Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Αντίο σχολείο!

Στην αρχή της σχολικής χρονιάς του γιού μου, την πρώτη φορά που πήγε παιδικό μου είχε πει..
-Μαμά γράψε κάτι για το σχολείο μου...
-Τι θες να γράψω; Τον ρώτησα..
-Δεν ξέρω τα κείμενα που γράφεις..μου απάντησες.
Τότε δεν ήξερα τι ακριβώς θέλω να γράψω για να αποτυπώσω αυτό που εσύ σκεφτόσουν , αυτά που εσύ βιώνες.
Η αλήθεια είναι ότι τώρα που έφτασε το τέλος είμαι επιτέλους έτοιμη να γράψω κάτι για το σχολείο σου. Ότι μπορώ ως παρατηρητής για όσα εσύ έζησες εκεί.

Σήμερα μπαίνοντας στο γραφείο ένιωσα σαν εκείνη την πρώτη μέρα που μπήκα μέσα γεμάτη ενθουσιασμό και συγκίνηση. Τα ίδια ακριβώς συναισθήματα. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν η τελευταία!
Σε είδα στην τάξη σου με τους συμμαθητές σου, τα φιλαράκια που μαζί ανακαλύψατε τόσα πράγματα. Έζησες της πρώτες σου εμπειρίες σε μια μικρή κοινωνία.
 Πάντα ενθουσιασμένος, και πάντα έτοιμος για την επόμενη μέρα.
Μέχρι και το φαγητό σας αγαπούσες πολλές ,φορές περισσότερο απο το δικό μου. Φαίνεται ότι είχατε  και εξαιρετική μαγείρισσα.
Ταξιδέψατε με το γκαουτσο.... Έναν φανατικό ταξιδιώτη που ταξίδεψε εσάς σε μέρη άγνωστα μέχρι πρότινος. Περάσατε μεγάλες περιπέτειες! Περιπέτειες που θυμάσαι και γελάς.
Αρχικά δεν είχα καταλάβει, οταν μίλαγες για ταξίδια, ξέροντας μάλιστα τόσες πολλές λεπτομέρειες...Ύστερα κατάλαβα πως οι νηπιαγωγοί σας ταξίδεψαν σε ενα μαγικό ταξίδι γνώσεις ανακάλυψης και αναζήτησης. Αναζήτησης όχι μόνο εξωτερικής αλλα εσωτερικής και αυτό ήταν το φοβερό, το πως άκουγαν εσας, τα παιδιά τις ανάγκες σας και όλα όσα θέλατε να μάθετε. Το πως σας έδειξαν να καταλαβαίνετε τα συναισθήματα σας και να τα εκφράζετε, βγάζοντας σας την ανάγκη για γνώση και οχι γνώση απο ανάγκη. Το ταξίδι της γνώσης, του παιχνιδιού, της ομάδας έλαβε τέλος. Ενα εκπληκτικό ταξίδι που αποτυπώθηκε μέσα σου με τον καλύτερο τρόπο.
Νιώθω πως έφτιαξες γερά θεμέλια. Η καλύτερη αρχή που θα μπορούσες να έχεις.
Ο Αντώνης και η Λίτσα  ενα φοβερό δίδυμο που έγιναν η αιτία στα απανωτά ερωτήματα που δεχόμουν καθημερινά. Άλλωστε ηταν εκείνοι που "ταξίδεψαν" την φαντασία του και άνοιξαν καινούργιους ορίζοντες.
Έγιναν ο λόγος που πολύ με ρωτούσαν πως άλλαξε έτσι το παιδί!
Και γω περήφανη μαμά όχι άδικα χαιρόμουν κάθε μέρα αφήνοντας τον σε καλά χέρια.
Κάθε Παρασκευή τα ματάκια σου βουρκωνανε γιατί την άλλη μέρα δεν είχες σχολείο...
Και αυτό για σας να ξέρετε είναι σπουδαίο!
Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα! Μα η συγκίνηση η μεγάλη ήταν να βλέπω τον Αντώνη με τον οποίο κάποτε καθόμασταν στην ίδια τάξη, στα ίδια θρανία να είναι τώρα νηπιαγωγός του γιού μου.
Να συνεχίσετε αυτό που κάνετε τόσο καλά και εύχομαι πως και ο μικρός μου θα έχει την τύχη να σας έχει νηπιαγωγούς.

 Λίγο πριν φύγουμε για τελευταία φορά απο την τάξη σου, παραλαμβάνοντας όλες τις εργασίες σου φωναξες σε όλους Καλό καλοκαίρι και ενα τσούρμο παιδιών έτρεξε να σε αγκαλιάσει. Τι τρομερή στιγμή...Ελπίζω να την θυμάσαι και εσύ.
Μπήκαμε στο αμάξι, εγώ έτοιμη να δακρύσω...Εσύ κοίταζες έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου.
-Μαμά είναι το καλύτερο σχολείο του κόσμου...αντίο σχολείο εγώ τώρα είμαι μεγάλος θα πάω νηπιο.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

ΣΤΙΓΜΕΣ!

Στιγμές είτε καλές είτε κακές όλες σου αφήνουν αποτυπώματα, έντονα συναισθήματα και μνήμες.
Είναι στιγμές που θες να τις ρουφήξεις πριν χαθούν για πάντα. Στιγμές που θα χαράξουν μέσα σου η θα μείνουν αποτυπωμένες σε μια φωτογραφία.
Στιγμές που θες να ξεχάσεις, ή να θυμάσαι για πάντα.
Τον τελευταίο καιρό ζω πολλές στιγμές όμορφες , δύσκολες, μοναδικές,κουρασμένες.
Τώρα πια είστε δύο, και θέλω να μαι εκεί για τον καθένα ξεχωριστά.
Και για τους δυο σας μαζί.
Αν και ξέρω πως κάποιες στιγμές θα τις χάσω αναπόφευκτα.
Όπως και έγινε...

-Μαμά κοίτα φτάνω τον διακόπτη, ψήλωσα..
Μου είπε ο μεγάλος ενθουσιασμένος!
Την ίδια στιγμή ο μικρός μου γιός μου χαρίζει το πρώτο του συνειδητό χαμόγελο.
Ποιά στιγμή να αρπάξω και ποιά να αφήσω;  Σε μια στιγμή δυο πράγματα τόσο σημαντικά και για τους δυο τούς.
Ένιωσα τόσο λίγη...τόσο απών.....
Κανείς απο τους δυο τους δεν πήρε τον ενθουσιασμό που τους αξίζε. Γιατί όλα συνέβησαν ταυτόχρονα. Μια στιγμή για δύο που δεν κατάφερα να μοιράσω ισάξια.

-Μωρό μου σε είδα ψηλωσες πράγματι. Του είπα λίγη ώρα αργότερα..Όμως ο ενθουσιασμός είχε πια χαθεί και η στιγμή το ίδιο.
Ξέρω πως εκείνη την ώρα έβαλες τον επόμενο στόχο σου, γιατί πάντα έτσι κανείς...εύχομαι να μαι παρών την επόμενη φορά να μοιραστώ μαζί σου ενθουσιασμένη το νέο σου κατόρθωμα. Δεν ξέρω πώς, αλλα θα είμαι μωρό μου....
Μαζί σας αγοράκια μου κάθε στιγμή απέκτησε νόημα ακόμα και η πιο δύσκολη.
Αυτο που θέλω είναι να σας αφήσω και εγώ στιγμές που θα θυμάστε. Στιγμές που θα έχουν μυρωδιές, αναμνήσεις αγάπη απο την οικογένεια μας.
Η ώρα τέσσερις τα χαράματα...Σας χαζεύω που κοιμάστε , τι όμορφη εικόνα πόση ευτυχία σε μια στιγμή...Θα έβγαινε υπέροχη φωτογραφία αλλα δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ για να το απαθανατίσω.
Αύριο θα σας βγάλω πολλές φωτογραφίες.
Ενα χάδι και ένα φιλί..σε δύο κορμάκια λατρεμένα.
Απολαμβάνω τη στιγμή πριν χαθεί με την ανατολή του ήλιου.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας

Οτι θα έγραφα για τα πολιτικά δεδομένα  στο μπλογκ μου ποιος να μου το λέγε. Όμως τις τελευταίες μέρες οι σκέψεις. οι φόβοι,  η βια έγιναν θυμός και έχουν αρχίσει και με πνίγουν.
Δεν τάσσομαι ούτε σε ναι ούτε σε όχι.
Ναι σε όλα; Ευρώ πάση θυσία; Όχι η θυσία μας έφαγε... πόση θυσία πια; Και για ποιόν;
Αποτέλεσμα δεν είδα και δεν βλέπω.
Ελπίδα θέλω και ενα καλύτερο αύριο, απο σήμερα....Αρκετά θυσιάστηκα εγώ και πολλοί ακόμα τα τελευταία χρόνια...
Βαρέθηκα στις πλάτες μου να χτίζουν άλλοι και γω να πληρώνω. Δεν έχω πια τίποτα να χάσω...Βλέπω διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους και αναρωτιέμαι γιατί πρέπει πάλι εγώ να μείνω πίσω για όλους εκείνους που στην τελική  για εμένα τι έκαναν; Ο καθένας όπως πάντα κοιτάει το εγώ του.
Ποιά Ευρώπη; Εκείνη που με άφησε στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης μου χωρίς βιβλιάριο υγείας για δέκα ένσημα; Η Ευρώπη που με αναγκάζει να λέω ψέματα στο παιδί μου με ηλίθιες δικαιολογίες γιατί δεν μπορώ να του προσφέρω τα αυτονόητα.
Ποιά Ευρώπη; Εκείνη που με αναγκάζει να ζω με το τίποτα;
Ενα καλοστημένο παιχνίδι στην πλάτη μας είναι. Οι λίγοι επιβιώνουν οι υπόλοιποι στον πάτο...! Εγώ θέλω μια Ευρώπη με όραμα με ελπίδες με μέλλον.
Θέλω μια Ευρώπη να με στηρίζει.
Όχι σε μία Ευρώπη που με βουλιάζει συνεχώς στο τίποτα.

Με κούρασε η βια ...Γιατί είναι βια να βλέπεις τον πατέρα σου  να νιώθει ανίκανος διότι δεν εργάζεται και ενδεχομένως να μην ξανα εργαστεί...
Και η μάνα σου να δουλεύει για 300€ και να την στερήσε συνέχεια  γιατί μια ζωή αγωνίζεται για να σε μεγαλώσει.
Είναι βία να προσπαθώ κάθε μέρα να τα βολέψω με λιγα....και η τηλεόραση να προσπαθεί να με πανικοβαλει πως η τράπεζα βγάζει μόνο 60€....
Μου φαίνεται αστείο δεν θυμάμαι ποτέ χάλασα τελευταία φορά 60€ μαζεμένα!
Ελπίδα δεν βλέπω πουθενά....Και καμιά συμφωνία δεν θα με κάνει να ζήσω καλύτερα...
Αυτο που ξέρω είναι ότι δια της βίας χάνω τα πιο παραγωγικά μου χρόνια. Χωρίς νόημα. Για ενα χρέος που θα πληρώνουν κι τα παιδιά μας.
Τα αυτονόητα θέλω....Να ζω να μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου φαγητό, Δραστηριότητες, διακοπές,να βάλω πετρέλαιο το χειμώνα, να πάω μια βόλτα για ένα φαγητό.  Να έχω δικαιώματα ως εργαζόμενη μητέρα.
Αυτά μπορεί να μου τα δώσει η Ευρώπη;
Αν δεν μπορεί....ας μην ζητάει απο μένα το Ναι. Όχι δεν μπορώ άλλο να δώσω θέλω να πάρω κατι και εγώ. Κάτι απο αυτά που είχα κατάκτησει με κόπο μιας και δεν βρήκα τίποτα έτοιμο. Κάτι απο αυτά που έχασα και συνεχίζω να χάνω..
Όσο για την άλλη πλευρά λέω Όχι άλλη λιτότητα δίχως αύριο. Οχι στο να μην ξέρω τι με περιμένει..Όχι σε τι ακριβώς;
Όχι σε ενα αβέβαιο μέλλον. Όχι σε οτιδήποτε που θα με χώσει ακόμα πιο κάτω απο το μηδέν που νιώθω πως βρίσκομαι.
Θέλω άλλη λύση μια λύση που επιτέλους θα σεβαστεί την ιστορία αυτής της χώρας.
Τον λαό που είναι γονατίζει τα τελευταία χρόνια.
Το μέλλον του βρέφους που κρατώ στην αγκαλιά μου. Το μέλλον του παιδιού μου που με ρωτάει συνεχώς γιατί τσακωνόμαστε με τον μπαμπά για τα λεφτά.Το μέλλον της γενιάς μου και όχι μονο.
Θέλω να ζήσω όχι να επιβιώσω. Θέλω το μέλλον μου πίσω, τα όνειρα μου, δικαιώματα , και θέλω επίσης να αναλάβει κάποιος την ευθύνη για όλα όσα τραβάει αυτός ο λαός.
Όχι μόνο αυτή τη βδομάδα αλλα ας γυρίσουμε και λιγα χρόνια πίσω.
Μένω λοιπόν αναποφάσιστη μένω θυμωμένη, προδομένη. Νιώθω Μονή μέσα σε όλη αυτή τη διχόνοια.
Αντί να νικήσουμε μαζί αφήνουμε να μας νικήσουν οι άλλοι.