Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Στολίζοντας το δέντρο!

Τις προάλλες πηγαίνοντας με το αυτοκίνητο σε δουλειές, καθώς είχε ήδη νυχτώσει περάσαμε απο μαγαζιά γεμάτα φωτάκια, στολισμένες βιτρίνες χριστουγεννιάτικα παντού! Απο το πίσω κάθισμα ακούστηκε η γνωστή φωνή...
-μαμά κοίτα ήρθαν τα Χριστούγεννα ...
Μαμά κοίτα όλοι στόλισαν...
Εμείς ποτέ θα στολίσουμε μαμάκα;
-θα στολίσουμε Αγάπη μου απάντησα χαμογελώντας...τρελαίνομαι όταν ενθουσιάζεται.
-αλήθεια λες μανούλα θα στολίσουμε;
Λες και θα ναι η πρώτη φορά τέτοιος ενθουσιασμός το παιδί μου.
-εννοείται θα στολίσουμε συνέχισα να λέω...
Μαμά παμε γρήγορα σπίτι να βρούμε τα στολίδια μας, μαμά που είναι τα στολίδια μας;
Του εξήγησα ότι θα στολίσουμε το Σαββατοκύριακο, κόβοντας του λίγο από τον ενθουσιασμό του.
Σάββατο πρωί ακούω βήματα να έρχονται...σηκώνω το πάπλωμα, φωλιάζει μέσα...
Έλα μανούλα να σηκωθούμε..
-Μαμά εγώ είμαι πολύ χαρούμενος που θα στολίσουμε εσύ;
-Και γω μωρό μου...
Θυμήθηκα την δική μου αναμονή, το στόλισμα, την αίσθηση της μαγείας που μου δημιουργούν οι γιορτές ακόμα και σήμερα.
Θυμήθηκα που προσπαθούσα να μην κοιμηθώ  μπας και δω τον Άγιο Βασίλη ματαια όμως.
Θυμήθηκα που είδα πως ο Άγιος Βασίλης έχει την μορφή του μπαμπά μου και τότε είχα θυμώσει πολύ και δεν ήθελα να ανοίξω το δώρο μου.
Θυμήθηκα φίλους που μοιάζουν με φωτάκια Χριστουγέννων, μόλις περάσουν οι γιορτές σβήνουν και αυτοί...
Θυμήθηκα ταξίδια σε χειμερινούς προορισμούς...Και ένα μαγικό ξημέρωμα σε ένα από αυτά τα ταξίδια, που δεν είχα ύπνο χάραμα ήταν,  ντύθηκα και βγήκα απο το δωμάτιο, τα μεγάλα σύννεφα σκέπαζαν ευλαβικά την κορφή του βουνού, ενα ψύχος διαπερνούσε το ακάλυπτο πρόσωπο μου και καμπάνες της Εκκλησίας χτυπούσαν προκαλώντας μου μια αίσθηση που ποτέ δεν θα ξεχάσω...περπάτησα αρκετή ώρα σε στολισμένες βιτρίνες πήρα έναν καφέ ζεστό και γύρισα στο δωμάτιο..
Εικόνες που δεν θα ξεχάσω σε αυτήν την μοναχική μου βόλτα.
Θυμήθηκα Χριστούγεννα που με γέμιζαν θλίψη εκεί κάπου στην εφηβεία, που όλη η μαγεία δεν είχε νόημα κανενα. Σε μια αναζήτηση του εγώ μου το χα πάρει στραβά όλο αυτό.
Θυμήθηκα τον νυχτερινό επισκέπτη...που ο γιος μου όμως δεν θυμάται πια.
Θυμήθηκα την μαμά μου που φρόντιζε να μας αφήνει δώρα και Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά.
Ο δικός μου Άγιος Βασίλης δεν έπαψε ποτέ μα μου φέρνει δώρα!!
Ακόμα και τώρα με ρωτάει τι δώρο θέλω φέτος...
-Ρε μαμά δεν θέλω κάτι..
-Γιατί κορίτσι μου να χαρείς και εσύ μου απαντάει, βλέπω στα μάτια της εμένα και την δική μου αναμονή όταν θα δω τον γιό μου με πιτζάμες να ψάχνει κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο το δώρο του.
Το σπίτι γέμισε στολίδια...φωνές..λαμπάκια...τα οποία φέτος δεν ανάβουν..Θέλουμε καινούργια. Τα νεύρα μου κρόσσια όχι δεν μου αρέσει να στολίζω μου αρέσει μόνο το αποτέλεσμα.
Το σπίτι γέμισε παιχνίδια κορδέλες, καμένα λαμπάκια. Ο μεγάλος τρέχει πέρα δώθε, ο μικρός γκρινιάζει, εγώ δεν ξέρω απο που να αρχίσω, ο άνδρας μου το ίδιο. Δεν μοιάζουμε καθόλου με αμερικάνικο σινεμά μια όμορφη οικογένεια που στολίζει το σπίτι, το τζάκι ζεσταίνει την ατμόσφαιρα και το φαγητό είναι στο φούρνο και μοσχοβολάει.
Θυμίζουμε τρελή οικογένεια απο ελληνική ταινία θα έλεγα!
Το αποτέλεσμα βέβαια είναι λαμπερό, το σπίτι φόρεσε τα γιορτινά του, και επιτέλους μαζεύτηκε. Ο μεγάλος σταμάτησε να χοροπηδάει και ο μικρός κοιμήθηκε.
Τα Χριστούγεννα είναι αναμφισβήτητα τα αγαπημένα μου.
Θα προσπαθώ κάθε χρόνο να γεμίζω με όμορφες εικόνες, μυρωδιές και αναμνήσεις τον καμβά των παιδιών μου.
Θα προσπαθώ η αναμνήσεις τους να μυρίζουν έντονα αγάπη, οικογένεια..
Τα φετινά Χριστούγεννα θα μας βρουν με το νέο μας μέλος που αν και μικρό θα ξεκινήσει να χρωματίζει το δικό του πίνακα με αναμνήσεις.
Τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι πάλι μοναδικά , γιατί απλά έχουν άλλο νόημα όταν το σπίτι έχει παιδιά...
Έχουν άλλο νόημα όταν ο ίδιος έχεις συνειδητοποιήσει τι άρωμα θέλεις να τους δώσεις.
Φέτος έχω ανάγκη να βυθιστω στην μαγεία τους...
Έχω ανάγκη να χαλαρώσω στην αγκαλιά της οικογένειας μου.
Έχω ανάγκη να αφεθώ και ας με παρασύρει...
Και του χρόνου με υγεία.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Δεν θέλω να γερασετε μαμά.

Πώς μοιάζει η αγάπη;
Μοιάζει με εκείνα τα αθώα ματια που με κοιτάζουν γεμάτα συναισθήματα  και δυο χεράκια που πιάνουν απαλά το πρόσωπο μου...
Μοιάζουν με μικρό χαμόγελο που κάνει τα ματάκια να λάμπουν μόλις με δουν..
Την Πέμπτη έπρεπε να λείψω απο το σπίτι, μια εξέταση πού έπρεπε να γίνει με κράτησε μακριά απο τα παιδιά μου μια μέρα....
Όταν γύρισα ανυπομονούσα να δώ τα παιδιά μου....μου έλειψαν απίστευτα...
Με περίμεναν στην πόρτα...
Μόλις μπήκα είδα δύο μάτια να με κοιτάζουν διερευνητικα...
Το μωρό έπρεπε να περιμένει λίγο ακόμα... Ο μεγάλος είχε προτεραιότη τον αγκάλιασα σφιχτά..τον φίλησα ξανά και ξανά, τότε έπιασε το πρόσωπο μου με τα δυο του χεράκια και με κοίταξε με βλέμμα γεμάτο αγάπη...Πολύ αγάπη.
Το σαββατοκύριακο το περίμενα πως και πώς ένιωθα να έχω την ανάγκη να αναπληρώσω τον χρόνο που έλειψα.
Ξύπνησα νωρίς το Σάββατο...πήγα στο κρεβάτι του γιού μου και αγκαλιά με πήρε ξανά ο ύπνος.
Η μέρα κλασικά κύλησε σαν νερό...χαλαρά απο τα Σάββατα που δεν θέλω να κάνω τίποτα και θέλω να κάνω τα πάντα ...
Το βράδυ μετά τα γνωστά γάλα δόντια πιτζάμες..τον πιάνει η γνωστή λόγο-διάρροια ...
Μαμά θέλω να γεννήσεις και άλλο μωρό, ξέρεις γιατί θέλω και άλλο μωρό;
-Γιατί; ρωτάω..
-Για να έχει παρέα ο μπέμπης μου όταν δεν θα μπορώ εγώ..
Κάπου εκεί με έλιωσε με τρελαίνει ο τρόπος που σκέφτεται και ο τρόπος που αγαπάει.
Μαμά ...
Τι άλλο θα ακούσω σκέφτομαι καθώς τον κρατώ στην αγκαλιά μου..
-Την βλέπεις αυτήν την φωτογραφία που είμαι μωρό και με κρατάς;
-Ποια; Αυτή που φοράμε τα ίδια ρούχα; ρωτάω, κοιτάμε μαζί την φωτογραφία που κρέμεται στον απέναντι τοίχο.
-Ναι..θυμάσαι που έλειπες όλη μέρα;
Την κοιτούσα και έκλαιγα...
Εκείνη την ώρα ένιωσα να ραγίζει η καρδιά μου. Τον πήρα σφιχτά αγκαλιά και τον φίλησα μέχρι που αισθάνθηκα ότι τον ζοριζω...
-σ αγαπώ το ξέρεις...
-Το ξέρω μαμά, δεν θ ξεχάσω ποτέ αυτή την φωτογραφία..
-Μαμά εσείς δεν θα γίνετε γέροι, αλήθεια σού λέω...
Αν ήξερα ότι θα ακούσω τόσα θα ήμουν πιο προετοιμασμένη...
Αλλά αυτά τα πράγματα έτσι σε βρίσκουν απροετοίμαστη...
-Όπως μεγαλώνεις εσύ μεγαλώνω και εγώ...
Πρίν τελειώσω αυτό που έλεγα είδα ότι καταπίνει τον λυγμό του...
-Δεν θα γερασεις μαμά ψέματα λες...
Όχι δεν είμαι έτοιμη να του πω άλλα...Δεν μπορώ να βλέπω αυτά τα μάτια σχεδόν βουρκωμένα...
Θυμήθηκα εμένα οταν ήμουν παιδί να με πνίγει το άπειρο σύμπαν..να μην θέλω να πεθάνει η μαμά μου και να φοβάμαι μην γερασω. Θυμήθηκα την μαμά μου πόση ώρα έκανε να με ηρεμήσει...η αγκαλιά της νομίζω πως με συνέφερε γιατί τα λόγια της δεν τα θυμάμαι.
-Σ αγαπώ μωρό μου το ξέρεις...
-Και εγώ σ αγαπώ μαμά...
-Μαμά, εκεί στην φωτογραφία που είμαστε;
-Σε ποια;
-Εκεί στην παραλία..
-Ελαφόνησο, είχαμε πάει οι τρείς μας...
-Πιο πάνω;
 -Εκεί είμαστε Αράχωβα...
Στην άλλη απο κάτω είμαστε σπίτι  συνέχισα να λέω αναλύοντας κάθε φωτογραφία..
Αφού εξετάσαμε μια μια κάθε φωτογραφία, ένιωσα πως οι σκέψεις του ταξίδεψαν σε μέρη που ταξιδέψαμε και εμείς...
-Κοιμήσου άγγελε μου, αγκαλιά μου όπως τότε που ήσουν μωρό...
Τον αγκάλιασα στοργικά...λίγα λεπτά αργότερα η ανάσα του βάρυνε και ύπνος βαθύς τον πήρε...
Κοιμήσου άγγελε μου...μακάρι η μαμά και ο μπαμπάς να γεράσουν...και να ναι εκεί για σας..άλλωστε όπως σου έχω ξαναπεί για μένα θα σαι πάντα το μωράκι μου...
Με βρήκε συναισθηματικά φορτισμένη...απροετοίμαστη για τέτοιου είδους ερωτήσεις...
Νιώθω να ζω σε παράλληλο σύμπαν...απο την μία το αγόρι μου μεγαλώνει..οι ερωτήσεις του γίνονται ερωτήσεις αναζήτησης... Ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν με ειλικρίνεια, υπευθυνότητα και να είναι κατανοητά σε ένα πενταχρονο παιδί...
Από την άλλη έχω ένα μωρό που ακόμα δεν έχει πει ούτε την πρώτη σου λέξη..


Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Έξι μήνες!!

Σαν νεράκι κύλησαν οι πρώτοι μας έξι μήνες μαζί.
Το δικό σου ημερολόγιο δεν το επισκέπτομαι τακτικά...παρά μόνο λίγες σελίδες γραμμένες....
Δεν είναι πως δεν έχω τι να γράψω..
Είναι που δεν έχω χρόνο.
Με εσένα δεν έμεινα σπίτι έπρεπε να γυρίσω για δουλειά..Να ξέρες πόσο μου λείπεις τις ώρες αυτές.
Εσένα δεν κατάφερα να σε φυλάξω απο ιώσεις με ένα νήπιο στο σπίτι που συνεχώς σε φιλάει έχεις τσιμπήσει ήδη δύο ιώσεις.
Με εσένα δεν έχω γεμίσει την φωτογραφική με ατέλειωτες φωτογραφίες....
Με σένα δεν έχω ασχοληθεί αποκλειστικά γιατί ο χρόνος μοιράζεται...
Με σένα όμως έχω τρελαθεί... Πιο χαζό μαμά δεν γίνεται...
Έρωτας με την πρώτη ματιά...
Δεν έχει μόνο το σώμα μνήμες έχουν και τα συναισθήματα...Ίσως γι αυτό σε  αγάπησα δυνατά αμέσως..
Τι πλάσμα υπέροχο που είσαι;  Με ματιά ζωηρή , χαμόγελο απίστευτο που σχηματίζει λακακι.. εκείνο το λακακι που τόσο αγαπώ.....
Μικρά πατουσακια που δεν χορταίνω να φιλώ...
Μικρά χεράκια που με αγγίζουν απαλά.
Είσαι ήρεμος, γαλήνιος...σε παίρνω σφιχτά στην αγκαλιά μου και χάνομαι απο ατέλειωτη αγάπη.
Σου μιλάω και φωτίζει το πρόσωπο σου..
Δεν το πίστευα ότι μπορούσα να ξανά αγαπήσω τόσο δυνατά..
Έξι μήνες...λίγος ο καιρός πολλά τα συναισθήματα..σε χαζεύω που κοιμάσαι, που παίζεις με τα παιχνίδια σου, που τεντώνεις τα χεράκια σου και τα κοιτάς ..
Σε κρατάω απαλά, τρυφερά..
Σου φιλάω το λαιμουδακι και γελάς..τρελαίνομαι να σε ακούω να γελάς.
Το φωτεινό προσωπάκι σου φωτίζει κάθε γκρίζα σκέψη μου..
Ξαπλωμένοι και οι τέσσερις στο κρεββάτι...Όλοι μαζί, το πάζλ μας συμπληρώθηκε..Το πάζλ της οικογένειας μας.. πληρότητα, ηρεμία, αγάπη.
Η ισορροπία που χρειαζόμαστε υπάρχει...οι στιγμές  μας μοναδικές...
Έξι μήνες μαζί, έξι μήνες που ο καθένας μας βίωσε καινούριες εμπειρίες.
Έξι μήνες μαμά για δεύτερη φορά σ αγαπάω ήλιε μου, σ αγαπάω κ εσένα ώς το άπειρο άπειρες φορές!

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Η καλύτερη μαμά

Ποιά είναι η καλύτερη μαμά;
Πολλές φορές έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι  συνήθως η καλύτερη μαμά είναι αυτή που δεν έχει παιδιά, τα ξέρει όλα μπορεί πολύ εύκολα να κρίνει μια μαμά με παιδιά.
Φυσικά δεν μπορεί ακόμα να καταλάβει πως είναι να σαι μαμά, συνεπώς θα πει πράγματα που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία , όμως μπορεί να πειράξουν μία μαμά.
Εχω υπάρξει και εγώ τέτοια μαμά!
Τελικά όταν έγινα μαμά κατάλαβα πολλά και ένιωσα ακόμα περισσότερα... Τότε λοιπόν οι απαντήσεις μου λύθηκαν μία μία και έτσι κατάφερα να δικαιολογήσω εκείνη που τότε μου είχε φανεί τόσο "περίεργη" μαμά.
Ύστερα στον κόσμο των μαμάδων πάλι θα κριθείς....γέννησες φυσιολογικά ή με καισαρική; θήλασες ή όχι; Λες και αλλάζει κάτι απο τον τρόπο του τοκετού ή τον τρόπο σίτισης του βρέφους...
Μην το παίρνεις αγκαλιά θα γίνει κακομαθημένο, εμένα μια χαρά μεγάλωσε...
Τι;; κοιμάσαι μαζί με το παιδί;; Θα αποκτήσει ψυχολογικά!
Και όμως υπάρχει μια κόντρα που με την πρώτη ευκαιρία θα κρίνεις ή θα κριθείς.
Μετά θα κριθείς για τον τρόπο που μεγαλώνεις το παιδί σου.....Αν δουλεύεις ή όχι....αν αν αν..
Με έχουν κουράσει απίστευτα οι μαμάδες με πτυχία μητρότητας που χωρίς να τις ρωτήσεις έχουν να σου πουν πολλά, να σε κρίνουν, να σε ακυρώσουν.
Ευχαριστώ πολύ αλλα αν χρειαστώ τις πολύτιμες συμβουλές  σου. Αν χρειαστώ κάτι  θα ρωτήσω δεν χρειάζομαι την άποψη σου χωρίς να την ζητήσω.
Κράτα την για σένα και αν θεωρείς ότι είσαι τόσο τέλεια λυπάμαι αλλά εγώ δεν είμαι προφανώς!
Η κάθε μαμά παλεύει με τον δικό της τρόπο να μεγαλώσει το παιδί της, και πιστεύω πως η κριτική δεν χωράει εκεί.
Οπότε κράτα την για σένα!
Ασε να σε κρίνει το παιδί σου...ασε να δεις μόνη σου τι έκανες καλά και τι όχι.
Δεν χρειάζεσαι εμένα να σου πω τα λάθη σου. Ούτε να συγκρίνω τις δικές μου εμπειρίες μαζί σου για να καλύψω τα κενά μου.
Ούτε να σου δείξω πως υπάρχει λόγος να θεωρούμε καλύτερη απο σένα.
Δεν έχει σημασία καμιά αν γέννησα φυσιολογικά, δεν με κάνει καλύτερη σου που επέλεξες την καισαρική.
Δεν έχει σημασία που δεν θήλασα εσύ που θηλάζεις ακόμα πολύ καλά κάνεις!
Δεν έχει σημασία καμιά να γεμίζουμε με τύψεις και ενοχές η μία την άλλη.
Άλλωστε δεν μπορείς να με αλλάξεις με το να μου υποδείξεις κάτι το οποίο μπορεί να μην πιστεύω.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ενα μπράβο σε εκείνη που έκανε καισαρική είτε απο επιλογή είτε απο ιατρική ανάγκη.
Κόπηκε στα δύο για να το βγάλει.
Μπράβο και σε εκείνη που γέννησε φυσιολογικά, με η χωρίς επισκληριδιο.
Μπράβο σε εκείνη που κατάφερε να θηλάσει και συνεχίζει...
Και μπράβο σε εκείνη που ταΐζει το παιδί της με μπιμπερό.....
Είμαι σίγουρη πως και οι δύο πλευρές κάνουν το καλύτερο δυνατό.
Σε εκείνη που μπορεί και αφήνει τα παιδιά της ενα Σαββατοκύριακο για να πάει Ταξίδι με τον άνδρα της.
Και σε εκείνη που δεν μπορεί να το αποχωριστεί.
Μπράβο σε όλες τις μαμάδες που παλεύουν για το καλύτερο, βάζοντας τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να αφοσιωθούν στα παιδιά τους.
Θα κριθούμε όταν έρθει η ώρα.
Ας κοιτάει η κάθε μία το παιδί της προσπαθώντας να γίνει καλύτερη μεσα απο το ίδιο το παιδί.
Οπότε κάθε φορά που με βλέπεις να σε κοιτώ περίεργα όταν με κρίνεις, σκέψου μπορεί να έχω τους λόγους μου.
Ξέρεις μ'άρεσει να κοιμάμαι με το παιδί μου,  Επίσης το θηλάζω αποκλειστικά! Και ναι δεν δίνω πιπίλα!
Δεν τα αποχωρίζομαι..Το "κακομαθαινω"με αγκαλιές...Είμαι αυστηρή. Είμαι μυστήρια..ψάχνομαι συνεχώς και δεν γουστάρω παρεμβάσεις και υπόδειξης..
Και αν βγάζω θυμό σε τούτο το κείμενο είναι γιατί έχω βαρεθεί να ακούω κριτική για τον τρόπο που μεγαλώνω τα παιδιά μου.
Βαρέθηκα  να βλέπω μανάδες να έρχονται σε κόντρα για να ποιά είναι η καλύτερη μαμά. Δεν είναι εκεί η ουσία...
 Γίνε λοιπόν η καλύτερη μαμά για το δικό σου παιδί. Τα μάτια τους αν λάμπουν και χαμόγελα σχηματίζουν τα χειλάκια αρκεί να νιώσεις η καλύτερη μαμά του κόσμου!






Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Πέντε χρόνια!

Πέντε χρόνια, 240 εβδομάδες 1825 μέρες...τόσες πέρασαν απο την ώρα που σε ααντίκρισα...ζαρωμενος όμορφος και μυρωδάτος...
Μια εικόνα που δεν θέλω να ξεχασω με τίποτα.
Ενα ήσυχο μωρό που εξελίχθηκε σε παιδάκι πέντε χρόνων...ζωηρός και έντονος, επίμονος και  πολύ δυνατός ταυτόχρονα τόσο γλυκός τόσο ευαίσθητος.
Στις 1825 υπέροχες  μέρες αυτές άλλαξα, μεγάλωσα μαζί σου, αγχώθηκα, γέλασα έμαθα , ένιωσα ευτυχία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με έκανες να αισθανθώ περήφανη για σένα.
Η ματιά σου με τρελαίνει, η αγκαλιά σου με απογειώνει...τα λόγια σου θεραπεύουν όλες τις περιττές σκέψεις.
Είσαι ξεχωριστός...μοναδικός..
Είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που είχα φανταστεί.
Έχω την τύχη να με φωνάζεις μαμά.
Να σε φιλάω για καληνύχτα, και να φτιάχνω κάθε βράδυ μια διαφορετική ιστορία για  να σου διηγηθώ.
Να σε αγκαλιάζω για Καλημέρα!
Έχω την τύχη να σε σκέπαζω τα βράδια και μερικά φορές το χάραμα να σε βρίσκω στο κρεββάτι μου.
Έχω την τύχη να μου αναστατώνεις ευχάριστα την ζωή μου.
Έχω την τύχη να σε βλέπω να είσαι ο πιο καλός και τρυφερός αδερφός!
Έχω την τύχη να απαντώ στις ερωτήσεις σου και να σου κρατώ το χέρι σφιχτά.
Έχω την τύχη να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Να ακούω τα πιο γλυκά σ αγαπάω...
Να σε φροντίζω να σε θαυμάζω να σε καμαρώνω!
Πρίν δύο χρόνια με ρώτησες...μαμά γιατί ο θεούλης σε έκανε μαμά μου;
Δεν  σου απάντησα ποτέ...Και δεν ξέρω ακόμα τι να σου απαντήσω....ο θεός μωρό μου, μου έδωσε το μεγαλύτερο δώρο εσένα αυτό μόνο ξέρω.
 Το γιατί δεν το γνωρίζω όμως νιώθω τυχερή και ευλογημένη που σε έχω.
Εύχομαι μωρό μου να μαι εκεί κοντά σου σε κάθε σου βήμα...σε κάθε σου σπουδαία  και μη στιγμή..
Εύχομαι να σαι γέρος και δυνατός..τυχερός και να γίνεις όπως λες "μεγάλος τόσος μεγάλος μαμά!"
Χρόνια πολλά μωρό μου όμορφο και να θυμάσαι σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές!