Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Σαν να μύρισε άνοιξη!

Λίγο έμεινε πολυ λίγο, ο χειμώνας φεύγει μια μέρα έμεινε, θα ακολουθήσει η άνοιξη. Τα ανθισμένα λουλούδια θα προσθέσουν  χρώμα στο λίγο πράσινο της πόλης.
Τα δέντρα θα βγάλουν καινούργια φύλλα, η επιθυμία ξαφνικά θα αρχίσει να μεγαλώνει όπως η μέρα λες και ξυπνά από την χειμερία νάρκη.
Όση
Επιθυμία για βόλτα, για παιχνίδι. Θα αρχίσουν να μετρούν αντίστροφα οι βδομάδες για το Πάσχα. Το μόνο που θα μείνει η προσμονή του καλοκαιριού.
Ο ήλιος μοιάζει αλλιώτικος, σου χαρίζει μια νότα αισιοδοξίας...
Το σώμα λες και έχει την ανάγκη να ισιωσει απο τα βαριά ρούχα του χειμώνα...
Το μυαλό ταξιδεύει...και η ψυχή λαχτάρα αυτήν την αλλαγή εποχής.
Πόσο πολύ επηρεάζει τελικά η ίδια η φύση την ψυχοσύνθεση μας;
Πόσο αλλιώς φαίνονται ολα;
Πόσο μ άρεσει η αλλαγή!
Μια αλλαγή τόσο γνώριμη, προβλέψιμη μα απαραίτητη.
Φέτος αναμένω πιο πολύ απο κάθε φορά την αλλαγή αυτή....
Γιατί κάπου στο τελείωμα της άνοιξης, θα τελειώσει και το ταξίδι της εγκυμοσύνης μου.
Το καλοκαίρι θα με παρασύρει μαζί του στην μητρότητα ακόμα μια φορά....
Μαζεύω κρεβάτια, μπουφάν, ζακέτες....σε λίγο θα μπείτε για καιρό σε άλλη θέση σκέφτομαι..
Θα αντικατασταθείτε απο αέρινα χρώματα...
Και ελαφριά υφάσματα.....
Και τα χαλιά........λίγο ακόμα και θα σας μαζέψω....με κούρασε η σκούπα για φέτος!!!!
Τα ρούχα θα στεγνώνουν πιο γρήγορα αυτό και αν είναι! Οι κουρτίνες θα καλύπτουν τις ζεστές ακτίνες του ήλιου..που μέχρι στιγμής καλύπτουν το γκρίζο και κρύο τοπίο.
Όλα αλλάζουν μαζί με τις εποχές, ακόμα και τα σπίτια μας μέσα!
Ο καθένας απο μας κάτι περιμένει.....Κάτι να αλλάξει κάτι να έρθει, κατι να γίνει...
Μια αίσθηση ελευθερίας δημιουργεί ο ερχομός της άνοιξης που επάξια μετά θα δώσει την σειρά του στο καλοκαίρι....
Σαν να μύρισε άνοιξη.....περνώ βαθιά ανάσα κλείνω τα μάτια μου, ήδη νιώθω πιο ανάλαφρη και το μυαλό μου ταξιδεύει.
Οι μέρες στο ημερολόγιο για αυτόν τον μήνα τελειώνουν...Επιτέλους σκέφτομαι και χαμογελώ.
Ο μικρός μαθαίνει τους μήνες...Κάθε μέρα μετράμε, Ιανουάριος Φεβρουάριος Μάρτιος Μάιος εκεί στέκεται....
Μαμά τον Μάιο θα γεννηθεί το μωρό;
Ναι μωρο μου απαντώ...
Και μετά είναι καλοκαίρι;
Ναι μωρο μου.
Δηλαδή; Ιούνιος, Ιούλιος...
-Μεγάλωσε το παιδάκι του Φεβρουαρίου μαμά,έγινε τοοοσοοο μεγάλο.
-Ο Μάρτιος έχει μεγάλο παιδάκι;
Όπως τα παιδιά του χειμώνα μαμα;
-Θα μετρήσουμε μέχρι 31....1,2,3,4,5,6,7.....απαντώ
-Αααα θα γίνει και αυτό μεγάλο....
Οι μέρες του μήνα είναι ενα παιδί που μεγαλώνει, μαζι του μεγαλώνουμε και εμείς.
Και δεν αργεί η άνοιξη!
-Θα μετράω μαμά! Κάθε μέρα.
-Να μετράς μικρό μου!

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Ατάκες

Το κείμενο γράφτηκε πρίν απο αρκετό καιρό,για κάποιο λόγο που πια δεν θυμάμαι δεν αναρτήθηκε....ας γίνει τώρα.....!


Αυτό που λένε από μικρο και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια δεν είναι τυχαίο...Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω κοκκινίσει από τις μικρές ατάκες του γιου μου καθώς δεν μπορώ εκείνη την ώρα να εξηγήσω τι ακριβώς θέλει να πει και γιατί...σε οποιον μπορεί να με κοιτάζει "κάπως"
Τι και αν το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν κανα χρόνο, οι ατάκες δεν σταματούν....

Είμαστε σούπερ μάρκετ χαζεύω στο ράφι προϊόντα περιποιήσεις...ο γιο μου όμως χαζεύει τις σκυλοτροφές....
-μαμά να πάρουμε φαγητό για τον σκύλο μας...
-δεν έχουμε σκύλο αγάπη μου απαντώ και συνεχίζω την περιπλάνησή στα πράγματα...
-έχουμε σου λέω να πάρουμε φαγητό στον σκύλο...ο τόνος της φωνής του έχει ανέβει.. 
-δεν έχουμε σκύλο μωρό μου..."αυτή την φόρα τον κοιτάω και προσπαθώ να καταλάβω τι μου ετοιμάζει...
-έχουμε λέει σχεδόν φωναχτά
Τότε νιώθω κόσμο να μας κοιτάει...χαμογελάω περνώντας βαθιά ανάσα...
-ποιον σκύλο μωρό μου...λέω όλο σιγουριά έτοιμη να φύγω από τον συγκεκριμένο διάδρομο...
-τον αλαπη (αράπη) μαμά....
να τα παλί εκείνα τα βλέμματα όλα πάνω μας....να ανοίξει η γη να με καταπιεί τώρα!Μιας και ο φανταστικός τάχα σκύλος έχει και όνομα!
Ο αράπης είναι ο σκύλος από το διπλανό σπίτι στο εξοχικό μας δικός μας δεν είναι άπλα είμαστε μεσοτοιχία και ξέρουμε το όνομα του άλλα τι να πω τώρα σε όλους αυτούς που θεωρούν εμένα τρελή?

Σε κατάστημα με παιχνίδια κοιτάμε διάφορα και τότε ακούω τον γιο μου ...
μαμά αυτό να πάρουμε ..
Γυρνάω και βλέπω ένα παιδικό ποδηλατακι από κεινα που τσουλά μικρά παιδάκια ...
Τι να το κάνουμε αγάπη μου απαντώ εσύ μεγάλωσες και ξέρεις να κάνεις ποδήλατο...
Για το μωρό που θα φέρεις μαμά...ακούω και νιώθω κλασικά εκείνα τα βλέμματα..
δεν ξέρω αν πρέπει να φουσκώσω εσκεμμένα την κοιλιά μου η να αγνοήσω το παιδί που θέλει να ψωνίσουμε πράγματα για το μωρό..ο κόσμος μας κοιτάει με στοργή και με γλυκύτητα  που το παιδάκι μου νοιάζεται τόσο για το αγέννητο αδερφάκι του...
Είναι απλα η επιθυμία του μεγάλη να αποκτήσει ένα αδερφάκι για αυτό το λέει όπου σταθεί και οπου βρεθεί...
Μωράκι μου γλυκό η μαμά δεν έχει μωράκι ακόμα στην κοιλίτσα της...
-Πότε θα έχεις μαμά
- Όταν το στείλει ο θεουλης παιδι μου...
-Μακάρι να το στείλει μέχρι αύριο μαμά να το πάρουμε μαζί μας στη θάλασσα!  Αυτά τα άκουγα καθημερινά πρίν μείνω έγκυος. Τώρα απλά περιμένει μαζί μας τον ερχομό του νέου μέλους.

Είναι τοσα πολλά που ενα παιδί εκφράζει και μάλιστα δυνατά, που αναρωτιέμαι αν τα εχω καταγράψει όλα!

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Σε περιμένω ......!

Πέρασα την μέση  της εγκυμοσύνης, απο δω και πέρα ξεκινάει για μένα η αντίστροφη μέτρηση.
Αγωνία για το γνωστό και  το άγνωστο μαζί.
Αγωνιά να τελειώσει και να ναι όλα καλά...
Αγωνιά να έρθει εκείνη η ευλογημένη στιγμή της γέννησης σου.
Δεν σε ξέρω ακόμα, αν και σε νιώθω πια καθημερινά.
Δεν ξέρω πως μοιάζεις, ποιά είναι η μυρωδιά σου τι χρώμα έχουν τα μαλλιά σου και τα μάτια σου.
Τι ήχο θα παράγει η φωνή σου...
Ποιοί θα ναι οι δικοί σου ρυθμοί.
Και τι χαρακτήρα θα έχεις.....
Δεν ξέρω ακόμα πως είναι να σε κρατάω αγκαλιά μου, να ξερες μόνο πως το περιμένω πώς και πώς.
Την πρώτη εκείνη στιγμή που θα σε κρατήσω στην αγκαλιά μου.
Την πρώτη φορά που θα σε ακουμπήσω πάνω μου.
Θα φιλήσω το απαλό δερματακι σου.
Την πρώτη σας γνωριμία με τον αδερφό σου.
Το πρώτο σου χαμόγελο, το πρώτο σου κλάμα.
Τα βλέμματα μας, τα κατορθώματα σου.
Περιμένω να έρθει η στιγμή να σε ακούω να αναπνέεις έξω απο το σώμα μου.
Την στιγμή που θα σε κοιτάω να κοιμάσαι σαν μικρός άγγελος κουλουριασμενος έχοντας ακόμη την μορφή του εμβρύου.
Όλες τις πρώτες φορές που θα κάνεις κάτι καινούργιο.
Κάνω όνειρα, για μας, για τέσσερις πια..
Η οικογένεια μας θα μεγαλώσει κατα ενα ακόμα μέλος τι ευτυχία!
Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο μεγαλώνει η Αγάπη μου για σένα.
Και αυτό το ξέρω καλά το χω ξανανιώσει.
Όμως φοβάμαι μην παραμελήσω τους δυο σας, δεν θέλω να στερηθεί κανείς σας ούτε ενα μου βλέμμα, ούτε μισό  μου χάδι.
Θέλω να δώσω και σένα ότι έδωσα  στον αδερφό σου....ολο μου το εγώ το οποίο ξέρω καλά πως θα μοιραστεί στα δύο αναπόφευκτα....
Σε περιμένω...σε σκέφτομαι σ αγαπώ...μετράω κάθε μερα ,μια μέρα λιγότερη....ως την στιγμή εκείνη που θα αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον.
Χτες αγόρασα το πρώτο σου ρουχαλάκι, σχεδόν είχα ξεχάσει πόσο μικροσκοπικό είναι ενα μωρό....
Σε λίγο καιρό οι μυρωδιές εδώ θα μυρίσουν απο σένα....Μου έλειψαν και αυτές...
Έμειναν λιγότερες απο 16 εβδομάδες....
Ως εκείνη την μαγική στιγμή που επιτέλους θα σε κρατάω σφιχτά στην αγκαλιά μου.
Καλώς να ρθεις μωρό μου σε περιμένω, σε περιμένουμε.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

29+2

31 σύνολο.....
Τα χρόνια μου, ακόμα δεν χώνεψα τα πρώτα αντα.....λες και άφησα πίσω μου κάτι παιδικό.
Στο μυαλό μου τα αντα μοιάζουν με σοβαρότητα που ακόμα δεν μπορώ να αποκτήσω πλήρως. Την ωριμότητα, την οποία όμως την κουβαλάω χρόνια τώρα....
Την ηλικία της τρέλας και της νιότης που πέρασε σαν νερό και γέμισε την ψυχή μου με δροσιά.
Ναι ξέρω το πήρα βαριά....αλλα αγάπησα πολύ τα είκοσι κατι....
Δεν θέλω να μεγαλώσω....
Μέσα σε λίγα χρόνια ειδα απο παιδί , κοπέλα, γυναίκα να γίνομαι σύζυγος μαμά,να κάνω όσα κάποτε μου φάνταζαν τοσο μακρινά...
Δε λέω είναι όμορφη κάθε ηλικία, δεν λέω είσαι όσο νιώθεις... Αλλά πρακτικά ανεβαίνω τα σκαλιά και μου φαίνεται κάπως.
Το νιώθω επίσης όταν συναντώ παλιούς φίλους ή συμμαθητές, και σε λίγες κουβέντες καταλαβαίνουμε πόσο άλλαξε η ζωή μας σε λίγα μόνο χρόνια.
Μοιάζει σαν χτες μα ήδη κάποιοι άρχισαν να γκριζαρουν...κάποιοι έχουν παιδιά και κάποιοι άλλοι λόγω ηλικίας σκέφτονται να αποκτήσουν!
Τόσο κοντά οι αναμνήσεις που έμπαινα σε σπίτια με τους γονείς μου...και τώρα ....τα σπίτια τα δικά μας γεμίζουν τα δικα μας παιδιά.
Όταν οι πιτσιρικάδες των 20 κάτι σου μιλάνε στον πληθυντικό, συνειδητοποιώ οτι μεγαλώνω....
Τελικά όταν είσαι νέος βιάζεσαι να μεγαλώσεις και δεν απολαμβάνεις όσο θα πρεπε την ηλικία σου.
Και όταν ξαφνικά τα κεράκια της τούρτας ξεπερνούν τα είκοσι εννέα κάπως είναι για μένα τουλάχιστον. Μετα απο αρκετές συζητήσεις με τον εαυτό μου καταλήξαμε ότι είναι μονάχα αριθμοί....η ουσία είναι αλλού.
Δεν είμαι αχάριστη...Εχω όλα όσα ονειρεύτηκα!
Είμαι στην ηλικία που μπορώ να ξέρω όσα δεν ήξερα στα είκοσι.
Μπορώ πια να ξέρω καλύτερα πώς να υποστηρίζω την οποία επιλογή μου.
Μπορώ να εκτιμώ πιο πολύ τις αξίες που νωρίτερα δεν είχαν αξία για μένα.
Έμαθα πολλά και ωρίμασα τόσο όσο να γίνει η δικιά μου ζωή πιο εύκολη.
Με αποτέλεσμα να διαχειρίζομαι πολλά θέματα, κάτι που παλιότερα δεν το έκανα.
Μπορώ πού και πού ακόμα να κάνω τρελές άλλωστε δηλώνω 29+2!!!!
Όσο και αν στηρίζω την ηλικία αυτή, το αυτί μου το ακούει κάπως ...τριάντα ενα!!! Αν και  η αλήθεια είναι ότι νιώθω υπέροχα!