες, κοιτάζοντας το ποτό μου να αραιώνει από τον πάγο καθώς δεν θα καταφέρω να το πω όπως θα ήθελα.
Και κάπου εδώ όσο τρελό και αν ακούγεται έχω ήδη τύψεις που σκέφτομαι πως θέλω να φύγω έστω δυο μέρες χωρίς τα λατρεμένα μου αγόρια!

Καληνύχτα κόσμε!

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Το ελεύθερο κάμπινγκ και εγώ!



Μετά από 14 χρόνια σχέσης με τον σύζυγό,  εκεί που δεν το περίμενα. Ήρθε μια πρόταση....
Στην οποία χρόνια τώρα έβρισκα πολλές δικαιολογίες να πω όχι.
Όχι γιατί πίστευα πως δεν μου ταιριάζει.
Όχι γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις γίνομαι γκρινιάρα και δεν μου αρέσει!
Γιατί το κάμπινγκ και εγώ δεν έχουμε καμία σχέση! Έτσι τουλάχιστον πίστευα!
Αυτήν την φορά είπα το  ναι χωρίς να το σκεφτώ.
Συμφώνησα και σε ελάχιστο χρόνο μόλις μία μέρα τα πάντα ήταν έτοιμα!
Σκηνή, τραπεζάκι,καρεκλίτσες, κουβερτούλες, ψυγείο, και όλα εκείνα τα απαραίτητα για κάμπινγκ!
Μια όμορφη διαδρομή προς την βόρεια Εύβοια που είχα πολλά χρόνια να κάνω!

Πλατάνια, χωριά έλατα βουνά όλα τα είχε η διαδρομή.
Μόλις φτάσαμε με έπιασε ο γνωστός σε μένα πανικός μαζί με  μια μικρή δυσαρέσκεια στο πρόσωπο μου.
Πρός έκπληξη μου πολύ γρήγορα το ξεπέρασα! Σε χρόνο ρεκόρ θα έλεγα!
Ένα Σαββατοκύριακο ήταν αρκετό για να καταλάβω τι έχανα τόσα χρόνια!
Η διαφορά ανάμεσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου είναι ότι δεν τακτοποίησα τους ψυχαναγκασμούς μου. Δεν χρειάστηκε να σκεφτώ απλά προσαρμόστηκα.
Ένιωσα  κάτι που ενώ αγαπώ πολύ έχω τελικά χρόνια να νιώσω!
Ένιωσα ελεύθερη!
Ελευθερία είναι να αλλάζεις για λίγο τις συνήθειες σου.
Ελευθερία να αποχωρίζεσαι χρήσιμα πράγματα τα οποία τελικά δεν σου λείπουν και πολύ!
Δύο μέρες χωρίς να σκεφτώ τίποτα απολύτως από όλα εκείνα που η καθημερινότητα μου προσφέρει μα μου αφαιρεί κιόλας.
Δύο μέρες χωρίς ιντερνέτ!
Το κινητό μου είχε μόνο ρόλο φωτογραφικής μηχανής!

Βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου.
Όμως το απόλαυσα.
Ένιωσα χαρά βλέποντας τα παιδιά μου να αισθάνονται τόσο  χαρούμενα!
Απόλαυσα μια όμορφη δύση καθώς ετοιμάζαμε να ανάψουμε φωτιά.
Είδα τον ήλιο να ανατέλλει πλάι στο κύμα.

Έπαιξα με τα πελώρια κύματα καθώς σχημάτιζαν λευκούς αφρούς παρασέρνοντας μας σε ενα παιχνίδι μαζί τους.


Ένιωσα την δροσιά που κανένα κλιματιστικό δεν προσφέρει.
Ανταλλάξαμε κουβέντες με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε.
Κοιμήθηκα ακούγοντας την θάλασσα να αφριζει ανήσυχη όλη νύχτα.
Αφέθηκα στην άγρια ομορφιά της φύσης σε ένα μαγικό τοπίο!
Ύστερα από αυτή την εμπειρία που ως τώρα είχα ζήσει μόνο σαν παιδί, νιώθω έτοιμη να χαρίσω πολλές τέτοιες εμπειρίες στα δικά μου παιδιά!
Και όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν πόσο μακριά από μένα είναι το κάμπινγκ πόσο μάλλον το ελεύθερο!

Μάλιστα γέλασα πολύ διαβάζοντας μηνύματα από ανθρώπους που με ξέρουν καθώς απορούσαν τι κάνω εγώ εκεί!
Νιώθω περήφανη σχεδόν που το έκανα, νιώθω ελεύθερη πίνοντας μόνη μου καφέ μου καθώς ξημερώνει.
Νιώθω γεμάτη σαν την μέρα που ξεκινάει.
Νιώθω πως θα επιστρέψω σύντομα ξανά εδώ η οπουδήποτε αλλού μας οδηγήσει η επιθυμία μας.
Μαμά είναι οι καλύτερες διακοπές που έχουμε κάνει! Θέλω να μείνω εδώ!
Τα σπίτια δεν έχουν αυτόν τον αέρα που έχει η σκηνή μου είπε και νομίζω θα συμφωνήσω αρκετά!