Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Το κορίτσι που άφησα.

Τον τελευταίο καιρό ένιωσα την ανάγκη να θυμηθώ εκείνο το κορίτσι , που άφησα μεγαλώνοντας.
Πότε ντροπαλή και πότε θαρραλέα. Αυθόρμητη και παρορμητική.
Απόλυτη σε όλα..κόντρα σε όλα ..
Το κορίτσι εκείνο που ήταν μες τη τρελή χαρά...
Αλλά μπορεί απότομα και να έμπαινε στο καβούκι της.
Που από την ώρα που άνοιγε τα μάτια της δεν σταματούσε να μιλάει..να κάνει όνειρα να ψάχνει κάτι συνεχώς.
Αναζητήσεις είτε εξωτερικές είτε εσωτερικές..
Έκανε όνειρα πολλά...όνειρα που πολλές φορές δεν είχαν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα.
Μα δεν την ένοιαζε..εκείνη συνέχιζε να ονειρεύεται, σε έναν κόσμο δικό της.
Το κορίτσι εκείνο που δεν την ένοιαζε να δώσει, χωρίς να πάρει...
Το κορίτσι εκείνο που είχε πληγωθεί πολλές φορές μα συνέχισε να δίνει ευκαιρίες.
Φοβόταν πάντα πολλά πράγματα, κάποιους φόβους τους σέρνει ακόμα μαζί της.. Κάποιους τους ξεπέρασε και αλλούς πάλι τους απέκτησε στην πορεία.
Κυνήγησε κάποια της όνειρα και τα γεύτηκε, κάποια έμειναν όνειρα που πια δεν θυμάται.
Κάπου εκεί προσπάθησα να θυμηθώ τι σχέση έχω με εκείνο το κορίτσι που άφησα...
Τι πήρα, τι κράτησα τι έδωσα.
Τι θέλω εγώ...Άν και πια δεν με υπολογίζω καθόλου.
Το εγώ έγινε εμείς, εσείς..
Έχουμε ακόμα πολλά κοινά, κάποια πράγματα όμως άλλαξαν...
Ίσως επειδή μεγαλώνω...Ίσως επειδή μαθαίνω...Ίσως επειδή καταλαβαίνω...
Δεν με τρομάζουν πια  οι αλλαγές έμαθα να προσαρμόζομαι σαν χαμαιλέον...
Μου αρέσει να αλλάζω την οπτική μου, τις σκέψεις μου, τον τρόπο πού σκέφτομαι.
Μου αρέσει να διορθώνω όσα με χαλάνε..
Πολλές φορές  όμως μου λείπει ο παλιός μου εαυτός.
Μου λείπει η αίσθηση της ελευθερίας μου.
Μου λείπει η ανεμελιά μου.
Μου λείπω εγώ.
Μου λείπει η ασφάλειά που ένιωθα κάποτε.
Τα περισσότερα τα σκέπασε το πέπλο της μητρότητας την οποία και απολαμβάνω στο έπακρο.
Με άλλαξε η μητρότητα πολύ, δεν είμαι πια μόνη, οπότε όλο μου το είναι απορροφάται απο τα δύο μου παιδιά.
Φυσικά δεν είναι αυτός ο λόγος, είναι δικαιολογία.
Τα αίτια τα γνωρίζω καλά, όμως τα κοιτώ χωρίς να τα αγγίζω.
Αν και κάποιες φορές  θα ήθελα να αφεθώ για  λίγο, να νιώσω τον αέρα στο πρόσωπο μου σε μια βόλτα δίχως προορισμό.
Να βυθιστω σε μια αγκαλιά δίχως σκέψεις.
Να νιώσω για λίγο άνευ ευθυνών.
Να βρω εμένα, να τα πω λίγο με τον εαυτό μου.
Η δύναμη μου με κούρασε, θέλω καπου να ακουμπήσω, να ξαλάφρωσω για λίγο απο τα βάρη.
Έχω μάθει πια να κρύβω να θέλω μου...και
να κρύβομαι πίσω απο μένα.
Έχω ξεχάσει να συγχωρέσω τον εαυτό μου...
Έχω χαθεί στα πρέπει  και μη και δεν γουστάρω καθόλου...
Φέτος όπως και κάθε χρόνο, στο ξεκαθάρισμα μου με τον παλιό τον χρόνο θέτω νέους στόχους μόνο δικούς μου, μόνο για μένα.
Τον νέο χρόνο θέλω....
Να βρώ εμένα..
Να απαλλαγώ απο όσα με βαραίνουν..
Να γυρίσω σελίδα σε ότι με χάλασε...
Να αρχίσω να ονειρεύομαι ξανά ..
Να αγαπήσω εμένα.....
Να μπω στα παλιά μου τζιν...
Να κάνω το δεύτερο, και γιατί όχι το τρίτο μου τατουάζ.
Να απολαύσω ενα ηλιοβασίλεμα...
Να δω τον ήλιο να ανατέλλει...
Να θυμηθώ τι μου λείπει..και να  ψάξω να το βρω...
Να γελάω περισσότερο...
Να ακούω πιο πολύ το ένστικτο μου...
Να πάω για ενα ποτό με τον άνδρα μου...
Να κοιμηθώ ενα μεσημέρι όσο θέλω...
Να ξυπνήσω μια μέρα και να πω ... τι ωραία μέρα σήμερα δεν θα κάνω τίποτα...
Να ξυπνήσω μια μέρα και να πω ήρθε η ώρα να κάνω όσα δεν τόλμησα...
Να βρώ εκείνο το κορίτσι που άφησα αν και δεν θυμάμαι ούτε πού ούτε πότε.!

Ίσως το τελευταίο ποστ για φέτος, ίσως κι όχι...
Όπως και να χει καλή χρονιά κόσμε, με υγεία Δημιουργία και τρελά! Και Αγάπη πολύ Αγάπη!

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Τα "μαύρα Χριστούγεννα"

Η αίθουσα σιγά-σιγά γέμισε κόσμο. Πληθώρα συναισθημάτων γέμισε το μέσα μου,  σε αυτήν την αίθουσα ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια πρίν φορούσα φαντάζομαι και γω τα γιορτινά μου και τραγούδησα με την χορωδία τραγούδια Χριστουγέννων.
Στην ίδια αίθουσα σήμερα ο γιος μου θα δώσει την πρώτη του παράσταση!
Μαζεμένες Φωνούλες ακούγονται στα παρασκήνια.
 Κρυφό κοιτάω.. τα παιδιά είναι χαρούμενα και ενθουσιασμένα...σε εναν ρόλο που επέλεξαν οι ίδιοι, φτιάχνοντας ακόμα και την χορογραφία τους!
Ενα μικρο πηγαδάκι λίγο πριν ανέβει στη σκηνή.
Αστεράκια φωνάξω...κλικ έτοιμη η φωτογραφία...
Ποιά είναι αυτή ρωτάνε...
Η μαμά μου μας έβγαλε φωτογραφία...
Γελάνε
Η παράσταση, μαύρο θέατρο, τα μαύρα Χριστούγεννα εκεί που ο άνθρωπος δεν φαίνεται όμως το αποτέλεσμα αποδίδει μαγεία... Η κίνηση τους θα σκορπίσει μελωδίες και μαγικές εικόνες!
Ότι ακριβώς χρειάζονται και τα Χριστούγεννα!
Συγκίνηση...τα μάτια βουρκώνουν τα παιδιά πάνω στην σκηνή σε μια όμορφη παράσταση σκορπούν στον χώρο αθωότητα, αγάπη, συγκίνησή.
Φοβερή δουλειά...Τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσος ενθουσιασμός....
Νιώθω τόσο τυχερή...
Εγώ δεν θυμάμαι τις δικές μου δασκάλες σε αυτήν την ηλικία.
Ίσως να υπάρχει λόγος...
Ο γιος μου είμαι σίγουρη πως δεν θα τις ξεχάσει...
Ποιά δασκάλα είναι πιο αγαπημένη σου ρωτάω...
Και οι δύο μαμά...Είναι ίδιες, είναι καλές!
Είναι καταπληκτικές θα προσθέσω εγώ.
Γι αυτά λοιπόν όταν περνάει την πόρτα του σχολείου λάμπουν τα μάτια του...
Γι αυτό όταν έρχεται Παρασκευή  αναμένει να έρθει ξανά η Δευτέρα...
Μαμά έχω το καλύτερο σχολείο το ξέρεις;
Και οι συμμαθητές μου είναι όλοι φίλοι μου!
Γιατί μαμά θα κλείσουν τα σχολεία τόσες μέρες για τα Χριστούγεννα...μου αρέσει πολύ το σχολείο!
Νιώθω ευγνώμων που για δεύτερη φορά το παιδί μου είναι σε καλά χέρια...
Νιώθω τυχερή σαν μαμά γιατί το παιδί μου παίρνει την καλύτερη βάση για να ξεκινήσει την μακροχρόνια διαδρομή του στην εκπαίδευση.
Έφτασαν Χριστούγεννα....ο καιρός πέρασε τόσο γρήγορα...
Νιώθω χαρούμενος μαμά!
Και αυτό είναι πραγματικά σπουδαίο.
Στην γιορτή δεν είπαν ποιήματα όμως η παράσταση ήταν υπέροχη!
Όμως τα παιδιά μας μετέδωσαν την Αγάπη την μαγεία των Χριστουγέννων!!
Οι γονείς είχαν ενεργό συμμετοχή σε όλη την προετοιμασία...
Περάσαμε απο την τάξη βοηθώντας τα παιδιά...κλέβοντας για λίγο την εμπειρία του χρόνου που περνούν στην τάξη τους.
Μπράβο παιδιά, μπράβο δασκάλες μπράβο και στους γονείς!

-Μαμά ξέρεις πως ένιωσα πάνω στην σκηνή;
-Πως μωρό μου;
-χαρούμενος, πολύ χαρούμενος μαμά!
Και του χρόνου!


Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Να γιατί μας αρέσουν τα Χριστούγεννα!!

"Το πρώτο κείμενο που γράφω σε συνεργασία με τον γιό μου..!
Εκείνος έλεγε και εγώ έγραφα μου έδωσε και πολλές οδηγίες για να το διαβάσουν και άλλοι.
-Μαμά να το βάλεις και στον υπολογιστή του σχολείου μου να το διαβάσουμε εκεί!
Τον βλέπω σύντομα να γίνεται συν διαχειριστής μου εδώ!!"

Οι λόγοι που μ αρέσουν τα Χριστούγεννα δεν απέχουν πολύ απο εκείνους του γιού μου. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι σχεδόν οι ίδιοι.
Μου αρέσουν για πολλούς λόγους κυρίως για την μαγεία που νιώθω και ας πολλές φορές την δημιουργώ εγώ η ίδια.
Μου αρέσουν γιατί έχουν ζεστασιά, αγάπη κάτι όμορφο που αιωρείται εκεί έξω και σε κάνει να ονειρεύεσαι να θες να γίνεις για λίγο παιδί.
Να θες για λίγο να έρθει η παραμονή των Χριστουγέννων για να πεις τα κάλαντα, να σπρώχνεις την αδερφή σου να μπει μπροστά όταν ανοίξει η πόρτα, και μετά να σε πιάνει σπαστικό γέλιο επειδή την άκουσες να μπερδεύει τα λόγια.
Και σαν γονιός να περιμένεις την μέρα που το δικό σου παιδί θα πει τα κάλαντα.
Να περιμένεις να φας κουραμπιέδες και μελομακάρονα δίχως τύψεις.
Να περιμένεις ενα οικογενειακό τραπέζι με φωνές μυρωδιές και ευχές, την ημέρα της γέννησης του Χριστού.
Να περιμένεις πως και πως μήπως χιονίσει.
Να περιμένεις μήπως ο Άγιος Βασίλης αφήσει ένα δώρο και για σένα.
Να νιώσεις πως η καρδιά σου δεν χωράει κακίες και να συγχωρείς.
Να κάνεις μια ευχή και να βγει αληθινή.
Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα για πολλούς λόγους. Τα αγαπώ, ιδιαίτερα όπως  τα παιδιά που περιμένουν να δουν και να αγγίξουν λίγη απο την μαγεία τους.
Οι λόγοι που αγαπάει ο γιος μου τα Χριστούγεννα είναι οι παρακάτω γραμμένοι όπως ακριβώς τα είπε!

Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα επειδή μου αρέσουν τα δώρα!
Και ο Άγιος Βασίλης μου αφήνει δύο δώρα, ενα κάτω από το δέντρο του σαλονιού και ενα κάτω από το δικό μου.
Μου αρέσει το δέντρο μας , τα χαλιά, και ο Άγιος Βασίλης τον αγαπάω πολύ και μου έρχεται να τον φιλήσω!
Μ αρέσουν τα Χριστούγεννα επειδή είμαστε μαζί όλοι η οικογένεια και δεν δουλεύετε!
Μου αρέσουν τα ταξίδια μας , να κάνω βόλτα με το έλκηθρο στο μαλακό χιόνι.
Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα γιατί μπορούμε να φτιάξουμε χιονάνθρωπο.
Μου αρέσει ο χιονοπολεμος, και οι κολωτουμπες στο χιόνι.
Τα Χριστούγεννα μου αρέσουν οι χριστουγεννιάτικες ταινίες αρκεί να μην έχουν πολλούς κακούς. Μου αρέσουν οι καλοί!
Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί μπορούμε να κοιμηθούμε  ολοι μαζί στο σαλόνι μπας και δούμε τον Άγιο Βασίλη.
Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σχολείο, γιατί οι δασκάλες μου φέρνουν ωραία πράγματα για να κάνουμε κατασκευές και στολίδια.
Γιατί φέτος βοηθήσαμε τα παιδιά που είναι στο νοσοκομείο και μας χρειάζονται.
Και αν καμία φορά ο Άγιος Βασίλης ξεχάσει να μου φέρει το δώρο που ζήτησα και το πάει σε άλλο παιδάκι δεν με πειράζει. Γιατί θα χαρεί το άλλο παιδάκι.
Θέλω να αγκαλιάσω και να φιλήσω τον Άγιο Βασίλη. Να αγκαλιάσω και να φιλήσω εσένα μαμά τον μπαμπά μου τον αδερφό μου και να πάμε Ταξίδι, αυτά που είπα τώρα είναι η ευχή μου μαμά.

Όπως και να το δει κανείς κάτι υπάρχει τις μέρες αυτές.
Ακόμα και αν τα δημιουργήσαμε μόνοι μας, κάτι υπάρχει εσύ το πιστεύεις;
Καλά Χριστούγεννα κόσμε!

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Χωρίς παραλήπτη

Είκοσι κατι  τα χρόνια που έχω να σε δω....
θυμάμαι όμως  ακόμα  την φωνή σου τόσο έντονα που νομιζω οτι θα χτυπήσει το τηλεφωνο και σε ακουσω...
Το μυαλο μου γεματο εικονες σου.....
Και η καρδιά μου γεμάτη απο την αγάπη σου.....
Θυμάμαι να μου επιτρέπεις να παίζω με τα πράγματά σου. Τα κοσμήματα με τα μαργαριτάρια που τόσο μου άρεσαν.
Θυμάμαι τα σαββατοκύριακα που περνούσαμε μαζί.
Τελευταία φορά που άκουσα την φωνή σου ήταν πριν πέντε χρόνια,  κάθε λέξη που μου είπες ηχεί ακόμα στα αυτιά μου, και μετανιώνω κάθε μέρα που δεν σου τηλεφώνησα πιο συχνά.
Μετανιώνω για ευκαιρίες που  έφυγαν  μα ο χρόνος πίσω δεν γυρίζει.....
Φοβάμαι μην ξεχάσω την μυρωδιά  σου, την φωνή σου.....
Το γεγονός ότι κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων έμαθα για τον χαμό σου κάθε φορά που πλησιάζει ο καιρός με πιάνει μια θλίψη, θλίψη για σένα , για την μοναξιά σου και την δύναμη σου ταυτόχρονα.
Πόσο σκληρά σου φέρθηκε η ζωή?
Πόση μοναξιά άντεξε η ψυχή σου?
Πόσα ποτάμια έφτιαξαν τα δάκρυά σου όλα αυτά τα χρόνια?
Ποσό μόνη σου έζησες και πόσο μόνη έφυγες.
Και όταν σε θυμάμαι αναρωτιέμαι.....γιατί για κάποιους ανθρώπους η ζωή είναι τόσο σκληρή.
Γιατί τα όνειρα σου δεν πραγματοποιήθηκαν ?  Τι έφταιξε?.
Η μοίρα  ή μήπως κάτι άλλο?
Μεγάλωσες μόνη σου το παιδί σου σε εποχές αλλιώτικες φτωχές σκληρές .
Θυσίασες τα πάντα μα στο τέλος έμεινες μόνη.
Όχι δεν το έπλεξες εσύ ούτε έφταιξες  αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια για σένα ....
Την κόρη σου δεν την χάρηκες γιατί εκείνη ακολούθησε την οικογένεια που έφτιαξε...τι άλλο να έκανε?
Η ξενιτιά έχει πολλές όψεις. Μια απο αυτές σε εσένα έδειξε το σκληρό της πρόσωπο.
Τα εγγόνια σου δεν είδες να μεγαλώνουν πάρα μόνο σε φωτογραφίες.
Μου λείπεις γιαγιά μου πολύ ....και όταν βλέπω τα παιδία μου με τις δίκες τους γιαγιάδες νιώθω ευγνώμων για όλα όσα θα πάρουν από εκείνες!
Μακάρι οι αναμνήσεις που θα κρατήσουν απο εκείνες να γίνουν ένα μικρό κουτί με μνήμες αγάπης, θαλπωρής , μνήμες που θα μυρίζουν τηγανητές πατάτες και φρέσκο ψημένο κέικ,  και αγάπη πολύ.
Νώθω νοσταλγία για σένα....μου λείπεις πολύ αν και τόσα χρόνια συνήθισα την απουσία σου.
Αχ και να μπορούσα να σου μιλήσω για λίγο....έχω τόσα πολλά να σου πω...
Έφυγες και δεν πρόλαβες να δεις δισέγγονο.... έφυγες  για το μεγάλο σου ταξίδι λίγο πριν γεννήσω.
 Όταν γέννησα σε σκεφτόμουν ήθελα να σε πάρω και να σου πω για πόσο όμορφος και μικρός είναι ο γιός μου  όμως όλο ξεχνούσα.
Λες και κάτι αόρατο ήθελε να με προστατέψει λίγο ακόμα..
 Θυμάμαι οταν γέννησα τον πρώτο μου γιό δεν ρώτησα την μαμά μου αν σε πήρε τηλέφωνο  να σε ενημερώσει, το ξεχνούσα λες και μια αόρατη  δύναμη ήθελε να κρύψει τον πένθος της..
Άλλωστε εγώ δεν ήξερα κάτι έως τότε.
Το κρατούσαν μυστικό....  λόγω της προχωρημένης εκυμοσύνης μου....
Σε θυμάμαι  πάντα μα  είναι αυτές  οι μέρες που σε σκέφτομαι έντονα, που με πιάνει θλίψη...οι μέρες που θα θελα τόσο πολύ να μπορέσω να σου μιλήσω....έστω για λίγο.
 Και αν θυμάσαι γιαγιά την τότε μας συζήτηση, ένα θα σου πω τα ίδια θα σου έλεγα πάλι,και είμαι σίγουρη πως και εσυ τα ίδια θα απαντούσες.
Μου λείπεις...Κάθε φορά που πλησιάζουν οι γιορτές σε θυμάμαι πολύ έντονα...
Θα μπορούσα να συνεχίσω να σου στέλνω γράμματα, αλλα δυστυχώς δεν θα εχουν πια παραλήπτη.
Έτσι και φέτος ολα όσα σου έγραψα θα μείνουν εκεί σε ενα συρτάρι.
Θα σε θυμάμαι γιαγιά, θα θυμάμαι τις λίγες στιγμές που έφτιαξαν πολλές αναμνήσεις.

Υ.Γ.Το κείμενο αυτό γράφτηκε πρίν ενα χρόνο, όμως για κάποιο λόγο δεν το κοινοποίησα. Χτες μου έφερε ο γιος μου έδωσε το τηλέφωνο λέγοντας μου..
Ελα μαμά είναι η γιαγιά σου στο τηλέφωνο. Η δικιά σου μαμά όχι η δικιά μου..Έτσι θυμήθηκα το κείμενο αυτό!




Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Προσφορά Αγάπης απο παιδιά για παιδιά.

Πρίν περίπου τέσσερα χρόνια βρεθήκαμε στο παίδων ήταν μέρες Χριστουγέννων.
Κρατούσα στην αγκαλιά μου τον γιό μου περιμένοντας τον γιατρό. Ήμουν κουρασμένη, αγχωμένη. Το βλέμμα μου κενό, κοιτούσα τις ζωγραφιές στους τοίχους του νοσοκομείου.
Μέσα μου παρακαλούσα να έχει ο Θεός καλά όλα τα παιδιά αυτού του κόσμου.
Κάποια στιγμή στον άδειο διάδρομο άκουσα ομιλίες μπροστά μου εμφανίστηκαν τρεις νεαροί.
Δυο κορίτσια και ενα αγόρι κάπου κοντά στην ηλικία των είκοσι.
Κρατούσαν μεγάλες σακούλες απο κατάστημα παιχνιδιών, και ζήτησαν απο μία νοσοκόμα να δουν την προϊσταμένη.
Λίγα λεπτά αργότερα άκουσα την νοσοκόμα να λέει σε κάποιον άλλον τα εξής
"Ήρθαν τα παιδιά που είχαν μιλήσει μιλήσει μαζί σας, για τα παιδιά που είναι στον τάδε όροφο, ναι ναι αυτά που δεν έχουν οικογένεια. Ναι έφεραν δώρα,  εννέα δεν είναι τα παιδιά;
Ελάτε ακολουθήστε με "είπε στους νεαρούς και χάθηκαν στον άδειο διάδρομο.
Μου φάνηκε τόσο παράξενο που κάποιοι άγνωστοι τόσο νεαρής ηλικίας πήραν τηλέφωνο στο παίδων έμαθαν αν υπάρχουν παιδιά χωρίς οικογένεια, έμαθαν ηλικία φύλλο πήγαν ψωνισαν δώρα και ήρθαν να σκορπίσουν χαμόγελα!
Προσφορά τιμή,παροχή,δωρεά...
Ήταν φοβερό αυτό που έκαναν! Με μια απλή κίνηση πόση αγάπη έδωσαν!
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.

Αναρωτιέμαι τι έχω προσφέρει εγώ σαν άτομο προς άλλους;
Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με αυτό. Αμέλεια; δεν ξέρω.
Μετά θυμήθηκα πως είμαι αιμοδότης..
Με μόλις δέκα λεπτά απο τον χρόνο μου όλο και κάποιον έχω βοηθήσει.
Έστω  και με αυτόν τον τρόπο προσφέρω κάτι πολύτιμο για συνανθρώπους μας.
Πρίν δυο χρόνια αποφάσισα να γίνω δότης μυελού των οστών. Αλλά ΔΥΣΤΥΧΏΣ κόπηκα λόγω αντενδείξεων.
Στο παιδί μου θα ήθελα πολύ να μάθω να προσφέρει, αλλά μιλώντας του γι αυτό χωρίς να το κάνουμε πράξη το θεωρώ άσκοπο σχεδόν.
Άλλωστε τα παιδιά μας μιμούνται κυρίως.

Στο νηπιαγωγείο του γιού μου φέτος τα Χριστούγεννα μια προσφορά Αγάπης συνεχίζεται.
 Ξεκίνησε πέρυσι με κοινωνική δράση για το περιβάλλον και την αειφορία .
Φέτος με την βοήθεια των παιδιών η προσπάθεια θα συνεχιστεί στηρίζοντας την δράση των εθελοντών που οργανώνουν εκπαιδευτικά προγράμματα και δραστηριότητες για τα παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες, που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο παίδων Αγιάς Σοφίας.
Οι εθελοντές έχουν ανάγκη απο υλικά για κατασκευές, παιχνίδια και άλλα είδη προκειμένου να δημιουργήσουν όσο το δυνατό καλύτερο κλίμα στα παιδιά που νοσηλεύονται.
Παρέχουν ενα σπουδαίο έργο και η βοήθεια μας είναι σημαντική.
Παράλληλα θέλουμε να διαδώσουν το μήνυμα προσφοράς αίματος και δότη μυελού των οστών. Ως το καλύτερο δώρο για τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Ο παιδικός καρκίνος μας αφορά όλους και περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.
Η προσφορά αυτή έχει μεγαλύτερη ακόμα αξία γιατί γίνεται από παιδιά για παιδιά.
Μέσω της λαχειοφορου αγοράς στόχος είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για να δοθούν στους εθελοντές που συνεργάζονται με το karkinaki.gr  για να γίνει το έργο τους πιο εύκολο.
Επίσης στην λαχειοφορο χρειάζονται χορηγοί.
Μου είναι πολύ εύκολο να βρώ πολλούς χορηγούς, και να πουλήσω τα λαχείοφορα όμως η ουσία δεν είναι εκεί.
Η ουσία είναι να δώσω στον γιό μου να καταλάβει όλα τα βήματα.
Εξήγησα τι σημαίνει εθελοντισμός, ποιός είναι ο λόγος που το κάνουμε. Και πώς ζητάμε την βοήθεια από τους συνανθρώπους μας. Κάτι που φυσικά γνώριζε απο το σχολείο μιας και μαζί με τους νηπιαγωγούς αποφάσισαν να κάνουν.
Ντυθηκαμε, πήραμε τους λαχνους και πήγαμε στα μαγαζιά, κυρίως για να βρούμε δωρεές και κατ επέκταση να πούλησει τα λαχεία με σκοπό να μαζέψει χρήματα για χαρίσουμε χαμόγελα, ελπίδα στα παιδιά που το έχουν ανάγκη.
Έκανα την εισαγωγή και την σκυτάλη πήρε ο γιος μου.
-θα πάρεις λαχείο; Ένα λαχείο ένα ευρώ. Για να δώσουμε χαρά σε παιδιά που είναι άρρωστα.
Δεν ξέρω αν κατανόησε πλήρως όμως προσπάθησα να του δείξω όλη την διαδικασία.
Εκείνος μπροστά εγώ πίσω.
Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω απο καρδιάς όλους όσους πρόσφεραν είτε δώρα είτε χρήματα για τον σκοπό αυτό. Κυρίως γιατί έδωσαν σε ένα παιδί την ευκαιρία να εξηγήσει ποιος είναι ο λόγος.
Το έργο θα  τελειοποιηθεί με την λήξη του. Οι νηπιαγωγοί κάνουν εξαιρετική δουλειά, και είμαι σίγουρη πώς τα παιδιά θα προσφέρουν πολύ χαρά σε παιδιάμε νεοπλασματικές ασθένειες.
Τα παιδιά αυτό μπορούν να προσφέρουν με ένα δικό τους τρόπο. Εμείς οι μεγάλοι μπορούμε να προσφέρουμε αίμα μέσω της αιμοδοσίας, και να γίνουμε δότες μυελού των οστών. Λίγο απο τον χρόνο μας προσφέρει πολλά στις ζωές των παιδιών που υποφέρουν απο νεοπλασματικες ασθένειες. Μας αφορά όλους.
Σαφώς όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με το karkinaki.gr και να προσφέρει υλικά, βιβλία παιχνίδια.

Καλές γιορτές και με μία ευχή το νέο έτος να φέρει υγεία χαρά αγάπη και Ειρήνη σε τούτο τον κόσμο. Και μια δυνατή ευχή, όλα τα παιδιά να πάνε στα σπίτια τους φέτος, και να ναι υγιή!
Καλά Χριστούγεννα
Μαμά Ρεγγίνα

Τις ζωγραφιές τις ζωγράφισαν κάποια απο τα παιδιά απο την τάξη του γιού μου!


Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

βραδινές συζητήσεις, και η πιο γλυκιά καληνύχτα!

Λατρεύω αυτά τα βράδια που τον πιάνει η γνώστη λογο διάρροια πριν κοιμηθεί.
Από την μέρα που γεννήθηκε μέχρι να λείψω πρώτη φορά από κοντά του κάθε βράδυ η ίδια τυπική αγαπημένη διαδικασία...
Οι βραδινές μας συζητήσεις είναι οι καλύτερες.
Άλλαζαν μόνο οι φάσεις της έκτοτε ηλικίας.
Όμως μετά όλα άλλαξαν...
Για αρκετό καιρό το στερήθηκα.
Λόγω  του μωρού πάντα εκείνη την ώρα έκλαιγε για να θηλάσει όποτε το είχαμε κόψει καιρό..
Ποτέ τον έβαζε για ύπνο ο μπαμπάς, και πότε ενα φιλί και μια  γρήγορη καληνύχτα απο μένα.
Τις προάλλες μου λέει ο άνδρας μου.."ρε Ρεγγίνα ακόμα ζητάει παραμύθι..Ακόμα θέλει ιστορίες για να κοιμηθεί...
Έπρεπε να άκουγες τι μου έλεγε.."
Τότε μόλις είχα διαβάσει αυτό το κείμενο της Άσπας.
Τότε είπα πως δεν θα αφήσω άλλο βράδυ χαμένο.
Δεν θέλω να χάνω άλλο αυτή την υπέροχη φάση να τον βάζω για ύπνο.
Είναι η ώρα που μου εκμυστηρεύεται όλα όσα σκέφτεται, η ώρα που έχει τις πιο περίεργες απορίες.
Η ώρα που λέει πετυχημένα πράγματα!
Σήμερα λοιπόν του έλεγα τι έκανε όταν ήταν μωρό τον κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου όπως τότε...
Κουβέντα στην κουβέντα άρχισε ο εξής διάλογος:
-μαμά απο που σκέφτηκες το όνομα μου;
-απο τον παππού σου παιδί μου, δεν έχετε το ίδιο όνομα;
Έτσι κάνουν δίνουν στα παιδιά τα ονόματα των γονιών.
Και εσύ αν κάνεις κορίτσι μπορείς αν θες να δώσεις το όνομα μου..του λέω συζήτηση που έχουμε κάνει πολλές φορές, μόνο που σήμερα πήρα καινούργια απάντηση.
-μα εγω Ρεγγίνα έχω μόνο μία απαντάει, αλλιώς αν το κάνω αυτό θα σε λένε μόνο μαμά.
Γι αυτό εγώ θα κάνω δύο αγόρια.
Συνεχίζει...
Μαμά όταν γίνω 16 θα φύγω από το σπίτι;
-όχι παιδί μου στα 16 είσαι παιδί ακόμα, για να φύγεις πρέπει  να μεγαλώσεις, να βρεις μια καλή δουλειά που θα σου δώσει αυτήν τη δυνατότητα.
Εγώ για παράδειγμα  έφυγα απο το σπίτι μου οταν παντρεύτηκα τον μπαμπά σου του λέω, με πήγε ο μπαμπάς μου στην εκκλησία και με παρέδωσε στον πατέρα σου.
-μαμά εκεί στον γάμο σε γνώρισε ο μπαμπάς;... Όχι του απαντώ και  γελάω
-είχαμε γνωριστεί απο πιο παλιά..
Και αφού του λέω πως γνωριστήκαμε συνεχίζει...
-Μαμά ξέρεις γιατί σε παντρεύτηκε;
-γιατί παιδί μου; ρωτάω γεμάτη περιέργεια
Γιατί είσαι όμορφη...
-Καληνύχτα μωρό μου κοιμήσου τώρα.
-Καληνύχτα μαμά σ αγαπώ πολύ.
Να για να ακούω τέτοια θα συνεχίζω να σε κοιμίζω τα βράδια..
Για να με παίρνεις τις πιο δυνατές αγκαλιές.
Για να μιλάμε για αυτά που ζήσαμε και για αυτά που θα έρθουν.
Για να μου λες οσα σκέφτεσαι και όσα νιώθεις.
Μεγαλώνεις και δεν ξέρω πόσο θα κράτησει όλο αυτό.
Σου υπόσχομαι μωρό μου να μαι εκεί κάθε βράδυ για να σε ακούω, να σε νιώθω να σου λύνω όλες σου τις απορίες.
Και αν τύχει και λείψω απο κοντά σου κάποιο βράδυ να μου τα λες μάζεμενα μετά...εντάξει;
Τα νυχτοπερπατηματα τελείωσαν...σπάνια πια έρχεσαι στο κρεβάτι μας...
Δεν θέλω να τελειώσουν τα βράδια αυτά που η συζήτηση κρατάει λίγο όμως είναι αρκετή για να  με εμπνεύσει, να με συγκινήσει και να με κάνει περήφανη για σένα.
Θα σε φιλάω πάντα τα βράδια που κοιμάσαι ακόμα και όταν μεγαλώσεις.
Θα προσεύχομαι πάντα πάνω απο το προσκεφάλι σου να είσαι καλά.
Θα είσαι πάντα το μωρό μου όσο και αν μεγαλώσεις.
Καληνύχτα μωρό μου σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές.



Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Στολίζοντας το δέντρο!

Τις προάλλες πηγαίνοντας με το αυτοκίνητο σε δουλειές, καθώς είχε ήδη νυχτώσει περάσαμε απο μαγαζιά γεμάτα φωτάκια, στολισμένες βιτρίνες χριστουγεννιάτικα παντού! Απο το πίσω κάθισμα ακούστηκε η γνωστή φωνή...
-μαμά κοίτα ήρθαν τα Χριστούγεννα ...
Μαμά κοίτα όλοι στόλισαν...
Εμείς ποτέ θα στολίσουμε μαμάκα;
-θα στολίσουμε Αγάπη μου απάντησα χαμογελώντας...τρελαίνομαι όταν ενθουσιάζεται.
-αλήθεια λες μανούλα θα στολίσουμε;
Λες και θα ναι η πρώτη φορά τέτοιος ενθουσιασμός το παιδί μου.
-εννοείται θα στολίσουμε συνέχισα να λέω...
Μαμά παμε γρήγορα σπίτι να βρούμε τα στολίδια μας, μαμά που είναι τα στολίδια μας;
Του εξήγησα ότι θα στολίσουμε το Σαββατοκύριακο, κόβοντας του λίγο από τον ενθουσιασμό του.
Σάββατο πρωί ακούω βήματα να έρχονται...σηκώνω το πάπλωμα, φωλιάζει μέσα...
Έλα μανούλα να σηκωθούμε..
-Μαμά εγώ είμαι πολύ χαρούμενος που θα στολίσουμε εσύ;
-Και γω μωρό μου...
Θυμήθηκα την δική μου αναμονή, το στόλισμα, την αίσθηση της μαγείας που μου δημιουργούν οι γιορτές ακόμα και σήμερα.
Θυμήθηκα που προσπαθούσα να μην κοιμηθώ  μπας και δω τον Άγιο Βασίλη ματαια όμως.
Θυμήθηκα που είδα πως ο Άγιος Βασίλης έχει την μορφή του μπαμπά μου και τότε είχα θυμώσει πολύ και δεν ήθελα να ανοίξω το δώρο μου.
Θυμήθηκα φίλους που μοιάζουν με φωτάκια Χριστουγέννων, μόλις περάσουν οι γιορτές σβήνουν και αυτοί...
Θυμήθηκα ταξίδια σε χειμερινούς προορισμούς...Και ένα μαγικό ξημέρωμα σε ένα από αυτά τα ταξίδια, που δεν είχα ύπνο χάραμα ήταν,  ντύθηκα και βγήκα απο το δωμάτιο, τα μεγάλα σύννεφα σκέπαζαν ευλαβικά την κορφή του βουνού, ενα ψύχος διαπερνούσε το ακάλυπτο πρόσωπο μου και καμπάνες της Εκκλησίας χτυπούσαν προκαλώντας μου μια αίσθηση που ποτέ δεν θα ξεχάσω...περπάτησα αρκετή ώρα σε στολισμένες βιτρίνες πήρα έναν καφέ ζεστό και γύρισα στο δωμάτιο..
Εικόνες που δεν θα ξεχάσω σε αυτήν την μοναχική μου βόλτα.
Θυμήθηκα Χριστούγεννα που με γέμιζαν θλίψη εκεί κάπου στην εφηβεία, που όλη η μαγεία δεν είχε νόημα κανενα. Σε μια αναζήτηση του εγώ μου το χα πάρει στραβά όλο αυτό.
Θυμήθηκα τον νυχτερινό επισκέπτη...που ο γιος μου όμως δεν θυμάται πια.
Θυμήθηκα την μαμά μου που φρόντιζε να μας αφήνει δώρα και Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά.
Ο δικός μου Άγιος Βασίλης δεν έπαψε ποτέ μα μου φέρνει δώρα!!
Ακόμα και τώρα με ρωτάει τι δώρο θέλω φέτος...
-Ρε μαμά δεν θέλω κάτι..
-Γιατί κορίτσι μου να χαρείς και εσύ μου απαντάει, βλέπω στα μάτια της εμένα και την δική μου αναμονή όταν θα δω τον γιό μου με πιτζάμες να ψάχνει κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο το δώρο του.
Το σπίτι γέμισε στολίδια...φωνές..λαμπάκια...τα οποία φέτος δεν ανάβουν..Θέλουμε καινούργια. Τα νεύρα μου κρόσσια όχι δεν μου αρέσει να στολίζω μου αρέσει μόνο το αποτέλεσμα.
Το σπίτι γέμισε παιχνίδια κορδέλες, καμένα λαμπάκια. Ο μεγάλος τρέχει πέρα δώθε, ο μικρός γκρινιάζει, εγώ δεν ξέρω απο που να αρχίσω, ο άνδρας μου το ίδιο. Δεν μοιάζουμε καθόλου με αμερικάνικο σινεμά μια όμορφη οικογένεια που στολίζει το σπίτι, το τζάκι ζεσταίνει την ατμόσφαιρα και το φαγητό είναι στο φούρνο και μοσχοβολάει.
Θυμίζουμε τρελή οικογένεια απο ελληνική ταινία θα έλεγα!
Το αποτέλεσμα βέβαια είναι λαμπερό, το σπίτι φόρεσε τα γιορτινά του, και επιτέλους μαζεύτηκε. Ο μεγάλος σταμάτησε να χοροπηδάει και ο μικρός κοιμήθηκε.
Τα Χριστούγεννα είναι αναμφισβήτητα τα αγαπημένα μου.
Θα προσπαθώ κάθε χρόνο να γεμίζω με όμορφες εικόνες, μυρωδιές και αναμνήσεις τον καμβά των παιδιών μου.
Θα προσπαθώ η αναμνήσεις τους να μυρίζουν έντονα αγάπη, οικογένεια..
Τα φετινά Χριστούγεννα θα μας βρουν με το νέο μας μέλος που αν και μικρό θα ξεκινήσει να χρωματίζει το δικό του πίνακα με αναμνήσεις.
Τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι πάλι μοναδικά , γιατί απλά έχουν άλλο νόημα όταν το σπίτι έχει παιδιά...
Έχουν άλλο νόημα όταν ο ίδιος έχεις συνειδητοποιήσει τι άρωμα θέλεις να τους δώσεις.
Φέτος έχω ανάγκη να βυθιστω στην μαγεία τους...
Έχω ανάγκη να χαλαρώσω στην αγκαλιά της οικογένειας μου.
Έχω ανάγκη να αφεθώ και ας με παρασύρει...
Και του χρόνου με υγεία.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Δεν θέλω να γερασετε μαμά.

Πώς μοιάζει η αγάπη;
Μοιάζει με εκείνα τα αθώα ματια που με κοιτάζουν γεμάτα συναισθήματα  και δυο χεράκια που πιάνουν απαλά το πρόσωπο μου...
Μοιάζουν με μικρό χαμόγελο που κάνει τα ματάκια να λάμπουν μόλις με δουν..
Την Πέμπτη έπρεπε να λείψω απο το σπίτι, μια εξέταση πού έπρεπε να γίνει με κράτησε μακριά απο τα παιδιά μου μια μέρα....
Όταν γύρισα ανυπομονούσα να δώ τα παιδιά μου....μου έλειψαν απίστευτα...
Με περίμεναν στην πόρτα...
Μόλις μπήκα είδα δύο μάτια να με κοιτάζουν διερευνητικα...
Το μωρό έπρεπε να περιμένει λίγο ακόμα... Ο μεγάλος είχε προτεραιότη τον αγκάλιασα σφιχτά..τον φίλησα ξανά και ξανά, τότε έπιασε το πρόσωπο μου με τα δυο του χεράκια και με κοίταξε με βλέμμα γεμάτο αγάπη...Πολύ αγάπη.
Το σαββατοκύριακο το περίμενα πως και πώς ένιωθα να έχω την ανάγκη να αναπληρώσω τον χρόνο που έλειψα.
Ξύπνησα νωρίς το Σάββατο...πήγα στο κρεβάτι του γιού μου και αγκαλιά με πήρε ξανά ο ύπνος.
Η μέρα κλασικά κύλησε σαν νερό...χαλαρά απο τα Σάββατα που δεν θέλω να κάνω τίποτα και θέλω να κάνω τα πάντα ...
Το βράδυ μετά τα γνωστά γάλα δόντια πιτζάμες..τον πιάνει η γνωστή λόγο-διάρροια ...
Μαμά θέλω να γεννήσεις και άλλο μωρό, ξέρεις γιατί θέλω και άλλο μωρό;
-Γιατί; ρωτάω..
-Για να έχει παρέα ο μπέμπης μου όταν δεν θα μπορώ εγώ..
Κάπου εκεί με έλιωσε με τρελαίνει ο τρόπος που σκέφτεται και ο τρόπος που αγαπάει.
Μαμά ...
Τι άλλο θα ακούσω σκέφτομαι καθώς τον κρατώ στην αγκαλιά μου..
-Την βλέπεις αυτήν την φωτογραφία που είμαι μωρό και με κρατάς;
-Ποια; Αυτή που φοράμε τα ίδια ρούχα; ρωτάω, κοιτάμε μαζί την φωτογραφία που κρέμεται στον απέναντι τοίχο.
-Ναι..θυμάσαι που έλειπες όλη μέρα;
Την κοιτούσα και έκλαιγα...
Εκείνη την ώρα ένιωσα να ραγίζει η καρδιά μου. Τον πήρα σφιχτά αγκαλιά και τον φίλησα μέχρι που αισθάνθηκα ότι τον ζοριζω...
-σ αγαπώ το ξέρεις...
-Το ξέρω μαμά, δεν θ ξεχάσω ποτέ αυτή την φωτογραφία..
-Μαμά εσείς δεν θα γίνετε γέροι, αλήθεια σού λέω...
Αν ήξερα ότι θα ακούσω τόσα θα ήμουν πιο προετοιμασμένη...
Αλλά αυτά τα πράγματα έτσι σε βρίσκουν απροετοίμαστη...
-Όπως μεγαλώνεις εσύ μεγαλώνω και εγώ...
Πρίν τελειώσω αυτό που έλεγα είδα ότι καταπίνει τον λυγμό του...
-Δεν θα γερασεις μαμά ψέματα λες...
Όχι δεν είμαι έτοιμη να του πω άλλα...Δεν μπορώ να βλέπω αυτά τα μάτια σχεδόν βουρκωμένα...
Θυμήθηκα εμένα οταν ήμουν παιδί να με πνίγει το άπειρο σύμπαν..να μην θέλω να πεθάνει η μαμά μου και να φοβάμαι μην γερασω. Θυμήθηκα την μαμά μου πόση ώρα έκανε να με ηρεμήσει...η αγκαλιά της νομίζω πως με συνέφερε γιατί τα λόγια της δεν τα θυμάμαι.
-Σ αγαπώ μωρό μου το ξέρεις...
-Και εγώ σ αγαπώ μαμά...
-Μαμά, εκεί στην φωτογραφία που είμαστε;
-Σε ποια;
-Εκεί στην παραλία..
-Ελαφόνησο, είχαμε πάει οι τρείς μας...
-Πιο πάνω;
 -Εκεί είμαστε Αράχωβα...
Στην άλλη απο κάτω είμαστε σπίτι  συνέχισα να λέω αναλύοντας κάθε φωτογραφία..
Αφού εξετάσαμε μια μια κάθε φωτογραφία, ένιωσα πως οι σκέψεις του ταξίδεψαν σε μέρη που ταξιδέψαμε και εμείς...
-Κοιμήσου άγγελε μου, αγκαλιά μου όπως τότε που ήσουν μωρό...
Τον αγκάλιασα στοργικά...λίγα λεπτά αργότερα η ανάσα του βάρυνε και ύπνος βαθύς τον πήρε...
Κοιμήσου άγγελε μου...μακάρι η μαμά και ο μπαμπάς να γεράσουν...και να ναι εκεί για σας..άλλωστε όπως σου έχω ξαναπεί για μένα θα σαι πάντα το μωράκι μου...
Με βρήκε συναισθηματικά φορτισμένη...απροετοίμαστη για τέτοιου είδους ερωτήσεις...
Νιώθω να ζω σε παράλληλο σύμπαν...απο την μία το αγόρι μου μεγαλώνει..οι ερωτήσεις του γίνονται ερωτήσεις αναζήτησης... Ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν με ειλικρίνεια, υπευθυνότητα και να είναι κατανοητά σε ένα πενταχρονο παιδί...
Από την άλλη έχω ένα μωρό που ακόμα δεν έχει πει ούτε την πρώτη σου λέξη..


Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Έξι μήνες!!

Σαν νεράκι κύλησαν οι πρώτοι μας έξι μήνες μαζί.
Το δικό σου ημερολόγιο δεν το επισκέπτομαι τακτικά...παρά μόνο λίγες σελίδες γραμμένες....
Δεν είναι πως δεν έχω τι να γράψω..
Είναι που δεν έχω χρόνο.
Με εσένα δεν έμεινα σπίτι έπρεπε να γυρίσω για δουλειά..Να ξέρες πόσο μου λείπεις τις ώρες αυτές.
Εσένα δεν κατάφερα να σε φυλάξω απο ιώσεις με ένα νήπιο στο σπίτι που συνεχώς σε φιλάει έχεις τσιμπήσει ήδη δύο ιώσεις.
Με εσένα δεν έχω γεμίσει την φωτογραφική με ατέλειωτες φωτογραφίες....
Με σένα δεν έχω ασχοληθεί αποκλειστικά γιατί ο χρόνος μοιράζεται...
Με σένα όμως έχω τρελαθεί... Πιο χαζό μαμά δεν γίνεται...
Έρωτας με την πρώτη ματιά...
Δεν έχει μόνο το σώμα μνήμες έχουν και τα συναισθήματα...Ίσως γι αυτό σε  αγάπησα δυνατά αμέσως..
Τι πλάσμα υπέροχο που είσαι;  Με ματιά ζωηρή , χαμόγελο απίστευτο που σχηματίζει λακακι.. εκείνο το λακακι που τόσο αγαπώ.....
Μικρά πατουσακια που δεν χορταίνω να φιλώ...
Μικρά χεράκια που με αγγίζουν απαλά.
Είσαι ήρεμος, γαλήνιος...σε παίρνω σφιχτά στην αγκαλιά μου και χάνομαι απο ατέλειωτη αγάπη.
Σου μιλάω και φωτίζει το πρόσωπο σου..
Δεν το πίστευα ότι μπορούσα να ξανά αγαπήσω τόσο δυνατά..
Έξι μήνες...λίγος ο καιρός πολλά τα συναισθήματα..σε χαζεύω που κοιμάσαι, που παίζεις με τα παιχνίδια σου, που τεντώνεις τα χεράκια σου και τα κοιτάς ..
Σε κρατάω απαλά, τρυφερά..
Σου φιλάω το λαιμουδακι και γελάς..τρελαίνομαι να σε ακούω να γελάς.
Το φωτεινό προσωπάκι σου φωτίζει κάθε γκρίζα σκέψη μου..
Ξαπλωμένοι και οι τέσσερις στο κρεββάτι...Όλοι μαζί, το πάζλ μας συμπληρώθηκε..Το πάζλ της οικογένειας μας.. πληρότητα, ηρεμία, αγάπη.
Η ισορροπία που χρειαζόμαστε υπάρχει...οι στιγμές  μας μοναδικές...
Έξι μήνες μαζί, έξι μήνες που ο καθένας μας βίωσε καινούριες εμπειρίες.
Έξι μήνες μαμά για δεύτερη φορά σ αγαπάω ήλιε μου, σ αγαπάω κ εσένα ώς το άπειρο άπειρες φορές!

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Η καλύτερη μαμά

Ποιά είναι η καλύτερη μαμά;
Πολλές φορές έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι  συνήθως η καλύτερη μαμά είναι αυτή που δεν έχει παιδιά, τα ξέρει όλα μπορεί πολύ εύκολα να κρίνει μια μαμά με παιδιά.
Φυσικά δεν μπορεί ακόμα να καταλάβει πως είναι να σαι μαμά, συνεπώς θα πει πράγματα που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία , όμως μπορεί να πειράξουν μία μαμά.
Εχω υπάρξει και εγώ τέτοια μαμά!
Τελικά όταν έγινα μαμά κατάλαβα πολλά και ένιωσα ακόμα περισσότερα... Τότε λοιπόν οι απαντήσεις μου λύθηκαν μία μία και έτσι κατάφερα να δικαιολογήσω εκείνη που τότε μου είχε φανεί τόσο "περίεργη" μαμά.
Ύστερα στον κόσμο των μαμάδων πάλι θα κριθείς....γέννησες φυσιολογικά ή με καισαρική; θήλασες ή όχι; Λες και αλλάζει κάτι απο τον τρόπο του τοκετού ή τον τρόπο σίτισης του βρέφους...
Μην το παίρνεις αγκαλιά θα γίνει κακομαθημένο, εμένα μια χαρά μεγάλωσε...
Τι;; κοιμάσαι μαζί με το παιδί;; Θα αποκτήσει ψυχολογικά!
Και όμως υπάρχει μια κόντρα που με την πρώτη ευκαιρία θα κρίνεις ή θα κριθείς.
Μετά θα κριθείς για τον τρόπο που μεγαλώνεις το παιδί σου.....Αν δουλεύεις ή όχι....αν αν αν..
Με έχουν κουράσει απίστευτα οι μαμάδες με πτυχία μητρότητας που χωρίς να τις ρωτήσεις έχουν να σου πουν πολλά, να σε κρίνουν, να σε ακυρώσουν.
Ευχαριστώ πολύ αλλα αν χρειαστώ τις πολύτιμες συμβουλές  σου. Αν χρειαστώ κάτι  θα ρωτήσω δεν χρειάζομαι την άποψη σου χωρίς να την ζητήσω.
Κράτα την για σένα και αν θεωρείς ότι είσαι τόσο τέλεια λυπάμαι αλλά εγώ δεν είμαι προφανώς!
Η κάθε μαμά παλεύει με τον δικό της τρόπο να μεγαλώσει το παιδί της, και πιστεύω πως η κριτική δεν χωράει εκεί.
Οπότε κράτα την για σένα!
Ασε να σε κρίνει το παιδί σου...ασε να δεις μόνη σου τι έκανες καλά και τι όχι.
Δεν χρειάζεσαι εμένα να σου πω τα λάθη σου. Ούτε να συγκρίνω τις δικές μου εμπειρίες μαζί σου για να καλύψω τα κενά μου.
Ούτε να σου δείξω πως υπάρχει λόγος να θεωρούμε καλύτερη απο σένα.
Δεν έχει σημασία καμιά αν γέννησα φυσιολογικά, δεν με κάνει καλύτερη σου που επέλεξες την καισαρική.
Δεν έχει σημασία που δεν θήλασα εσύ που θηλάζεις ακόμα πολύ καλά κάνεις!
Δεν έχει σημασία καμιά να γεμίζουμε με τύψεις και ενοχές η μία την άλλη.
Άλλωστε δεν μπορείς να με αλλάξεις με το να μου υποδείξεις κάτι το οποίο μπορεί να μην πιστεύω.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ενα μπράβο σε εκείνη που έκανε καισαρική είτε απο επιλογή είτε απο ιατρική ανάγκη.
Κόπηκε στα δύο για να το βγάλει.
Μπράβο και σε εκείνη που γέννησε φυσιολογικά, με η χωρίς επισκληριδιο.
Μπράβο σε εκείνη που κατάφερε να θηλάσει και συνεχίζει...
Και μπράβο σε εκείνη που ταΐζει το παιδί της με μπιμπερό.....
Είμαι σίγουρη πως και οι δύο πλευρές κάνουν το καλύτερο δυνατό.
Σε εκείνη που μπορεί και αφήνει τα παιδιά της ενα Σαββατοκύριακο για να πάει Ταξίδι με τον άνδρα της.
Και σε εκείνη που δεν μπορεί να το αποχωριστεί.
Μπράβο σε όλες τις μαμάδες που παλεύουν για το καλύτερο, βάζοντας τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να αφοσιωθούν στα παιδιά τους.
Θα κριθούμε όταν έρθει η ώρα.
Ας κοιτάει η κάθε μία το παιδί της προσπαθώντας να γίνει καλύτερη μεσα απο το ίδιο το παιδί.
Οπότε κάθε φορά που με βλέπεις να σε κοιτώ περίεργα όταν με κρίνεις, σκέψου μπορεί να έχω τους λόγους μου.
Ξέρεις μ'άρεσει να κοιμάμαι με το παιδί μου,  Επίσης το θηλάζω αποκλειστικά! Και ναι δεν δίνω πιπίλα!
Δεν τα αποχωρίζομαι..Το "κακομαθαινω"με αγκαλιές...Είμαι αυστηρή. Είμαι μυστήρια..ψάχνομαι συνεχώς και δεν γουστάρω παρεμβάσεις και υπόδειξης..
Και αν βγάζω θυμό σε τούτο το κείμενο είναι γιατί έχω βαρεθεί να ακούω κριτική για τον τρόπο που μεγαλώνω τα παιδιά μου.
Βαρέθηκα  να βλέπω μανάδες να έρχονται σε κόντρα για να ποιά είναι η καλύτερη μαμά. Δεν είναι εκεί η ουσία...
 Γίνε λοιπόν η καλύτερη μαμά για το δικό σου παιδί. Τα μάτια τους αν λάμπουν και χαμόγελα σχηματίζουν τα χειλάκια αρκεί να νιώσεις η καλύτερη μαμά του κόσμου!






Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Πέντε χρόνια!

Πέντε χρόνια, 240 εβδομάδες 1825 μέρες...τόσες πέρασαν απο την ώρα που σε ααντίκρισα...ζαρωμενος όμορφος και μυρωδάτος...
Μια εικόνα που δεν θέλω να ξεχασω με τίποτα.
Ενα ήσυχο μωρό που εξελίχθηκε σε παιδάκι πέντε χρόνων...ζωηρός και έντονος, επίμονος και  πολύ δυνατός ταυτόχρονα τόσο γλυκός τόσο ευαίσθητος.
Στις 1825 υπέροχες  μέρες αυτές άλλαξα, μεγάλωσα μαζί σου, αγχώθηκα, γέλασα έμαθα , ένιωσα ευτυχία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με έκανες να αισθανθώ περήφανη για σένα.
Η ματιά σου με τρελαίνει, η αγκαλιά σου με απογειώνει...τα λόγια σου θεραπεύουν όλες τις περιττές σκέψεις.
Είσαι ξεχωριστός...μοναδικός..
Είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που είχα φανταστεί.
Έχω την τύχη να με φωνάζεις μαμά.
Να σε φιλάω για καληνύχτα, και να φτιάχνω κάθε βράδυ μια διαφορετική ιστορία για  να σου διηγηθώ.
Να σε αγκαλιάζω για Καλημέρα!
Έχω την τύχη να σε σκέπαζω τα βράδια και μερικά φορές το χάραμα να σε βρίσκω στο κρεββάτι μου.
Έχω την τύχη να μου αναστατώνεις ευχάριστα την ζωή μου.
Έχω την τύχη να σε βλέπω να είσαι ο πιο καλός και τρυφερός αδερφός!
Έχω την τύχη να απαντώ στις ερωτήσεις σου και να σου κρατώ το χέρι σφιχτά.
Έχω την τύχη να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Να ακούω τα πιο γλυκά σ αγαπάω...
Να σε φροντίζω να σε θαυμάζω να σε καμαρώνω!
Πρίν δύο χρόνια με ρώτησες...μαμά γιατί ο θεούλης σε έκανε μαμά μου;
Δεν  σου απάντησα ποτέ...Και δεν ξέρω ακόμα τι να σου απαντήσω....ο θεός μωρό μου, μου έδωσε το μεγαλύτερο δώρο εσένα αυτό μόνο ξέρω.
 Το γιατί δεν το γνωρίζω όμως νιώθω τυχερή και ευλογημένη που σε έχω.
Εύχομαι μωρό μου να μαι εκεί κοντά σου σε κάθε σου βήμα...σε κάθε σου σπουδαία  και μη στιγμή..
Εύχομαι να σαι γέρος και δυνατός..τυχερός και να γίνεις όπως λες "μεγάλος τόσος μεγάλος μαμά!"
Χρόνια πολλά μωρό μου όμορφο και να θυμάσαι σ αγαπώ ως το άπειρο άπειρες φορές!

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Το κορίτσι της απο κάτω πόρτας

 Όταν ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδι στην πολυκατοικία νοικιάστηκε ενα διαμέρισμα. Ήταν μια κυρία που είχε έρθει με την ανιψιά της. Την ανιψιά δεν την είχα δει πάρα μόνο κάτι πρωινά να φεύγει με ενα σακίδιο στην πλάτη. Μου είχαν  κάνει εντύπωση  πολλά πάνω της, ψηλή κ ιδιαίτερη... με ανάλαφρη μπουκλα σε χάλκινη ξεθωριασμένη απόχρωση.
Περίεργα παλτό σε χρώμα όπως το πράσινο, περίεργα καπέλα , ρούχα που συνδυάζε με ένα δικό της μοναδικό τρόπο.
 Πολύ αλλιώτικη απο το δικό μου στυλ.
Την έβλεπα απο το μπαλκόνι μου πρωινές  ώρες πίνοντας τον καφέ μου , να  φεύγει πρωί πρωί...
 Δουλεύει πολύ η ανιψιά μου έλεγε η θεία της οπότε με έβλεπε...Αλλά το που ήταν
 ενα μυστήριο για μένα.
Είχε αέρα μιας κοπέλας μεγαλωμένη καπου στην πλάκα.... Άσε που για καιρό νόμιζα ότι δουλεύει σε κάποιο θίασο! Δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε ενα Γεια!
Λίγο οι δικές μου ορμόνες με έκαναν "ξινή" λίγο εκείνη η τόσο διαφορετική κοπέλα που συνήθως κατέβαζε το βλέμμα της  άμα τύχαινε να βρεθούμε.
Μια μέρα μου χτύπησε το κουδούνι...
Γειά είμαι η τάδε απο το κάτω διαμέρισμα..
Πέρασε ελα ...
Έτσι ξεκινήσαμε
Είχα ήδη γεννήσει....Ιούλιος ήταν θυμάμαι ήπιαμε τσάι παγωμένο, είπαμε λίγα πράγματα, λύσαμε η μία απορίες της άλλης...
Το τσάι έγινε καφές ο καφές κρασάκι το κρασάκι ταινίες της οποίες παρεμπιπτόντως  λατρεύουμε και οι δύο....
Γίναμε κωλος κ βρακί που λένε...
Βραδιά ατελείωτα στο τζάκι στο μπαλκόνι άλλαζαν οι εποχές και εμείς αλλάζαμε απλά θέση ανάλογα την εποχή.
Έγινε μέλος της οικογένειας μας..
Μόνο χαρτιά υιοθεσίας δεν υπέγραψαν οι γονείς μου...
Μέχρι και τα προικιά μας η μάνα μου τα χώρισε δια του τρία! Τα δικά μου τα χω πάρει καιρό αλλα η αδερφή μου που έφυγε πρόσφατα σε δικό της σπιτικό τα μοιράστηκε με την "τρίτη" μας αδερφή.
Μια πενταετία τώρα έγινε καθημερινότητα η επαφή μας. Δεν είναι η γειτόνισσα που θα σου ζητήσει ζάχαρη αλλά κούπα, καφέ και παρέα. Άσπρο αυτή μαύρο εγώ, τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες...Έχουμε γελάσει  παρά πολύ ,έχουμε κλάψει, έχουμε αναλύσει τα πάντα μέχρι τελικής πτώσης. Έχουμε κάνει άπειρες φορές κατάθεση ψυχής η μια στην άλλη, μοιραστήκαμε τα όνειρα μας, φόβους, συμβουλές μανούλα στις συμβουλές η φίλη μου!....Εγώ που πίστευα πως είναι δύσκολο να κάνεις φίλους μετα απο κάποια ηλικία διαψεύστηκα...
Είναι μέρες τώρα όπως και άλλες φορές που δεν έχουμε βρεθεί.
Έλεγα δεν είναι καλά ας την αφήσω έτσι κανεί...
Χτύπησε το τηλέφωνο....
-τι κάνεις;
-εδώ ετοιμάζομαι..εσύ; απαντώ
Σιωπή...
-Θέλω να σου πω.
Το μυαλό μου μπαίνει σε λειτουργία...περνάνε διάφορες σκέψεις μιας και ο τόνος της φωνής της  δηλώνει ότι κάτι σημαντικό έχει να μου πει.
-λέγε...απάντησα μην ψάχνεις τρόπο λέγε τι είναι..
-μετακομίζω... απαντάει.
Πιστεύω πως οι φίλοι δεν φαίνονται μόνο στα δύσκολα αλλά κυρίως στις χαρές...Γι αυτό και εκείνη είχε μπει τόσο έντονα στην ζωή μου γιατί ηταν πάντα παρόν στις χαρές μου και χαίρονταν πραγματικά μαζί μου.
Εγώ όμως εκείνη την στιγμή δεν χάρηκα καθόλου....
Είναι αυτή η δύναμη της συνήθειας, η δύναμη της σχέσης μας. Η απουσία της που ουσιαστικά θα δεν θα ναι απουσία αλλά μια αλλαγή...
Κλείσαμε το τηλέφωνο χωρίς να πούμε πολλά γιατί βιαζόμουν να πάρω τον γιό μου απο το σχολείο..
Ίσως ήθελα λίγο χρόνο να το επεξεργαστώ...
Θα μου λείψεις ρε γαμωτο...θα μου λείψουν τα πρωινά που σε επερνα έχοντας φτιάξει τον καφέ σου ήδη , ξέρεις στα ρεπό που περιμέναμε πως και πως...η καθεμιά μας για άλλο λόγο.
Θα μου λείψει η ιδέα του να σε έχω τόσο κοντά...
Ξέρω θα μου πεις ότι δεν μετακομίζεις στον Άρη αλλά δεδομένου της καθημερινότητας μας θα ναι ακατόρθωτο να έρχομαι να σε βλέπω....
Πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία...
Ήρθες εδώ για να πάρεις θέση στην ζωή μου.. απέκτησα φίλη και ακόμα μια αδερφή.
Χαίρομαι φίλη μου που θα ανοίξεις τα φτερά σου..Χαίρομαι που χαίρεσαι εσύ κυρίως..
Θα συνηθίσουμε...
Αλλά υπόσχεσαι να έρχεσαι συχνά για εκείνον τον αγαπημένο μας φρεντο με κρέμα που όποτε έφτανε η παραγγελία κάναμε κανα τέταρτο να μιλήσουμε μιας και δείχναμε τρελή αφοσίωση στον καφέ.
Υπόσχεσαι να σηκώνεις το τηλέφωνο γιατί δεν θα μπορώ να σου χτυπάω πια την πόρτα αν δεν σε βρίσκω στο τηλέφωνο..
Υπόσχεσαι να διατηρήσουμε ολα εκείνα τα μικρά πράγματα που μας κάνανε να γελάμε;
Και εγώ υπόσχομαι να μην κλάψω όταν σε δω με σακίδιο στην πλάτη να φεύγεις τελευταία φορά απο δω.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Εγώ και οι ενοχές!

Αν αυτό τον καιρό έπρεπε να βάλω εναν τίτλο στον εαυτό μου αυτός θα ηταν "η ενοχική μαμά".
Δεν ξέρω τι παθαίνω και νιώθω τόσες τύψεις και ενοχές.
Λίγο που ξεκίνησα δουλειά αφήνοντας πίσω τον μόλις τριών μηνών γιό μου, λίγο που έγραψα τον μεγάλο ολοήμερο νηπιαγωγείο και οι ώρες του φαίνονται πολλές. Η γιαγιά δεν θα τα καταφέρει με δύο οπότε ήταν η μόνη επιλογή. Λίγο που νιώθω εξάντληση και δεν έχω όρεξη για τίποτα.
Παρόλα αυτά παλεύω να ανταπεξέλθω όσο καλύτερα μπορώ. Θηλάζω αποκλειστικά τον μικρό...  στερώντας του εμένα παλεύω με κάθε τρόπο μα μην του στέρησω κάτι το τόσο φυσικό κ όμορφο. Νιώθω όμως να
 χάνω την καθημερινότητα του μικρού μου. Μπορεί γυρνώντας απο την δουλειά να είμαστε αυτοκόλλητοι αυτό δεν με απαλλάσσει απο τις τύψεις.
Μαμά....φωνάζει ο μεγάλος έλα να δεις κάτι
Περίμενε απαντώ....θα καεί το φαΐ λέω μέσα απο τα δόντια...
Μαμά συνεχίζει....έλα λίγο σε παρακαλώ.
Πάντα ταυτόχρονα συμβαίνουν όλα...
Ξυπνάει ο μικρός που μόλις κοιμήθηκε, το λάδι στην κατσαρόλα τσιρίζει ο μεγάλος φωνάζει....Μαμά
Τι να κάνω να γίνω τρία κομμάτια; να αφήσω μια μορφή μου να συνεχίσει το μαγείρεμα, να πάω να αγκαλιάσω το μωρό να θηλάσει; Να κάτσω να δώσω έστω και λίγη απο την προσοχή μου στον μεγάλο που πια βαρέθηκε να περιμένει;
Και εκεί που νιώθω εξαντλημένη έρχονται μια μια οι τύψεις....
Μέχρι να ρίξω το κρέας στην κατσαρόλα ο μικρός κοιμήθηκε πάλι βάζοντας το μικρό του χεράκι στο στόμα, ο μεγάλος πια δεν θυμάται τι ακριβώς ήθελε και δεν μου απαντάει γιατί έχει θυμώσει.
Το κοκκινιστό σιγοβράζει.
Να μαζέψω άπλυτα να βάλω πλυντήριο, να μην ξεχάσω να απλώσω. Να ετοιμάσω το κολατσιό του, να αλλάξω πετσέτες στο μπάνιο, να σιδερωσω την μπλούζα του άνδρα μου, την ψάχνει εδώ και δύο μέρες.
Να πάρω γάλα, να αποστειρωσω. Να πάρω τηλέφωνο να δω πότε γίνονται οι εγγραφές στο κολυμβητήριο.
Μαμά φωνάζει πάλι έλα μωρό μου, επιτέλους βρήκα χρόνο να ανταποκριθώ στο κάλεσμα του.
Κλάμα απο το δωμάτιο...Ωραία σκέφτομαι..
Μαμά έλα να ζωγραφίζουμε..
Έρχομαι...Έρχομαι παιδί μου.
Παίρνω το μωρό αγκαλιά σειρά έχει να θηλάσει απο δεξιά, κάθομαι στον καναπέ να ζωγραφίσουμε...χα ελεύθερο το αριστερό χέρι. Πιάνω το μολύβι σαν κουλό το χέρι.
Μαμά φτιάξε μου ενα ελικόπτερο! Έλα μαμά αφού μπορείς και αν δεν μπορείς προσπάθησε. Όλα γίνονται μου λέει χωρίς ανάσα...
Ξαφνικά νιώθω πως ακούω εμένα!
Σκύβω να ζωγραφίσω με το αριστερό χέρι, εκείνο δεν συνεργάζεται....
Ο μικρός κλαίει δεν βολεύεται..
Αγάπη μου περίμενε λίγο να ταΐσω το μωρό...
Και γω πεινάω μαμα!
Τρέχει στην κουζίνα...να χα ακόμα πέντε έξι χέρια σκέφτομαι.....
Κοιτάω το ρολόι η ώρα δέκα.
Επιτέλους σκέφτομαι, το αυριανό φαγητό έτοιμο, κέικ έτοιμο ρούχα για αύριο έτοιμα.
Σπίτι καθαρό, παιδιά ταισμενα , το ένα κοιμάται ήδη.
Ο μικρός κοιτάει το φωτιστικό και συζητάνε...!
Εγώ κλασσικά κάτι θα βρώ που δεν είναι στην θέση του να μαζέψω...
Σε λίγο θα ξαπλώσω ....θα ζητήσω συγγνώμη απο τον γιό μου σιωπηλά που δεν έκατσα μαζί του να δω το αγαπημένο του επεισόδιο cars ..
Θα του εξηγήσω πως  οι ώρες  που δουλεύω είναι πιο πολλές απο τις ώρες που είναι στο νηπιαγωγείο. Που σήμερα δεν προλάβαμε να πάμε βόλτα. Που με φώναξε δέκα φορές και πήγα τις πέντε.
Θα ζητήσω συγγνώμη για όσα δεν πρόλαβα να κάνω!
Ο μικρός θηλάζει ανενόχλητος, αγκαλιά μου...συγγνώμη και απο σένα μικρέ που φεύγω για δουλειά αντί να μαι δίπλα σου, συγγνώμη που δεν είμαι παρόν σε κάθε σου  ανάγκη. Συγγνώμη που μιλάς με το φωτιστικό την ώρα που εγώ παλεύω να τα έχω όλα έτοιμα...
Χτες είδα ότι οταν σε φιλάω ξεκαρδιστικό γέλιο ακούγεται παντού....δεν ήμουν παρόν όταν το ξεκίνησες....
Πλασματακι μου πανέμορφο!
Οι τύψεις δεν ολοκληρώνονται γιατί με παίρνει ύπνος....
Αύριο πάλι....τύψεις  θα έρθουν και θα φύγουν. Θα κάνουν τη βόλτα τους απο το κουρασμένο μου μυαλό... Τι και αν ξέρω καλά ότι όλα γίνονται γιατί έτσι είναι η καθημερινότητα μιας  εργαζόμενης μαμάς....και ας είναι γεμάτη ενοχές!

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Χωρίς τίτλο

Όπου και να κοιτάξω στο διαδίκτυο παντού η φωτογραφία του μικρού αγοριού. Κοιμήθηκε για πάντα...Με πιάνει κόμπος στο στήθος. Κοιτάω τα παιδιά μου, κοιμούνται στο κρεββάτι μου εκεί θα ξαπλώσω και γω μετά. Θα τα αγκαλιάσω και θα νιώθουν ασφαλή. Εκεί θα έπρεπε να ναι και εκείνο το παιδί. Ποιος και με ποιό δικαίωμα του στέρησε τη ζωή που δεν έζησε. Την ασφάλεια στην αγκαλιά της μάνας του. Ποιος έχει την ευθύνη; Όσο βλέπω να ξεβραζει η θάλασσα νεκρα παιδιά νιώθω πως δεν υπάρχει ελπίδα. Νιώθω πως οδεύουμε ολοταχώς στη καταστροφή.
Δεν ξέρω τι να κάνω ή πως μπορώ να βοηθήσω.
 Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Φοβάμαι μην συνηθίσουμε σε τέτοιες εικόνες. Και αν το συνηθίσουμε; Μετά τι;
Πονάω μα δεν μπορώ να αντιδράσω.
Θλίβομαι μα δεν ξέρω πως να το δείξω.
Φοβάμαι γιατί ολο αυτό δεν τελειώνει..Δυστυχώς.
Και αν αύριο με ρωτήσει ο γιός μου γιατί το παιδάκι κοιμάται στην θάλασσα δεν θα μπορέσω να του απαντήσω.
Να του πω τι δηλαδή; Από που να ξεκινήσω.
Να του πω για πολέμους; Για πρόσφυγες; να του πω πώς οι άνθρωποι είναι αριθμοί; να του πω ότι το παιδάκια κοιμήθηκε και δεν θα ξυπνήσει..πως η μαμά του δεν μπόρεσε να το βοηθήσει...
Νιώθω η ίδια παιδί γιατί δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί...
Νιώθω ανίκανη ως μάνα γιατί εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν τόσο άδικα.
Και θα έπρεπε να είναι στην θάλασσα για να παίζουν ή να μαζέψουν κοχύλια που η θάλασσα έχει ξεβρασει..
Οχι να μαζεύουν παιδιά που η θάλασσα ξεβρασε..
Ζητώ συγγνώμη απο όλα αυτά τα παιδιά που δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το αποτρέψω. Ζητώ συγγνώμη που δεν κοιμούνται στο κρεββάτι τους. Νιώθω ντροπή που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
Και περισσότερο φοβάμαι ότι δεν τελειώνει εκεί....
Όχι άλλα νεκρά παιδιά...μαζί τους πεθαίνει η ελπίδα...
Αν δεν έχει ήδη πεθάνει...
Καλό παράδεισο μικρούλη μου και ελπίζω καπου αλλού η ψυχή σου να βρει αυτό που δεν βρήκε εδώ.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Τράβα μια φωτογραφία...

Είμαι άραγε η μόνη που αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες με  πολύ κόπο θα θυμόμουν το μουτρακι του γιού μου;
Κοιτάζοντας φωτογραφίες  του για να δω αν μοιάζουν τα παιδιά μου μεταξύ τους συνειδητοποίησα ότι αδυνατώ να θυμηθώ το πριν. Πέρα απο την στιγμή που τον πρωτο αντίκρισα δεν θυμάμαι κάτι άλλο....
Μα πως γίνεται αυτό;
Δηλαδή τι; Θα περάσουν τα χρόνια και μόνο οι φωτογραφίες θα μου θυμίζουν τις στιγμές.
Κοιτάω τον μικρό και νιώθω πως θα θυμάμαι για πάντα όλα εκείνα που βλέπω, κι όμως θα τα ξεχάσω και αυτά.... Όπως ξέχασα και με τον πρωτο μου γιό. Ίσως να φταίει που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μου και έτσι είναι σαν να απορροφούνται όλες οι αλλαγές. Ή που το μυαλό παίζει παιχνίδια μαζι μου.
Κοιτάω τις φωτογραφίες ξανά και ξανά το άλλοτε μωρό μου σε όλες τις πόζες. Κλαίει γελάει, πασαλημενο με σοκολάτα, να και μία που κοιμάται.
Μια ζωή σε πολύχρωμες φωτογραφίες. Κάπου σκόρπιες και κάποιες δικές μου.
Φοράω άσπρη κλαρωτη φούστα, με λευκό μπουστακι κι κίτρινες ρίγες.
Δίπλα η αδερφή μου ποζάρει ναζιάρικα στον φακό φορώντας ενα πολύχρωμο σορτσάκι και μπλουζάκι με κρόσσια. Εννιά περίπου εγώ έξι και κάτι η μικρή.
Κοιτώντας την φωτογραφία μπορώ σχεδόν να ζωντάνεψω εκείνη την μέρα...
Μια ακόμα φωτογραφία η μαμά κάθεται στον καναπέ με μαλλί δεκαετίας `90 κολάν και μια εμπριμέ μπλούζα. Στην μια πλευρά εγώ στην άλλη η αδερφή μου...τριανταρα τότε η μαμά μια κούκλα. Όμως εκείνη τη μέρα δεν τη θυμάμαι.
Βγάζω το κουτί με τις φωτογραφίες...
Σχολική εκδρομή, με την κολλητή μου..πάλι απο εκδρομή...Εδώ είμαι σε έναν γάμο είμαι δεν είμαι δεκαεφτά κι μοιάζω μεγαλύτερη...Αυτή η μανία όταν είσαι μικρός να θες να μεγαλώσεις..
Μια σπάνια φωτογραφία που είμαστε και οι τέσσερις η μαμά ο μπαμπάς και εγώ με την μικρή.
Αγαπώ ιδιαίτερα τις φωτογραφίες, ειδικά τις αυθόρμητες...Τις φωτογραφίες που σε στέλνουν σε άλλη εποχή ή απλά σε ταξιδεύουν σε μέρη, αν έχει άποψη ο φωτογράφος γινόνται ακόμα πιο όμορφες.
Να και οι φωτογραφίες μας με τον άνδρα μου απο τότε που ήμασταν ακόμα σχεδόν παιδιά, κάποιες σκόρπιες σκέψεις περνούν απο το μυαλό μου.
Ρε πως είμαι έτσι εδώ σκέφτομαι..
Δεν θα αρχίσω το γνωστό μα πως περνούν τα  χρόνια εχω καταντήσει γραφική πια!
Τις κοιτάω μία μία...προσπαθώ να θυμηθώ αλλά πολλά δεν τα θυμάμαι πια....Ρε πως περνούν τα χρόνια!
Παλιά τουλάχιστον εμφανίζαμε και καμιά φωτογραφία τώρα; Έχει γεμίσει ο σκληρός απο φωτογραφίες.
Τοποθετώ τις φωτογραφίες ξανά στην θέση τους. Ανοίγω την ντουλάπα πιάνω την φωτογραφική...ξεχασμένη σε συρτάρια..
Την ανοίγω στην οθόνη εμφανίζεται ενα ξανθό αγοράκι με μπούκλες δαχτυλίδια και κοράλλι μαγιό πίσω του καταγάλανα νερά.
Οι πρώτες μας διακοπές στην Ελαφόνησο.
Γυρίζω μια μια τις φωτογραφίες ταξιδεύω πίσω στον χρόνο.
Χαμογελάω...
-Μαμά γιατί είσαι χαρούμενη; ακούω
-έλα να δεις...καθόμαστε και κοιτάμε τις φωτογραφίες μαζί.
Αχ πόσο άλλαξε αυτός ο πιτσιρικάς!...Που είναι τα ξανθά μπουκαλάκια, τα χοντρά μπούτια και η χαριτωμένη έκφραση ενός δίχρονου;
Να ναι καλά οι φωτογραφίες!
-Έλα πάμε του λέω ....
-Που πάμε μαμά;
-Να σας βγάλω φωτογραφίες με τον αδερφό σου, για να τις βλέπετε όταν μεγαλώσετε!
Και αύριο υπόσχομαι να εκτυπώσω καμιά φωτογραφία..!
Κλικ.



Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Τρεις μήνες!

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες απο εκείνο το μαγιάτικο απόγευμα της Κυριακής που περίμενα πως και πως να δω την αδερφή μου. Είχε μόλις βγει απο το νοσοκομείο απο μια επέμβαση και μετρούσα τις ώρες για την δω. Αν και απο το πρωί ήξερα ότι η ώρα της γέννησης του δεύτερου γιού μου πλησιάζει.
Και για την ακρίβεια μιλούσα για την ίδια μέρα.
Εννέα και μισή το βράδυ αποφάσισα να πάρω τον γιατρό μου. Παρά ήταν πολλές οι ενοχλήσεις. Στις δέκα ήμουν ήδη στο μαιευτήριο δώδεκα παρά δέκα έσπασαν τα νερά...
Ένας τοκετός όπως τον ήθελα...ήρεμος και δυνατός ταυτόχρονα..μέχρι που στις μια και είκοσι μετά τα μεσάνυχτα αντίκρισα τον δεύτερη μου αγάπη...!
Η πρώτη επαφή και το πρώτο κλάμα τόσο δυνατό που με έκανε και εμένα να δακρύσω.
Ενα φιλί για καλωσόρισμα...Δεύτερη φορά μαμά! Τι όμορφο συναίσθημα..
Ύστερα η πρώτη επαφή με τον μεγάλο αδερφό!
Μετά δύο μέρες στην ΜΕΝΝ...
Ύστερα οι πρώτες σαράντα μέρες...Όσο δύσκολες και αν ήταν πέρασαν και μου άφησαν μια γλυκόπικρή γεύση.
Αλλά είναι κάτι που δεν θα ήθελα να αναλύσω τώρα..Ίσως σε ενα άλλο κείμενο..
Τρεις μήνες λοιπόν ευτυχίας...Ενα ακόμα μωρό που τόσο ήθελα.
Ενα του χαμόγελο αρκετό για να με στείλει στα ουράνια...
Ένας μικρός χαχας..έτσι τον λέω αφού γελάει με τα πάντα!
Τρεις μήνες μητρότητας που με άλλαξαν...
Μου φαίνεται τόσο περίεργο που αυτός ο μικρός άνθρωπος μου εμπνέει τόση ηρεμία...
Το πάζλ της οικογένειας μου συμπληρώθηκε...αν και βαθιά μέσα μου με πιάνω να φλερτάρω με την ιδέα ενός ακόμα παιδιού..!!
Και να φανταστείς ότι κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης ορκιζόμουν ότι δεν θα ήθελα άλλο, πως δύο είναι αρκετά!
Πόσα πολλά κρυμμένα συναισθήματα βρίσκονται πίσω απο την κούραση, την εξάντληση, την φασαρία την ακαταστασία,
Πόσα πολλά πράγματα μπορεί να σε γεμίσουν τα παιδιά.
Πολλές φορές γελάμε για κάποιους χωρίς νόημα, για ενα δα μικρό χαμόγελο.. για τόση δα μικρή γκριμάτσα.
Περνάει ο καιρός τρέχει και η εμμονή μου με τον χρόνο μου υποδεικνύει πόσο μάταιο είναι να ασχολούμαι μαζί του.
Τον έχω αγκαλιάσει όχι τόσο σφιχτά όσο θα ήθελα...μοιάζει ναναι ακόμα τόσο εύθραυστος.
Θηλάζει με κοιτάει, τα μάτια του βγάζουν σπίθες αγάπης...
Πόσο απολαμβάνω αυτή την "εξάρτηση" που έχουμε ο ένας με τον άλλον.
Μόνο ευγνώμων νιώθω για όσα έχω και για όσα αισθάνομαι.
Μια σταλιτσα άνθρωπος, που ήρθε και να μας γέμισε ελπίδα, μας έδωσε ξανά την ευκαιρία να γευτούμε αυτή την υπέροχη περίοδο ενός νεογέννητου που ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα απο σένα!
Μας έδωσε έναν ακόμα λόγο να χαμογελάμε γεμάτοι αγάπη και ευτυχία.
Μα τι τυχερή που είμαι...Έναν άνδρα παντρεύτηκα και βρέθηκα με τρεις..!
-Αδελφουλη...καλημελαααα
Τον πλησιάζει, το βλέμμα μου καρφώνεται πάνω τους.
Ο μικρός τον βλέπει και αρχίζει να τον κοιτάει στα μάτια..τα χέρια και πόδια προδίδουν χαρά!
-Εγώ είμαι ο αδελφουλης του λέει παρε ενα φιλί συνεχίζει...
Σμουτς
-Μαμά μου γελάει μάλλον εμένα ήθελε να δει!
-Είμαι σίγουρη μωρό μου!
-Μαμά τώρα πόσο μηνών έγινε ο μπέμπης μου;
-Τριών μηνών...
-Δηλαδή είναι μεγάλος τώλα μαμά! Εγω είμαι πέντε...
-χρόνων πέντε μωρό μου , αλλά πάνω στον ενθουσιασμό του δεν με ακούει!






Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

ζεστός καφές και οι σκέψεις κουβάρια!

Έχω καιρό να γράψω, δεν βρίσκω χρόνο πουθενά..και ο λιγοστός χρόνος που θα βρω δεν ξερω τι να τον  πρωτοκανω. Κάθε βράδυ οι σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου όμως αδυνατώ να τις βάλω σε σειρά. Αδυνατώ να τις αποτυπώσω.
Ενα κουβάρι όλα, συναισθήματα σκέψεις όνειρα περνούν με ταχύτητα που δεν μπορώ να προλάβω. Σχεδόν με ζαλίζουν...και βαθύς ύπνος με παίρνει.
Όλη μέρα δίνω όλο μου το είναι, όλη μου την αγάπη και την προσοχή στα παιδιά...κάνω και λάθη για τα οποία μετά έχω φοβερές τύψεις...
Η νύχτα κάποιες φορές με εκδικείται με αϋπνία κι άλλες πάλι μου κάνει την χάρη.
Είναι τόσα πολλά όλα εκείνα που θέλω να γράψω για να τα βγάλω απο μέσα μου αλλά δεν μπορώ να ξεμπλέξω το κουβάρι των σκέψεων ακόμα.
Κάποια στιγμή θα το κάνω το ξέρω, ίσως όταν ξεκουραστεί το μυαλό και το σώμα.
Προς το παρόν γεμίζω...γεμίζω....μέχρι να σκάσω μετά πάλι θα βρω τον τρόπο να τα αποβάλλω.
Μια κούπα καφέ, χειμώνα καλοκαίρι  ζεστός καφές....
Μια κούπα καφέ λίγος χρόνος μόνο για μένα..
Μου φαίνεται αστείο όταν το σκέφτομαι, όμως έχω σχεδόν παλέψει για να τον έχω. Χρόνια τώρα την ιδια ώρα κάτι σαν ιεροτελεστία..
Λίγη ώρα ξεκούρασης..όπως ακριβώς τώρα ο μικρός κοιμάται ο μεγάλος κάνει ποδήλατο, ο άνδρας κου δίπλα αλλά χωρίς να μιλάμε τουλάχιστον για λίγο έστω ενα τσιγάρο σιωπής!
Στα μισά της κούπας μου όλο και κάτι θα προκύψει το ξέρω..
Κάποια φαεινή ιδέα θα του έρθει του γιού μου και αν δεν σηκωθώ τα επιχειρήματα του θα γίνουν τέτοια που οι επιλογές μου θα ναι ελάχιστες.
Δεν έχω βρει ακόμα τον τίτλο αυτού του μπερδεμένου αυτού κειμένου, όμως έχω βρει για το  επόμενο...αν προλάβω να το γράψω πρίν μπερδευτούν πάλι τα πάντα μέσα στο μυαλό μου.
Για τον τίτλο θα φροντίσω αργότερα, τώρα πρέπει να βρώ κουβά και σφουγγάρι γιατί ο γιος μου θέλει να πλύνει το ποδήλατο του επειδή λέει έχει καιρό να το κάνει και γέμισε λάσπες!
Είναι η φαεινή ιδέα που έλεγα νωρίτερα...
Πάνω που βρήκα τίτλο!!
- Έλα μαμά θέλω να το πλύνω σου λέω...
Τον ακούω να λέει για πολλοστή φορά, έχοντας βάλει τα χέρια στη μέση...
-Μισό λεπτό αγάπη μου τελειώνω κάτι και έρχομαι...
 Θέλω να επιστρέψω  ξανά να ξεκινήσω πάλι να  γράψω χωρίς να νιώθω άδεια και τόσο γεμάτη ταυτόχρονα.
Μέχρι να κάνω την αρχή είναι...
Να φτιάξω έναν καφέ και να ξεμπερδέψω το κουβάρι των σκέψεων.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Αντίο σχολείο!

Στην αρχή της σχολικής χρονιάς του γιού μου, την πρώτη φορά που πήγε παιδικό μου είχε πει..
-Μαμά γράψε κάτι για το σχολείο μου...
-Τι θες να γράψω; Τον ρώτησα..
-Δεν ξέρω τα κείμενα που γράφεις..μου απάντησες.
Τότε δεν ήξερα τι ακριβώς θέλω να γράψω για να αποτυπώσω αυτό που εσύ σκεφτόσουν , αυτά που εσύ βιώνες.
Η αλήθεια είναι ότι τώρα που έφτασε το τέλος είμαι επιτέλους έτοιμη να γράψω κάτι για το σχολείο σου. Ότι μπορώ ως παρατηρητής για όσα εσύ έζησες εκεί.

Σήμερα μπαίνοντας στο γραφείο ένιωσα σαν εκείνη την πρώτη μέρα που μπήκα μέσα γεμάτη ενθουσιασμό και συγκίνηση. Τα ίδια ακριβώς συναισθήματα. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν η τελευταία!
Σε είδα στην τάξη σου με τους συμμαθητές σου, τα φιλαράκια που μαζί ανακαλύψατε τόσα πράγματα. Έζησες της πρώτες σου εμπειρίες σε μια μικρή κοινωνία.
 Πάντα ενθουσιασμένος, και πάντα έτοιμος για την επόμενη μέρα.
Μέχρι και το φαγητό σας αγαπούσες πολλές ,φορές περισσότερο απο το δικό μου. Φαίνεται ότι είχατε  και εξαιρετική μαγείρισσα.
Ταξιδέψατε με το γκαουτσο.... Έναν φανατικό ταξιδιώτη που ταξίδεψε εσάς σε μέρη άγνωστα μέχρι πρότινος. Περάσατε μεγάλες περιπέτειες! Περιπέτειες που θυμάσαι και γελάς.
Αρχικά δεν είχα καταλάβει, οταν μίλαγες για ταξίδια, ξέροντας μάλιστα τόσες πολλές λεπτομέρειες...Ύστερα κατάλαβα πως οι νηπιαγωγοί σας ταξίδεψαν σε ενα μαγικό ταξίδι γνώσεις ανακάλυψης και αναζήτησης. Αναζήτησης όχι μόνο εξωτερικής αλλα εσωτερικής και αυτό ήταν το φοβερό, το πως άκουγαν εσας, τα παιδιά τις ανάγκες σας και όλα όσα θέλατε να μάθετε. Το πως σας έδειξαν να καταλαβαίνετε τα συναισθήματα σας και να τα εκφράζετε, βγάζοντας σας την ανάγκη για γνώση και οχι γνώση απο ανάγκη. Το ταξίδι της γνώσης, του παιχνιδιού, της ομάδας έλαβε τέλος. Ενα εκπληκτικό ταξίδι που αποτυπώθηκε μέσα σου με τον καλύτερο τρόπο.
Νιώθω πως έφτιαξες γερά θεμέλια. Η καλύτερη αρχή που θα μπορούσες να έχεις.
Ο Αντώνης και η Λίτσα  ενα φοβερό δίδυμο που έγιναν η αιτία στα απανωτά ερωτήματα που δεχόμουν καθημερινά. Άλλωστε ηταν εκείνοι που "ταξίδεψαν" την φαντασία του και άνοιξαν καινούργιους ορίζοντες.
Έγιναν ο λόγος που πολύ με ρωτούσαν πως άλλαξε έτσι το παιδί!
Και γω περήφανη μαμά όχι άδικα χαιρόμουν κάθε μέρα αφήνοντας τον σε καλά χέρια.
Κάθε Παρασκευή τα ματάκια σου βουρκωνανε γιατί την άλλη μέρα δεν είχες σχολείο...
Και αυτό για σας να ξέρετε είναι σπουδαίο!
Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα! Μα η συγκίνηση η μεγάλη ήταν να βλέπω τον Αντώνη με τον οποίο κάποτε καθόμασταν στην ίδια τάξη, στα ίδια θρανία να είναι τώρα νηπιαγωγός του γιού μου.
Να συνεχίσετε αυτό που κάνετε τόσο καλά και εύχομαι πως και ο μικρός μου θα έχει την τύχη να σας έχει νηπιαγωγούς.

 Λίγο πριν φύγουμε για τελευταία φορά απο την τάξη σου, παραλαμβάνοντας όλες τις εργασίες σου φωναξες σε όλους Καλό καλοκαίρι και ενα τσούρμο παιδιών έτρεξε να σε αγκαλιάσει. Τι τρομερή στιγμή...Ελπίζω να την θυμάσαι και εσύ.
Μπήκαμε στο αμάξι, εγώ έτοιμη να δακρύσω...Εσύ κοίταζες έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου.
-Μαμά είναι το καλύτερο σχολείο του κόσμου...αντίο σχολείο εγώ τώρα είμαι μεγάλος θα πάω νηπιο.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

ΣΤΙΓΜΕΣ!

Στιγμές είτε καλές είτε κακές όλες σου αφήνουν αποτυπώματα, έντονα συναισθήματα και μνήμες.
Είναι στιγμές που θες να τις ρουφήξεις πριν χαθούν για πάντα. Στιγμές που θα χαράξουν μέσα σου η θα μείνουν αποτυπωμένες σε μια φωτογραφία.
Στιγμές που θες να ξεχάσεις, ή να θυμάσαι για πάντα.
Τον τελευταίο καιρό ζω πολλές στιγμές όμορφες , δύσκολες, μοναδικές,κουρασμένες.
Τώρα πια είστε δύο, και θέλω να μαι εκεί για τον καθένα ξεχωριστά.
Και για τους δυο σας μαζί.
Αν και ξέρω πως κάποιες στιγμές θα τις χάσω αναπόφευκτα.
Όπως και έγινε...

-Μαμά κοίτα φτάνω τον διακόπτη, ψήλωσα..
Μου είπε ο μεγάλος ενθουσιασμένος!
Την ίδια στιγμή ο μικρός μου γιός μου χαρίζει το πρώτο του συνειδητό χαμόγελο.
Ποιά στιγμή να αρπάξω και ποιά να αφήσω;  Σε μια στιγμή δυο πράγματα τόσο σημαντικά και για τους δυο τούς.
Ένιωσα τόσο λίγη...τόσο απών.....
Κανείς απο τους δυο τους δεν πήρε τον ενθουσιασμό που τους αξίζε. Γιατί όλα συνέβησαν ταυτόχρονα. Μια στιγμή για δύο που δεν κατάφερα να μοιράσω ισάξια.

-Μωρό μου σε είδα ψηλωσες πράγματι. Του είπα λίγη ώρα αργότερα..Όμως ο ενθουσιασμός είχε πια χαθεί και η στιγμή το ίδιο.
Ξέρω πως εκείνη την ώρα έβαλες τον επόμενο στόχο σου, γιατί πάντα έτσι κανείς...εύχομαι να μαι παρών την επόμενη φορά να μοιραστώ μαζί σου ενθουσιασμένη το νέο σου κατόρθωμα. Δεν ξέρω πώς, αλλα θα είμαι μωρό μου....
Μαζί σας αγοράκια μου κάθε στιγμή απέκτησε νόημα ακόμα και η πιο δύσκολη.
Αυτο που θέλω είναι να σας αφήσω και εγώ στιγμές που θα θυμάστε. Στιγμές που θα έχουν μυρωδιές, αναμνήσεις αγάπη απο την οικογένεια μας.
Η ώρα τέσσερις τα χαράματα...Σας χαζεύω που κοιμάστε , τι όμορφη εικόνα πόση ευτυχία σε μια στιγμή...Θα έβγαινε υπέροχη φωτογραφία αλλα δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ για να το απαθανατίσω.
Αύριο θα σας βγάλω πολλές φωτογραφίες.
Ενα χάδι και ένα φιλί..σε δύο κορμάκια λατρεμένα.
Απολαμβάνω τη στιγμή πριν χαθεί με την ανατολή του ήλιου.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας

Οτι θα έγραφα για τα πολιτικά δεδομένα  στο μπλογκ μου ποιος να μου το λέγε. Όμως τις τελευταίες μέρες οι σκέψεις. οι φόβοι,  η βια έγιναν θυμός και έχουν αρχίσει και με πνίγουν.
Δεν τάσσομαι ούτε σε ναι ούτε σε όχι.
Ναι σε όλα; Ευρώ πάση θυσία; Όχι η θυσία μας έφαγε... πόση θυσία πια; Και για ποιόν;
Αποτέλεσμα δεν είδα και δεν βλέπω.
Ελπίδα θέλω και ενα καλύτερο αύριο, απο σήμερα....Αρκετά θυσιάστηκα εγώ και πολλοί ακόμα τα τελευταία χρόνια...
Βαρέθηκα στις πλάτες μου να χτίζουν άλλοι και γω να πληρώνω. Δεν έχω πια τίποτα να χάσω...Βλέπω διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους και αναρωτιέμαι γιατί πρέπει πάλι εγώ να μείνω πίσω για όλους εκείνους που στην τελική  για εμένα τι έκαναν; Ο καθένας όπως πάντα κοιτάει το εγώ του.
Ποιά Ευρώπη; Εκείνη που με άφησε στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης μου χωρίς βιβλιάριο υγείας για δέκα ένσημα; Η Ευρώπη που με αναγκάζει να λέω ψέματα στο παιδί μου με ηλίθιες δικαιολογίες γιατί δεν μπορώ να του προσφέρω τα αυτονόητα.
Ποιά Ευρώπη; Εκείνη που με αναγκάζει να ζω με το τίποτα;
Ενα καλοστημένο παιχνίδι στην πλάτη μας είναι. Οι λίγοι επιβιώνουν οι υπόλοιποι στον πάτο...! Εγώ θέλω μια Ευρώπη με όραμα με ελπίδες με μέλλον.
Θέλω μια Ευρώπη να με στηρίζει.
Όχι σε μία Ευρώπη που με βουλιάζει συνεχώς στο τίποτα.

Με κούρασε η βια ...Γιατί είναι βια να βλέπεις τον πατέρα σου  να νιώθει ανίκανος διότι δεν εργάζεται και ενδεχομένως να μην ξανα εργαστεί...
Και η μάνα σου να δουλεύει για 300€ και να την στερήσε συνέχεια  γιατί μια ζωή αγωνίζεται για να σε μεγαλώσει.
Είναι βία να προσπαθώ κάθε μέρα να τα βολέψω με λιγα....και η τηλεόραση να προσπαθεί να με πανικοβαλει πως η τράπεζα βγάζει μόνο 60€....
Μου φαίνεται αστείο δεν θυμάμαι ποτέ χάλασα τελευταία φορά 60€ μαζεμένα!
Ελπίδα δεν βλέπω πουθενά....Και καμιά συμφωνία δεν θα με κάνει να ζήσω καλύτερα...
Αυτο που ξέρω είναι ότι δια της βίας χάνω τα πιο παραγωγικά μου χρόνια. Χωρίς νόημα. Για ενα χρέος που θα πληρώνουν κι τα παιδιά μας.
Τα αυτονόητα θέλω....Να ζω να μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου φαγητό, Δραστηριότητες, διακοπές,να βάλω πετρέλαιο το χειμώνα, να πάω μια βόλτα για ένα φαγητό.  Να έχω δικαιώματα ως εργαζόμενη μητέρα.
Αυτά μπορεί να μου τα δώσει η Ευρώπη;
Αν δεν μπορεί....ας μην ζητάει απο μένα το Ναι. Όχι δεν μπορώ άλλο να δώσω θέλω να πάρω κατι και εγώ. Κάτι απο αυτά που είχα κατάκτησει με κόπο μιας και δεν βρήκα τίποτα έτοιμο. Κάτι απο αυτά που έχασα και συνεχίζω να χάνω..
Όσο για την άλλη πλευρά λέω Όχι άλλη λιτότητα δίχως αύριο. Οχι στο να μην ξέρω τι με περιμένει..Όχι σε τι ακριβώς;
Όχι σε ενα αβέβαιο μέλλον. Όχι σε οτιδήποτε που θα με χώσει ακόμα πιο κάτω απο το μηδέν που νιώθω πως βρίσκομαι.
Θέλω άλλη λύση μια λύση που επιτέλους θα σεβαστεί την ιστορία αυτής της χώρας.
Τον λαό που είναι γονατίζει τα τελευταία χρόνια.
Το μέλλον του βρέφους που κρατώ στην αγκαλιά μου. Το μέλλον του παιδιού μου που με ρωτάει συνεχώς γιατί τσακωνόμαστε με τον μπαμπά για τα λεφτά.Το μέλλον της γενιάς μου και όχι μονο.
Θέλω να ζήσω όχι να επιβιώσω. Θέλω το μέλλον μου πίσω, τα όνειρα μου, δικαιώματα , και θέλω επίσης να αναλάβει κάποιος την ευθύνη για όλα όσα τραβάει αυτός ο λαός.
Όχι μόνο αυτή τη βδομάδα αλλα ας γυρίσουμε και λιγα χρόνια πίσω.
Μένω λοιπόν αναποφάσιστη μένω θυμωμένη, προδομένη. Νιώθω Μονή μέσα σε όλη αυτή τη διχόνοια.
Αντί να νικήσουμε μαζί αφήνουμε να μας νικήσουν οι άλλοι.


Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Η επανάληψη...!

Μυρίζω γάλα από την κορυφή ως τα νύχια, πονάει το κεφάλι μου απο την μόνιμη πιασμενη κοτσίδα. Η πλάτη μου πονάει κ αυτή...εχω να κοιμηθώ συνεχόμενα τρεις ώρες πανω απο τρεις βδομάδες.
Δεν προλαβαίνω ούτε να σκεφτώ...
Εδώ και περίπου πέντε ωρές προσπαθώ να μπω για μπάνιο, μάταια!
Τα παιδιά μου πεινάνε  συνεχώς και ταυτόχρονα, όσο κ να προσπαθώ να το αλλάξω δεν αλλάζει τίποτα...
Με το βρέφος κρεμασμένο πάνω μου, προσπαθώ να ετοιμάσω κ τον μεγάλο μου, ο οποίος λέει στον αδερφούλη του..
-Αδερφέ κάτσε να ταΐσει κ μένα η μαμά .
Ο αδερφός όμως τον αγνοεί κ πίνει ευχαριστημένος το γάλα του.
Καταφέρνω να τα ταΐσω...Μεγάλη επιτυχία λέμε.
Να ρευτει να τον αλλάξω, και με απαλές κινήσεις να  τον βάλω να ξαπλώσει, κοιμάται σαν αγγελος....
Βάζω να φάω μια μπουκιά ακούω κλάμα παρατάω φαΐ και τρέχω...Μπουνιτσες στο στόμα..χαχα πεινάει πάλι!
Ξανά πάνω μου το ομορφότερο κόσμημα, το φαγητό μου έχει κρυώσει..Καλύτερα σκέφτομαι να μην φάω αλλο μπας και χάσω και τα κιλά που πήρα και δεν είναι και λίγα!
Κάπου μεταξύ θηλασμού, πάνας, μαγείρεμα πιάτα, πλυντήρια βρίσκω χρόνο να αγκαλιάσω λίγο τον γίγαντα μου, έτσι μου φαίνεται πια αν και είναι το ίδιο παιδί που άφησα εκείνο το βράδυ πριν γεννήσω. Μόνο που μοιάζει να μεγάλωσε απότομα. Δεν βρίσκω πια μικρά τα πατουσακια του... και τα χεράκια του μεγάλωσαν και αυτά. Μα είναι ακόμα μικρός...Λίγο άδικο για εκείνον...
Άλλωστε ο μικρός μου έγινε ο μεγάλος!
Με παίρνει μια φίλη τηλέφωνο, με ρωτάει πως είναι η ζωή μου τώρα με δύο παιδιά.
Φιλενάδα έχει τα ζόρια της, πάλι ξενύχτι πάλι από την αρχή. Φυσικά δεν με ενοχλεί καθόλου. Αλήθεια σου λέω, άσχετα αν είμαι κομμάτια απο την εξάντληση.  Μόνο που εκτός απο μαμά ξεχνάω πώς ειμαι γυναίκα..
Νιώθω  όμως τέτοια πληρότητα που δεν το αλλάζω με τίποτα.
Και μετά η ερώτηση που είχαμε αναλύσει πολύ, τι γίνεται με την αγάπη όντως πολλαπλασιάζεται;
Ναι όντως πηγάζει απο κάπου καλά κρυμμένο μέσα μας και ξαφνικά σε πλημμυρίζει. Είναι απίστευτο και όμως αληθινό!
Και αν κάτι μου λείπει  φίλη μου αυτό είμαι εγώ.
Ένα μπάνιο χωρίς να βιάζομαι, το μαλλί μου χτενισμενο, τα νύχια μου βαμμένα.
Λίγο μακιγιάζ ενα στενό τζιν και ένα ποτό με τον άνδρα μου.
Α ναι ο άνδρας μου...Μόνο ματιές ανταλλάσουμε τις τελευταίες μέρες...και δύο κουβέντες που καλύπτονται απο τις φωνές του  μικρόυ μου γίγαντα ή το κλάμα του μωρού.
Θα στρώσουν τα πράγματα το ξέρω άλλωστε ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα....αγχώνομαι μόνο που το σκέφτομαι...Έχω και μια εμμονή με τον χρόνο...
Κάθομαι στον καναπέ, γράφω με το ζόρι. Τα μάτια μου κλείνουν. Αριστερά μου κοιμάται η νέα μου αγάπη...μια σταλιά ανθρώπος που αγάπησα  απο την πρώτη εκείνη  ματιά, το πρώτο άγγιγμα.
Μοιάζει τόσο εύθραυστος και τόσο τέλειος ταυτόχρονα.
 Δεξιά μου ο γίγαντας μου ζωγραφίζει. Ο πρώτος μου έρωτας! Τι και αν μεγάλωσες απότομα απο την αναπόφευκτη σύγκριση με το μικρό είναι εκείνος ο ίδιος άνθρωπος που με έκανε πρώτη φορά μαμά. Που με γέμισε αγάπη και χαρές.
Και αν με ρωτήσεις τι θέλω τώρα θα σου πω...
Να ξυπνήσει ο μικρός και να αναζητήσει την αγκαλιά μου, ταυτόχρονα να έρθει και ο γίγαντας μου να μου πει σ αγαπώ μαμά!
Ζώντας την μητρότητα δεύτερη φορά η αίσθηση είναι ακόμα πιο έντονη, ακόμα πιο όμορφη. Άλλωστε είμαι εγώ διαφορετική πια...Πιο συνειδητοποιημένη, πιο ώριμη, πιο έτοιμη ίσως!
  Αγάπη γεμίζει η καρδιά μου και αναμνήσεις το μυαλό.
 Και σε παρακαλώ χρόνε μην κυλάς έτσι γρήγορα....

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Δυο μέρες στην Μ.Ε.Ν.Ν

Την Μ.Ε.Ν.Ν. την είχα ακουστά μονάχα. Ακουγα για μωρά που μπαίνουν εκεί μανούλες που τα επισκέπτονται για λίγο,για πρόωρακια που περιμένουν ενα θαυμα. Καπου εκεί σταματούσε όμως η σκέψη μου, σταματούσε κάθε γνώμη και άποψη που είχα μέχρι τώρα.
Μετα απο μια μέρα στο σπίτι πλημμυρισμένη απο ευτυχία,μια μέτρηση ικτερου, έδειξε πως πρέπει να κάνουμε εισαγωγή στη ΜΕΝΝ.
Στο άκουσμα και μόνο ότι θα έπρεπε να αποχωριστώ το βρέφος μου, το πλασματακι που για 261 μέρες ζούσε μέσα μου άρχισα να καταρρέω...
Απο την απόλυτη ευτυχία έπεσα στο κενό. Συναισθήματα που δεν μπόρεσα να διαχειριστώ, δάκρυα που δεν μπορούσα να συγκρατήσω.
Την ώρα που τον πήραν απο τα χέρια μου ένιωσα οτι ξεριζώνουν την καρδιά μου..
Οι ήχοι εκεί μέσα απο τα μηχανήματα υποστήριξης , παλμοί τρυπουσαν το κεφάλι μου.
Πρόωρα μωρά με σωληνάκια λεπτά κορμάκια μόνα τους, σε πλαστικά κουτιά. Κλάματα μωρών χωρίς το χάδι της μάνας..
Ποσό πόνο να εχουν νιώσει εδώ μέσα; Πόσα δάκρυα έχουν χυθεί; Ποσοι γονείς ανυπομονούν να πάρουν τα αγγελούδια τους σπίτι....

Τοποθέτησαν το μωρό μου σε ενα πλαστικό κουτί, το συνέδεσαν με μηχάνημα να μετράει παλμούς και οξυγόνο, του έβαλαν μάσκα στα μάτια και με έβγαλαν έξω. Εκείνος άρχισε να κλαίει  το ίδιο και εγώ. Με απομάκρυναν απο τον χώρο...Ανήμπορη μόνη χωρίς καρδιά......Χωρίς το μωρό μου.
Καθισμένη σε ενα δωμάτιο  μέχρι να ηρεμήσω να ακούω το κλάμα του.
Φεύγοντας απο κει προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί, γιατί η αγκαλιά μου είναι άδεια;
Στο σπίτι ένιωσα να είμαι μια σκιά έχω όμως και άλλο παιδί το οποίο δεν μπορεί να διαχειριστεί ακόμα τα συναισθήματα του...Εγώ αδυνατώ να τον βοηθήσω....μου λείπει άλλωστε ενα κομμάτι μου...
Σε μια μέρα νιώθω πως έχω αποτύχει πλήρως σαν μάνα..
Κομμενη στα δύο μοιράζομαι ανάμεσα σε επισκεπτήρια και σπίτι....παντού νιώθω λίγη....
Οι ώρες μοιάζουν ατέλειωτες...μα εγώ πρέπει να χειριστώ την κατάσταση. Ξέρω πώς ο ικτερος δεν είναι κάτι σοβαρό, όμως δεν είναι αυτό που με στεναχωρεί...
Είναι ο αποχωρισμός....μοιάζει να ναι βίαιος απότομος δεν μπορώ να καταλάβω καν τι έχει γίνει...Ούτε ο ομφάλιος λώρος δεν κόπηκε τόσο γρήγορα....
Δεν θυμάμαι πώς πέρασαν δύο μέρες, που βρήκα δύναμη να χαμογελάμεγελώ και να παίζω με τον γιό μου για να μην τον στεναχωρώ άλλο.
Σε κάθε επισκεπτήριο τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα...
Πόσες μανούλες το έχουν νιώσει...
Ποσό πόνο έχουν αντέξει; Πόσο δύσκολο είναι να αποχωριστεί η μάνα με το παιδί της;
Και εσύ γλυκιά μανούλα δύο μήνες εκεί...έλαμπαν τα μάτια σου οταν μου είπες πως σε τέσσερις μέρες φεύγετε ...ένιωσα για λίγο την αγωνία σου...τις σκέψεις σου...τον πόνο σού. Με το καλό να γυρίσετε σπίτι!
Και εσύ μαμά που χαμογελάς να πάρεις σύντομα τις διδύμουλες σου κοντά σου...
Και εκεί που χάρηκα με την χαρά σας δάκρυα γέμισαν πάλι τα μάτια μου...Αυτή τη φορά χαράς γιατί και εμείς φεύγουμε αύριο...ακούς μπέμπη μου φεύγουμε.
Μετά την σύντομη εμπειρία μου εκεί θα προσεύχομαι  για εκείνα τα μωράκια....για τις μανούλες τους ..να επιστρέψουν όλα τους γερά στην αγκαλιά που στερήθηκαν στο δέσιμο που κόπηκε απότομα.
Αφήνοντας πίσω τους ήχους απο τα μηχανήματα...το πλαστικό κουτί...τον πόνο Αναθεώρησα πολλά....
Δύο μέρες ήταν αρκετές για να αλλάξουν πολλά μέσα μου.
Δυο μέρες στην ΜΕΝΝ που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Κουράγιο μανούλες κουράγιο μπαμπάδες..

Εμείς είμαστε σπίτι..αγκαλιά τα δύσκολα πέρασαν θα ξεκινήσουμε απο εκεί που η ευτυχία πλημμύρισε κάθε μας κύτταρο.
Κρατώντας τον στην αγκαλιά μου νιώθω ευγνωμοσύνη...

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Σήκω και ξεκινά πάλι!

Να είσαι δυνατή, στο λέω και γω...
Μα απο που να πηγάζει η δύναμη;
Να δανειστώ και γω λιγάκι. Γιατί με τη σειρά μου πρέπει να στη δώσω πίσω.
Ολα περνάνε λένε...όμως αφήνουν σημάδια.
Το δικό σου σημάδι θα σου θυμίζει πάντα τον φόβο, τον πόνο, και ίσως  κάποια γιατί.
Όμως θα σου θυμίζει και πως στάθηκες δυνατή....θα το περάσεις, θα το περάσουμε μαζί. Ήδη όλα πήραν το δρόμο τους....
 Μπορεί να δείχνω αδιάφορη ή δυνατή αλλα δεν είμαι. Ενας μηχανισμός άμυνας είναι....
Νιώθω κάθε σου σκέψη, κάθε σου πόνο....σε νιώθω γιατί εισαι εγώ...Είσαι η μικρή μου και δεν ξέρω αν η αγκαλιά μου είναι αρκετή για σένα..Αν τα λόγια μου φτάνουν εκεί που πρέπει...Άν τα δήθεν αστεία μου σε κάνουν όντως να γελάς.
Θα περάσει μικρή μου θα δεις...και θα γίνει και αυτό σαν όλες τις άλλες αναμνήσεις που θα συζητάμε χρόνια αργότερα...και που ξέρεις μπορεί και να βρούμε λόγο ακόμα και να γελάσουμε.
Κάτι θα βρούμε όπως πάντα.
Είσαι μπροστά και πολεμάς...και γω πίσω σου να διώχνω κάθε τι που αφήνεις...
Φοβαμαι και εγώ όπως και εσυ, όμως σου υπόσχομαι όπως πάντα θα περάσει και αυτό...
Έχουμε περάσει πολλά και τα καταφέραμε ,εσυ τα κατάφερες!
Η ζωή σε περιμένει και κοίτα να κάνεις τα πάντα για να τη ζήσεις...
Μας το είπαν όλοι απο το κακό σε βρήκε το καλύτερο...έστω και αν είναι έτσι βρες  έστω έναν λόγο να το προσπεράσεις....
Σήκω τώρα....αργά και σταθερά...ενα βήμα τη φορά.
Η ζωή σε περιμένει, τι και αν είχε άλλα σχέδια, μοιάζει περισσότερο με παράκαμψη παρά εμπόδιο!
Σήκω και ξεκινά έτσι είναι η ζωή με τα καλά και τα κακά της. Με τα ωραία και τα άσχημα. Με τα δύσκολα και τα εύκολα. Με χαρές και με λύπες. Ένα πιάτο με πολλές γεύσεις. Σε κέρασε η ζωή και εσύ δοκίμασες....
Στην ιδέα και μόνο το στομάχι μου δένεται κόμπος, δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι εκεί σωματικά. Δεν θα σε δω να ξυπνάς. Δεν θα σου πιάσω σφιχτά το χέρι. Όμως η σκέψη μου είναι εκεί...δίπλα σου .
Μια μια νότα αισιοδοξίας με διαπερνά, όλα καλά θα πάνε.
Ακόμα μια φορά κατάλαβα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο...
Υγεία πάνω απο όλα λέμε μα δεν ξέρω στα αλήθεια πόσο πολύ κατανοητό γίνεται ολο αυτο....
Μόνο αν κλονιστεί το καταλαβαίνουμε. Τότε συνειδητοποιούμε τι γίνεται, και πόσο βασικό είναι να είσαι υγιής.
Και εσύ μικρή μου θα βγεις απο όλο αυτό μια νικήτρια  υγιέστατη ..το νιώθω, το ξέρω..το θέλω..
Σήκω και ξεκινά πάλι απο εκεί που σταμάτησε ο χρόνος....
Τα όνειρα και η ζωή σε περιμένουν.
Να φανείς δυνατή σε όλα εντάξει;
Θα περάσει κι αυτό.....
Σ αγαπώ η αδερφή σου.


Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Πρίν γίνω μαμά

Πρίν γίνω μαμά είναι πολλά εκείνα που δεν μπορουσα να καταλάβω. Ακόμα περισσότερα εκείνα που δεν μπορούσα να νοιώσω.
Όμως ήταν εύκολο να κρίνω και να είμαι η τέλεια "μαμα" σε αντίθεση με εκείνη που ήταν μαμά.
Και να που οι ρόλοι αντιστρέφονται...γίνεσαι μαμά και ξαφνικά τα βλέπεις όλα ανάποδα....τα βλέπεις ολα αλλιώς!
Τώρα κατάλαβα γιατί μανούλα πονούσες οταν πονούσα.
Και γιατί έλαμπες όταν ήμουν χαρούμενη.
Τώρα κατάλαβα που έβρισκες τόση αγάπη, και τόση δύναμη για να ανταπεξέλθεις σε όλα.
Τώρα μπορώ να καταλάβω γιατί μου κράταγες  τόσο σφιχτά το χέρι μου.
Ύστερα κατάλαβα και άλλες μανούλες....εκείνες που δεν άφηναν στιγμή το παιδί τους και μου φαινόταν τόσο περίεργο.
Τώρα πια ξέρω....σε νιώθω...και εγώ το ίδιο κάνω..
Οι συζητήσεις γύρω από το παιδί μου φαινόντουσαν τόσο βαρετές που αναρωτιόμουν μα καλά δεν έχουν κάτι άλλο να πουν;
Έχουν , άλλα τι πιο ωραίο απο το να μιλάς για το παιδί σου....νιώθοντας ταυτόχρονα τόσο περήφανη.
Μου έκανε εντύπωση γιατί τα ψυγεία ηταν γεμάτα απο ζωγραφιές μουτζούρες....οι οποίες παρεμπιπτόντως κοσμούν τώρα πια κοσμούν και το δικό μου...
Ότι αφορά την μαμά που δεν μπορούσε να κουμαντάρει ένα τρίχρονο ή τετράχρονο είχα να πω πολλά.... Θεωρίες ατέλειωτες...Μέχρι που βρέθηκα στην θέση της...Χωρίς θεωρίες φυσικά!
Πρίν γίνω μαμά δεν ήξερα ότι το ίδιο πλάσμα μπορεί να σου βγάλει τόσες πτυχές του εαυτού σου...
Εκεί που γελάς ξαφνικά μπορεί να σου ανέβει η πίεση, και με ένα απλό βλέμμα να να σε κάνει πάλι λιώμα!
Μπορεί να σε ανεβάσει στα ουράνια...Μπορεί να σε κάνει να νευριασεις να θυμώσεις να φωνάξεις... Όμως όλα εκείνα τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει μια μαμά αξίζουν τα πάντα! Ο κατάλογος με τα συναισθήματα είναι τόσο μεγάλος.....
Α ρε μαμά, πόσες φορές θα θυμηθώ ακόμα τα λόγια σου ....θα γίνεις μαμά και θα με καταλάβεις!!!!
Αχ βρε μανούλα πολύτιμη....Που συνεχώς αναρωτιέσαι αν τα καταφέρνεις καλά...Έχοντας τύψεις....
Δεν έχει καμία σημασία ούτε με ποιον τρόπο γεννησες, ούτε αν κατάφερες να θηλάσεις. Δεν έχει σημασία τίποτα. Η Αγάπη σου αρκεί.....Και μην  ξεχνάς πώς η αγκαλιά σου τα γιατρεύει όλα.
Τα λόγια σου απαλύνουν τον πόνο, το χάδι σου ζεστό.
Η παρουσία σου μοναδική και τόσο αναγκαία...σε κάθε ηλικία του!
Πρίν γίνω μαμά, ούτε που μπορούσα να σκεφτώ τι αξία έχει ενα λουλούδι κομμένο απο τα μικρά του χεράκια...
Πρίν γίνω δεύτερη φορά μαμά....αναρωτιέμαι πόσα ακόμα συναισθήματα έχω να νιώσω!
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες..







Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Ένας χρόνος blogging!

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος.
Ένας χρόνος απο τη πρώτη δημοσίευση.
Ακόμα θυμάμαι να τρέμω και να σκέφτομαι αν κάνω καλά. Χωρίς να γνωρίζω σχεδόν τίποτα τόλμησα και χαίρομαι πολύ γι αυτό τελικά.
Πρίν  το μπλογκ ακόμα και οι πιο δικοί μου άνθρωποι βλέποντας με με ένα τετράδιο και ένα στυλό ίσως να με περνούσαν  για τρελή......
Ειδικά κάτι καλοκαιρινά πρωινά σε διακοπές είχα ερωτηθεί αρκετές φορές "μα τι γράφεις συνέχεια;;"
Γιατί πολύ απλά σχεδόν κανείς δεν είχε διαβάσει τίποτα απο όλα αυτά που έγραφα χρόνια....
Πολλές φορές μάλιστα πριν απο την πρώτη γουλιά καφέ γέμιζα τα φύλλα του τετραδίου μου και χανομουν πίσω απο τα δικά μου κείμενα.
Η σκέψη να τα στείλω καπου υπήρχε αλλα ήταν μόνο δικιά μου σκέψη.....για το μπλογκ δεν γνώριζα πολλά οπότε συνέχιζα να τα κρατάω μόνο για μένα.
Η σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε αλλά και αυτήν για μένα την κράταγα!
Μια μέρα διαβάζοντας κείμενα στο μαμάδες μπαμπάδες τολμισα να πατήσω αποστολή μηνύματος.....
Και χωρίς να το περιμένω πήρα απάντηση αμέσως....
Ύστερα άκουσα για ραδιοφωνική εκπομπή όπου ο Χρήστος απο τους μαμάδες μπαμπάδες μου απάντησε στον αέρα....
Φοβερό σκέφτηκα, τόσο γρήγορα και τόσο απλά πήρα τις απαντήσεις που έψαχνα.
Μετά μιλήσαμε μου εξήγησε..τι είναι το μπλογκ και γιατί μπορώ και γω να έχω...
Ενα πρωί λοιπόν έκατσα σκέφτηκα  να τολμήσω, όμως πρώτα πρέπει να βρώ πως να το ονομάσω.... και μίας και όλα οσα πέρασαν απο το μυαλό μου  ήδη υπήρχαν...είπα μαμά είμαι Ρεγγίνα με λένε  Mamareggina κατέληξα.
Καιρό αργότερα θα  άκουγα τον γιό μου να μιλάει με τον μπαμπά του για μένα και κάπου εκεί άκουσα να λέει...
-Η μαμά...η Ρεγγίνα...η μαμα Ρεγγίνα βρε μπαμπά. Ο ίδιος συνειρμός...!!!
Αν και ποτέ ως τώρα δεν έχω πει στο παιδί μου πως υπογράφω, παρά μόνο ότι γράφω κάτι κείμενα....
 Καλά έκανα λοιπόν σκέφτηκα βαφτίζοντας το έτσι ενα χρόνο νωρίτερα..
Καπως έτσι  άφησα στον κόσμο του διαδικτύου την πρώτη μου ανάρτηση.
Μεσα σε μια βδομάδα πήρα θετικά μηνύματα που η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα....
Ύστερα είδα κείμενο μου στο μεγάλο μπλόγκ μικροί μεγάλοι.....
Ένιωσα τρομερά,γέμισα δύναμη  και η ανασφάλεια μου έγινε μικρότερη.
Γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι ταυτίστηκαν με τα κείμενα μου...
Ανθρώπους που χωρίς να με γνωρίζουν με βοήθησαν...
Γνωρισα bloggers, με τούς όποιους μιλάω με τόση άνεση και ας γνωριζόμαστε μόνο απο τα κείμενα μας!
Πήρα μηνύματα που μου έφεραν δάκρυα χαράς ,  και συγκίνησης.
Άνθρωποι που απλά κάνουν ότι και εγώ!
Μια μεγάλη διαδικτυακή αγκαλιά.
Ενα χρόνο μετά νιώθω πώς ελευθέρωσα πολλά συναισθήματα......συναισθήματα που  μοιράστηκα αγγίζοντας και αλλούς.
Ενα ηλεκτρονικό ημερολόγιο που ανήκει κυρίως στην έμπνευση μου για όλα αυτά...Τον γιό μου, το μικρό μου, που σύντομα θα γίνει ο μεγάλος μου μιας και έρχεται και δεύτερος!
Θα αφήσω στα παιδιά μου τα συναισθήματα μας....την παιδική τους ηλικία έτσι όπως την αποτύπωσα είτε σε φύλλα τετραδίου είτε στο Mamareggina.
 Έτσι μαζί με πάρα πολλά τετράδια θα έχουν και ενα μπλογκ όπου θα μπορούν να διαβάσουν όλα όσα ο χρόνος άγγιξε, και γω αποτύπωσα πάνω σε πλήκτρα...μοιράστηκα μαζί σας,  όλα όσα έζησα, ζω, ένιωσα , βίωσα ή σκέφτηκα.
Νομίζω πως οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ αρχικά στον Χρήστο πού μου έδειξε τον δρόμο,εμπιστοσύνη και με στήριξε διαδικτυακά...
Ενα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους που έγιναν πιστοί αναγνώστες και μου ζητούσαν  νέα κείμενα...Αυτό και αν είναι φοβερό!
Μπορεί να μην σας το είπα αλλά κατα κάποιον τρόπο με κάνατε να  θέλω να γίνω καλύτερη....
Ευχαριστώ στους φίλους που δημοσίευσαν κείμενα μου στην σελίδα τους στο Facebook επειδή εγώ ντρέπομουν αρχικά να το κάνω στην δικιά μου προσωπική σελίδα....
Ευχαριστώ όλους εσάς που μου αφήσατε σχόλια....ή μου στείλατε μηνύματα με γεμίσατε απερίγραπτη χαρά!
Πάνω απο όλα όμως ευχαριστώ εκείνους που γίναν για μένα έμπνευση.
Το blogging έγινε για μένα τρόπος έκφρασης...τρόπος να λυτρωθεί ένα μέρος του εγώ μου.
Αν και υπάρχουν φορές που νομίζω πως δεν μπορώ να γράψω άλλο...έρχεται τότε μαγικά η έμπνευση και ξανα αρχίζω να γεμίζω τα φύλλα του τετραδίου.
Ένας χρόνος λοιπόν..θα ευχηθώ να συνεχίσουν οι στιγμές να με γεμίζουν..οι άνθρωποι και οι καταστάσεις να μου δίνουν λόγο να γράφω.




Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ο τελευταίος μήνας....!!

Ίσως και να είναι ο τελευταίος μήνας μου με το μοναχοπαίδι μου. Σε λίγο θα μαι μαμά δύο παιδιών. Προσπαθώ να χορτάσω λίγο ακόμα τον γιό  μου....Τις συζητήσεις μας, τις αγκαλιές που συνεχώς αναζητάει, τα φιλιά και το παιχνίδι μας.
Μέσα σε όλο αυτό προσπαθώ ταυτόχρονα να τον προετοιμάσω για την αλλαγή που έρχεται, όμως συνειδητοποίησα ότι δεν εχω προετοιμαστεί εγω αρκετά για αυτό!
Και όσο του μιλάω για όλα εκείνα που θα έρθουν, του μιλάω και για εκείνα που έκανε οταν ήταν μικρός..Ταυτόχρονα χάνομαι σε γλυκές αναμνήσεις....Τα τελευταία τέσσερα χρόνια όλα μα όλα περιστρέφονται γύρω απο εκείνον.....όλη μου η έννοια όλη μου η αγάπη, όλα ανήκουν σε εκείνον...

Ψάχνοντας για τα πρώτα ρουχαλάκια του νεου μας μωρού, στα ρουχαλάκια του πρώτου μας μωρού,αναμνήσεις και συναισθήματα γίνανε δάκρυα ευτυχίας και αναμνήσεων στιγμές που πέρασαν τόσο γρήγορα τελικά....
Πόσα πράγματα ξέχασα....πόσα πράγματα έζησα...Πόσο πολύ μεγάλωσες μωρό μου...

-Εισαι όμως το μωρό μου και πάλι...και θα είσαι για πάντα. Σου απαντώ...
Τα ματάκια σου λάμπουν και τα χεράκια σου με αγκαλιάζουν.....
-Μάγουλάκι μαμά να το φιλήσω....
Σε σφίγγω σφιχτά....
Πόσο μεγάλος θα μου φαίνεσαι σε λίγο σκέφτομαι....
Μου ζητάς να πάμε βόλτα...Αλλά δυστυχώς ο γιατρός δεν μ αφήνει να περπατάω γιατί ο αδερφουλης σου βιάζεται και δεν πρέπει....
Και όταν στο θυμίζω λες...
-μαμά δεν θέλω να κουράζεσαι, ανησυχώ για σένα...Πάμε να ξαπλώσεις.....
Θεέ μου πόσο μα πόσο σ αγαπώ....πόσο τυχερή είμαι....
-Σ αγαπάω πολύ πολύ μωρό μου...
-Και εγώ μαμά...Μαμα το καλοκαίρι θα ψάξουμε κάτω απο τις πέτρες για κοχύλια;
Θα μπορείς;
-Εννοείται....θα βρούμε πολλά κοχύλια...
-Και το μωρό μαμά; Ποιος θα το προσέχει;
Θα έρθει και ο μπαμπάς μαζί για να κρατάει το μωρό γιατί τα μωρά δεν περπατάνε....
Θα σε βοηθάω εγώ μαμά και άμα κλαίει θα του δίνω πιπίλα και θα τον παίρνω αγκαλιά, γιατί μπορεί να φοβάται...
Θα του μάθω τα πάντα και δεν θα τον αφήνω να τρέχει για να μην χτυπήσει....
Χωρίς ανάσα μιλάς συνεχώς και ασταμάτητα. Φυσικά ο μονόλογος σου δεν σταματά και γω ακούγοντας σε νιώθω απέραντη αγάπη...και συνειδητοποιώ πως ίσως και να είσαι πιο προετοιμασμένος απο εμένα.
Λατρεμένο μου αντρακι σε ευχαριστώ για όλα αυτά που ζω δίπλα σου...
Και σου ζητάω συγνώμη παιδί μου για όλες τις φορές που μπορεί να σε στεναχώρισα...
Σου υπόσχομαι πώς μόλις γεννήσω θα κάνουμε όλα εκείνα που σου έχω υποσχεθεί...Πράγματα που δεν κάναμε λόγω της εγκυμοσύνης. Και δεν περίμενα πως θα δείξεις τόση ωριμότητα και κατανόηση σε όλο αυτό.
Όσο σε ακούω και σε κοιτάω με διαπερνά ένας φόβος.....για όλα εκείνα που δεν μπορώ να σου εκφράσω. Για εκείνα που σκέφτομαι και με αχγωνουν....Για τις μέρες που θα λείψω, να πάνε όλα καλά....να...να...
Διώχνω τις σκέψεις γιατί δεν γίνεται αλλιώς δεν το διαχειρίζομαι...
Και ευτυχώς έχω και σένα που δεν σταματάς να μιλάς και με επαναφέρεις...

-Μαμά η εβδομάδα του Πάσχα έφτασε...
-Ναι έφτασε, είδες η κυρία Σαρακοστή έμεινε με το ένα της πόδι...
- Και μετά μαμά τι μήνας είναι; Ξέρω μαμά..είναι ο μήνας να έρθει το μωρό μας.
-Μπέμπη....σκύβεις και λες στην κοιλιά μου...μ ακούει μαμά;
Σ ακούει μωρό μου, και όταν έρθει σπίτι θα ξέρει πολύ καλά την φωνή σου....
Ένας μήνας και κάτι....ο τελευταίος που η προσοχή μου αρχίζει και τελειώνει σε σένα!
Ένας μήνας ακόμα μέχρι να ζήσω ξανά το θαύμα της γέννησης ενός παιδιού...
Ένας μήνας που μου δημιουργεί δύο συναισθήματα ταυτόχρονα...την επιθυμία να κυλήσει αργά, μα εκεί που κυλά αργά θέλω σαν τρελή να έρθει η ώρα εκείνη....
Ένας μήνας ακόμα για μια νέα αρχή!