Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Φάση είναι θα περάσει!

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση με τα παιδιά αλλάζει συνεχώς. Από την μία έχω ένα αφρατο μωρό που συνεχώς με εκπλήσσει  με τα νέα του κατορθώματα. Με πονηρές ματιές, με πείσματα προσπαθώντας να κερδίσει και εκείνος όλα όσα στοχεύει.
Μου έχει πάρει κυριολεκτικά το μυαλό, μικρό και χαριτωμένο, αστείο και χαρούμενο μωρό που διεκδικεί δυναμικά την μαμά του, κι όχι μόνο!
Διεκδικεί κι εκείνος τον ρόλο του σε αυτό το σπίτι.
Από την άλλη έχω έναν πεντάχρονο και κάτι που τον τελευταίο καιρό προσπαθεί και εκείνος με την σειρά του να διεκδικήσει τα θέλω του. Τα οποία δεν σταματούν πουθενά.
Το να βγάλω άκρη με τον μεγάλο μου γιό ξαφνικά μοιάζει βουνό!
Συνεχή διαπραγμάτευση για όλα. Τα ξέρει όλα τα μπορεί όλα...
Όταν θα τσακωθούμε μοιάζει με καυγά μεταξύ ενηλίκων.
Όλη μέρα ακούω ατάκες από την μία γελάω και από την άλλη αναρωτιέμαι είναι της ηλικίας ή κάτι δεν έκανα καλά.
- βοηθά με λίγο να μαζέψουμε...
- έχω δουλειές δεν προλαβαινω απαντάει
- σταματά να τρώς λιχουδιές του λέω
-ο καθένας κάνει αυτό που θέλει μου απαντά
Κατανοώ απόλυτα το γεγονός ότι μπορεί να ζηλεύει τον μικρό.. αν και για τον αδερφό του δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
Κατανοώ ότι είμαι κουρασμένη και δεν έχω πάντα υπομονή,  όμως νιώθω την κατάσταση να ξεφεύγει.
Ίσως να ναι φάση, ίσως έχει βάλει στόχο να δοκιμάσει εκ νέου τα όρια μας.
Ίσως απλά να είναι ένα δυνατό ο πνεύμα που θέλει να θέσει τους δικούς του κανόνες στο σπίτι.
Τα βράδια τον φιλώ απαλά ψιθυρίζοντάς του πόσο πολύ τον αγαπώ. Νιώθω τύψεις... υπόσχομαι ότι από αύριο θα χειριστώ αλλιως τα πράγματα.
Είναι ακόμα τόσο μικρός και εκείνος.
Όλα αυτά τα συναισθήματα θα κρατήσουν  μέχρι τον πρώτο πρωινό τσακωμό!!!
Μετά πάλι απο την αρχή.
Ώρες ώρες σκέφτομαι η εφηβεία του τι χαρακτηριστικά θα έχει;
Περνάει την φάση που πιστεύει πως όλα τα μπορεί...
Την φάση που από νήπιο θα γίνει πρωτακι. Την φάση που το αρσενικό του dna προσπαθεί να τα βάλει με το δικό μου.
Από την άλλη  η ευαίσθητη του πλευρά με σκλαβωνει. Ή αγάπη του για μένα ή αγάπη του για τον αδερφό του. Τα όνειρα του που πάντα περιέχουν αγάπη οικογένεια. Όνειρα που μοιράζεται ακόμα μαζί μου. 
Φάση είναι θα περάσει και αν δεν περάσει θα κάνουμε απλά έναν επαναπροσδιορισμό διαδρομής και στο τέλος θα βρούμε  πάλι τον δρόμο μας.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Ένας χρόνος μαζί!

Αναμνήσεις είναι οι μνήμες οι εικόνες οι μυρωδιές που αποθηκεύονται στο μυαλό. Υπάρχουν κάπου στο υποσυνείδητο σου. 

Χτες πέρασα τυχαία από τον ίδιο δρόμο που ένα χρόνο πριν έτυχε να χρειαστεί να πάω πολλές φορές.

Τα χρώματα του ουρανού, το γεγονός ότι ήμουν με τον άντρα  μου πάνω στη  μηχανή μόνοι μας, όπως πέρυσι ... ξαφνικά με πλημμύρισαν τόσες αναμνήσεις. Η φωτεινή πινακίδα του μαιευτηριου με έκανε να ακούσω εκείνα τα λόγια που μου είχε πει ο γιος μου όταν αφησαμε το μωρό στην ΜΕΝΝ.
"Μαμά στο νοσοκομείο καρδουλα είναι ο μπέμπης; Μην κλαις είναι το νοσοκομείο της αγάπης."
Σε μία στιγμή τόσες αναμνήσεις... 
Τόσα συναίσθημα τα οποία θα μείνουν μέσα μου. Να τα θύμαμαι στοργικά.
Ένας χρόνος λοιπόν, ο πρώτος, ο πιο τρυφερός. Ένα τόσο δα μικρό αγόρι που ήρθε για να μου θυμίσει ξανά ότι θαύματα γίνονται. Ότι η μητρότητα είναι κάτι τόσο δύσκολο και συνάμα σπουδαίο. 

365 μέρες και νύχτες κύλησαν αφήνοντας μου μια,αίσθηση ατελείωτης αγάπης.
Μια αίσθηση κόπωσης,με αρκετό ξενύχτι, άγχος. Όμως θα το έκανα ξανά και ξανά.
Ματάκια σαν σπίρτο αναμμένο, χαμόγελο που σχηματίζει λακακι. Ενα μικρο ανθρωπάκι με έμαθε να γίνομαι ακόμα καλύτερη στον ρόλο μου.
Θυμάμαι σαν χτες την στιγμή που ο γιατρός τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου. Το πρώτο σου κλάμα, δυνατό και διαπεραστικό. Καλώς ήρθες σου ψιθύρισα καθώς προσπαθούσα να σου δώσω το πρώτο σου φιλί.
Αμέτρητα συναισθήματα, αμέτρητες στιγμές χαράς και ευτυχίας.
Ατελείωτες αγκαλιές...απέραντη αγάπη..
Ο πρώτος χρόνος τελικά κύλησε πολύ πιο γρήγορα από τι περίμενα!! Ξανά ζω τα πάντα από την αρχή.. Απολαμβάνω περισσότερο κάθε τι καινούργιο.. Πέφτω σε αντιφάσεις..Από την μία ακούω μαμά να σου πω κάτι.. μαμά θέλω παγωτό μαμά  έλα λίγο σε φάση που  πολλές φορες νευριάζω,  και από την άλλη ακούω πρώτη φορά από σένα την λέξη μαμά και πετάω στα σύννεφα! 

Νιώθω τύψεις μίας και δεν έχω κατορθώσει να γράψω σχεδόν τίποτα για σένα μικρο μου... Ενα τετράδιο και αυτό με τις μισές σελίδες άδειο! Γέμισα όμως την ψυχή μου με συναισθήματα που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε ενα χαρτί.
Θυμάμαι όμως κάθε λεπτομέρεια.. Από την στιγμή της γέννησης σου, την στιγμή που χρειάστηκε να σε αφήσω στην ΜΕΝΝ. Τον πόνο που ένιωσα. Θυμάμαι τα βράδια που άυπνη και κουρασμένη σε κρατούσα σφιχτά ξέροντας πως οι στιγμές αυτές κρατάνε λίγο, ξέροντας πόση ανάγκη έχεις την αγκαλιά μου.
Ακόμα το ίδιο κάνω και ας λένε ότι σε κακομαθαινω...ξέρω όμως πως ο χρόνος πάει μόνο μπροστά και κάθε λεπτό που περνάει γίνεσαι όλο κ πιο μεγάλος. Δεν χορταινω όλη αυτή την φάση του μωρού....
Ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που δεν θα μαι χρειάζεσαι πια για να κοιμιζω στην αγκαλιά μου. Δεν θα με χρειαζεσαι για να σε κρατώ μην πέσεις..
Δεν θα γεμίζουν δάκρυα τα μάτια σου όταν θα χάνομαι από το οπτικό σου πεδίο. Θα μεγαλώσεις  κ δεν θα είσαι πια εξαρτημένος από μένα.
Ένας χρόνος από στιγμές... Ένας χρόνος που ένιωσα ολοκληρωμένη. Ένας χρόνος προσαρμογής για όλους. Η ζωή μας μπήκε σε ρυθμούς. Τρελούς ρυθμούς  δεν ειναι ολα γαλήνια. Υπάρχουν πολλές στιγμές τρέλας στιγμές πού θέλω έστω πέντε λεπτά ηρεμίας. Όμως δεν θα άλλαζαν τίποτα.

Λατρεύω το απίστευτο δέσιμο που έχετε με τον αδερφό σου. Τρελαίνομαι όταν κοιτάτε ο ένας τον άλλον και γελάτε. Τρελαίνομαι όταν τεντώνεις τα μικρά σου για να σε πάρω αγκαλιά. Νιώθω σημαντική όταν σε παίρνει ο ύπνος στην αγκαλιά μου. Νιώθω ολοκλήρωση όταν γινόμαστε μία μάζα από αγκαλιά και οι τεσσερις εκτιμοντας ακόμα περισσότερο την αξία της οικογένειας. 

Λατρευω το πονηρό χαμόγελο σου, λατρεύω τις χοντρές σου πατούσες.
Λατρεύω κάθε τι πάνω σου.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για ότι έχω.
Χρόνια πολλά μικρο μου αγόρι... Και η ευχές μου περιέχουν όλα τα καλά τούτου του κόσμου... Σ αγαπώ και εσένα ως το άπειρο άπειρες φορές μωρό μου.


Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

απλά πολύτιμη!

Και εκεί που σε βαραίνουν όλα, εκεί που νομίζεις ότι κανένας δεν σε ακούει, κανένας δεν σε καταλαβαίνει, υπάρχεις εσύ. Υπάρχεις για να μην με αφήσεις να πέσω όπως έκανες και όταν ήμουν μικρή. Υπάρχεις εσύ για να με ακούσεις χωρίς να σου πω τίποτα, με καταλαβαίνεις, το βλέπω στα μάτια σου. Με νιώθεις μόνο σε απλό τηλεφώνημα θα πεις όλα οσα θέλω να ακούσω. Α ρε μαμά πόσο πολύτιμη είσαι ? Το ξέρω δεν στο δείχνω, πολλές φορές γίνεσαι σάκος για να ξεσπάσω μαμα. Πολλές φορές δεν είμαι εντάξει... Πολλές φορές μετανιώνω που δεν σε φίλησα και έφυγα τρέχοντας για να προλάβω πράγματα χωρίς νόημα. Και εσύ εκεί στην πόρτα να μου λες σ αγαπώ και μην πήρες εκείνο το φιλί που ίσως περίμενες. Τι και αν χαμηλώνω το βλέμμα μου εσύ τα βλέπεις όλα. Δεν μιλάς όμως με ξέρεις. Και όταν μου μιλάς γίνομαι σαν τον γιό μου απαντώντας όλο νεύρα "μου το πες μαμά, το ξέρω" σαν πεισματάρα πέντε χρόνων μοιάζω κα ας μην είμαι πια. Ποσό ίδιες γίναμε μαμά; Εσύ αφήνεις το τελευταίο κομμάτι του γλυκού για μένα κ γω για τον γιό μου. Εσύ τρέχεις για να ευχαριστήσεις τα παιδιά σου και γω το ίδιο κάνω μαμά. Πολλές φορές μιλάω στα παιδιά μου και νομίζω ότι γίνομαι ίδια με σένα. Μου αρέσει που μοιάζουμε μαμά. Είσαι εκεί παρόν...Είσαι εκεί για ότι χρειαστώ. Εσύ με έκανες αυτό που είμαι, και όταν με κοιτάς με θαυμασμό μην ξεχνάς ότι με τις συμβουλές σου έγινα αυτό που είμαι σήμερα. Σε ευχαριστώ μαμά. Συγνώμη μαμά. Σε λατρεύω μαμά. Σε ακούω τι λες ακόμα και όταν σε παρακαλώ να σταματήσεις να μου λες τα ίδια και τα ίδια. Βλέπω μαμά όλες τις θυσίες σου. Νιώθω κάθε σου αγωνία. Αγαπώ το χαμόγελο σου. Σε ευχαριστώ μαμά, πού με κακομαθαινεις ακόμα και με κάνεις να νιώθω τόσο ξεχωριστή. Που τρέχεις μόλις σε φωνάξω μόνο και μόνο για να με ξεκουρασεις για λίγο. Σε ευχαριστώ μαμά ... Που είσαι δίπλα μου χωρίς να σε φωνάξω! Είσαι πολύτιμη μαμά το ξέρεις;

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Όταν blogg-αρω !

Έχετε δει φαντάζομαι αυτές τις φωτογραφίες που δείχνουν μια εικόνα που λέει τι νομίζουν οι φίλοι πως κάνεις, τι πιστεύεις εσύ, τι πιστεύει η μάνα σου, εδώ θα προσθέσω και τι νομίζουν οι αναγνώστες σου, και μετά η πραγματικότητα! Ε ναι! Μπορώ πολύ εύκολα μα κάνω μια μεταφορά πως μια εργαζόμενη-μαμά-μπλόγκερ στα αλήθεια εμπνέεται και γράφει ένα κείμενο! Οι αναγνώστες μου ίσως να με φαντάζονται με ενα φλυτζάνι καφέ, η ενα ποτήρι κρασιού να γράφω χαλαρή σε λάπτοπ η έναν σταθερό υπολογιστή. Να δουλεύω πάνω στα κείμενα μου ώρες που δεν έχω κάτι άλλο να κάνω! Ο άνδρας μου πιθανόν να πιστεύει ότι ενώ έχω καθαρίσει το σπίτι, έχω απλώσει τρία πλυντήρια, έχω σιδερωσει. Έχω βγάλει και ένα οχτάωρο στην δουλειά. Έχω ετοιμό φαγητό για την επόμενη μέρα. Τα παιδιά ταισμενα κοιμούνται εγώ κάθομαι χαλαρά στον καναπέ και γράφω!! Η μάνα μου απλά απορεί! Η αλήθεια δεν είναι πουθενά ... Η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές η έμπνευση θα μου έρθει την ώρα που οδηγώ... Δεν μπορώ όμως εκείνη την ώρα να βγάλω αλαρμ να βγάλω τετράδιο και στυλό και να αρχίσω να γράφω. Ούτε φυσικά μπορω να μπω στον blogger πατώντας νέα ανάρτηση να αρχίσω να γράψω.. Οπότε αφήνω την έμπνευση να κατακλύσει τον σκληρό δίσκο του μυαλού μου και όταν βρώ χρόνο θα κάνω μια προσπάθεια να τα κατεβάσω. Ότι πρόλαβε να αποθηκευτεί στο μυαλό μου, που όλες οι σκέψεις είναι κουβάρια! Μερικές φορές πιάνει άλλες πάλι όχι Φυσικά στο σπίτι με το που μπω έχω να αντιμετωπίσω όλα τα παραπάνω συν δραστηριότητες αγκαλιές και γενικότερα χρόνο με τα παιδιά! Έτσι λοιπόν όταν καταφέρω να ξαπλώσω είτε για να κοιμησω είτε για να θηλάσω το μικρό μου αγόρι θυμάμαι ότι κάποια στιγμή μέσα στην μέρα κάτι ήθελα να κάνω.. Βρε τι ήθελα να κάνω αν ναι! Να γράψω ήθελα. Χωρίς λοιπόν να κουνήσω τον μικρό μου, μην χαραχτεί και ξυπνήσει τεντώνω το χέρι μου μπας και είμαι τυχερή και βρώ κάπου στο κομοδίνο το κινητό μου. Στην προσπάθεια μου πολλές φορές αφού έχω πάθει εξάρθρωση ώμου,καταφέρνω και πιάνω το κινητό!! Μοιάζω πιθανόν με κουλοχέρη ποτέ τα καταφέρνω πότε όχι! Ανάλογα την τύχη μου. Μπαίνω στην αγαπημένη μου εφαρμογή και ξεκινάω. Είναι φορές που η έμπνευση ρέει ακατάπαυστα και μέσα σε λίγη ώρα έχω ενα κείμενο έτοιμο. Δεν είναι λίγα τα κείμενα που γράφτηκαν και ανέβηκαν σε ένα εικοσάλεπτο. Είναι άλλες φορές που δεν μπορώ να βγάλω παράγραφο δεν έχω ροή δεν ξέρω τι γράφω.. Είναι και φορές που το κινητό γλιστράει από τα χέρια μου και πέφτει. Αν είμαι τυχερή το βρίσκω με κάνα δυο κινήσεις μέσα στα παπλώματα. Τρείς φορές έχει πέσει πάνω στο μωρό!! Ναι ξέρω είμαι τραγική! Το μωρό αρχίζει να κλαίει μιας και μέσα στην γαλήνη του του έρχεται κατακέφαλα ενα αντικείμενο αγνώστου ταυτότητος καθώς εκείνο προσπαθεί να κοιμηθεί. Κλάματα χαμός..τύψεις...υποσχέσεις ότι δεν θα το ξανακάνω. Υποσχέσεις που κρατάνε λίγο. Κανά δύο φορές έχω κλειδωθεί στην τουαλέτα λέγοντας στον σύζυγο πως χρειάζομαι ενα μπάνιο! Όχι ότι δεν το χρειάζομαι αλλά είναι η μόνη μου ευκαιρία να τελειώσω το μισοτελεωμενο μου κείμενο! Φυσικά ούτε εκεί βρίσκω την γαλήνη που αναζητώ καθώς η πόρτα χτυπάει... Μαμά θέλω τουαλέτα.. Μαμά τι κάνεις; Και είναι και κάτι αγαπημένα πρωινά που μαζί με την ανατολή του ήλιου, τον αγαπημένο μου καφέ και δύο τσιγάρα, μέσα στην ησυχία που επικρατεί εκείνη την ώρα στο σπίτι βρίσκω λίγο χρόνο για μένα! Λίγο χρόνο για να γράψω ή να τελειώσω αυτό που ξεκίνησα, όπως τώρα! Δεν ήμουν πάντα έτσι, έτσι έγινα τον τελευταίο χρόνο. Βλέπω τις μπλόγκερς φίλες μου να ανεβάζουν κείμενα συστηματικά, και αναρωτιέμαι πως τα καταφέρνουν! "Δέχομαι ευχάριστος συμβολές" Χρησιμοποιούν τις δικές μου μεθόδους για να γράψουν ή έχουν όντως τακτοποίηση καλύτερα τον χρόνο τούς; Έχουν την δική τους γωνιά; Κάποτε θυμάμαι ακόμα και τον καφέ που έπινα είχα πρόγραμμα...Τώρα πια ακόμα και να φτάσω στην ώρα μου για δουλειά έχει καταντήσει να είναι κατόρθωμά. Μέσα στην καταπίεση του χρόνου μου είναι φορές που φαντάζομαι ενα μεγάλο παράθυρο, την θέα την αφήνω στην φαντασία σας γιατί και αυτή πάει ανάλογα της όρεξης μου. Ησυχία...λίγη μουσική ίσα να μου χαϊδεύει τα αυτιά, μια αναπαυτικη πολυθρόνα σε έναν χώρο όλο δικό μου... Να μπαίνω εκεί και να γράφω είτε σε ένα τετράδιο είτε στον υπολογιστή. Και όταν μεταφέρω τις σκέψεις μου σε ενα τέτοιο μέρος, μόνο τις σκέψεις μου το πιο συνηθισμένο πράγμα που θα ακούσω είναι ή το κλάμα του μωρού, η τον γιό μου να μου λέει -Μαμά ασε το κινητό έλα να ζωγραφίζουμε, έχω μια ιδέα θες να παίξουμε κρυφτό; -Κρύψου μωρό μου και έρχομαι...μια φωτογραφία έμεινε να ανεβάσω! Και μετά θα σε βρώ όπουκαι αν έχεις κρυφτεί! Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι επετειακή! Μίας και έκλεισαν δύο χρόνια που μπλογκ-αρω..Δύο χρόνια από τότε που δειλά-δειλά πάτησα δημοσίευση στην πρώτη μου ανάρτηση. 165 αναρτήσεις εκ των οποίων οι 85 ..έχουν δημοσιευτεί. Οι υπόλοιπες έμειναν μισοτελειωμενες, κάποιες δεν θέλησα τις αναρτήσω. Κάποιες απλά θα μείνουν αποθηκευμένες στα πρόχειρα!