Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Το στρωμένο μου κρεβάτι.....


-Αμάν βρε παιδί μου, δε λυπάσαι σταματά να χοροπηδάς στο κρεβάτι μόλις το ξανά έστρωσα!
-Όχι δεν σε λυπάμαι, δε μου αρέσει να σε λυπάμαι.
Και να σου πω κάτι μαμά ο καθένας έρχεται για άλλο λόγο. Εγώ ας πούμε γεννήθηκα για να χαλαω το σπίτι. Εσύ γεννήθηκες για να το φτιάχνεις.
Σπίτι είναι μαμά, μου αρέσει που το προσέχεις αλλά δεν πειράζει άμα το χαλάω.

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό....
Δεν απάντησα γιατί δεν ήξερα τι να του απαντήσω!
Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου ήξερα ότι έχει δίκιο
Ίσως γιατί η αλήθεια είναι ότι ένα παιδί δεν το ενδιαφέρει να είναι τα σεντόνια τεντωμένα. Εκείνο το βλέπει σαν τραμπολίνο.
Ένα παιδί δεν μπορεί να καταλάβει ότι η μαμά καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να στρώσει το κρεβάτι και ας υποφέρει από τενοντίτιδα.
Αρχικά θύμωσα ίσως γιατί κατάλαβα πόσο δίκιο έχει.
Ύστερα για πολλοστή φορά είπα στον εαυτό μου να χαλαρώσει...ναι ή αλήθεια είναι ότι δεν χάθηκε ο κόσμος να μείνουν ξεστρωτα τα κρεβάτια.
Δεν πειράζει αν το πάτωμα κολλάει από το καρπούζι που φαγανε πρίν λίγο .
Ο γιός μου μεγαλώνει και πλέον πολύ εύκολα μπορεί να με κάνει να δώ τα λάθη μου.. κατάματα ...
Μπορεί πολύ εύκολα να μου πει όσα κανείς δεν θα τολμούσε, με την αθωότητα και την απλότητα ενός παιδιού σχεδόν έξι χρόνων ...
-Μαμά πες στο μωρό να βγεί από το δωμάτιο μου ....
-Και που να παίξει;
-Δεν ξέρω μάζεψα και το θέλω καθαρό απάντησε!
 Ενώ πριν από λίγο ανέβασε το επίπεδο του διαλόγου μας σε άλλο επίπεδο!!
-Καλά μαμά ας τον να παίξει, θα το μαζέψω μετά!
Και κάπως έτσι με μαθαίνει συνεχώς!

Γράφω το κείμενο ...με πλησιάζει
-μαμα σ αγαπώ
-και γω μωρό μου, συγνώμη για πριν...
-δεν πειράζει μαμά έτσι είναι τα παιδιά!!

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Μικρό λευκό κοχύλι...Ενα μικρό τεράστιο βιβλίο!


Είχα συνηθίσει να διαβάζω"μεγάλα" βιβλία..
Είχα καιρό όμως πολύ καιρό.
Σήμερα το πρωί επιτέλους το πήρα...
Τόσο μικρό τόσο όμορφο.
Όλη μέρα περίμενα να πάνε τα παιδιά για ύπνο.
Να αρχίσω το διάβασμα.
Ήξερα απο την αρχή ότι θα κλάψω.
Ο μικρός όμως δεν κοιμόταν χωρίς την αγκαλιά μου.
Πήρα αγκαλιά το μωρό, έναν φακό και άρχισα να ρουφάω με μανία κάθε σελίδα...

Ένιωσα τον πόνο, όσο μπορεί μία μάνα να νιώσει μία άλλη για το χειρότερο πράγμα... την απώλεια του παιδιού της.
Έκλαψα πολύ, έκλαψα για εκείνη....
Για την μάνα , για την κόρη.
Έκλαψα για τα λάθη μου...
Για εκείνα που οι περισσότεροι γονείς κάνουμε...
Ένα βιβλίο τόσο"μικρό" μα τόσο μεγάλο...
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κάθε γονιός..
Ενα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει και όποιος δεν είναι ακόμα.
 Ένα βιβλίο που ξύπνησε μέσα μου σκέψεις που καιρό παλευω να κρύψω...
Οι στιγμές φεύγουν...και άλλη ευκαιρία μπορεί να μην σου δωθεί.
Ή ευλογία να γίνεσαι ο κόσμος όλος για ένα μικρό πλάσμα είναι κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα.
Εκεί χαμηλά κάπου δίπλα ή ανάμεσα στα πόδια σου, εκεί είναι όλα.
 Το βιβλίο τελειωσε, ο μικρός κοιμάται ευτυχισμένος και ασφαλής στην αγκαλιά μου. Με το άλλο χέρι μου χαϊδεύω το μεγάλο μου αγόρι. Τα δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου...
Σας αγαπώ τους ψιθυρίζω.
Ο άντρας μου μπαίνει στο δωμάτιο...
Αύριο θα το διαβάσω και εγώ μου  λέει.
Πρέπει του απαντώ ζητώντας και άλλα χαρτομάντιλα.

Την Κατερίνα Χλωροκώστα θα την γνωρίζετε και στο blog της kaPa. me without you ...tea without a biscuit.
εδώ

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Τακτοποίηση


Το χω βίτσιο μάλλον τέλος αυγουστου να μαζεύω ντουλάπια, να ξεκαθαρίζω καλοκαιρινά χειμωνιάτικα....
Έτσι λοιπόν και φέτος όπως κάθε χρόνο πιστά στην παράδοση Ρεγγινα vs ντουλάπια ξεκίνησα...  Και κάπου μεταξύ παντελόνια, σορτσάκια  συνειδητοποίησα κάτι....
Ότι τα βρεφικα ρουχαλακια που φορούσε ο μεγάλος μου γιος και ύστερα ο μικρός δεν μπήκαν ξανά στα ντουλάπια...
Μπήκαν σε τσάντες για να δοθούν!
Αφού τυπικά είπαμε ότι τέλος, ολοκληρώθηκε η οικογένεια μας, άρα δεν έχω πια λόγο να κρατάω όλα αυτά τα πράγματα!
Μάζεψα μικροσκοπικά μαγιό, κάλτσες, μπλούζες, και ενα σωρό μικρά ρουχαλακια.
Ένας κόμπος που ένιωσα στον λαιμό μου μαλάκωσε όταν ο γιός μου με ρώτησε...
- μαμά που θα τα δώσεις όλα αυτά τώρα; Στην θειά μου;
-Ναι αγάπη μου απάντησα είναι για τα μελλοντικά σου ξαδέρφια είπα....
Άρα θα τα ξαναδώ φορεμενα, σε μικρά κορμιά, λογικα δηλαδή αν η αδερφή μου κάνει αγόρι σκέφτηκα όταν μείνει με το καλό έγκυος...
Ομολογουμένως κράτησα κάποια ρούχα για να τους τα δείξω, τότε που ένα μικρό φουτερ μηδέν νούμερο θα χωράει πιθανόν στην παλάμη του χεριού τους...
Στο κρεβάτι πάνω ένα τζην του μεγάλου, δίπλα ακριβώς πεταμένο ένα μικροσκοπικό παντελόνι...
Οι σκέψεις γυρίζουν, εικόνες τρέχουν , τα χρόνια περνούν και γω εκεί να μαζεύω ακόμα έναν αυγουστο ρούχα...
Μόνο που τόσα έχουν αλλάξει.
Ο μικρός τραβάει τις στοίβες με τα μαζεμένα ρούχα, ο μεγάλος ξεκαρδιζεται στα γέλια.
Ο μικρός χαίρεται κ συνεχίζει..
Εγώ δαγκώνω τα χείλη μου για να μην ούρλιαξω.
Μέσα στα ρούχα και κάτω από αυτά σκορπισμένα lego αυτοκινητακια, μαρκαδόροι...
Βρήκα κ ένα πατημένο ντοματινι...σε λευκό μπλουζάκι...
Βαθιές αναπνοές θα τα καταφέρεις Ρεγγινα λέω στον εαυτό μου.
Τα παιδιά άφησαν τα ρούχα και τσακώνονται γιατί ως γνωστόν τα αδέρφια θέλουν να παίζουνε το ίδιο παιχνίδι ταυτόχρονα!
Ο μεγάλος φωνάζει "δικό μου "
Ο μικρός αφού δεν μπορεί με τις τσιριδες να νικήσει τον δαγκώνει, τώρα τσιριζει ο μεγάλος..
Εγώ αναρωτιέμαι γιατί τόλμησα να ξεκίνησω τακτοποίηση μόνη μου με δύο παιδιά! Μετά θυμήθηκα πως δεν έχω οικιακή βοηθό, οπότε αναγκαστικά άφησα τον χαμό, πήρα τα παιδιά μαζί μου στην κουζίνα και πήγα να μαγειρέψω.
Με τούτα και με εκείνα η ώρα είναι έντεκα, τα ντουλάπια μου θέλουν ακόμα για να γίνουν οπως τα θέλω...
Αλλά και αύριο μέρα είναι.
Εγώ νιώθω περήφανη που σήμερα κατάφερα τόσα! Το αύριο θα μας φέρει καινούριες περιπέτειες...
Και γω θα καταφέρω να φτάσω το σκόρ Ρεγγινα - ντουλάπια 1-0!

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Οι διακοπές μας...!

photo by christos loufopoulos


Οικογενειακές στιγμές, οικογενειακές διακοπές, οικογενειακές φωτογραφίες...
Ρούχα στριμωγμένα σε βαλίτσες, μαζί με πολλές αναμνήσεις. Κάπου εκεί ίσως να έχει ξεμείνει και κανένας κόκκος άμμου με λίγη αλμυρα της θάλασσας.
 

Για να μας θυμίζει τα τιρκουάζ νερά της ελαφονησου, τα πανέμορφα σοκάκια της μονεμβασιας, της μέρες στο εξοχικό.
 

Οι φετινες διακοπές μας ήταν πολύ πολύ ωραίες....
Ή τετράδα της οικογένειας μου έκανε πολλά χιλιόμετρα, γελάσαμε πολύ , κολυμπήσαμε πολύ. Αγκαλιάστηκαμε, βολταραμε... πιάσαμε καβούρια, ψάρια"τα οποία φυσικά επιστρέψαμε εκεί που ανήκουν"
Χτισαμε κάστρα στην άμμο που πριν τα πάρει το κύμα το διέλυσε ο μικρός...
Κοιμήθηκαμε πολύ, ειδικά τα μεσημέρια, τόσο που κάθε μεσημέρι έβλεπα όνειρα!!!
Απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα, είδα τον ήλιο να ανατέλλει....

Είδα πολύ χαρά στα μάτια των παιδιών μου.
Συνειδητοποίησα πόσο έχει μεγαλώσει το μεγάλο μου αγόρι. Στον οποίο και αφιέρωσα το τελευταίο μεσημέρι των διακοπών πηγαίνοντας τον στή θάλασσα, μόνοι μας για μπάνιο!!!
Οι δύο μας, παρέα με ένα παγωτό έναν καφέ και μία πετσέτα για δύο!!
Δεν σταμάτησε να μου μιλάει και γω δεν σταμάτησα να ακούω!
Σαν να θέλω να συλλέξω όλα μου τα συναισθήματα, εικόνες, μυρωδιές...
Όλα τα όμορφα από ένα καλοκαίρι που τελειώνει...
Ήμουν παρόν σε κάθε νέα εξερεύνηση του μικρού....
Σε κάθε του ανάγκη σε κάθε του σκανδαλια, σε κάθε χαρούμενη κραυγή.
Απολαμβάνοντας κάθε στιγμή... κάθε ώρα της ημέρας.
Τι και αν το μπάνιο με δυο παιδιά τσάντα με κουβαδάκια, πετσέτες, φρούτα νερά, καρεκλακια δεν είναι εύκολη υπόθεση!!
Ύστερα σε ακούει όλη η παραλία..
Μην κολυμπάς τοσο βαθιά..
Μην ρίχνεις νερό στα μάτια του αδερφού σου.
Έλα εξω φύγουμε....
- μία βουτιά ακόμα μαμά...
Μην πετάς πέτρες...
Να πας σπίτι να μπούμε μπάνιο τέσσερα άτομα...να φάμε να κοιμηθούμε....
Να..
Να....
Όμως οσο και αν ακούγεται περίεργο....τα απόλαυσα όλα!! Αν και ήταν στιγμές που ηθελα μονάχα να κάτσω κάτω από τον ζεστό ήλιο και να μην κουνήσω ούτε τα βλέφαρα μου..
- μαμά περάσαμε πολύ ωραία!
-Ναι μωρό μου
- μαμά ξέρεις τι μου άρεσε πιό πολύ;
Που ειμασταν όλοι μαζί, και με περνάτε μαζί για να πιειτε κανένα ποτό!!
-Μαμά του χρόνου που θα πάμε διακοπές;
-Μέχρι του χρόνου κάτι όμορφο θα βρούμε πάλι!
Γιοουπιιιι......
Μαμά σε πόσο καιρό θα έρθει πάλι το καλοκαίρι;
Σε έναν χρόνο!
Δεν πειράζει μαμά μπορούμε να πάμε διακοπές και τα χριστούγεννα!