Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Τράβα μια φωτογραφία...

Είμαι άραγε η μόνη που αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες με  πολύ κόπο θα θυμόμουν το μουτρακι του γιού μου;
Κοιτάζοντας φωτογραφίες  του για να δω αν μοιάζουν τα παιδιά μου μεταξύ τους συνειδητοποίησα ότι αδυνατώ να θυμηθώ το πριν. Πέρα απο την στιγμή που τον πρωτο αντίκρισα δεν θυμάμαι κάτι άλλο....
Μα πως γίνεται αυτό;
Δηλαδή τι; Θα περάσουν τα χρόνια και μόνο οι φωτογραφίες θα μου θυμίζουν τις στιγμές.
Κοιτάω τον μικρό και νιώθω πως θα θυμάμαι για πάντα όλα εκείνα που βλέπω, κι όμως θα τα ξεχάσω και αυτά.... Όπως ξέχασα και με τον πρωτο μου γιό. Ίσως να φταίει που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μου και έτσι είναι σαν να απορροφούνται όλες οι αλλαγές. Ή που το μυαλό παίζει παιχνίδια μαζι μου.
Κοιτάω τις φωτογραφίες ξανά και ξανά το άλλοτε μωρό μου σε όλες τις πόζες. Κλαίει γελάει, πασαλημενο με σοκολάτα, να και μία που κοιμάται.
Μια ζωή σε πολύχρωμες φωτογραφίες. Κάπου σκόρπιες και κάποιες δικές μου.
Φοράω άσπρη κλαρωτη φούστα, με λευκό μπουστακι κι κίτρινες ρίγες.
Δίπλα η αδερφή μου ποζάρει ναζιάρικα στον φακό φορώντας ενα πολύχρωμο σορτσάκι και μπλουζάκι με κρόσσια. Εννιά περίπου εγώ έξι και κάτι η μικρή.
Κοιτώντας την φωτογραφία μπορώ σχεδόν να ζωντάνεψω εκείνη την μέρα...
Μια ακόμα φωτογραφία η μαμά κάθεται στον καναπέ με μαλλί δεκαετίας `90 κολάν και μια εμπριμέ μπλούζα. Στην μια πλευρά εγώ στην άλλη η αδερφή μου...τριανταρα τότε η μαμά μια κούκλα. Όμως εκείνη τη μέρα δεν τη θυμάμαι.
Βγάζω το κουτί με τις φωτογραφίες...
Σχολική εκδρομή, με την κολλητή μου..πάλι απο εκδρομή...Εδώ είμαι σε έναν γάμο είμαι δεν είμαι δεκαεφτά κι μοιάζω μεγαλύτερη...Αυτή η μανία όταν είσαι μικρός να θες να μεγαλώσεις..
Μια σπάνια φωτογραφία που είμαστε και οι τέσσερις η μαμά ο μπαμπάς και εγώ με την μικρή.
Αγαπώ ιδιαίτερα τις φωτογραφίες, ειδικά τις αυθόρμητες...Τις φωτογραφίες που σε στέλνουν σε άλλη εποχή ή απλά σε ταξιδεύουν σε μέρη, αν έχει άποψη ο φωτογράφος γινόνται ακόμα πιο όμορφες.
Να και οι φωτογραφίες μας με τον άνδρα μου απο τότε που ήμασταν ακόμα σχεδόν παιδιά, κάποιες σκόρπιες σκέψεις περνούν απο το μυαλό μου.
Ρε πως είμαι έτσι εδώ σκέφτομαι..
Δεν θα αρχίσω το γνωστό μα πως περνούν τα  χρόνια εχω καταντήσει γραφική πια!
Τις κοιτάω μία μία...προσπαθώ να θυμηθώ αλλά πολλά δεν τα θυμάμαι πια....Ρε πως περνούν τα χρόνια!
Παλιά τουλάχιστον εμφανίζαμε και καμιά φωτογραφία τώρα; Έχει γεμίσει ο σκληρός απο φωτογραφίες.
Τοποθετώ τις φωτογραφίες ξανά στην θέση τους. Ανοίγω την ντουλάπα πιάνω την φωτογραφική...ξεχασμένη σε συρτάρια..
Την ανοίγω στην οθόνη εμφανίζεται ενα ξανθό αγοράκι με μπούκλες δαχτυλίδια και κοράλλι μαγιό πίσω του καταγάλανα νερά.
Οι πρώτες μας διακοπές στην Ελαφόνησο.
Γυρίζω μια μια τις φωτογραφίες ταξιδεύω πίσω στον χρόνο.
Χαμογελάω...
-Μαμά γιατί είσαι χαρούμενη; ακούω
-έλα να δεις...καθόμαστε και κοιτάμε τις φωτογραφίες μαζί.
Αχ πόσο άλλαξε αυτός ο πιτσιρικάς!...Που είναι τα ξανθά μπουκαλάκια, τα χοντρά μπούτια και η χαριτωμένη έκφραση ενός δίχρονου;
Να ναι καλά οι φωτογραφίες!
-Έλα πάμε του λέω ....
-Που πάμε μαμά;
-Να σας βγάλω φωτογραφίες με τον αδερφό σου, για να τις βλέπετε όταν μεγαλώσετε!
Και αύριο υπόσχομαι να εκτυπώσω καμιά φωτογραφία..!
Κλικ.



Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Τρεις μήνες!

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες απο εκείνο το μαγιάτικο απόγευμα της Κυριακής που περίμενα πως και πως να δω την αδερφή μου. Είχε μόλις βγει απο το νοσοκομείο απο μια επέμβαση και μετρούσα τις ώρες για την δω. Αν και απο το πρωί ήξερα ότι η ώρα της γέννησης του δεύτερου γιού μου πλησιάζει.
Και για την ακρίβεια μιλούσα για την ίδια μέρα.
Εννέα και μισή το βράδυ αποφάσισα να πάρω τον γιατρό μου. Παρά ήταν πολλές οι ενοχλήσεις. Στις δέκα ήμουν ήδη στο μαιευτήριο δώδεκα παρά δέκα έσπασαν τα νερά...
Ένας τοκετός όπως τον ήθελα...ήρεμος και δυνατός ταυτόχρονα..μέχρι που στις μια και είκοσι μετά τα μεσάνυχτα αντίκρισα τον δεύτερη μου αγάπη...!
Η πρώτη επαφή και το πρώτο κλάμα τόσο δυνατό που με έκανε και εμένα να δακρύσω.
Ενα φιλί για καλωσόρισμα...Δεύτερη φορά μαμά! Τι όμορφο συναίσθημα..
Ύστερα η πρώτη επαφή με τον μεγάλο αδερφό!
Μετά δύο μέρες στην ΜΕΝΝ...
Ύστερα οι πρώτες σαράντα μέρες...Όσο δύσκολες και αν ήταν πέρασαν και μου άφησαν μια γλυκόπικρή γεύση.
Αλλά είναι κάτι που δεν θα ήθελα να αναλύσω τώρα..Ίσως σε ενα άλλο κείμενο..
Τρεις μήνες λοιπόν ευτυχίας...Ενα ακόμα μωρό που τόσο ήθελα.
Ενα του χαμόγελο αρκετό για να με στείλει στα ουράνια...
Ένας μικρός χαχας..έτσι τον λέω αφού γελάει με τα πάντα!
Τρεις μήνες μητρότητας που με άλλαξαν...
Μου φαίνεται τόσο περίεργο που αυτός ο μικρός άνθρωπος μου εμπνέει τόση ηρεμία...
Το πάζλ της οικογένειας μου συμπληρώθηκε...αν και βαθιά μέσα μου με πιάνω να φλερτάρω με την ιδέα ενός ακόμα παιδιού..!!
Και να φανταστείς ότι κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης ορκιζόμουν ότι δεν θα ήθελα άλλο, πως δύο είναι αρκετά!
Πόσα πολλά κρυμμένα συναισθήματα βρίσκονται πίσω απο την κούραση, την εξάντληση, την φασαρία την ακαταστασία,
Πόσα πολλά πράγματα μπορεί να σε γεμίσουν τα παιδιά.
Πολλές φορές γελάμε για κάποιους χωρίς νόημα, για ενα δα μικρό χαμόγελο.. για τόση δα μικρή γκριμάτσα.
Περνάει ο καιρός τρέχει και η εμμονή μου με τον χρόνο μου υποδεικνύει πόσο μάταιο είναι να ασχολούμαι μαζί του.
Τον έχω αγκαλιάσει όχι τόσο σφιχτά όσο θα ήθελα...μοιάζει ναναι ακόμα τόσο εύθραυστος.
Θηλάζει με κοιτάει, τα μάτια του βγάζουν σπίθες αγάπης...
Πόσο απολαμβάνω αυτή την "εξάρτηση" που έχουμε ο ένας με τον άλλον.
Μόνο ευγνώμων νιώθω για όσα έχω και για όσα αισθάνομαι.
Μια σταλιτσα άνθρωπος, που ήρθε και να μας γέμισε ελπίδα, μας έδωσε ξανά την ευκαιρία να γευτούμε αυτή την υπέροχη περίοδο ενός νεογέννητου που ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα απο σένα!
Μας έδωσε έναν ακόμα λόγο να χαμογελάμε γεμάτοι αγάπη και ευτυχία.
Μα τι τυχερή που είμαι...Έναν άνδρα παντρεύτηκα και βρέθηκα με τρεις..!
-Αδελφουλη...καλημελαααα
Τον πλησιάζει, το βλέμμα μου καρφώνεται πάνω τους.
Ο μικρός τον βλέπει και αρχίζει να τον κοιτάει στα μάτια..τα χέρια και πόδια προδίδουν χαρά!
-Εγώ είμαι ο αδελφουλης του λέει παρε ενα φιλί συνεχίζει...
Σμουτς
-Μαμά μου γελάει μάλλον εμένα ήθελε να δει!
-Είμαι σίγουρη μωρό μου!
-Μαμά τώρα πόσο μηνών έγινε ο μπέμπης μου;
-Τριών μηνών...
-Δηλαδή είναι μεγάλος τώλα μαμά! Εγω είμαι πέντε...
-χρόνων πέντε μωρό μου , αλλά πάνω στον ενθουσιασμό του δεν με ακούει!






Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

ζεστός καφές και οι σκέψεις κουβάρια!

Έχω καιρό να γράψω, δεν βρίσκω χρόνο πουθενά..και ο λιγοστός χρόνος που θα βρω δεν ξερω τι να τον  πρωτοκανω. Κάθε βράδυ οι σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου όμως αδυνατώ να τις βάλω σε σειρά. Αδυνατώ να τις αποτυπώσω.
Ενα κουβάρι όλα, συναισθήματα σκέψεις όνειρα περνούν με ταχύτητα που δεν μπορώ να προλάβω. Σχεδόν με ζαλίζουν...και βαθύς ύπνος με παίρνει.
Όλη μέρα δίνω όλο μου το είναι, όλη μου την αγάπη και την προσοχή στα παιδιά...κάνω και λάθη για τα οποία μετά έχω φοβερές τύψεις...
Η νύχτα κάποιες φορές με εκδικείται με αϋπνία κι άλλες πάλι μου κάνει την χάρη.
Είναι τόσα πολλά όλα εκείνα που θέλω να γράψω για να τα βγάλω απο μέσα μου αλλά δεν μπορώ να ξεμπλέξω το κουβάρι των σκέψεων ακόμα.
Κάποια στιγμή θα το κάνω το ξέρω, ίσως όταν ξεκουραστεί το μυαλό και το σώμα.
Προς το παρόν γεμίζω...γεμίζω....μέχρι να σκάσω μετά πάλι θα βρω τον τρόπο να τα αποβάλλω.
Μια κούπα καφέ, χειμώνα καλοκαίρι  ζεστός καφές....
Μια κούπα καφέ λίγος χρόνος μόνο για μένα..
Μου φαίνεται αστείο όταν το σκέφτομαι, όμως έχω σχεδόν παλέψει για να τον έχω. Χρόνια τώρα την ιδια ώρα κάτι σαν ιεροτελεστία..
Λίγη ώρα ξεκούρασης..όπως ακριβώς τώρα ο μικρός κοιμάται ο μεγάλος κάνει ποδήλατο, ο άνδρας κου δίπλα αλλά χωρίς να μιλάμε τουλάχιστον για λίγο έστω ενα τσιγάρο σιωπής!
Στα μισά της κούπας μου όλο και κάτι θα προκύψει το ξέρω..
Κάποια φαεινή ιδέα θα του έρθει του γιού μου και αν δεν σηκωθώ τα επιχειρήματα του θα γίνουν τέτοια που οι επιλογές μου θα ναι ελάχιστες.
Δεν έχω βρει ακόμα τον τίτλο αυτού του μπερδεμένου αυτού κειμένου, όμως έχω βρει για το  επόμενο...αν προλάβω να το γράψω πρίν μπερδευτούν πάλι τα πάντα μέσα στο μυαλό μου.
Για τον τίτλο θα φροντίσω αργότερα, τώρα πρέπει να βρώ κουβά και σφουγγάρι γιατί ο γιος μου θέλει να πλύνει το ποδήλατο του επειδή λέει έχει καιρό να το κάνει και γέμισε λάσπες!
Είναι η φαεινή ιδέα που έλεγα νωρίτερα...
Πάνω που βρήκα τίτλο!!
- Έλα μαμά θέλω να το πλύνω σου λέω...
Τον ακούω να λέει για πολλοστή φορά, έχοντας βάλει τα χέρια στη μέση...
-Μισό λεπτό αγάπη μου τελειώνω κάτι και έρχομαι...
 Θέλω να επιστρέψω  ξανά να ξεκινήσω πάλι να  γράψω χωρίς να νιώθω άδεια και τόσο γεμάτη ταυτόχρονα.
Μέχρι να κάνω την αρχή είναι...
Να φτιάξω έναν καφέ και να ξεμπερδέψω το κουβάρι των σκέψεων.