Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Το κορίτσι που άφησα.

Τον τελευταίο καιρό ένιωσα την ανάγκη να θυμηθώ εκείνο το κορίτσι , που άφησα μεγαλώνοντας.
Πότε ντροπαλή και πότε θαρραλέα. Αυθόρμητη και παρορμητική.
Απόλυτη σε όλα..κόντρα σε όλα ..
Το κορίτσι εκείνο που ήταν μες τη τρελή χαρά...
Αλλά μπορεί απότομα και να έμπαινε στο καβούκι της.
Που από την ώρα που άνοιγε τα μάτια της δεν σταματούσε να μιλάει..να κάνει όνειρα να ψάχνει κάτι συνεχώς.
Αναζητήσεις είτε εξωτερικές είτε εσωτερικές..
Έκανε όνειρα πολλά...όνειρα που πολλές φορές δεν είχαν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα.
Μα δεν την ένοιαζε..εκείνη συνέχιζε να ονειρεύεται, σε έναν κόσμο δικό της.
Το κορίτσι εκείνο που δεν την ένοιαζε να δώσει, χωρίς να πάρει...
Το κορίτσι εκείνο που είχε πληγωθεί πολλές φορές μα συνέχισε να δίνει ευκαιρίες.
Φοβόταν πάντα πολλά πράγματα, κάποιους φόβους τους σέρνει ακόμα μαζί της.. Κάποιους τους ξεπέρασε και αλλούς πάλι τους απέκτησε στην πορεία.
Κυνήγησε κάποια της όνειρα και τα γεύτηκε, κάποια έμειναν όνειρα που πια δεν θυμάται.
Κάπου εκεί προσπάθησα να θυμηθώ τι σχέση έχω με εκείνο το κορίτσι που άφησα...
Τι πήρα, τι κράτησα τι έδωσα.
Τι θέλω εγώ...Άν και πια δεν με υπολογίζω καθόλου.
Το εγώ έγινε εμείς, εσείς..
Έχουμε ακόμα πολλά κοινά, κάποια πράγματα όμως άλλαξαν...
Ίσως επειδή μεγαλώνω...Ίσως επειδή μαθαίνω...Ίσως επειδή καταλαβαίνω...
Δεν με τρομάζουν πια  οι αλλαγές έμαθα να προσαρμόζομαι σαν χαμαιλέον...
Μου αρέσει να αλλάζω την οπτική μου, τις σκέψεις μου, τον τρόπο πού σκέφτομαι.
Μου αρέσει να διορθώνω όσα με χαλάνε..
Πολλές φορές  όμως μου λείπει ο παλιός μου εαυτός.
Μου λείπει η αίσθηση της ελευθερίας μου.
Μου λείπει η ανεμελιά μου.
Μου λείπω εγώ.
Μου λείπει η ασφάλειά που ένιωθα κάποτε.
Τα περισσότερα τα σκέπασε το πέπλο της μητρότητας την οποία και απολαμβάνω στο έπακρο.
Με άλλαξε η μητρότητα πολύ, δεν είμαι πια μόνη, οπότε όλο μου το είναι απορροφάται απο τα δύο μου παιδιά.
Φυσικά δεν είναι αυτός ο λόγος, είναι δικαιολογία.
Τα αίτια τα γνωρίζω καλά, όμως τα κοιτώ χωρίς να τα αγγίζω.
Αν και κάποιες φορές  θα ήθελα να αφεθώ για  λίγο, να νιώσω τον αέρα στο πρόσωπο μου σε μια βόλτα δίχως προορισμό.
Να βυθιστω σε μια αγκαλιά δίχως σκέψεις.
Να νιώσω για λίγο άνευ ευθυνών.
Να βρω εμένα, να τα πω λίγο με τον εαυτό μου.
Η δύναμη μου με κούρασε, θέλω καπου να ακουμπήσω, να ξαλάφρωσω για λίγο απο τα βάρη.
Έχω μάθει πια να κρύβω να θέλω μου...και
να κρύβομαι πίσω απο μένα.
Έχω ξεχάσει να συγχωρέσω τον εαυτό μου...
Έχω χαθεί στα πρέπει  και μη και δεν γουστάρω καθόλου...
Φέτος όπως και κάθε χρόνο, στο ξεκαθάρισμα μου με τον παλιό τον χρόνο θέτω νέους στόχους μόνο δικούς μου, μόνο για μένα.
Τον νέο χρόνο θέλω....
Να βρώ εμένα..
Να απαλλαγώ απο όσα με βαραίνουν..
Να γυρίσω σελίδα σε ότι με χάλασε...
Να αρχίσω να ονειρεύομαι ξανά ..
Να αγαπήσω εμένα.....
Να μπω στα παλιά μου τζιν...
Να κάνω το δεύτερο, και γιατί όχι το τρίτο μου τατουάζ.
Να απολαύσω ενα ηλιοβασίλεμα...
Να δω τον ήλιο να ανατέλλει...
Να θυμηθώ τι μου λείπει..και να  ψάξω να το βρω...
Να γελάω περισσότερο...
Να ακούω πιο πολύ το ένστικτο μου...
Να πάω για ενα ποτό με τον άνδρα μου...
Να κοιμηθώ ενα μεσημέρι όσο θέλω...
Να ξυπνήσω μια μέρα και να πω ... τι ωραία μέρα σήμερα δεν θα κάνω τίποτα...
Να ξυπνήσω μια μέρα και να πω ήρθε η ώρα να κάνω όσα δεν τόλμησα...
Να βρώ εκείνο το κορίτσι που άφησα αν και δεν θυμάμαι ούτε πού ούτε πότε.!

Ίσως το τελευταίο ποστ για φέτος, ίσως κι όχι...
Όπως και να χει καλή χρονιά κόσμε, με υγεία Δημιουργία και τρελά! Και Αγάπη πολύ Αγάπη!

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Τα "μαύρα Χριστούγεννα"

Η αίθουσα σιγά-σιγά γέμισε κόσμο. Πληθώρα συναισθημάτων γέμισε το μέσα μου,  σε αυτήν την αίθουσα ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια πρίν φορούσα φαντάζομαι και γω τα γιορτινά μου και τραγούδησα με την χορωδία τραγούδια Χριστουγέννων.
Στην ίδια αίθουσα σήμερα ο γιος μου θα δώσει την πρώτη του παράσταση!
Μαζεμένες Φωνούλες ακούγονται στα παρασκήνια.
 Κρυφό κοιτάω.. τα παιδιά είναι χαρούμενα και ενθουσιασμένα...σε εναν ρόλο που επέλεξαν οι ίδιοι, φτιάχνοντας ακόμα και την χορογραφία τους!
Ενα μικρο πηγαδάκι λίγο πριν ανέβει στη σκηνή.
Αστεράκια φωνάξω...κλικ έτοιμη η φωτογραφία...
Ποιά είναι αυτή ρωτάνε...
Η μαμά μου μας έβγαλε φωτογραφία...
Γελάνε
Η παράσταση, μαύρο θέατρο, τα μαύρα Χριστούγεννα εκεί που ο άνθρωπος δεν φαίνεται όμως το αποτέλεσμα αποδίδει μαγεία... Η κίνηση τους θα σκορπίσει μελωδίες και μαγικές εικόνες!
Ότι ακριβώς χρειάζονται και τα Χριστούγεννα!
Συγκίνηση...τα μάτια βουρκώνουν τα παιδιά πάνω στην σκηνή σε μια όμορφη παράσταση σκορπούν στον χώρο αθωότητα, αγάπη, συγκίνησή.
Φοβερή δουλειά...Τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσος ενθουσιασμός....
Νιώθω τόσο τυχερή...
Εγώ δεν θυμάμαι τις δικές μου δασκάλες σε αυτήν την ηλικία.
Ίσως να υπάρχει λόγος...
Ο γιος μου είμαι σίγουρη πως δεν θα τις ξεχάσει...
Ποιά δασκάλα είναι πιο αγαπημένη σου ρωτάω...
Και οι δύο μαμά...Είναι ίδιες, είναι καλές!
Είναι καταπληκτικές θα προσθέσω εγώ.
Γι αυτά λοιπόν όταν περνάει την πόρτα του σχολείου λάμπουν τα μάτια του...
Γι αυτό όταν έρχεται Παρασκευή  αναμένει να έρθει ξανά η Δευτέρα...
Μαμά έχω το καλύτερο σχολείο το ξέρεις;
Και οι συμμαθητές μου είναι όλοι φίλοι μου!
Γιατί μαμά θα κλείσουν τα σχολεία τόσες μέρες για τα Χριστούγεννα...μου αρέσει πολύ το σχολείο!
Νιώθω ευγνώμων που για δεύτερη φορά το παιδί μου είναι σε καλά χέρια...
Νιώθω τυχερή σαν μαμά γιατί το παιδί μου παίρνει την καλύτερη βάση για να ξεκινήσει την μακροχρόνια διαδρομή του στην εκπαίδευση.
Έφτασαν Χριστούγεννα....ο καιρός πέρασε τόσο γρήγορα...
Νιώθω χαρούμενος μαμά!
Και αυτό είναι πραγματικά σπουδαίο.
Στην γιορτή δεν είπαν ποιήματα όμως η παράσταση ήταν υπέροχη!
Όμως τα παιδιά μας μετέδωσαν την Αγάπη την μαγεία των Χριστουγέννων!!
Οι γονείς είχαν ενεργό συμμετοχή σε όλη την προετοιμασία...
Περάσαμε απο την τάξη βοηθώντας τα παιδιά...κλέβοντας για λίγο την εμπειρία του χρόνου που περνούν στην τάξη τους.
Μπράβο παιδιά, μπράβο δασκάλες μπράβο και στους γονείς!

-Μαμά ξέρεις πως ένιωσα πάνω στην σκηνή;
-Πως μωρό μου;
-χαρούμενος, πολύ χαρούμενος μαμά!
Και του χρόνου!


Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Να γιατί μας αρέσουν τα Χριστούγεννα!!

"Το πρώτο κείμενο που γράφω σε συνεργασία με τον γιό μου..!
Εκείνος έλεγε και εγώ έγραφα μου έδωσε και πολλές οδηγίες για να το διαβάσουν και άλλοι.
-Μαμά να το βάλεις και στον υπολογιστή του σχολείου μου να το διαβάσουμε εκεί!
Τον βλέπω σύντομα να γίνεται συν διαχειριστής μου εδώ!!"

Οι λόγοι που μ αρέσουν τα Χριστούγεννα δεν απέχουν πολύ απο εκείνους του γιού μου. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι σχεδόν οι ίδιοι.
Μου αρέσουν για πολλούς λόγους κυρίως για την μαγεία που νιώθω και ας πολλές φορές την δημιουργώ εγώ η ίδια.
Μου αρέσουν γιατί έχουν ζεστασιά, αγάπη κάτι όμορφο που αιωρείται εκεί έξω και σε κάνει να ονειρεύεσαι να θες να γίνεις για λίγο παιδί.
Να θες για λίγο να έρθει η παραμονή των Χριστουγέννων για να πεις τα κάλαντα, να σπρώχνεις την αδερφή σου να μπει μπροστά όταν ανοίξει η πόρτα, και μετά να σε πιάνει σπαστικό γέλιο επειδή την άκουσες να μπερδεύει τα λόγια.
Και σαν γονιός να περιμένεις την μέρα που το δικό σου παιδί θα πει τα κάλαντα.
Να περιμένεις να φας κουραμπιέδες και μελομακάρονα δίχως τύψεις.
Να περιμένεις ενα οικογενειακό τραπέζι με φωνές μυρωδιές και ευχές, την ημέρα της γέννησης του Χριστού.
Να περιμένεις πως και πως μήπως χιονίσει.
Να περιμένεις μήπως ο Άγιος Βασίλης αφήσει ένα δώρο και για σένα.
Να νιώσεις πως η καρδιά σου δεν χωράει κακίες και να συγχωρείς.
Να κάνεις μια ευχή και να βγει αληθινή.
Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα για πολλούς λόγους. Τα αγαπώ, ιδιαίτερα όπως  τα παιδιά που περιμένουν να δουν και να αγγίξουν λίγη απο την μαγεία τους.
Οι λόγοι που αγαπάει ο γιος μου τα Χριστούγεννα είναι οι παρακάτω γραμμένοι όπως ακριβώς τα είπε!

Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα επειδή μου αρέσουν τα δώρα!
Και ο Άγιος Βασίλης μου αφήνει δύο δώρα, ενα κάτω από το δέντρο του σαλονιού και ενα κάτω από το δικό μου.
Μου αρέσει το δέντρο μας , τα χαλιά, και ο Άγιος Βασίλης τον αγαπάω πολύ και μου έρχεται να τον φιλήσω!
Μ αρέσουν τα Χριστούγεννα επειδή είμαστε μαζί όλοι η οικογένεια και δεν δουλεύετε!
Μου αρέσουν τα ταξίδια μας , να κάνω βόλτα με το έλκηθρο στο μαλακό χιόνι.
Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα γιατί μπορούμε να φτιάξουμε χιονάνθρωπο.
Μου αρέσει ο χιονοπολεμος, και οι κολωτουμπες στο χιόνι.
Τα Χριστούγεννα μου αρέσουν οι χριστουγεννιάτικες ταινίες αρκεί να μην έχουν πολλούς κακούς. Μου αρέσουν οι καλοί!
Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί μπορούμε να κοιμηθούμε  ολοι μαζί στο σαλόνι μπας και δούμε τον Άγιο Βασίλη.
Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σχολείο, γιατί οι δασκάλες μου φέρνουν ωραία πράγματα για να κάνουμε κατασκευές και στολίδια.
Γιατί φέτος βοηθήσαμε τα παιδιά που είναι στο νοσοκομείο και μας χρειάζονται.
Και αν καμία φορά ο Άγιος Βασίλης ξεχάσει να μου φέρει το δώρο που ζήτησα και το πάει σε άλλο παιδάκι δεν με πειράζει. Γιατί θα χαρεί το άλλο παιδάκι.
Θέλω να αγκαλιάσω και να φιλήσω τον Άγιο Βασίλη. Να αγκαλιάσω και να φιλήσω εσένα μαμά τον μπαμπά μου τον αδερφό μου και να πάμε Ταξίδι, αυτά που είπα τώρα είναι η ευχή μου μαμά.

Όπως και να το δει κανείς κάτι υπάρχει τις μέρες αυτές.
Ακόμα και αν τα δημιουργήσαμε μόνοι μας, κάτι υπάρχει εσύ το πιστεύεις;
Καλά Χριστούγεννα κόσμε!

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Χωρίς παραλήπτη

Είκοσι κατι  τα χρόνια που έχω να σε δω....
θυμάμαι όμως  ακόμα  την φωνή σου τόσο έντονα που νομιζω οτι θα χτυπήσει το τηλεφωνο και σε ακουσω...
Το μυαλο μου γεματο εικονες σου.....
Και η καρδιά μου γεμάτη απο την αγάπη σου.....
Θυμάμαι να μου επιτρέπεις να παίζω με τα πράγματά σου. Τα κοσμήματα με τα μαργαριτάρια που τόσο μου άρεσαν.
Θυμάμαι τα σαββατοκύριακα που περνούσαμε μαζί.
Τελευταία φορά που άκουσα την φωνή σου ήταν πριν πέντε χρόνια,  κάθε λέξη που μου είπες ηχεί ακόμα στα αυτιά μου, και μετανιώνω κάθε μέρα που δεν σου τηλεφώνησα πιο συχνά.
Μετανιώνω για ευκαιρίες που  έφυγαν  μα ο χρόνος πίσω δεν γυρίζει.....
Φοβάμαι μην ξεχάσω την μυρωδιά  σου, την φωνή σου.....
Το γεγονός ότι κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων έμαθα για τον χαμό σου κάθε φορά που πλησιάζει ο καιρός με πιάνει μια θλίψη, θλίψη για σένα , για την μοναξιά σου και την δύναμη σου ταυτόχρονα.
Πόσο σκληρά σου φέρθηκε η ζωή?
Πόση μοναξιά άντεξε η ψυχή σου?
Πόσα ποτάμια έφτιαξαν τα δάκρυά σου όλα αυτά τα χρόνια?
Ποσό μόνη σου έζησες και πόσο μόνη έφυγες.
Και όταν σε θυμάμαι αναρωτιέμαι.....γιατί για κάποιους ανθρώπους η ζωή είναι τόσο σκληρή.
Γιατί τα όνειρα σου δεν πραγματοποιήθηκαν ?  Τι έφταιξε?.
Η μοίρα  ή μήπως κάτι άλλο?
Μεγάλωσες μόνη σου το παιδί σου σε εποχές αλλιώτικες φτωχές σκληρές .
Θυσίασες τα πάντα μα στο τέλος έμεινες μόνη.
Όχι δεν το έπλεξες εσύ ούτε έφταιξες  αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια για σένα ....
Την κόρη σου δεν την χάρηκες γιατί εκείνη ακολούθησε την οικογένεια που έφτιαξε...τι άλλο να έκανε?
Η ξενιτιά έχει πολλές όψεις. Μια απο αυτές σε εσένα έδειξε το σκληρό της πρόσωπο.
Τα εγγόνια σου δεν είδες να μεγαλώνουν πάρα μόνο σε φωτογραφίες.
Μου λείπεις γιαγιά μου πολύ ....και όταν βλέπω τα παιδία μου με τις δίκες τους γιαγιάδες νιώθω ευγνώμων για όλα όσα θα πάρουν από εκείνες!
Μακάρι οι αναμνήσεις που θα κρατήσουν απο εκείνες να γίνουν ένα μικρό κουτί με μνήμες αγάπης, θαλπωρής , μνήμες που θα μυρίζουν τηγανητές πατάτες και φρέσκο ψημένο κέικ,  και αγάπη πολύ.
Νώθω νοσταλγία για σένα....μου λείπεις πολύ αν και τόσα χρόνια συνήθισα την απουσία σου.
Αχ και να μπορούσα να σου μιλήσω για λίγο....έχω τόσα πολλά να σου πω...
Έφυγες και δεν πρόλαβες να δεις δισέγγονο.... έφυγες  για το μεγάλο σου ταξίδι λίγο πριν γεννήσω.
 Όταν γέννησα σε σκεφτόμουν ήθελα να σε πάρω και να σου πω για πόσο όμορφος και μικρός είναι ο γιός μου  όμως όλο ξεχνούσα.
Λες και κάτι αόρατο ήθελε να με προστατέψει λίγο ακόμα..
 Θυμάμαι οταν γέννησα τον πρώτο μου γιό δεν ρώτησα την μαμά μου αν σε πήρε τηλέφωνο  να σε ενημερώσει, το ξεχνούσα λες και μια αόρατη  δύναμη ήθελε να κρύψει τον πένθος της..
Άλλωστε εγώ δεν ήξερα κάτι έως τότε.
Το κρατούσαν μυστικό....  λόγω της προχωρημένης εκυμοσύνης μου....
Σε θυμάμαι  πάντα μα  είναι αυτές  οι μέρες που σε σκέφτομαι έντονα, που με πιάνει θλίψη...οι μέρες που θα θελα τόσο πολύ να μπορέσω να σου μιλήσω....έστω για λίγο.
 Και αν θυμάσαι γιαγιά την τότε μας συζήτηση, ένα θα σου πω τα ίδια θα σου έλεγα πάλι,και είμαι σίγουρη πως και εσυ τα ίδια θα απαντούσες.
Μου λείπεις...Κάθε φορά που πλησιάζουν οι γιορτές σε θυμάμαι πολύ έντονα...
Θα μπορούσα να συνεχίσω να σου στέλνω γράμματα, αλλα δυστυχώς δεν θα εχουν πια παραλήπτη.
Έτσι και φέτος ολα όσα σου έγραψα θα μείνουν εκεί σε ενα συρτάρι.
Θα σε θυμάμαι γιαγιά, θα θυμάμαι τις λίγες στιγμές που έφτιαξαν πολλές αναμνήσεις.

Υ.Γ.Το κείμενο αυτό γράφτηκε πρίν ενα χρόνο, όμως για κάποιο λόγο δεν το κοινοποίησα. Χτες μου έφερε ο γιος μου έδωσε το τηλέφωνο λέγοντας μου..
Ελα μαμά είναι η γιαγιά σου στο τηλέφωνο. Η δικιά σου μαμά όχι η δικιά μου..Έτσι θυμήθηκα το κείμενο αυτό!




Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Προσφορά Αγάπης απο παιδιά για παιδιά.

Πρίν περίπου τέσσερα χρόνια βρεθήκαμε στο παίδων ήταν μέρες Χριστουγέννων.
Κρατούσα στην αγκαλιά μου τον γιό μου περιμένοντας τον γιατρό. Ήμουν κουρασμένη, αγχωμένη. Το βλέμμα μου κενό, κοιτούσα τις ζωγραφιές στους τοίχους του νοσοκομείου.
Μέσα μου παρακαλούσα να έχει ο Θεός καλά όλα τα παιδιά αυτού του κόσμου.
Κάποια στιγμή στον άδειο διάδρομο άκουσα ομιλίες μπροστά μου εμφανίστηκαν τρεις νεαροί.
Δυο κορίτσια και ενα αγόρι κάπου κοντά στην ηλικία των είκοσι.
Κρατούσαν μεγάλες σακούλες απο κατάστημα παιχνιδιών, και ζήτησαν απο μία νοσοκόμα να δουν την προϊσταμένη.
Λίγα λεπτά αργότερα άκουσα την νοσοκόμα να λέει σε κάποιον άλλον τα εξής
"Ήρθαν τα παιδιά που είχαν μιλήσει μιλήσει μαζί σας, για τα παιδιά που είναι στον τάδε όροφο, ναι ναι αυτά που δεν έχουν οικογένεια. Ναι έφεραν δώρα,  εννέα δεν είναι τα παιδιά;
Ελάτε ακολουθήστε με "είπε στους νεαρούς και χάθηκαν στον άδειο διάδρομο.
Μου φάνηκε τόσο παράξενο που κάποιοι άγνωστοι τόσο νεαρής ηλικίας πήραν τηλέφωνο στο παίδων έμαθαν αν υπάρχουν παιδιά χωρίς οικογένεια, έμαθαν ηλικία φύλλο πήγαν ψωνισαν δώρα και ήρθαν να σκορπίσουν χαμόγελα!
Προσφορά τιμή,παροχή,δωρεά...
Ήταν φοβερό αυτό που έκαναν! Με μια απλή κίνηση πόση αγάπη έδωσαν!
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.

Αναρωτιέμαι τι έχω προσφέρει εγώ σαν άτομο προς άλλους;
Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με αυτό. Αμέλεια; δεν ξέρω.
Μετά θυμήθηκα πως είμαι αιμοδότης..
Με μόλις δέκα λεπτά απο τον χρόνο μου όλο και κάποιον έχω βοηθήσει.
Έστω  και με αυτόν τον τρόπο προσφέρω κάτι πολύτιμο για συνανθρώπους μας.
Πρίν δυο χρόνια αποφάσισα να γίνω δότης μυελού των οστών. Αλλά ΔΥΣΤΥΧΏΣ κόπηκα λόγω αντενδείξεων.
Στο παιδί μου θα ήθελα πολύ να μάθω να προσφέρει, αλλά μιλώντας του γι αυτό χωρίς να το κάνουμε πράξη το θεωρώ άσκοπο σχεδόν.
Άλλωστε τα παιδιά μας μιμούνται κυρίως.

Στο νηπιαγωγείο του γιού μου φέτος τα Χριστούγεννα μια προσφορά Αγάπης συνεχίζεται.
 Ξεκίνησε πέρυσι με κοινωνική δράση για το περιβάλλον και την αειφορία .
Φέτος με την βοήθεια των παιδιών η προσπάθεια θα συνεχιστεί στηρίζοντας την δράση των εθελοντών που οργανώνουν εκπαιδευτικά προγράμματα και δραστηριότητες για τα παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες, που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο παίδων Αγιάς Σοφίας.
Οι εθελοντές έχουν ανάγκη απο υλικά για κατασκευές, παιχνίδια και άλλα είδη προκειμένου να δημιουργήσουν όσο το δυνατό καλύτερο κλίμα στα παιδιά που νοσηλεύονται.
Παρέχουν ενα σπουδαίο έργο και η βοήθεια μας είναι σημαντική.
Παράλληλα θέλουμε να διαδώσουν το μήνυμα προσφοράς αίματος και δότη μυελού των οστών. Ως το καλύτερο δώρο για τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Ο παιδικός καρκίνος μας αφορά όλους και περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.
Η προσφορά αυτή έχει μεγαλύτερη ακόμα αξία γιατί γίνεται από παιδιά για παιδιά.
Μέσω της λαχειοφορου αγοράς στόχος είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για να δοθούν στους εθελοντές που συνεργάζονται με το karkinaki.gr  για να γίνει το έργο τους πιο εύκολο.
Επίσης στην λαχειοφορο χρειάζονται χορηγοί.
Μου είναι πολύ εύκολο να βρώ πολλούς χορηγούς, και να πουλήσω τα λαχείοφορα όμως η ουσία δεν είναι εκεί.
Η ουσία είναι να δώσω στον γιό μου να καταλάβει όλα τα βήματα.
Εξήγησα τι σημαίνει εθελοντισμός, ποιός είναι ο λόγος που το κάνουμε. Και πώς ζητάμε την βοήθεια από τους συνανθρώπους μας. Κάτι που φυσικά γνώριζε απο το σχολείο μιας και μαζί με τους νηπιαγωγούς αποφάσισαν να κάνουν.
Ντυθηκαμε, πήραμε τους λαχνους και πήγαμε στα μαγαζιά, κυρίως για να βρούμε δωρεές και κατ επέκταση να πούλησει τα λαχεία με σκοπό να μαζέψει χρήματα για χαρίσουμε χαμόγελα, ελπίδα στα παιδιά που το έχουν ανάγκη.
Έκανα την εισαγωγή και την σκυτάλη πήρε ο γιος μου.
-θα πάρεις λαχείο; Ένα λαχείο ένα ευρώ. Για να δώσουμε χαρά σε παιδιά που είναι άρρωστα.
Δεν ξέρω αν κατανόησε πλήρως όμως προσπάθησα να του δείξω όλη την διαδικασία.
Εκείνος μπροστά εγώ πίσω.
Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω απο καρδιάς όλους όσους πρόσφεραν είτε δώρα είτε χρήματα για τον σκοπό αυτό. Κυρίως γιατί έδωσαν σε ένα παιδί την ευκαιρία να εξηγήσει ποιος είναι ο λόγος.
Το έργο θα  τελειοποιηθεί με την λήξη του. Οι νηπιαγωγοί κάνουν εξαιρετική δουλειά, και είμαι σίγουρη πώς τα παιδιά θα προσφέρουν πολύ χαρά σε παιδιάμε νεοπλασματικές ασθένειες.
Τα παιδιά αυτό μπορούν να προσφέρουν με ένα δικό τους τρόπο. Εμείς οι μεγάλοι μπορούμε να προσφέρουμε αίμα μέσω της αιμοδοσίας, και να γίνουμε δότες μυελού των οστών. Λίγο απο τον χρόνο μας προσφέρει πολλά στις ζωές των παιδιών που υποφέρουν απο νεοπλασματικες ασθένειες. Μας αφορά όλους.
Σαφώς όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με το karkinaki.gr και να προσφέρει υλικά, βιβλία παιχνίδια.

Καλές γιορτές και με μία ευχή το νέο έτος να φέρει υγεία χαρά αγάπη και Ειρήνη σε τούτο τον κόσμο. Και μια δυνατή ευχή, όλα τα παιδιά να πάνε στα σπίτια τους φέτος, και να ναι υγιή!
Καλά Χριστούγεννα
Μαμά Ρεγγίνα

Τις ζωγραφιές τις ζωγράφισαν κάποια απο τα παιδιά απο την τάξη του γιού μου!


Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

βραδινές συζητήσεις, και η πιο γλυκιά καληνύχτα!

Λατρεύω αυτά τα βράδια που τον πιάνει η γνώστη λογο διάρροια πριν κοιμηθεί.
Από την μέρα που γεννήθηκε μέχρι να λείψω πρώτη φορά από κοντά του κάθε βράδυ η ίδια τυπική αγαπημένη διαδικασία...
Οι βραδινές μας συζητήσεις είναι οι καλύτερες.
Άλλαζαν μόνο οι φάσεις της έκτοτε ηλικίας.
Όμως μετά όλα άλλαξαν...
Για αρκετό καιρό το στερήθηκα.
Λόγω  του μωρού πάντα εκείνη την ώρα έκλαιγε για να θηλάσει όποτε το είχαμε κόψει καιρό..
Ποτέ τον έβαζε για ύπνο ο μπαμπάς, και πότε ενα φιλί και μια  γρήγορη καληνύχτα απο μένα.
Τις προάλλες μου λέει ο άνδρας μου.."ρε Ρεγγίνα ακόμα ζητάει παραμύθι..Ακόμα θέλει ιστορίες για να κοιμηθεί...
Έπρεπε να άκουγες τι μου έλεγε.."
Τότε μόλις είχα διαβάσει αυτό το κείμενο της Άσπας.
Τότε είπα πως δεν θα αφήσω άλλο βράδυ χαμένο.
Δεν θέλω να χάνω άλλο αυτή την υπέροχη φάση να τον βάζω για ύπνο.
Είναι η ώρα που μου εκμυστηρεύεται όλα όσα σκέφτεται, η ώρα που έχει τις πιο περίεργες απορίες.
Η ώρα που λέει πετυχημένα πράγματα!
Σήμερα λοιπόν του έλεγα τι έκανε όταν ήταν μωρό τον κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου όπως τότε...
Κουβέντα στην κουβέντα άρχισε ο εξής διάλογος:
-μαμά απο που σκέφτηκες το όνομα μου;
-απο τον παππού σου παιδί μου, δεν έχετε το ίδιο όνομα;
Έτσι κάνουν δίνουν στα παιδιά τα ονόματα των γονιών.
Και εσύ αν κάνεις κορίτσι μπορείς αν θες να δώσεις το όνομα μου..του λέω συζήτηση που έχουμε κάνει πολλές φορές, μόνο που σήμερα πήρα καινούργια απάντηση.
-μα εγω Ρεγγίνα έχω μόνο μία απαντάει, αλλιώς αν το κάνω αυτό θα σε λένε μόνο μαμά.
Γι αυτό εγώ θα κάνω δύο αγόρια.
Συνεχίζει...
Μαμά όταν γίνω 16 θα φύγω από το σπίτι;
-όχι παιδί μου στα 16 είσαι παιδί ακόμα, για να φύγεις πρέπει  να μεγαλώσεις, να βρεις μια καλή δουλειά που θα σου δώσει αυτήν τη δυνατότητα.
Εγώ για παράδειγμα  έφυγα απο το σπίτι μου οταν παντρεύτηκα τον μπαμπά σου του λέω, με πήγε ο μπαμπάς μου στην εκκλησία και με παρέδωσε στον πατέρα σου.
-μαμά εκεί στον γάμο σε γνώρισε ο μπαμπάς;... Όχι του απαντώ και  γελάω
-είχαμε γνωριστεί απο πιο παλιά..
Και αφού του λέω πως γνωριστήκαμε συνεχίζει...
-Μαμά ξέρεις γιατί σε παντρεύτηκε;
-γιατί παιδί μου; ρωτάω γεμάτη περιέργεια
Γιατί είσαι όμορφη...
-Καληνύχτα μωρό μου κοιμήσου τώρα.
-Καληνύχτα μαμά σ αγαπώ πολύ.
Να για να ακούω τέτοια θα συνεχίζω να σε κοιμίζω τα βράδια..
Για να με παίρνεις τις πιο δυνατές αγκαλιές.
Για να μιλάμε για αυτά που ζήσαμε και για αυτά που θα έρθουν.
Για να μου λες οσα σκέφτεσαι και όσα νιώθεις.
Μεγαλώνεις και δεν ξέρω πόσο θα κράτησει όλο αυτό.
Σου υπόσχομαι μωρό μου να μαι εκεί κάθε βράδυ για να σε ακούω, να σε νιώθω να σου λύνω όλες σου τις απορίες.
Και αν τύχει και λείψω απο κοντά σου κάποιο βράδυ να μου τα λες μάζεμενα μετά...εντάξει;
Τα νυχτοπερπατηματα τελείωσαν...σπάνια πια έρχεσαι στο κρεβάτι μας...
Δεν θέλω να τελειώσουν τα βράδια αυτά που η συζήτηση κρατάει λίγο όμως είναι αρκετή για να  με εμπνεύσει, να με συγκινήσει και να με κάνει περήφανη για σένα.
Θα σε φιλάω πάντα τα βράδια που κοιμάσαι ακόμα και όταν μεγαλώσεις.
Θα προσεύχομαι πάντα πάνω απο το προσκεφάλι σου να είσαι καλά.
Θα είσαι πάντα το μωρό μου όσο και αν μεγαλώσεις.
Καληνύχτα μωρό μου σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές.