Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Μετρώντας αντίστροφα!



Εβδομα χριστούγεννα φέτος...
Εβδομα μετρώντας από τότε που οι γιορτές απέκτησαν λίγη περισσότερη μαγεία.
Γιατί όταν έχεις παιδιά, μπαίνεις διαφορετικά στο πνεύμα των ημερών.
Και φυσικά πολύ νωρίτερα!!
Φέτος για πρώτη φορά δεν με ενόχλησε ο πανικός κατά το στόλισμα!


Κάθε άλλο, το απόλαυσα. Ο μεγάλος με βοήθησε να στολίσουμε, με φανερή την προσμονή του για τις γιορτές.
Ακόμα και το γράμμα του santa είναι ήδη γραμμένο!
Ο μικρός έπαιζε μπάλα με τα στολίδια.
Όσπου κάποια έσπασαν, έτσι μέσα στον χαμό προστέθηκε και μία ηλεκτρική σκούπα.
Μπισκότα σκόρπια στο πάτωμα.
Χαλασμένα λαμπάκια που δεν θα φωτίσουν άλλο το δέντρο μας.
Στολίδια που δεν βρήκαν χώρο.
Παλιές χριστουγεννιάτικες κάρτες.
Χρυσόσκονη παντού.
Ο μεγάλος θέλει να φτιάξουμε κουλουράκια, και να πάρουμε γάλα για το κέρασμα του αγίου βασιλη!
Εγώ του υπενθυμίζω ότι είναι ακόμα νωρίς!
Ο μικρός αδειάζει το κουτί με υπόλοιπα.
Το σπίτι μας δέχτηκε μία χριστουγεννιάτικη επίθεση από μικρά και μεγάλα στολίδια...
Ακόμα και στο μπάνιο λαμπυρίζουν τα χαλακια που μετέφεραν μικρά πατουσακια λίγη χρυσόσκονη.
Το σπίτι στολίστηκε, φόρεσε πάλι τα γιορτινά του.
Οι σκέψεις μου πάλι θα ταξιδέψουν πάνω σε ένα έλκηθρο, παρέα με τον santa.
Θα ταξιδέψουν εκεί που ή παιδική φαντασία μόνο μπορεί να φτάσει!
Κάθε χρόνο ή ίδια αίσθηση....
Κάθε χρόνο ή ίδια συγκίνηση.
Πέρυσι για πρώτη φορά κοιμήθηκαμε όλοι μαζί στο σαλόνι τα χριστούγεννα στήνοντας καρτέρι στον άγιο βασιλη....
Αλλά κανείς μας τελικά δεν τον είδε να κατεβαίνει από το τζάκι!
Βρήκαμε μόνο λίγα ψιχουλα στο πιάτο με τα κουλούρια και μία άδεια κούπα.
Και τα δώρα φυσικά!
-Φέτος μαμά θα κοιμηθούν πάλι δίπλα στο  τζάκι;;
- φυσικά μωρό μου.
- μαμά μην κοιμηθεις σε παρακαλώ, και μόλις έρθει ο άγιος βασιλης ξυπνά με εντάξει;
Μόνο για αυτόν τον λόγο αξίζουν οι γιορτές!
Μόνο για το φωτεινό σου βλέμμα!
Μόνο για μία φανταστική βόλτα με το έλκηθρο.
Μόνο για έναν περιπετειώδη ύπνο δίπλα στο τζάκι.
Μόνο για να σε ακούω να τραγουδάς χριστουγεννιάτικα τραγούδια καθώς στολίζεις το δέντρο.
Μόνο για να ζήσω ακόμα μία χρονιά την μαγεία των εορτών!
Και κάπου βαθιά μέσα μου να πιστέυω πως ο άγιος βασιλης υπάρχει κάπου σε ένα χιονισμένο δάσος και τα ξωτικά του δουλεύουν μέρα νύχτα για να χαρίσουν χαμόγελα σε χαμόγελα σαν το δικό σας!


Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Έξι χρόνια!!




Έξι χρόνια πριν, περίπου εφτά το πρωί έπινα αυπνη τον καφέ μου.
 Σε λίγο θα πηγαίναμε στο νοσοκομείο για μία απλή εξέταση.
Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα από την τελευταία ημερομηνία.
Μέσα μου όμως κάτι έλεγε πως θα ήταν μέρα που θα σε γνώριζα!
Το ένστικτο μου δεν με ξεγέλασε, τρείς το μεσημέρι άκουσα για πρώτη φορά το κλάμα σου.
Αντίκρυσα για πρώτη φορά το πιο όμορφο πλάσμα!
Και ξεκίνησε για μένα το όμορφο αυτό ταξίδι...
Να είμαι μαμά σου!
Έξι υπέροχα χρόνια.
Ένα ήσυχο βρεφακι, που δεν χορταινα να κοιτάζω με θαυμασμό.
Ένα ζωηρότατο νήπιο, που δοκίμασε κάθε μου όριο και αντοχή!
Ένα υπέροχο πλάσμα.
Σήμερα πρίν κοιμηθείς, καθώς έφευγα από το δωμάτιο σου μου είπες..
- μαμά είσαι ότι καλύτερο έχω!
Αυτή είναι ή ευτυχία να είμαι μαμά σου.
Να είσαι ότι καλύτερο έχω!!
Να αγγίζω τα σύννεφα από απέραντη αγάπη με μία σού λέξη, μία αγκαλιά.
Οι πινελιές που πρόσθεσες στον δικό μου καμβά είναι μοναδικές.
Γεμάτες χρώματα και λέξεις που δεν έχω ξανά ακούσει, δεν έχω φανταστεί.
Ξεπέρασες κάθε μου φαντασία όταν ακόμα έγκυος σε σένα προσπαθούσα να φανταστώ πως θα είναι ο γιος μου.
Είσαι μαχητής, ένας μικρός πεισματάρης που προσπαθεί να ανοίξει τα φτερά τα του.
Είναι τόσα πολλά όλα εκείνα που θέλω να σου πω όμως κάτι βραδιές σαν και σήμερα δεν βρίσκω τις λέξεις.
Είναι τόσα τα συναισθήματα μου, μα δεν μπορώ να της αποτύπωσω όπως θέλω.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω τόσο τυχερή που σε έχω, που σε ακούω να με φωνάξεις μαμά, που σε ακούω να γελάς..
Ξεπέρασες κάθε μου όνειρο...
Είσαι ο καλύτερος γιος, ο καλύτερος αδερφός.
Είσαι ότι πιο όμορφο έχω δημιουργήσει.
Σου έδωσα ζωή...μου έδωσες και εσύ το ίδιο...
Σου έδωσα αγάπη και την παίρνω συνεχώς πίσω.
Σου έδειξα να πετάς και στην προσπάθεια σου  τα πας περίφημα!
Ξέρω πως δεν θα μπορέσω να σε προστατεύω για πάντα , όμως θα είμαι εδώ, για να σε ακούσω, να γελάσω μαζί σου, να κλάψω μαζί σου. Να απαλύνω τον πόνο σου.
Δεν θα σου κρατώ για πάντα το χέρι ,
Όμως θα μαι εδώ.
Και να θυμάσαι να τρέφεις την ψυχή σου με όμορφα πράγματα.
Μοναδικέ μου να συνεχίσεις να δίνεις νόημα στην ζωή σου, στην ζωή μου.
Νιώθω ευτυχία κάθε φορά που σε κρύβω στην αγκαλιά μου.
Σε κοιτάζω και προσπαθώ να θυμηθω πόσο σύντομα το μικρό μου αγόρι μεγάλωσε τόσο πολύ.
Κοιτάζω τις φωτογραφίες σου...
Στις περισσότερες γελάς....
Να γελάς μωρό μου για να μας γεμίζεις με φώς!
Να σκας από υγεία, να γεύεσαι τις χαρές τούτου  του κόσμου.
Να ονειρεύεσαι, να πιστεύεις σε σένα.
Και να θυμάσαι πως σ αγαπάω ως το άπειρο άπειρες φορές.
 Χρόνια πολλά πολλά μωρό μου!!



Πηγή φωτογραφίας: http://pin.it/gv6F_eX

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Ένα απόγευμα σαν τα άλλα μου!!




Να πρέπει να πας στα μαγαζιά...
Οκ! Βάζεις το κραγιόν σου, ο κοτσος της τρελής, μία πάνα ένα νερό μια μπανάνα.
Κυνηγάς τα παιδιά να βάλουν παπούτσια, μπουφάν.
Κλειδιά κινητό πορτοφόλι  τσάντα πάμε.
Κατεβαίνεις στο αυτοκίνητο,να βάλεις τα παιδιά στα καρεκλακια τους  στο διπορτο αυτοκίνητο σου,  να βάλεις στο πορτ παγκαζ το καρότσι.
Στο πορτ παγκαζ υπάρχουν και μερικά ξεχασμένα ξύλα για το τζάκι, που δεν ξεφορτωσες.
Ο μεγάλος σε όλο τον δρόμο σου μιλάει ακατάπαυστα.
Ο μικρός σε κάθε φανάρι κλαίει και χτυπάει με τα ποδαράκια το κάθισμα σου.
Ο μεγάλος συνεχίζει να σου μιλάει.
Ο μπροστινός στρίβει χωρίς φλας.
 Θες ναβρισεις αλλά δεν είσαι μόνη!
Παρκάρεις. Βγαίνεις από το αυτοκίνητο, βγαζεις καρότσι. Σκύβεις να βγάλεις τα παιδιά.
 Ο μικρός έχει βγάλει παπούτσια.
Το ένα το βλέπεις ψάχνεις το δεύτερο. Ο μεγάλος που ξέρει πια να λύνεται μονός του κάθεται στην θέση του οδηγού και γελάει με τα καμώματα του αδερφού του.
Τελικά κλειδώνες αυτοκίνητο...ο μικρός στο καρότσι ο μεγάλος δίπλα σου.
 Ή τσάντα σου, το τσάντακι με πάνες μπανάνα νερό μωρομαντιλα.
Όλα υπό έλεγχο.
Μπαίνεις στο καταστήματα....
Ο μικρός τραβάει τα ρούχα που βρίσκει μπροστά του
Ο μεγάλος κρύβεται πίσω από αυτά. Τα νεύρα σου βαρανε κόκκινο....
Αλλά ψώνια με παιδιά δεν πηγές να κάνεις κυρία μου;
Σιωπή τώρα.
 Λίγη ώρα μετά ο μικρός ουρλιάζει στο καρότσι, ο μεγάλος πειναει αλλά δεν θέλει μπανάνα.
Διψαει επίσης, βγαζεις το νερό μικρός τον βλέπει και κλαίει γιατί θέλει και εκείνος νερό.
Βγαίνεις σαν κυνηγημένη από το κατάστημα.
Απέναντι ένα μαγαζί με καφέ και τυρόπιτες.
Θες απεγνωσμένα έναν καφέ.
Μαμά πεινάω λεει ο μεγάλος.
Μαμαααααα ακούγεται από το καρότσι.
Ο μικρός δεν φοράει ούτε παπούτσια ούτε κάλτσες.
 Προσπαθεί απεγνωσμένα να βγει από το καρότσι.
Περνάς απέναντι μετά δυσκολίας μιας και ή διάβαση πεζών δεν ισχύει στον κ.ο.κ
Παίρνεις κάτι να φάει ο μεγάλος και έναν καφέ...
Παρακαλάς μέσα σου μιας και τρώνε να πιεις έστω μία  τζουρα από τον καφέ σου.
Λίγη ώρα μετά ο μικρός θέλει αυτό που τρώει ο μεγάλος,  όμως ο μεγάλος πειναει πολύ και δεν θέλει να μοιραστούν το φαγητό του.
Ο μικρός είναι πλέον αγκαλια μου.
Ο καφές μου είναι στο καρότσι. Οι τσάντες κρέμονται.
Ο μεγάλος θέλει τουαλέτα. Ο μικρός δεν ξέρω τι θέλει, εγώ θέλω να κλάψω.
Κρατώ με ένα χέρι το μωρό ,το άλλο το καρότσι.
Φτανω ιδρωμενη στο αμάξι.
Ο μεγάλος δεν μπορεί να βάλει την ζώνη του, το μωρό χτυπιέται.
Εσένα σου λείπει οξυγόνο!
Τακτοποιω παιδιά, τσάντες, καρότσι.
Και τον αραιωμένο μου καφέ μιας και ο πάγος έλιωσε.
Ή κατάσταση στην επιστροφή ίδια ο μεγάλος μιλάει, ο μικρός γκρινιάζει.
Πάμε σουπερμάρκετ. Παρκάρισμα , βγάλε τα παιδιά από τα καρεκλακια από το διπορτο αυτοκίνητο σου!
 Στο σουπερμάρκετ ο μεγάλος θέλει τα πάντα σχεδόν.
Ο μικρός θέλει να τον αφήσω κάτω να περπατήσει μόνος του.
Παίρνω τρία πράγματα εξηγώντας για πολλαπλή φορά γιατί δεν παίρνουμε  όλα αυτά που θέλουμε..!
Φτάνεις ταμείο, ο μικρός θέλει να πιάσει τις τσίχλες, ο μεγάλος βρίσκει ευκαιρία  τις αποκτήσει!
Μαμά μόνο αυτές θέλω.
Ή κυριούλα αδιευκρίνιστης ηλικίας με ρόζ γυαλιστερό κραγιόν στα χείλη κραταει ένα γάλα...
Έχω μόνο αυτό να περάσω; Με ρωτάει με θράσος!
Δεν απαντώ.....
Τις δίνω την σειρά μου.
Ή ταμίας με κοιτάει.
Τα παιδιά  συνεχίζουν τα ίδια!
Βγαίνω από το σούπερ μάρκετ. Να βάλω τα παιδιά στα καρεκλακια κ.τ.λ.
Φτάνοντας σπίτι ο μεγάλος βλέπει δυο φίλους του.
Μαμά να κάνω λίγο ποδήλατο με τούς φίλους μου;
Βγάζω τα παιδιά από το αυτοκίνητο. Παίρνω τσάντα, νερό μωρομαντιλα.
Βγάζω ποδήλατο . Ο μικρός τρέχει πίσω τούς, ύστερα παίζει με χώματα μετά τα παρατάει γιατί βλέπει μία μπάλα.
Μέσα σε σαράντα λεπτά τρέχουν ασταμάτητα, μαζί και εγώ!
Ή ώρα 8 παρά.
Πρώτη προειδοποίηση ότι σε πέντε λεπτά πάμε σπίτι.
Ανεβαίνω πάνω.
Κραταω τσάντα, ψώνια μωρό, κλειδιά και ένα αυτοκίνητακι που ο μεγάλος δεν μπορεί να κρατήσει.
Το οποίο το βρήκε στο αμάξι και θυμήθηκε ότι το έψαχνε.
Τακτοποιω γρήγορα ψώνια.
Μπάνιο τα παιδιά, Πιτζάμες.
Τα παιδιά πάλι πεινανε.
Κάτι να φάνε και ύπνο! Βραζω δύο αυγά, αδειάζω πλυντήριο πιάτων.
Τρώνε, ο μεγάλος ζητάει παραμύθι, ο μικρός τρίβει τα μάτια του.
Χωρίς παραμύθια σήμερα μωρό μου. Μόνο ένα γρήγορο σ αγαπώ και όνειρα γλυκά.
Λίγη ώρα μετά τα παιδιά κοιμούνται.
Ο καφές μου έγινε νερό.
Το σώμα μου πονάει παντού.
Το κεφάλι μου το ίδιο ίσως από την πιασμένη μου κοτσίδα.
Βγαίνω στο μπαλκόνι να κάνω ένα τσιγάρο.
Ο άνδρας μου μπαίνει στο σπίτι. Μόλις σχολασε.
Στο σπίτι πλανάται μία ηρεμία.
Τίποτα δεν προδίδει το έντονο απόγευμα μας.
Μόνο μερικά λιωμένα μπισκότα στην τσάντα μου.
Ο καφές που δεν κατάφερα να πιω και το αυτοκίνητακι τους που έμεινε στην τραπεζαρία.
Ένα απόγευμα σαν τα άλλα μου ήταν που πέρασε.
Ακόμα μία φορά που θα πω ότι ψώνια με παιδιά τέλος!
Μέχρι να το ξανά κάνω!
Το σκόρ μαμά παιδιά 0-3!