Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Μία στιγμή, ένα λάθος, μία συγγνώμη!




Μία στιγμή χρειάζεται μόνο για να βγουν τα πάντα εκτός ελέγχου.
Μία στιγμή αρκεί να τα κάνεις όλα θάλασσα.
Τα παιδιά παίζουν στον καναπέ. Για την ακρίβεια παίζουν φάπες!
Μόλις σφουγγάρισα ένα σημείο του χωλ γιατί ο μικρός έριξε νερά.
Τους παρακαλώ να ηρεμήσουν, προειδοποιώντας ότι αν συνεχίσουν έτσι θα χτυπήσουν.
Επίσης τους υπενθυμίζω να μην πατήσουν για λίγο στο συγκεκριμένο σημείο διότι θα γλιστρήσουν.
Μέχρι να βγάλω έξω την σφουγγαρίστρα ακούω μικρά βήματα να τρέχουν, ακούω εκείνο τον ήχο του κεφαλιού που χτυπάει  στο πάτωμα.
Πριν προλάβω να αντιδράσω βλέπω το μωρό ξαπλωμένο κάτω.
Τρέχω αρπάζω τον μικρό και χωρίς να το σκεφτώ σηκώνω το χέρι μου και χτυπάω τον μεγάλο μου γιό,
διότι εκείνη την στιγμή θεωρώ εκείνον υπεύθυνο,
που αγνόησε τις προειδοποιήσεις μου,
που συνέχισε να πειράζει τον μικρό, που τον κυνήγησε.
Εκείνη την στιγμή ξεσπάω στο παιδί μου.
Για όλη την δική μου πίεση. Για όλες τις μέρες που δεν κάθονται καλά.
Για όλες τις φορές που νιώθω κουρασμένη, για τις φορές που δεν μπορώ να διαχειριστώ την καθημερινότητα μου.
Για όλες εκείνες τις γκρίνιες, φωνές που δε καταφέρνω να βάλω σε τάξη.
Στιγμιαία μετανιώνω.
Παγώνω, βλέποντας τον θυμό του.
Βλέποντας το βλέμμα του.
Νιώθω αποτυχημένη.
Νιώθω λίγη.
Νιώθω τύψεις.
Μα δεν μπορώ να το πάρω πίσω.
Κρατάω το μικρό στην αγκαλιά μου και τρέχω πίσω από τον μεγάλο μου γιό για να του ζητήσω συγγνώμη.
Να του εξηγήσω πως ήταν μεγάλο λάθος αυτό που έκανα.
Τους κρατάω αγκαλιά.
Δεν ξέρω ποιος πόνεσε πιο πολύ.
Ξέρω πως ο μικρός θα το ξεχάσει γρήγορα.
Όμως ο μεγάλος;
Τον πόνεσα περισσότερο.
Πονάω. Νιώθω θυμό με εμένα.
Νιώθω πως έβγαλα όλη την πίεση και τα νεύρα μου πάνω στο παιδί.
Νιώθω τόσο λίγη.
Την επόμενη μέρα καθαρίζω την κουζίνα.
Ο μεγάλος στέκεται πίσω μου.
-Μαμά ξέρω πως νιώθεις.
Ξέρεις πόσες φορές είπα δεν θα χτυπάω τον μικρό μου αδερφό  και ύστερα το κάνω. Τότε νιώθω απογοητευμένος από τον εαυτό μου!

Γύρισα και τον κοίταξα.
Ήταν τα λόγια του σχεδόν εφτά χρονών γιου μου.

- Αγάπη μου δεν θα το ξανακάνω.
 Σου ζητάω συγγνώμη, του είπα.
Νόμιζα ότι εσύ έσπρωξες το μωρό.
Αν και πάλι δεν ήταν λόγος να σε χτυπήσω.
Συγγνώμη μωρό μου.

- Μαμά απλά την άλλη φορά που θα σηκωθεί το χέρι σου να χτυπήσει να  είσαι σίγουρη για τον λόγο, και το άλλο χέρι σου να αποκρούσει το χέρι που σηκώνεται! Και έτσι δεν θα το ξανακάνεις.

Όχι δεν του απάντησα.
Είχε δίκιο.
Τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα ξανά συγγνώμη.
Του ψιθυρίσα πως έχει δίκιο.
Χτες ο γιος μου μου έμαθε πολλά.
Μου έμαθε πως πίσω από τα παιδικά του καμώματα. Πίσω από τις παιδιάστικες συμπεριφορές κρύβεται ένα ευαίσθητο και σκεπτόμενο παιδί.
Κρύβεται ένας άνθρωπος που σκέφτεται όσα έχω σκεφτεί, μα δεν έχω τολμήσει να ξεστομίσω.
Με έκανε να καταλάβω πόσο άδικη ήμουν.
Με έκανε να αισθανθώ άσχημα για τον πόνο που του προκάλεσα.
Και όχι δεν ήταν σωματικός.
Χτες ο γιος μου έδωσε ένα μεγάλο μάθημα.
Ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω.
Έχω ένα σπουδαίο παιδί.
Και είναι πολλά εκείνα που έχει κάνει δείχνοντας μου ότι είναι σπουδαίος.
Συγγνώμη ξανά παιδί μου.
Και σε ευχαριστώ που μου δείχνεις τον τρόπο να γίνω καλύτερη.
Να γίνω αυτό που αξίζεις.
Να γίνω αυτό που επιθυμείς.
Χαίρομαι που μετά από κάθε μικρή μας δύσκολη μέρα βρίσκουμε λύσεις.
Χαίρομαι που ανοίγεις την καρδιά σου. Που μοιράζεσαι μαζί μου τα όνειρα σου.
Που έχεις έναν υπέροχο τρόπο να με κατευθύνεις.
Δεν πιστεύω στην συγγνώμη όμως είσαι η εξαίρεση.
Πιστεύω στην συγχώρεση, και εύχομαι να με συγχωρέσεις για τα λάθη μου. Συγγνώμη αληθινά.




Photo from pinterest

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Άσε με μαμά!



Έχω βιώσει πολλές όμορφες στιγμές με τα παιδιά μου.
Έχω περάσει και δύσκολες φάσεις. Έχω περάσει κατορθώματα, άλματα ανάπτυξης.
Έχω ακούσει λόγια που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα άκουγα.
Ήρθε και η στιγμή των αντιρρήσεων.
Η στιγμή που ο γιος μου ζήτησε να τον αφήσω ήσυχο!
Να μην ασχολούμαι άλλο μαζί του.
Να μην του λέω τι να κάνει.
Να του αυξήσω το χαρτζιλίκι απο 2€ σε 50€!
Και να τον αφήσω να κάνει ότι θέλει!
Μάλιστα μου τα λέει καθημερινά.
Με κοιτάει με νεύρα και συνεχώς μου θυμίζει να μην ασχολούμαι με εκείνον!
Δεν είμαι  πια κανένας μπέμπης μου είπε!
Μάλιστα είπε και στον μπαμπά του ότι μαζί σου δεν έχω προβλήμα, με την μάνα μου τα χω!!!
Από το μαμά σε μάνα και από το μάνα σε Ρεγγίνα σκέτο!
Που και που να ενώνει και με φωνάζει μαμά Ρεγγίνα!
Μέχρι να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Μέχρι να ρωτήσω να μάθω να ψάξω τι φταίει έγινα σχεδόν ενοχική!
Τι του έχω κάνει;
Μήπως τον πιέζω;
Μήπως τρελάθηκα και δεν ακούω καλά!
Μάλιστα μου άφησε και σημείωμα όπου ξεκινούσε ... αγαπημένη μου Ρεγγίνα! Αντί μαμά που έγραφε λίγο καιρό πριν!
Μα που πήγε το ότι πεις μανούλα;
Που πήγε το εγώ θα σε βοηθήσω μαμά;
Ίσως μπαίνει σε φάση προεφηβείας.
Ίσως να ωριμάζει.
Να θέλει να νιώσει ανεξάρτητος, δυναμικός.
Ίσως να θέλει να έρθει πιο κοντά  σε συμπεριφορά στον μπαμπά του. Ίσως να θέλει να τον μιμηθεί!
Ίσως να ήρθε η ώρα να ξεπεράσει το οιδιπόδειο.
Ίσως να μεγαλώνει και να θέλει χώρο να  δείξει την προσωπικότητα του.
Ίσως ήρθε η ώρα να αποδεχτώ ένα νέο του άλμα ανάπτυξης.
Μία νέα του αλλαγή.
Μεγαλώνει και αλλάζει όσο σοκαριστικό και αν μου είναι όλο αυτό. Πρέπει όμως να βρω τον τρόπο να γίνω διακριτική δίνοντας του αυτό που θέλει.
Πάντα σε φυσιολογικά όρια!
Μέσα σε ένα μόλις μήνα νιώθω ότι έχω άλλο παιδί.
Ταυτόχρονα έχω να αντιμετωπίσω τα ξεσπάσματα του δίχρονου μου,ο οποίος πετάει τα πάντα κάτω, ουρλιάζει διεκδικεί! Ψάχνει συνεχώς νέες περιπέτειες!
Έχω να απαντάω σε διακόσιες ερωτήσεις την ώρα.
Να του μάθω όλα τα χρώματα,  όλα τα ζωάκια, σχήματα και οτιδήποτε άλλο καινούργιο στον μικρό.
Έχω να φέρω βόλτα ένα σπίτι!
Και όλα εκείνα που του αρμόζουν!
Έχω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου (αυτό είναι αστείο τώρα)
Μόλις γύρισα από διακοπές, δεν θέλω να προσαρμοστώ στην Αθήνα.
Δυσκολεύομαι με τα αγόρια μου.
Είμαι η Ρεγγίνα και δεν είμαι καλά!
Δέκτες συμβουλές επιβίωσης!

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Μηδέν και σήμερα!



Μήνυμα χωρίς χρέωση!
Μόλις καταναλώθηκε ο χρόνος των διακοπών σας, παρακαλώ όπως επιστρέψετε στην βάση σας!

Πως πέρασαν οι μέρες δεν θυμάμαι.
Ξεκινάς διακοπές και λες εντάξει έχω μέρες.
Οι μέρες περνάνε και τσουπ φτάνεις στο τέλος!


Τότε είναι που ανάμικτα συναισθήματα έρχονται ένα ένα.
Χορτάσες;
Πέρασες καλά;
Γέμισες εικόνες και χρώματα;
Ετοιμάζεις ξανά βαλίτσες μόνο που τώρα θα βάλεις μέσα και αναμνήσεις!
Κοχύλια, δύο τρία κιλά από το φαι και τα γλυκά, ρούχα που τελικά πάλι δεν χρειάστηκες!
Φωτογραφίες με γελαστά προσωπάκια και λερωμένες πατούσες!
Πατούσες και φάτσες που χόρτασαν φιλιά αγκαλιές βουτιές, θάλασσα!
Οι οικογενειακές διακοπές σε ενώνουν.
Σου δημιουργούν αναμνήσεις.
Σε ξεκουράζουν ακόμα και αν τρέχεις όλη μέρα πίσω από τον δίχρονο γιό σου. Και ταυτόχρονα θές να συμμετέχεις σε κάθε επιθυμία του εφτάχρονου γιου σου.


Στις διακοπές βρίσκεις επιτέλους χρόνο να πιεις ένα δύο τρεις καφέδες με τον σύζυγό.
Μιλάτε γελάτε ονειρεύεστε για όλα εκείνα που επιθυμείτε.
Παίζεις στην θάλασσα.
Μαζεύεις κοχύλια.


Ακούς όλους τους ήχους του καλοκαιριού που η φύση απλόχερα σου δίνει.
Ζεσταίνεσαι όμως είναι καλοκαίρι και εσύ είσαι διακοπές.
Βουτάς στην θάλασσα και μια νότα δροσιάς σε επαναφέρει, αν όχι επαναλαμβάνεις!



Ένα δροσερό αεράκι φυσάει και κλείνεις τα μάτια να το νιώσεις!
Πίνεις εκείνο το κοκτέιλ που ήθελες κάτω από το φως του φεγγαριού.
Θεωρείται τους εαυτούς σας τυχερούς που η αγαπημένη μαμά ήρθε για λίγο και σου κρατάει τα παιδιά!


Το κοκτέιλ τελειώνει και εσύ γελάς γιατί δεν μπορείς να σηκωθείς! Και αναρωτιέσαι πόσο καιρό έχει να κυλήσει αλκοόλ στο αίμα σού;
Και οι μέρες τελείωσαν!
Όμως τελικά γέμισες μπαταρίες!


Γέλασες!
Κοιμήθηκες!
Απόλαυσες μικρές στιγμές!
Μαύρισες!
Ονειρεύτηκες!


Επιστροφή στην βάση.
Όχι δεν μου έλειψε καθόλου!
-Ούτε εμένα μαμά!
Μου έλειψε το ποδήλατο μου όχι η Αθήνα.
Αν είχα το ποδήλατο μου δεν θα μου έλειπε τίποτα!
-Εμένα πάλι δεν μου έλειψε τίποτα. Ότι χρειάζομαι είναι εδώ!
Μία βαθιά ανάσα και μια φωνή που μου λέει...
Έρχεται ο Σεπτέμβρης... ένας μήνας που αγαπάς!
Έρχεται ο χειμώνας που λατρεύεις!
Διώχνω τις σκέψεις!
Είναι ακόμα καλοκαίρι,και ας μην θέλω να γυρίσω!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού κόσμε!
Και όσο ο ήλιος καεί είναι ακόμα καλοκαίρι!



Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Οι τάσεις φυγής μου και εγώ!



Μετά από σχεδόν εφτά χρόνια που είμαι μαμά για πρώτη φορά νιώθω έντονα την ανάγκη να φύγω για λίγο.
Να ξεφύγω...
Να ηρεμήσω...
Νιώθω πώς έχω τάσεις φυγής...
Βαθιά μέσα μου ξέρω πως ίσως η ανάγκη μου αυτή  δεν θα ξεπεράσει το γεγονός ότι θα καταφέρω να το κάνω κιόλας.
Όσο και αν θέλω έστω για λίγο να νιώσω μόνη, όσο και αν θέλω να ηρεμήσω από πολλά.
Όσο και αν θέλω μια μικρή χαρούμενη αλλαγή...
Τόσο ξέρω πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Νιώθω πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα.
Ξέρω βέβαια πως είναι δύσκολο να το έχω.
Πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια θέλω να έρθει ο χειμώνας.
Λες και θέλω να τρέξει ο χρόνος.
Μα εγώ δεν είμαι αυτή που φοβάται τον χρόνο που τρέχει;
Τρέχουν και οι σκέψεις μου...
Αναζητούν και εκείνες μια γωνιά να χωρέσουν, να κατασταλάξουν.
Το καλοκαίρι στο μυαλό μου φαντάζει αλλιώς...
Κι ίσως επειδή φέτος δεν μπορώ να έχω εκείνα που θα ήθελα, νοσταλγώ τον χειμώνα!
Η μητρότητα δεν δίνει άδεια, ούτε ρεπό!
Και όσο και αν το έχω εγώ ανάγκη θα μείνει προς το παρόν και αυτή σε μια γωνιά να μου θυμίζει κάθε τόσο πως αντέχω και μπορώ να συνεχίσω και ας μην έχω πάρει ανάσα!
Νιώθω ήδη καλύτερα που τα έβγαλα από μέσα μου.
Νιώθω καλά όμως είναι φορές που νιώθω πως πνιγώ πολλές μου ανάγκες!
Το μυαλό μου βρίσκεται κάπου αλλού..
Ονειροπολεί..
Το σώμα μου όμως πρέπει να σηκωθεί..
Να μαζέψει τα γνωστά παιχνίδια, ψίχουλα, ρούχα πλυμένα και άπλυτα.
Να σκεφτεί το αυριανό φαγητό.
Να...να...να...
Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά σκαμπανεβάσματα.
Ελπίζω να σταθεροποιηθεί όλο αυτό.
Ίσως βοηθήσει αν συνεχίσω να ονειρεύομαι πως θα απολαύσω χαλαρή το Αυγουστιατικο φεγγάρι ακούγοντας τους ήχους της θάλασσας.
Πίνοντας ένα δροσερό γλυκόξινο κοκτέιλ.
Ίσως όμως και με βρει να κυνηγάω παιδιά, τραβώντας το φεγγάρι κουνημενες φωτογραφίες, κοιτάζοντας το ποτό μου να αραιώνει από τον πάγο καθώς δεν θα καταφέρω να το πω όπως θα ήθελα.
Και κάπου εδώ όσο τρελό και αν ακούγεται έχω ήδη τύψεις που σκέφτομαι πως θέλω να φύγω έστω δυο μέρες χωρίς τα λατρεμένα μου αγόρια!

Καληνύχτα κόσμε!

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Το ελεύθερο κάμπινγκ και εγώ!



Μετά από 14 χρόνια σχέσης με τον σύζυγό,  εκεί που δεν το περίμενα. Ήρθε μια πρόταση....
Στην οποία χρόνια τώρα έβρισκα πολλές δικαιολογίες να πω όχι.
Όχι γιατί πίστευα πως δεν μου ταιριάζει.
Όχι γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις γίνομαι γκρινιάρα και δεν μου αρέσει!
Γιατί το κάμπινγκ και εγώ δεν έχουμε καμία σχέση! Έτσι τουλάχιστον πίστευα!
Αυτήν την φορά είπα το  ναι χωρίς να το σκεφτώ.
Συμφώνησα και σε ελάχιστο χρόνο μόλις μία μέρα τα πάντα ήταν έτοιμα!
Σκηνή, τραπεζάκι,καρεκλίτσες, κουβερτούλες, ψυγείο, και όλα εκείνα τα απαραίτητα για κάμπινγκ!
Μια όμορφη διαδρομή προς την βόρεια Εύβοια που είχα πολλά χρόνια να κάνω!

Πλατάνια, χωριά έλατα βουνά όλα τα είχε η διαδρομή.
Μόλις φτάσαμε με έπιασε ο γνωστός σε μένα πανικός μαζί με  μια μικρή δυσαρέσκεια στο πρόσωπο μου.
Πρός έκπληξη μου πολύ γρήγορα το ξεπέρασα! Σε χρόνο ρεκόρ θα έλεγα!
Ένα Σαββατοκύριακο ήταν αρκετό για να καταλάβω τι έχανα τόσα χρόνια!
Η διαφορά ανάμεσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου είναι ότι δεν τακτοποίησα τους ψυχαναγκασμούς μου. Δεν χρειάστηκε να σκεφτώ απλά προσαρμόστηκα.
Ένιωσα  κάτι που ενώ αγαπώ πολύ έχω τελικά χρόνια να νιώσω!
Ένιωσα ελεύθερη!
Ελευθερία είναι να αλλάζεις για λίγο τις συνήθειες σου.
Ελευθερία να αποχωρίζεσαι χρήσιμα πράγματα τα οποία τελικά δεν σου λείπουν και πολύ!
Δύο μέρες χωρίς να σκεφτώ τίποτα απολύτως από όλα εκείνα που η καθημερινότητα μου προσφέρει μα μου αφαιρεί κιόλας.
Δύο μέρες χωρίς ιντερνέτ!
Το κινητό μου είχε μόνο ρόλο φωτογραφικής μηχανής!

Βγήκα πολύ έξω από τα νερά μου.
Όμως το απόλαυσα.
Ένιωσα χαρά βλέποντας τα παιδιά μου να αισθάνονται τόσο  χαρούμενα!
Απόλαυσα μια όμορφη δύση καθώς ετοιμάζαμε να ανάψουμε φωτιά.
Είδα τον ήλιο να ανατέλλει πλάι στο κύμα.

Έπαιξα με τα πελώρια κύματα καθώς σχημάτιζαν λευκούς αφρούς παρασέρνοντας μας σε ενα παιχνίδι μαζί τους.


Ένιωσα την δροσιά που κανένα κλιματιστικό δεν προσφέρει.
Ανταλλάξαμε κουβέντες με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε.
Κοιμήθηκα ακούγοντας την θάλασσα να αφριζει ανήσυχη όλη νύχτα.
Αφέθηκα στην άγρια ομορφιά της φύσης σε ένα μαγικό τοπίο!
Ύστερα από αυτή την εμπειρία που ως τώρα είχα ζήσει μόνο σαν παιδί, νιώθω έτοιμη να χαρίσω πολλές τέτοιες εμπειρίες στα δικά μου παιδιά!
Και όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν πόσο μακριά από μένα είναι το κάμπινγκ πόσο μάλλον το ελεύθερο!

Μάλιστα γέλασα πολύ διαβάζοντας μηνύματα από ανθρώπους που με ξέρουν καθώς απορούσαν τι κάνω εγώ εκεί!
Νιώθω περήφανη σχεδόν που το έκανα, νιώθω ελεύθερη πίνοντας μόνη μου καφέ μου καθώς ξημερώνει.
Νιώθω γεμάτη σαν την μέρα που ξεκινάει.
Νιώθω πως θα επιστρέψω σύντομα ξανά εδώ η οπουδήποτε αλλού μας οδηγήσει η επιθυμία μας.
Μαμά είναι οι καλύτερες διακοπές που έχουμε κάνει! Θέλω να μείνω εδώ!
Τα σπίτια δεν έχουν αυτόν τον αέρα που έχει η σκηνή μου είπε και νομίζω θα συμφωνήσω αρκετά!



Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Μπόρα είναι θα περάσει!



Είναι αυτές οι μέρες που νιώθω πως θα μου χτυπήσουν την πόρτα οι τύποι με την λευκή στολή και θα μου φορέσουν το λευκό πουκάμισο που κουμπώνει πίσω!!
Νιώθω ότι μου στρίβει!!
Όση κατανόηση και να έχω στον δίχρονο γιό μου κάπου νιώθω ότι δεν μπορώ να διαχειριστώ άλλο την γκρίνια του.
Το κλάμα του.
Το γεγονός ότι είναι σε μια ηλικία που το μη και δεν είναι λέξεις που δεν μπορεί να κατανοήσει.
Η υπομονή μου νιώθω πως τελειώνει.
Τα νεύρα μου βαράνε κόκκινο!
Ο καιρός δεν βοηθάει σε μια βόλτα.
Βάζω την κατσαρόλα στο μάτι!
Κλαίει που το φαι δεν είναι έτοιμο.
Βγάζω την κατσαρόλα από το μάτι κλαίει που το φαι καίει!
Παίρνει ένα γιαούρτι από το ψυγείο λερώνει τοίχους καρέκλα τραπέζι.
Ούτε λόγος να τον τάισω εγώ.
Γιατί απλά μπορεί μόνος του.
Ύστερα πάλι κλαίει γιατί τελείωσε το γιαούρτι.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο να πάμε για ψώνια. Παρκάρω... Κλαίει!
Μπαίνουμε στο σούπερ μάρκετ τρώει μια μπανάνα, λίγο τυρί, δείχνει τα κρουασάν, τα προσπερνάω κλαίει!
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο πάλι. Τον παίρνει ο ύπνος σε απόσταση πέντε λεπτών!
Παρκάρω, κατεβάζω ψώνια.
Ανοίγω την πόρτα να τον βγάλω, κλαίει!
Ανεβαίνουμε στο σπίτι κλαίει για κάνα πεντάλεπτο ακόμα!
Ύστερα ξεχνιέται!! Επιτέλους παίζουν!
Πέντε λεπτά αργότερα θα θελήσουν ανάμεσα σε δεκάδες παιχνίδια το ίδιο!
Κλαίει!!
Ο μεγάλος με κοιτάει στα μάτια νιώθει άραγε όπως νιώθω και εγώ;
Μαμά δεν μπορώ άλλο να τον ακούω μου λέει...
Στο λεπτό το ξεχνάει και παίζουν πάλι!!
Ακούω ησυχία....
Τους βρίσκω για λίγο να παίζουν μαζί αλλά χώρια...
Ήρεμα έστω και για λίγο..
Ύστερα θα ακουστούν τα γέλια τους και βήματα από το τρέξιμο τους.
Μετά θα κάτσουν μαζί στον καναπέ μέχρι ο μικρός να βρει καμία ακόμα αφορμή να κλάψει η να τσιριξει!
Ακόμα μια μέρα με πολλές διακυμάνσεις θα περάσει.
Τα παιδιά κοιμήθηκαν!
Στην προσπάθεια μου να μαζέψω το σαλόνι βρίσκω αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο τζάκι.
Δύο μπισκότα στο ριχταρι του καναπέ.


Μισή μπανάνα κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ.
Πορτοκαλί στάμπες από τον χυμό πορτοκαλιού που ήπιαν νωρίτερα!
Μέσα σε όλο το χάος βρίσκω πολλούς λόγους να πάω πάνω από τα κορμάκια που κοιμούνται ανενόχλητα!
Τους φιλάω τρυφερά, χαμογελώ, για όλες τις αγκαλιές που με πήραν κάπου ανάμεσα στα κλάματα. Για τις χαριτωμένες πατούσες, για τα φωναχτά τους γέλια.
Για κάθε μικρή ναζιαρικη κίνηση του μικρού.
Για κάθε συζήτηση με τον μεγάλο.
Για ολα εκείνα που κάθε βράδυ με γεμίζουν και πάλι ενέργεια για να αντέξω σε όλες τις νέες προκλήσεις της επόμενης μέρας!
Σαν τον ουρανό που βλέπω τώρα γεμάτος από χρώματα μετά από μία καλοκαιρινή μπόρα!
Και αναρωτιέμαι πώς μετά από όλη αυτήν την ένταση εξάντληση, κούραση και όλα εκείνα που με κάνουν να μοιάζω με τρελή, αρκεί μόνο να τους  κοιτάξω καθώς κοιμούνται αντλώντας τόση δύναμη για την επόμενη μέρα.
Ακόμα μια απαιτητική μέρα έφτασε στο τέλος τής.
Και ναι όσο τρελό και αν ακούγεται δεν θα άλλαζα τίποτα.
 Παρά μόνο τις φορές που χάνω την ψυχραιμία μου.
Τις φορές που δεν ξέρω πως να πάρω μια μικρή ανάσα για να συνεχίσω χαμογελώντας σε όλες τους τις απαιτήσεις.
Για όλες τις τύψεις που θα νιώσω αργότερα.
Για όλα εκείνα που μπορεί να μην χειρίστηκα σωστά.
Το βράδυ θα με βρει να σκέφτομαι με ποιόν τρόπο θα κάνω την επόμενη μέρα να περιέχει λιγότερο κλάμα και περισσότερο γέλιο!
Και ύστερα δίπλα στην μυρωδιά αυτή που με τα χρόνια αλλάζει....στην μυρωδιά του μικρού, θα κοιμηθώ ευτυχισμένη και πλήρης....
Ακόμα και αν δεν ήταν η πιο εύκολη μέρα!

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Έμπνευση...




Έμπνευση μια σπουδαία λέξη για μένα.
Η έμπνευση δεν χρειάζεται μονάχα για να γράψεις.
Η έμπνευση είναι κάτι σαν πηγή από όπου αντλώ δύναμη ελπίδα, ενέργεια.
Πίσω από την λέξη κρύβονται ακόμα περισσότερα πράγματα.
Για να έχεις έμπνευση  χρειάζεται να ταξιδεύεις, να επικοινωνείς, να δέχεσαι τα ερεθίσματα γύρω σου, να βλέπεις τα ερεθίσματα δίπλα σου.
Την έμπνευση μπορεί να την φέρει ένα ηλιοβασίλεμα, μία σταγόνα βροχής, μία λέξη μια κίνηση.
Κάθε φορά που κάτι μικρό ή μεγάλο με εμπνέει βγαίνουν από μέσα μου επιθυμίες.
Βγαίνουν λέξεις  κουβάρια που ξετυλίγονται και γεμίζουν ένα λευκό χαρτί.
Βγαίνει η ελπίδα που μοιάζει με ήλιο φωτεινό για να συνεχίσω εκείνα που θέλω.
Όταν έχω έμπνευση νιώθω πλήρης!
Μία λέξη που χτες  χάραξα πάνω μου με εκείνο το ωραίο μελάνι!
Τον τελευταίο καιρό νιώθω να  μου λείπει όμως.
Και όσο και αν την αναζητώ έχω καιρό να νιώσω την αίσθηση που μου προκαλεί!
Αυτό το φούντωμα που νιώθω μέχρι να το βγάλω από  μέσα  μου μέσα από την δημιουργία.
Έρχεται και φεύγει...
Η έχω κλείσει τα μάτια μου και δεν την βλέπω;
Όπως και να έχει ξέρω πιά πως όσες παύσεις και να κάνω, θα επιστρέφω εδώ στο αγαπημένο μου μπλογκ...
Στις λευκές σελίδες που γεμίζουν ..
Είναι φορές που νιώθω πως κάθε έμπνευση με εγκατέλειψε!
Ίσως αφήνω σημάδια να χαθούν ίσως δεν αξιοποιώ την ευκαιρία όταν έρχεται.
Ίσως είναι που φοβάται να ξετυλίξω τα κουβάρια του μυαλού μου.
Ίσως η έμπνευση έρχεται όταν δουλεύεις και εγώ έχω καιρό να πιάσω χαρτί και στυλό.
Ίσως ήρθε η ώρα να βάλω λίγη​ μουσική μόνο για μένα.
Να διαβάσω ένα ίσως και δύο από τα αγαπημένα μου βιβλία!
Να αφεθω και να δω πιο καθαρά κάθε τι που θα φυσήξει μέσα μου εμπνέοντας με!


Photo from google

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Δύο χρόνια μαζί!



Μέσα σε λίγες γραμμές που να χωρέσουν όλα όσα νιώθω για σένα μικρό μου ανθρωπάκι!
Είσαι τόσο μικρός και αυτά που ζούμε τόσο μεγάλα!
Συναισθήματα που ολοκληρώνουν όσα ποτέ δεν περίμενα ότι θα νιώσω!
Μεγαλώνεις γρήγορα και εγώ απλά γεύομαι κάθε σου στιγμή. Ρουφάω στιγμές , εικόνες, και ξέρω ότι καμία φωτογραφία δεν μπορεί να τα αποτυπώσει.
Όμως σε κοιτώ με την ελπίδα πως θα θυμάμαι κάθε τι που με προσοχή παρατηρώ πάνω σου!
Κάθε σου κλάμα και γέλιο.
Κάθε σου σκανδαλιά.
Κάθε τι που φέρνει χαμόγελο στα χείλη σου.
Κάθε φορά που τρομάζεις.
Κάθε φορά που λυπάσαι η χαίρεσαι.
Φιλάω  τα μικρά σου χεράκια, τα μικρά σου πατουσακια που τόσο αγαπώ.
Ακούω την ανάσα σου όταν κοιμάσαι.
Μεθώ απο την μυρωδιά αυτή την μοναδική που δεν χορταινω.
Λατρεύω τα  φουσκωμένα μάγουλα σου ειδικά όταν θυμώνεις.
Το μικρό σου χεράκι που με ακουμπάει κάθε φορά που σε παίρνει ο ύπνος. Χεράκια που κρατάνε μέσα τους τον κόσμο όλο!


Λατρεύω το βλέμμα σου με αυτά τα ματάκια που μοιάζουν λες και κάποιος τα ζωγράφισε έχοντας φοβερή έμπνευση.
Ματάκια που με κοιτούν αναζητώντας ένα μου χαμόγελο για να νιώσεις πως είσαι ασφαλής.
Ευχαριστώ τον Θεό για το ομορφότερο δώρο μου...
Το δεύτερο μα τόσο ξεχωριστό!
Ευγνωμονώ για κάθε τι που έχω περάσει και έχω νιώσει μαζί σου!
Τα κεράκια της τούρτας σου έγιναν δύο!
Και θα σου ευχηθώ ολόψυχα όσο γεμίζουν τα κεριά της τούρτας των γενεθλίων εσύ να γεμίζεις από όλα εκείνα που κάνουν το πρόσωπο σου να λάμπει.
Από εκείνα που κάνουν το γέλιο σου να ηχεί σαν μελωδίες στα αυτιά μου.
Σε αγαπώ μωρουδακι μου όμορφο!
Να είσαι γερός και τυχερός μέχρι να σβήσεις τουλάχιστον 99 ακόμα κεράκια!
Σε αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές μικρό μου!

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Κρυωμενος σύζυγος!



Το χειμώνα είχα γράψει την συγκεκριμένη ανάρτηση. Για κάποιον λόγο δεν την κοινοποίησα ποτέ.
Αυτές τις μέρες νιώθω λίγο καταβεβλημένη από διάφορα και θυμήθηκα τις κρύες μέρες του χειμώνα που ο αγαπημένος μου σύζυγος αρρώστησε!
Αγάπη δεν έχω κάτι μαζί σου να ξέρεις!!

Δεν έχω χειρότερο από το να αρπάξει κάποιο  κρυολόγημα ο αγαπημένος μου σύζυγος!
Οι λόγοι είναι πολλοί και μπορώ φυσικά να τους αναλύσω έναν ένα!!

1) Αν τις απλές μέρες μπορεί να γίνει ένα με τον καναπέ σκέψου να έχει συνάχι!!!
Καναπές και σύζυγος γίνονται ένα!

2) Θερμόμετρο.. Δείχνει 36,7 αμάν έχει πυρετό!
Όχι δεν κάνω πλάκα!!
Και όσο επιμένω πως αυτό δεν είναι πυρετός τόσο επιμένει ότι είναι χαλασμένο το θερμόμετρο.

3) Το θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα...37,1 στο σπίτι χτυπάει συναγερμός! Βογκητα, αναστεναγμοί!
Έχω ήδη ενημερώσει συμβολαιογράφους!!! Για τα περιουσιακά μας.
Νιώθει τόσο χάλια που μία πρόχειρη διαθήκη δεν αρκεί!!
Επίσης στο 37,2 αυτόματα καλεί το ίδιο το θερμόμετρο ασθενοφόρο!

4) Το φαρμακείο του σπιτιού δεν περιέχει την κατάλληλη αγωγή.....
Δηλαδή χειρουργείο, και άλλα νοσοκομειακά ήδη!

5) Του λέω ότι πρέπει να πάει στον γιατρό!
Τι να του πει ο γιατρός, δεν πάει σε γιατρούς και τέτοια γνωστά!

6) Έχει επιπλοκές!! Τις νιώθει συνεχώς...

7) Υποφέρει.... Υποφέρει πολύ...

8) Με δυσκολία θα σηκωθεί από τον καναπέ...

9) Με ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία θα συζητήσει μαζί μου!
Άλλωστε εγώ δεν μπορώ να τον καταλάβω. Τι ξέρω εγώ από κρύωμα!

10) Κρατάει το θερμόμετρο πάνω από δέκα λεπτά... Μήπως και αλλάξει γνώμη το θερμόμετρο!
Το οποίο όμως δεν αλλάζει γνώμη παρά μόνο όταν λείπω όπου δείχνει 39 πυρετό κατά έναν περίεργο τρόπο!

11) Μετριέται κάθε μισή ώρα!

12) Δεν έχει όσφηση, δεν θέλει τσάι, τελικά θέλει τσάι!

13) με αγαπάει πολύ... Για να με καλοπιάσει και να μην γκρινιάζω που γκρινιάζει!

14) Υποστηρίζει ότι δεν έχει ίωση αλλά κρύωσε
Του λέω πως δεν μπορεί να κρυώσε αλλά έχει ίωση.
Τσακωνόμαστε γιατί έχω δίκιο!

 Ευτυχώς καλοκαιριαζει!
Τα θυμάμαι και γελάω μόνη μου!
Εσείς εκεί έξω τα έχετε αυτά;; Η μόνο εγώ τα περνάω κάτι τέτοια;


Photo from google

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Θα με ξυπνήσεις;



Εδώ και κάνα μήνα κάθε Παρασκευή την ώρα που τον βάζω για ύπνο μου ζητάει να τον ξυπνήσει νωρίς ο μπαμπάς του.
Θέλει λέει να έχουν τις δικές τους στιγμές. Να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί.
Το προηγούμενο Σάββατο είπε στον μπαμπά του ότι θα τον ξυπνήσει ο ίδιος​.
Σηκώθηκε στις 7:30 και περίμενε υπομονετικά στην κουζίνα να πάει η ώρα 8:00 όπως ακριβώς συμφώνησαν κ τότε τον ξύπνησε! 
Δεν άνοιξε την τηλεόραση να δει παιδικά, απλά περίμενε να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στον μπαμπά του!
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη.
Έχουν ανάγκη από στιγμές.
Ανάγκη από προσοχή.
Ανάγκη από χάδια, λέξεις αγκαλιές βόλτες.
Έχουν ανάγκη από τους γονείς τους.
Όση κούραση και αν μας προκαλούν.
Όσες απαιτήσεις και αν έχουν.
Τα παιδιά είναι ο κόσμος όλος.
Είναι η μόνη ίσως ελπίδα για κάτι καλύτερο!
Και όσο είναι ακόμα παιδιά οφείλουμε λοιπόν να τους καλύπτουμε αυτές τις ανάγκες.
Ακόμα και αν στερηθούμε λίγο ύπνο από το πρωινό του Σαββάτου.
Ακόμα και αν χάσουμε έναν καφέ με μια φίλη.
Ακόμα και αν έχουμε πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν.
Όση κούραση και αν έχουμε!
Τα παιδιά δεν πρέπει να περιμένουν σε αυτή την περίπτωση.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα σε περιμένει να πιείτε μαζί έναν χυμό.
Θα προτιμήσουν έναν καφέ με έναν φίλο.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα είναι πια στο κρεβάτι τους για να τα φιλήσεις για καληνύχτα!
Γιατί θα είναι έξω και θα διασκεδάζουν.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα μετρήσουν στιγμές και δεν θέλω να λείπω...
Δεν θέλω να λείπω από τις αναμνήσεις τους.
Από τις ανάγκες τους όχι σε ότι αφορά το μεγάλωμα τους. Αλλά τις εσωτερικές τους ανάγκες!
Δεν θέλω να είμαι απών όταν έχει ανάγκη από την ουσιαστική μου παρουσία!
Δεν θέλω να λείπω απο τα χρώματα και αρώματα που θα ολοκληρώσουν την παιδική τους ηλικία..
Τα παιδιά μου, τα παιδιά μας είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε.
Έχουν ανάγκη από αγάπη άνευ όρων.
Από αξίες που θα τα κάνουν καλούς ανθρώπους.
Αξίες που θα τα κάνουν να έχουν αξίες, ήθος και αγάπη προς τους άλλους.


-Μαμά μην ξεχάσεις να πεις στον μπαμπά να με ξυπνήσει νωρίς αύριο 
-Τι ώρα τον ρώτησα
8:50 ξέρεις γιατί; Για να περασουμε λίγη ώρα παραπάνω μαζί!
Εντάξει;
-Εντάξει μωρό μου!!

Κοιμήθηκε ήρεμος γιατί ξέρει πως το πρωί θα έχουν για λίγο τις δικές τους στιγμές. Λίγο περισσότερο χρόνο να είναι μαζί!




Και αν το σημερινό κείμενο έχει κάτι έχει μια θλίψη...
Για έναν ακόμη άγγελο που έφυγε από τα τα χέρια του ίδιου του γονιού του.


(Photo from pinterest)



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Κάτι τέτοιες μέρες...


Είναι κάτι μέρες που με πιάνουν όλα μαζί.
Υπαρξιακά, πιασίματα σε μέση ή αυχένα, νεύρα όλα!
Έτσι λοιπόν ενώ η μέρα ξεκινάει στην αναζήτηση του εαυτού μου συνεχίζει με νεύρα και κούραση και τελειώνει με τύψεις και την υπόσχεση πως αύριο όλα θα αλλάξουν.
Παλεύοντας λοιπόν με όλα αυτά πολλές φορές παραβλέπω πράγματα, χάνω στιγμές. Θυμώνω ανούσια!

Το πρωί ξυπνάς φτιάχνεις έναν καφέ, η πρωινή ανοιξιάτικη δροσιά σου υπενθυμίζει πως έχεις δώσει μία υπόσχεση στον εαυτό σου!
Ύστερα θυμάσαι πως πρέπει κάποια στιγμή να ξεστρωσεις χάλια ,να φτιάξεις καλοκαιρινά χειμωνιάτικα.
Να...Να....Να.....
Θυμάσαι δύο τρεις απλήρωτους λογαριασμούς.
Θυμάσαι ότι ο καφές που ήθελες να πιεις με την φίλη σου πρέπει να ακυρωθεί γιατί κανείς δεν μπορεί να κρατήσει τα παιδιά σου.
Θυμάσαι πως έχεις όνειρα τα οποία άφησες σε εκείνο το μικρό συρτάρι.
Θυμάσαι ότι όλα αυτά που χθες το βράδυ έμοιαζαν να μπήκαν σε τάξη γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος!
Τις σκέψεις σου διακόπτουν βήματα.
Μικρά γρήγορα βήματα.
Ένα μικρό κοντό ανθρωπάκι στέκεται και σε κοιτάει χαρίζοντας σου το πιο όμορφο χαμόγελο!
Μόλις έχει ξυπνήσει και είναι ακόμα ζεστό και αφράτο! Σε κοιτάζει και θέλει μόνο να τον πάρεις αγκαλιά ..
Μία αγκαλιά τόσο δυνατή που σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τους πρώιμους σου προβληματισμούς.
Μία αγκαλιά ζεστή δύο μικρά χεράκια που μέσα τους κρύβεται όλος ο κόσμος.
Ο δικός σου κόσμος αγγελικά πλασμένος ιδανικός, ένας κόσμος που ξεπερνά κάθε σου προσδοκία.
Ύστερα ακούς πάλι βήματα, καλημέρα μαμά σου λέει!
Και κάπως έτσι ξεκινάει η μέρα.
Τους κοιτάζω και ξέρω πως από εκείνους θα μάθω να αντλώ δυνάμεις.
Γιατί δεν τους τρομάζει η βροχή.
Απλώνουν τα μικρά τους χεράκια και ας βραχούν.
Γιατί παίζουν με τα σύννεφα. Και ας αλλάζουν συνεχώς σχήματα!
Γιατί Χαμογελάνε κυνηγώντας τον ήλιο.
Και ας τους τυφλώνει το φώς του.
Γιατί βλέπουν παντού χρώματα.
Και αν δεν βλέπουν δημιουργούν δικα τους!
Γιατί τα παιδιά ξέρουν να αντιμετωπίσουν τα πράγματα αλλιώς!
Ξέρω πώς από τα παιδιά θα αντλήσω δυνάμεις .
Απορροφώντας λίγη από την ενέργεια τους .
Σε μια αγκαλιά δυνατή, αληθινή .
Σε ένα σ'αγαπώ  από το στόμα του γιού μου.
Σε μικρές στιγμές , τόσο μικρές όσο και τα χεράκια του μικρού μου.
Δύναμη για όλα, για όσα έχω για όσα κυνηγάω να ρθουν , για όσα ζω  μαζί τούς.
Ακόμα και για όσα δεν αντέχω ξέρω πια θα βρώ την δύναμη!

Είναι κάτι τέτοιες μέρες, που και ο καιρός μου μοιάζει! Μία βγαίνει ήλιος μία  τον κρύβουν τα τα σύννεφα, μία φυσάει
Και αυτές οι μέρες θα περάσουν θα έρθουν και άλλες ξανά και ξανά..
Τι και αν χάνω το νόημα  κάποιες φορές, εκείνοι με το έντονο γέλιο τους με επαναφέρουν πίσω!
Και γελάω και γω δυνατά!


Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το σοφό μου παιδί!



Τα παιδιά είναι σοφά!
Τα παιδιά ξέρουν και κρίνουν με έναν δικό τους μοναδικό τρόπο πολλά πράγματα.
Τον τελευταίο καιρό ο γιός μου με βάζει συχνά σε σκέψεις για τον τρόπο που κρίνει και αντιμετωπίζει τα πράγματα.
Και όπως έχω ξαναπεί έχει δίκιο!
Μου αρέσει να τον ακούω,να μου κάνει ερωτήσεις και μετά να απαντάει και εκείνους σε ερωτήσεις τύπου τι θα έκανες αν....
Μου αρέσει όταν μου "αντιμιλαει" με σωστά και εύστοχα επιχειρήματα.
Τρελαίνομαι όταν με "μαλώνει".

Και είναι μέρες σαν την σημερινή που δεν ξέρω από που μου έρχονται όλο νόημα οι απαντήσεις του!

Το πρωί λοιπόν μετά από έναν μικρό καθημερινό μας καυγά, μόνη βασικά μουρμούραγα με ρωτάει κάτι το οποίο δεν θυμάμαι ακριβώς.
Εκείνη την στιγμή είχα τα νεύρα μου διότι ο μικρός για πολλοστή φορά άδειασε τα μπισκότα στο πάτωμα.
Εγώ λοιπόν έβαζα σκούπα για τρίτη φορά στις δέκα το πρωί και ο μεγάλος μου έκανε συνεχώς ερωτήσεις!
Έτσι σε μία από τις ερωτήσεις του απάντησα με ένα ξερό "γιατί έτσι"
Γιατί δεν συγκράτησα τα νεύρα μου, γιατί ένιωθα κουρασμένη, γιατί βαριόμουν να εξηγώ!

- αυτό δεν είναι απάντηση μαμά, μου είπε θυμωμένος και με το δίκιο του!
Εγώ θές να στο λέω αυτό;; Αυτή η απάντηση δεν υπάρχει μαμά!
Και η αλήθεια είναι ότι είχε δίκιο!
Εκείνος περιμένει μία απάντηση...
Σαν εκείνες που μου δίνει ο ίδιος.


Ύστερα το απόγευμα πιά και ενώ σέρνομαι διότι υποφέρω από πιάσιμο στον αυχένα τον φωνάζω να μου βρεί το νεσεσερ από το ντουλάπι του μπάνιου διότι δεν μπορώ.
Έτσι λοιπόν μου θύμισε ακόμη μία φορά ότι αν και είναι έξι χρόνων τα βλέπει όλα, τα επεξεργάζεται όλα και έχει άποψη για όλα.

-Αγάπη μου δώσε μου το νεσεσερ μου δεν μπορώ του λέω.
Σκύβει λοιπόν μου το δίνει και ξεκινάει...
-Μαμά να σου πω κάτι  πολύ φοβάμαι ότι έτσι θα είσαι από δω και πέρα, πρέπει να προσέχεις αλλιώς όλο θα πονάς!
Αν θες άκου την συμβουλή μου και ίσως το πετύχεις  και γίνεις καλά.
Δεν πρέπει να αλλάζεις θέσεις στα έπιπλα όταν καθαρίζεις, σε είδα σήμερα τι έκανες!
Αν με ακούσεις ίσως να γίνεις καλά, αλλιώς δεν το βλέπω!

Αποχώρησε από το μπάνιο θυμίζοντας μου ότι τα παιδιά είναι σοφά!
Τα παιδιά πρέπει να τα ακούς.
Μου θύμισε πως είναι η έμπνευση μου σε όλα.
Πως όσα μου λέει καθημερινά είναι πολύτιμα, πως πρέπει να τον ακούω πιο προσεκτικά!
Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που μου δίνει λύση στα μικρά μου προβλήματα, και με συμβουλεύει λέγοντας πράγματα που δεν είχα σκεφτεί!
Πράγματα που δεν περίμενα πως μπορεί ένα μικρό παιδί να σκεφτεί να αναλύσει και τελικά να θέλω να ρωτάω για την δική του άποψη γιατί πάντα είναι πολύ ενδιαφέρουσα!
Αυτά έγιναν Χτες
Σήμερα μου είπε πως το σκέφτηκε καλύτερα και μου πρότεινε να μοιραστούμε τις δουλειές του σπιτιού για να κουράζομαι λιγότερο!

Το ξέρεις πιά ότι σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές!

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Μία ευκαιρία,μία ζωή...



Όσο μεγαλώνεις οι ερωτήσεις σου αλλάζουν.
Γίνονται πιο δύσκολες , ερωτήσεις στις οποίες δεν έχω πάντα την απάντηση που ψάχνεις.
Το μυαλό ενός παιδιού σκέφτεται τελείως διαφορετικά από ενός ενήλικα.
Και εκεί είναι η ομορφιά..!
Διότι μέσα από το σκεπτικό σού έχω δει πολλές φορές τα πράγματα πολύ διαφορετικά.
Έχω προβληματιστεί, έχω γελάσει, έχω νιώσει λίγη μπροστά στον δικό σου μοναδικό τρόπο σκέψης.
Χτες το βράδυ, όπως πάντα βράδυ σε πιάνει , και ρωτάς, ρωτάς απορείς...
Ρώτησες τον μπαμπά σου γιατί οι άνθρωποι να πεθαίνουν.
Είπες πως θα ήταν σωστό να φτάνουμε  100 χρόνων και μετά να γινόμαστε πάλι μωρά.
Όμως χωρίς να χρειαστεί να τα κάνουμε όλα από την αρχή....
Χωρίς να χρειαστεί να μάθουμε να μιλάμε, να περπατάμε χωρίς να πάμε σχολείο μιας και τα έχουμε μάθει ήδη όλα!
Ξεκινώντας από την αρχή έχοντας εμπειρία και γνώση!

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, θα ήταν σαν να μας δίνει η ζωή μία δεύτερη ευκαιρία!
Όμως η ευκαιρίες να της ζωής δεν μοιάζουν ακριβώς έτσι.
Υπάρχουν και είναι στην κρίση σου αν θα τις αρπάξεις.
Αν θα καταλάβεις το λάθος σου χωρίς να χρειαστεί να το ξανακάνεις.
Αν θα καταλάβεις πως αυτή είναι για σένα η κατάλληλη στιγμή για να πετύχεις.
Αν ήρθε η ώρα να επιλέξεις, να αλλάξεις και να σκεφτείς

Πολλές φορές όμως η ζωή δεν χαρίζει.
Για αυτό πρέπει να την ζεις με προσοχή, χρησιμοποιώντας όλες σου τις αισθήσεις.
Να ακούς, προσεχτικά.
Να ακούς πριν μιλήσεις , να ακούς πριν κρίνεις.
Να ακούς όμως και  μελωδίες που μιλούν στην καρδιά σου .
Τραγούδια που σε κάνουν να θες να χορέψεις, να τραγουδήσεις, να ονειρευτείς.
Να βλέπεις την ομορφιά γύρω σου.
Να απολαμβάνεις ένα ηλιοβασίλεμα.
Να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια!
Να βλέπεις τον κίνδυνο και να τον αποφεύγεις.
Να απολαμβάνεις τις μυρωδιές, φτιάχνοντας όμορφες αναμνήσεις..
Να μυρίζεσαι μπελάδες και να μένεις μακριά τούς.
Να ακουμπάς , να δίνεις χάδι και να παίρνεις.
Να απολαμβάνεις ένα γεύμα, ένα φιλί ένα παγωτό!
Να ζεις χωρίς να ξεχνάς την αθωότητα της νιότης σου.
Να αποκτάς γνώσεις και να θυμάσαι πως η γνώση είναι δύναμη.
Να γελάς σαν παιδί σε όλες σου τις ηλικίες.
Να απολαμβάνεις όλα εκείνα τα απλά πράγματα που μόνο ένα παιδί μπορεί να εκτιμήσει.
Και να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά έτσι είμαι σίγουρη πως θα αρπάξεις την οποία ευκαιρία βρεθεί στο διάβα σου.
Μακάρι μωρό μου η ζωή να μας έδινε ένα τέτοιο δώρο!
Όμως η ζωή είναι δώρο ή ίδια και η διαδρομή της είναι αυτή που έχει αξία.




Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Happy birthday to me.


Να γιατί αγαπώ τον χειμώνα.
Γιατί χειμώνα γεννήθηκα!!
Ένα κρύο ξημέρωμα του Φλεβάρη.
Υδροχόος στο ζώδιο και ναι πιστεύω στα ζώδια μιας και το αντιπροσώπευω 100% !

Κάποτε τα τριάντα κάτι μου φαινόταν τόσο μακρινά, τόσο κάπως πως να το πω... Πολύ κυρία...
Σήμερα λοιπόν φτάνοντας τα δεν νιώθω ακριβώς έτσι!
Κυρία μεν αλλά όχι αυτό που φανταζομουν κάποτε.
Αν και όταν ένα δεκαοχτάχρονο μου μιλάει στον πληθυντικό μου φαίνεται περίεργο!
Νιώθω ακόμα παιδί...
 Μεγάλο, όμως παιδι.

Τα τελευταία χρόνια έψαχνα συνεχώς να βρώ εμένα, τα θέλω μου.
Τελικά πρόσφατα συνειδητοποιήσα ότι αγαπώ αυτό που είμαι!
Ξέρω τι είμαι και το έχω αποδεχτεί έτσι με αγαπώ ακόμα πιο πολύ!
Εκτιμώντας ακόμα περισσότερο την ζωή.

Με την ελάχιστη τρέλα που μου έχει απομείνει πορευομαι.
Σε έναν κόσμο που δεν μου αρέσει, συνεχίζω να πιστεύω πως κάτι θα αλλάξει.

Αγαπώ την μοναξιά μου.
Λατρεύω να ακούω μουσική μόνη μου.
Απολαμβάνω στιγμές που με συντροφεύει μόνο η σκιά μου. Αν και πια είναι σπάνιο για μένα!
Αγαπώ όμως και την παρέα!! Αγαπώ τους φίλους μου!
Και χαίρομαι να βρίσκομαι με κόσμο.
Δεν με λες αντικοινωνική.

Θέλω να ασχολούμαι με κάτι συνεχώς να διοχετεύω κάπου την ενέργεια μου.
Και όταν δεν το κάνω με πιάνει θλίψη!
Αυτό περνάω αυτόν τον καιρό!

Μου αρέσει να τραβάω φωτογραφίες.
Στις περισσότερες λείπω μιας και κάνω τον φωτογράφο!! Οπότε τραβάω μόνη τον εαυτό μου. Αγαπώ selfie!

Αν είχα περισσότερο χρόνο και μία καλύτερη φωτογραφική , θα τράβαγα ακόμα περισσότερες φωτογραφίες! Το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου!

Αγαπάω δυνατά, πληγώνομαι εύκολα, συγχωρώ όμως, μα δεν ξεχνάω!

Νιώθω συχνά ότι δεν ανήκω σε κάποιο σύνολο, κατοικώ σε έναν δικό μου κόσμο! Και μου αρέσει πολύ!

Με τρομάζει ο χρόνος...
Όμως χαίρομαι που ειμαι ένα μέρος του...
Χαμογελώ σε κάθε νέο πρωινό!
Αγάπησα τα σημάδια του χρόνου, εκείνα που  αφήνει σιγά σιγά στο πρόσωπο μου.
Εκείνα που με άλλαξαν, εκείνα που άφησαν μέσα μου κάτι.. Όμορφο ή όχι.

Άνθρωπος των άκρων! Άσπρο εσύ μαύρο εγώ έτσι απλά για την αντίδραση.

Λατρεύω το βουνό και την θάλλασα!
Θα μπορούσα να ζήσω σε βουνό αρκεί να βλέπω και να ακούω τα κύματα!

Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ πως οι αξίες στην ζωή μου άλλαξαν.
Όλα όσα αξίζουν δεν αγοράζονται.
Και δεν πουλιούνται.
Νιώθω τυχερή για όσα έχω!

Τα κεριά στην τούρτα μου αυξάνονται, το ίδιο θέλω να γίνεται  και με τις  όμορφες στιγμές.
Αυξάνονται επίσης οι απαιτήσεις που έχω από τον εαυτό μου.

Αφήνοντας λοιπόν ένα κομμάτι από μένα και τις σκέψεις μου...

33 λοιπόν!!
Τελικά  νιώθω υπέροχα!
Και ας  έχω περισσότερες ρυτίδες από πέρυσι.
Μου αρκεί που χαμογελάω!
Μου αρκεί που έχω τρείς άνδρες να με αγαπούν!
Μου αρκεί να είμαι υγιής εγώ και η οικογένεια μου!
Τα ακριβότερα στολίδια στην αγκαλιά μου!

Χρόνια μου πολλά!!
Χρόνια με πολύ υγεία, αγάπη, δημιουργία και ας κάνω ρυτίδες!!






Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Βράδυ Σαββάτου



Είναι Σαββατόβραδο...
Στο κεφάλι μου κοσμεί ένας ωραιότατος κότσος αυτός της τρελής!
Η μπλούζα μου έχει λεκέδες από αλεύρι και λίγα ακόμα υλικά από το κέικ που φτιάξαμε!
Κάθομαι για λίγο στο τζάκι στην αγαπημένη μου γωνιά!
Το σαλόνι παρόλη την ησυχία του μιας και να μικρά κοιμούνται, μου υπενθυμίζει την γλυκιά τους ύπαρξη!
Υπάρχουν πολλά σκόρπια παιχνίδια... Που αρνούμαι να τα ξανά μαζέψω!
Το τζαμί που καθαρίσα το πρωί έχει αποτυπώματα από μικρά χεράκια...
Αχνό φαίνονται στον χαμηλό φωτισμό!
Μιλάω μόνη μου...Αυτό το σπίτι δεν θα μείνει ποτέ καθαρό πάνω από μέρα σκέφτομαι!
Χαζεύω στο facebook
Βλέπω διάφορα πόστ....
Με κρασιά...
Με βόλτες,  με πανσέληνο...
Σκέφτομαι πως έχω να βγω καιρό...
Τα κάποτε Σαββατόβραδα τελείωσαν χρόνια τώρα..
Σχεδόν δεν τα θυμάμαι!
Και οι φορες που θα βγούμε μετρημένες...
Και εκεί που προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από τα παλιά...
Οι σκέψεις μου πηδάνε και σκέφτομαι πως δεν έχει νόημα!
Γιατί αν ήθελα πραγματικά να το κάνω θα το έκανα!
Τις σκέψεις μου διακόπτουν γρήγορα βήματα και κλάμα.
Ο μικρός τρέχει στην αγκαλιά μου!
Άραγε είδε κάποιο όνειρο κακό;
Ή απλά ξύπνησε που δεν με βρήκε κοντά του...
Η αγκαλιά μου είναι αρκετή για να σταματήσουν τα δάκρυα του!
Ένα χάδι που ηρεμεί και πάλι την ανάσα του.
Μία αίσθηση του πόσο σημαντική είμαι για αυτά τα πλάσματα!
Αυτόματα καταλαβαίνω γιατί σήμερα δεν θα ανεβάσω και εγώ μία φωτογραφία με χτενισμένο μαλλί, αγαπημένο κόκκινο κραγιόν και ένα ποτήρι από το αγαπημένο μου κρασί σε ένα μαγαζί κάπου στο κέντρο....
Και η αλήθεια είναι σε αυτή την φάση είναι επιλογή μου τελικά να πίνω απλά ένα κρασί που βρήκα στο ψυγείο, χωρίς κραγιόν χωρίς παρέα.
Έχοντας κρυωμενο τον άντρα μου η βραδιά αποκτά άλλο νόημα!!
(Χρωστάω κείμενο για κρυωμενο σύζυγό)
Νιώθοντας όμως τόσο γεμάτη, και τόσο κουρασμένη ταυτόχρονα ένα ακόμα Σαββατόβραδο!

Καληνύχτα κόσμε!

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Είμαι χαρούμενος!



Η σημερινή μέρα ήταν ντυμένη με λευκές πινελιές!
Αφράτο λευκό το χιόνι άλλαξε τελείως την εικόνα που είχα συνηθίσει να βλέπω κάθε πρωί  από το παράθυρο μου!
Ένιωσα τυχερή που σήμερα δεν δούλευα και ύστερα από έναν μοναχικό ήσυχο πρωινό καφέ ξύπνησα τον γιό μου για να προλάβει να δεί και εκείνος εκείνες τις μικρές λευκές πινελιές που άφησε η χθεσινή βραδιά.
Ο γιος μου απο την ώρα που ξύπνησε ανυπομονούσε να παμε για λίγο κάτω να πιάσει έστω και λίγο χιόνι κάτω από το σπίτι του!
Αφού παίξαμε στην γειτονιά με μικρούς χαρούμενους φίλους μαζευτηκαμε σπίτι.

Ωστόσο από το πρωί τον είχε πιάσει η συνηθισμένη όμως λίγο πιο έντονη ακόμα λόγο- διάρροια!
Μιλούσε ασταμάτητα....
Είπε πολλά όμως αδύνατο να προλάβω να τα θυμηθώ όλα!
Πρός το απόγευμα συγκράτησα κάποιες  ατάκες!!

Λίγο πριν τους βάλω για ύπνο χτύπησε ο μικρός το μάτι του.
Ο μεγάλος αμέσως έτρεξε κοντά του λέγοντας...
-Αχ παιδί μου, να σε δώ, πιστεύω ότι όταν παντρεύεσαι θα έχει γιανει θα δείς!
Του είπε τρυφερά!

Ύστερα του ζήτησα να σταματήσει για λίγο να μιλάει για να κοιμηθεί το μωρό.
Τότε μου εκμυστηρεύτηκε που οφείλεται ο λόγος για τον οποίο μιλάει τόσο πολύ λέγοντας μου..

-Μαμά να σου πω κάτι μάλλον είναι ίωση αυτό που έπαθα!
Ποιό παιδί μου.. Ρώτησα
Αυτό που μιλάω πολύ , πιστεύω  είναι ίωση και ότι θα κρατήσει για χρόνια!!

Σήμερα επίσης έβγαλε επιτέλους το πρώτο του δόντι, για την ακρίβεια τον βοήθησε η γιαγιά!
Μαμά να σου πω κάτι η γιαγιά μου είναι οδοντίατρος χωρίς εργαλεία! Σε αυτήν θα πηγαίνω!

Την ώρα λοιπόν που τον έβγαλα στο κρεβάτι μου λέει

-Μαμά τραγουδά μου λίγο
-Δεν τραγουδάω, δεν έχω ωραία φωνή και ντρέπομαι ειδικά όταν μου το ζητάνε του είπα...
-Μαμά έχεις ωραία φωνή και δεν κάνει ντρέπεσαι το παιδί σου μου είπε!
Έτσι για πρώτη φορά τραγούδησα κατά παραγγελία!!!

Μαμά σήμερα είμαι χαρούμενος πολύ!
Αλήθεια μωρό μου γιατί;
Γιατί χιόνισε και έπαιξα!
Γιατί έχω γιαγιά οδοντίατρο και επιτέλους θα έρθει η νεράιδα να μου φέρει  τα λεφτά μου " εδώ δεν ξέρω τι ακριβώς έχει καταλάβει και αν του χρωστάει η νεράιδα!"
-Γιατί σήμερα καναμε πολλές αγκαλιές.
Γιατί είσαι η καλύτερη μαμά στο σύμπαν!
Και ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος στο σύμπαν!
Και ο αδερφός μου!
Γιατί απλά είμαι τυχερός!

Και έτσι χαρούμενα έκλεισε μία απλή ελαφρός χιονισμένη  χειμωνιάτικη μέρα!
Κάνοντας το μεγάλο μου αγόρι να αισθάνεται χαρούμενος!
Με μικρά απλά πράγματα!!

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Το ξυπνητήρι και τα παράπονα!






Μετα από δύο βδομάδες στο σπίτι με τα παιδιά σήμερα αγανακτισμένη για πρώτη φορά ψιθύρισα πως η Δευτέρα πλησιάζει...
Το μάτι μου γυαλιζε σίγουρα, και το μόνο που ήθελα ήταν να πιω δύο τζουρες καφέ χωρίς να μου μιλάει κανείς, χωρίς να πέφτουν τυχαία ταχα μου αυτοκινητάκια στο φλιτζάνι μου.
Χωρίς να χυθεί ο καφές μου.
Χωρίς να με τραβάνε , χωρίς να τσακώνονται μπροστά μου.
Μπορεί να με ενοχλεί λίγο που θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ξανά το ξυπνητήρι όμως οι δύο βδομάδες ήταν αρκετές για να ξεφύγουμε εντελώς!
Όλα ξεκίνησαν παραμονές των εορτών που το διπλό μας στρώμα στρώθηκε στο σαλόνι μία παράδοση που φέρνει ιδιαίτερη χαρά στα παιδιά!

Τα παιδιά όπως ήταν αναμενόμενο όλη μέρα κυριολεκτικά χοροπηδούσαν πάνω στο στρώμα, καναπέ, τραπεζάκι.
Χοροπηδούσαν τόσο πολύ που από την δεύτερη κιόλας μέρα έλεγα πως το στρώμα πολύ σύντομα θα πάει στην θέση του.
Ο μεγάλος αδιαφορώντας πλήρως καθώς χοροπηδαγε χαρούμενος έλεγε
- σιγά μέχρι το βράδυ θα το έχεις ξεχάσει!
Ο μικρός βλέποντας τον αδερφό του μιμούνταν άψογα κάθε του άλμα!
Εγώ έμενα σαν στήλη άλατος χωρίς άλλα επιχειρήματα η απειλές μιας και σίγουρα μέχρι το βράδυ θα το είχα ξεχάσει!
Μετά από μία βδομάδα το στρώμα επιτέλους έφυγε από το παιδότοπο σαλόνι μας!
Όμως η τρέλα παρέμεινε!
Τρέξιμο στο σπίτι, φωνές, υστερία αυτοκινητάκια, μουσική κλάματα και γέλια .
Ο νεότερος της οικογένειας μέσα σε δύο βδομάδες έδειξε ακόμα περισσότερο πόσο μεγάλος θεατρίνος είναι!
Καλύπτοντας και ξεπερνώντας κατά πολύ τον μεγάλο του αδερφό!
Υπήρχαν στιγμές που ο μεγάλος μου φώναζε παρακαλώντας....
-Μαμά κάνε κάτι με αυτόν να ηρεμισουμε λίγο!
Όλα αυτά από το πρωί μέχρι το βράδυ!
Μια τρελή τρελή οικογένεια σε χριστουγεννιάτικες διακοπές στο σπίτι!
Οι μέρες κύλησαν γρήγορα!
Όμως απολαυστικά!
Νιώθω πως μου αρέσει το χάος που επικρατεί εδώ μέσα!
Ίσως και να το συνήθισα!
Το ξυπνητήρι όμως νιώθω πως δεν θα το συνηθίσω ποτέ!
Και μόλις το ενεργοποίησα!
Όπως και τα παράπονα του γιου μου.
Ο οποίος κάθε δέκα λεπτά έχει και μία καινούργια ιδέα...
-Μαμά τι λες να φτιάξουμε κατασκευές;
-Μαμά τι λες να πάμε βόλτα;
-Μαμά τι λες να έρθει κανένας φίλος μου!
-Μαμά.. Έχω μία ιδέα!
-Σε λίγο μωρό μου...
-Όχι σήμερα...
-Θα δούμε..
-Ουφφφφ όλο όχι μου λες!
-Μα αφού κάθε λίγο μου προτείνεις και κάτι καινούργιο!
-Ε καλά όλο τα ίδια λες!!

Χτες αποφάσισα πως πρέπει να σιδερωσω.
Τους μάζεψα και τούς δύο στο δωμάτιο για να μπορώ να τους ελέγχω...
Στο δωμάτιο πέρα από το σημείο που ακουμπούσαν τα πόδια μου δεν υπήρχε άλλος χώρος!
Σκορπισμένα παντού όλα τους τα παιχνίδια....
-Σε παρακαλώ μαζέψτε το δωμάτιο επιτέλους!
 ζήτησα για πολλαπλή φορά!
-Θα πάω στον παππού, και θα του πω να μου φτιάξει έναν καθαριστή...
-Τι καθαριστή παιδί μου;
-Καθαριστή μαμά ρομπότ καθαριστή, να μαζεύει παιχνίδια, να μαζεύει τα ρούχα μου, να μαζεύει μαρκαδόρους!
Και εγώ απλά θα του λέω τι να κάνει!
Αυτή ήταν η απάντηση
-Καλά μέχρι τότε μάζεψε το δωμάτιο σου.
-Καλά δεν ακούς; Όλο τα ίδια λες!! Και να τα κάνω πάλι τα ίδια θα λες!
Όλα αυτά από το στόμα του εξάχρονου αγόριου μου!!!
Έτσι λοιπόν νιώθω πως οι δύο βδομάδες ήταν υπέρ αρκετές...
Μπορεί να με ζοριζει η ιδέα πως από αύριο το ξυπνητήρι θα χτυπάει τα χαράματα, όμως έχουν αρχίσει και με ζοριζουν και τα παράπονα!

Η ώρα περασμένη, νιώθω εξάντληση.
Μέσα στην ησυχία της νύχτας χαμογελάω μόνη μου.
Δεν περάσαμε και άσχημα τελικά.
Είδαμε ταινίες, αγκαλιαστηκαμε, παίξαμε, κάναμε σχέδια για την νέα χρονιά, κοιμήθηκαμε λιγάκι παραπάνω!
Πήγαμε βολτες, εκδρομές περιμέναμε το χιόνι που ποτέ δεν ήρθε!
Και τώρα που το σκέφτομαι θα μου λείψει όλο αυτό!
Εγώ να φωνάζω και εκείνοι χαρούμενοι και γελαστοί να τρέχουν αδιαφορώντας!
Να ρωτάω ποιος το έκανε αυτό και να δείχνουν ο ένας τον άλλον.
Θα συμβαίνουν και πάλι αλλά σε μικρότερη ένταση μίας και η καθημερινότητα, το σχολείο οι δραστηριότητες θα μειώσουν λίγο τις αταξίες!
Από αύριο λοιπόν το ξυπνητήρι θα βάλει μία τάξη!
Θα ξεκινήσει το καθημερινό τρέξιμο.
Σίγουρα δεν θα λείπουν οι ζαβολιες κι το γέλιο.
Όμως δεν θα ναι Χριστούγεννα!