Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Θα με ξυπνήσεις;



Εδώ και κάνα μήνα κάθε Παρασκευή την ώρα που τον βάζω για ύπνο μου ζητάει να τον ξυπνήσει νωρίς ο μπαμπάς του.
Θέλει λέει να έχουν τις δικές τους στιγμές. Να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί.
Το προηγούμενο Σάββατο είπε στον μπαμπά του ότι θα τον ξυπνήσει ο ίδιος​.
Σηκώθηκε στις 7:30 και περίμενε υπομονετικά στην κουζίνα να πάει η ώρα 8:00 όπως ακριβώς συμφώνησαν κ τότε τον ξύπνησε! 
Δεν άνοιξε την τηλεόραση να δει παιδικά, απλά περίμενε να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στον μπαμπά του!
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη.
Έχουν ανάγκη από στιγμές.
Ανάγκη από προσοχή.
Ανάγκη από χάδια, λέξεις αγκαλιές βόλτες.
Έχουν ανάγκη από τους γονείς τους.
Όση κούραση και αν μας προκαλούν.
Όσες απαιτήσεις και αν έχουν.
Τα παιδιά είναι ο κόσμος όλος.
Είναι η μόνη ίσως ελπίδα για κάτι καλύτερο!
Και όσο είναι ακόμα παιδιά οφείλουμε λοιπόν να τους καλύπτουμε αυτές τις ανάγκες.
Ακόμα και αν στερηθούμε λίγο ύπνο από το πρωινό του Σαββάτου.
Ακόμα και αν χάσουμε έναν καφέ με μια φίλη.
Ακόμα και αν έχουμε πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν.
Όση κούραση και αν έχουμε!
Τα παιδιά δεν πρέπει να περιμένουν σε αυτή την περίπτωση.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα σε περιμένει να πιείτε μαζί έναν χυμό.
Θα προτιμήσουν έναν καφέ με έναν φίλο.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα είναι πια στο κρεβάτι τους για να τα φιλήσεις για καληνύχτα!
Γιατί θα είναι έξω και θα διασκεδάζουν.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα μετρήσουν στιγμές και δεν θέλω να λείπω...
Δεν θέλω να λείπω από τις αναμνήσεις τους.
Από τις ανάγκες τους όχι σε ότι αφορά το μεγάλωμα τους. Αλλά τις εσωτερικές τους ανάγκες!
Δεν θέλω να είμαι απών όταν έχει ανάγκη από την ουσιαστική μου παρουσία!
Δεν θέλω να λείπω απο τα χρώματα και αρώματα που θα ολοκληρώσουν την παιδική τους ηλικία..
Τα παιδιά μου, τα παιδιά μας είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε.
Έχουν ανάγκη από αγάπη άνευ όρων.
Από αξίες που θα τα κάνουν καλούς ανθρώπους.
Αξίες που θα τα κάνουν να έχουν αξίες, ήθος και αγάπη προς τους άλλους.


-Μαμά μην ξεχάσεις να πεις στον μπαμπά να με ξυπνήσει νωρίς αύριο 
-Τι ώρα τον ρώτησα
8:50 ξέρεις γιατί; Για να περασουμε λίγη ώρα παραπάνω μαζί!
Εντάξει;
-Εντάξει μωρό μου!!

Κοιμήθηκε ήρεμος γιατί ξέρει πως το πρωί θα έχουν για λίγο τις δικές τους στιγμές. Λίγο περισσότερο χρόνο να είναι μαζί!




Και αν το σημερινό κείμενο έχει κάτι έχει μια θλίψη...
Για έναν ακόμη άγγελο που έφυγε από τα τα χέρια του ίδιου του γονιού του.


(Photo from pinterest)



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Κάτι τέτοιες μέρες...


Είναι κάτι μέρες που με πιάνουν όλα μαζί.
Υπαρξιακά, πιασίματα σε μέση ή αυχένα, νεύρα όλα!
Έτσι λοιπόν ενώ η μέρα ξεκινάει στην αναζήτηση του εαυτού μου συνεχίζει με νεύρα και κούραση και τελειώνει με τύψεις και την υπόσχεση πως αύριο όλα θα αλλάξουν.
Παλεύοντας λοιπόν με όλα αυτά πολλές φορές παραβλέπω πράγματα, χάνω στιγμές. Θυμώνω ανούσια!

Το πρωί ξυπνάς φτιάχνεις έναν καφέ, η πρωινή ανοιξιάτικη δροσιά σου υπενθυμίζει πως έχεις δώσει μία υπόσχεση στον εαυτό σου!
Ύστερα θυμάσαι πως πρέπει κάποια στιγμή να ξεστρωσεις χάλια ,να φτιάξεις καλοκαιρινά χειμωνιάτικα.
Να...Να....Να.....
Θυμάσαι δύο τρεις απλήρωτους λογαριασμούς.
Θυμάσαι ότι ο καφές που ήθελες να πιεις με την φίλη σου πρέπει να ακυρωθεί γιατί κανείς δεν μπορεί να κρατήσει τα παιδιά σου.
Θυμάσαι πως έχεις όνειρα τα οποία άφησες σε εκείνο το μικρό συρτάρι.
Θυμάσαι ότι όλα αυτά που χθες το βράδυ έμοιαζαν να μπήκαν σε τάξη γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος!
Τις σκέψεις σου διακόπτουν βήματα.
Μικρά γρήγορα βήματα.
Ένα μικρό κοντό ανθρωπάκι στέκεται και σε κοιτάει χαρίζοντας σου το πιο όμορφο χαμόγελο!
Μόλις έχει ξυπνήσει και είναι ακόμα ζεστό και αφράτο! Σε κοιτάζει και θέλει μόνο να τον πάρεις αγκαλιά ..
Μία αγκαλιά τόσο δυνατή που σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τους πρώιμους σου προβληματισμούς.
Μία αγκαλιά ζεστή δύο μικρά χεράκια που μέσα τους κρύβεται όλος ο κόσμος.
Ο δικός σου κόσμος αγγελικά πλασμένος ιδανικός, ένας κόσμος που ξεπερνά κάθε σου προσδοκία.
Ύστερα ακούς πάλι βήματα, καλημέρα μαμά σου λέει!
Και κάπως έτσι ξεκινάει η μέρα.
Τους κοιτάζω και ξέρω πως από εκείνους θα μάθω να αντλώ δυνάμεις.
Γιατί δεν τους τρομάζει η βροχή.
Απλώνουν τα μικρά τους χεράκια και ας βραχούν.
Γιατί παίζουν με τα σύννεφα. Και ας αλλάζουν συνεχώς σχήματα!
Γιατί Χαμογελάνε κυνηγώντας τον ήλιο.
Και ας τους τυφλώνει το φώς του.
Γιατί βλέπουν παντού χρώματα.
Και αν δεν βλέπουν δημιουργούν δικα τους!
Γιατί τα παιδιά ξέρουν να αντιμετωπίσουν τα πράγματα αλλιώς!
Ξέρω πώς από τα παιδιά θα αντλήσω δυνάμεις .
Απορροφώντας λίγη από την ενέργεια τους .
Σε μια αγκαλιά δυνατή, αληθινή .
Σε ένα σ'αγαπώ  από το στόμα του γιού μου.
Σε μικρές στιγμές , τόσο μικρές όσο και τα χεράκια του μικρού μου.
Δύναμη για όλα, για όσα έχω για όσα κυνηγάω να ρθουν , για όσα ζω  μαζί τούς.
Ακόμα και για όσα δεν αντέχω ξέρω πια θα βρώ την δύναμη!

Είναι κάτι τέτοιες μέρες, που και ο καιρός μου μοιάζει! Μία βγαίνει ήλιος μία  τον κρύβουν τα τα σύννεφα, μία φυσάει
Και αυτές οι μέρες θα περάσουν θα έρθουν και άλλες ξανά και ξανά..
Τι και αν χάνω το νόημα  κάποιες φορές, εκείνοι με το έντονο γέλιο τους με επαναφέρουν πίσω!
Και γελάω και γω δυνατά!


Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το σοφό μου παιδί!



Τα παιδιά είναι σοφά!
Τα παιδιά ξέρουν και κρίνουν με έναν δικό τους μοναδικό τρόπο πολλά πράγματα.
Τον τελευταίο καιρό ο γιός μου με βάζει συχνά σε σκέψεις για τον τρόπο που κρίνει και αντιμετωπίζει τα πράγματα.
Και όπως έχω ξαναπεί έχει δίκιο!
Μου αρέσει να τον ακούω,να μου κάνει ερωτήσεις και μετά να απαντάει και εκείνους σε ερωτήσεις τύπου τι θα έκανες αν....
Μου αρέσει όταν μου "αντιμιλαει" με σωστά και εύστοχα επιχειρήματα.
Τρελαίνομαι όταν με "μαλώνει".

Και είναι μέρες σαν την σημερινή που δεν ξέρω από που μου έρχονται όλο νόημα οι απαντήσεις του!

Το πρωί λοιπόν μετά από έναν μικρό καθημερινό μας καυγά, μόνη βασικά μουρμούραγα με ρωτάει κάτι το οποίο δεν θυμάμαι ακριβώς.
Εκείνη την στιγμή είχα τα νεύρα μου διότι ο μικρός για πολλοστή φορά άδειασε τα μπισκότα στο πάτωμα.
Εγώ λοιπόν έβαζα σκούπα για τρίτη φορά στις δέκα το πρωί και ο μεγάλος μου έκανε συνεχώς ερωτήσεις!
Έτσι σε μία από τις ερωτήσεις του απάντησα με ένα ξερό "γιατί έτσι"
Γιατί δεν συγκράτησα τα νεύρα μου, γιατί ένιωθα κουρασμένη, γιατί βαριόμουν να εξηγώ!

- αυτό δεν είναι απάντηση μαμά, μου είπε θυμωμένος και με το δίκιο του!
Εγώ θές να στο λέω αυτό;; Αυτή η απάντηση δεν υπάρχει μαμά!
Και η αλήθεια είναι ότι είχε δίκιο!
Εκείνος περιμένει μία απάντηση...
Σαν εκείνες που μου δίνει ο ίδιος.


Ύστερα το απόγευμα πιά και ενώ σέρνομαι διότι υποφέρω από πιάσιμο στον αυχένα τον φωνάζω να μου βρεί το νεσεσερ από το ντουλάπι του μπάνιου διότι δεν μπορώ.
Έτσι λοιπόν μου θύμισε ακόμη μία φορά ότι αν και είναι έξι χρόνων τα βλέπει όλα, τα επεξεργάζεται όλα και έχει άποψη για όλα.

-Αγάπη μου δώσε μου το νεσεσερ μου δεν μπορώ του λέω.
Σκύβει λοιπόν μου το δίνει και ξεκινάει...
-Μαμά να σου πω κάτι  πολύ φοβάμαι ότι έτσι θα είσαι από δω και πέρα, πρέπει να προσέχεις αλλιώς όλο θα πονάς!
Αν θες άκου την συμβουλή μου και ίσως το πετύχεις  και γίνεις καλά.
Δεν πρέπει να αλλάζεις θέσεις στα έπιπλα όταν καθαρίζεις, σε είδα σήμερα τι έκανες!
Αν με ακούσεις ίσως να γίνεις καλά, αλλιώς δεν το βλέπω!

Αποχώρησε από το μπάνιο θυμίζοντας μου ότι τα παιδιά είναι σοφά!
Τα παιδιά πρέπει να τα ακούς.
Μου θύμισε πως είναι η έμπνευση μου σε όλα.
Πως όσα μου λέει καθημερινά είναι πολύτιμα, πως πρέπει να τον ακούω πιο προσεκτικά!
Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που μου δίνει λύση στα μικρά μου προβλήματα, και με συμβουλεύει λέγοντας πράγματα που δεν είχα σκεφτεί!
Πράγματα που δεν περίμενα πως μπορεί ένα μικρό παιδί να σκεφτεί να αναλύσει και τελικά να θέλω να ρωτάω για την δική του άποψη γιατί πάντα είναι πολύ ενδιαφέρουσα!
Αυτά έγιναν Χτες
Σήμερα μου είπε πως το σκέφτηκε καλύτερα και μου πρότεινε να μοιραστούμε τις δουλειές του σπιτιού για να κουράζομαι λιγότερο!

Το ξέρεις πιά ότι σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές!