Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΤΕΣ

Ρυτίδες στο πρόσωπο , χέρια με  μικρές καφε κηλίδες από τον ήλιο που χρόνια τώρα αγγίζει το ίδιο δέρμα.
Βλέμμα ώριμο και στοργικό κάθε σου  κίνηση προδίδει την γνώση, και  την εμπειρία που τόσα χρόνια η ζωή σου άφησε.
 Παλέψες σκληρά γιατί το νοικοκυριό σου δεν ήταν πάντα τόσο πλήρες όσο τώρα.
Τα πάμπερς τα έμαθες μετά....τα χέρια σου ξέρουν τι πέρασες...
Το πλυντήριο το θεωρείς τρομερή ανακάλυψη...και το εκτιμάς περισσότερο από μένα.
Το κομμωτήριο μπήκε πρόσφατα στη ζωή σου και αποτελεί μια μικρή χαρά που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου.
Νοσταλγείς συχνά το παρελθόν, ένα παρελθόν που κύλησε, πέρασε μα άφησε μονό  αγάπη και όμορφες αναμνήσεις...
Τώρα μαθαίνεις να ζεις για σένα, όχι ακριβώς μα προσπαθείς...Άλλωστε όλη σου τη  ζωή την αφιέρωσες  στην οικογένεια , τα παιδιά , τον σύζυγο και  στο σπίτι .
Μεγάλωσες τα παιδιά σου χωρίς τον μοντερνισμό της εποχής...χωρίς την βοήθεια ειδικών παιδοψυχολόγων η άλλων μαμάδων.
Και όμως δίνεις τις καλύτερες συμβουλές....ξέρεις να ακούς και προσπαθείς να στέκεσαι ακόμα δίπλα στα παιδιά σου, μαθαίνοντας πράγματα που ούτε καν είχαν περάσει από το μυαλό σου.
Το χάδι σου στοργικό....η βοήθεια σου πολύτιμη...η παρουσία σου αναγκαία.
Μαθαίνω από σένα....χωρίς να μου πεις τίποτα...
Ακούω με προσοχή κάθε σου ιστορία   που κρύβει μέσα αγώνα, πίστη, πίκρα, μα τόση αγάπη και αφοσίωση......
Κάθε σου κουβέντα γίνεται για μένα φυλαχτό...δεν λέω πως μπορεί να ναι όλα σωστά μα σε θαυμάζω....για όλα όσα έκανες.
Την νιότη σου δεν την έζησες όπως θα ήθελες, μα και να μπορούσες τελικά δεν ξέρω αν θα άλλαζες κάτι.
Τον εαυτό σου άρχισες να τον προσέχεις λίγο όταν τα παιδιά σου άνοιξαν φτερά και έφυγαν να φτιάξουν δίκες τους φωλιές...
Μα ακόμα και τώρα είσαι πάλι εκεί κοντά τους...
Ξέρω πως πολλά βράδια δεν κοιμάσαι γιατί ψάχνεις λύσεις και τρόπους να κάνεις τα πράγματα καλύτερα, να προσφέρεις κάτι ακόμα......
Υποφέρεις  που τα παιδιά σου ξαναζούν σε μια εποχή που χάνεται όλο ένα κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Κάθε κόπος της εποχής σας γίνεται στάχτη, και η φωτιά που καίει δεν αφήνει τίποτα....
Σε θλίβει  μα έχεις μάθει να σαι βράχος και στέκεσαι εκεί προσφέροντας ασφάλεια μονό με το βλέμμα σου η με μια σοφή  κουβέντα...
Ακόμα και το κυριακάτικο τραπέζι που έμοιαζε με μικρή γιορτή, βίαια προσπαθούν να σου το αφαιρέσουν.....
Φοβάσαι μην χαθεί η παράδοση.....και παλεύεις πηγαίνοντας κόντρα σε όλα.
 Μακάρι η νέα γενιά να σου μοιάσει....να έχει λίγη από την δύναμη της ψυχής σου....
Να έχει μια πορεία δεμένη στην οικογένεια και να καταφέρει να βγει από όλα τα δύσκολα.
Σε θαυμάζω......γιατί  καταλαβαίνω πόσο δύσκολο ήταν για σένα  να έχεις έναν και μονό ρόλο.
Να πνίγεις τα όνειρά σου....να παλεύεις υποφέροντας σιωπηλά..
Και τώρα που τα χρόνια πέρασαν σε εκτιμώ ακόμα πιο πολύ......
Για σένα τη γυναίκα του χτες που δίνει αξία στο σήμερα





Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Το φθινόπωρο μπήκε...αγαπημένη εποχή. Οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές,έκαναν γρήγορα αισθητή την παρουσία τους. Ο ουρανός με γκρίζα σύννεφα φτιάχνει μια μαγική εικόνα.
Η μέρα άρχισε να μικραίνει ένας σταθερός κύκλος που θα οδηγήσει στην καρδιά του χειμώνα!
Ας μείνω όμως εδώ Σεπτέμβριος νέα εποχή μια καινούρια αρχή...το παιδάκι μου θα παει προ νήπιο!
Πρώτη φόρα που θα τον αποχωριστώ αφήνοντας τον να χαράξει μια νέα πορεία ....νέες εμπειρίες στις οποίες πια δεν θα μαι παρόν! Αυτό είναι που μου φαίνεται τόσο περίεργο....
Οι σκέψεις γίνονται ένα  κουβάρι μέσα μου.
Φόβος αχός όλα μαζί...!Σκέψεις σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου....αναρωτιέμαι του έδωσα όλα όσα χρειάζεται για το νέο του ξεκίνημα?
 Ήταν αρκετά αυτά που έμαθε μαζί μου?
Βαθιά μέσα μου είμαι σίγουρη ότι όλα θα ναι καλά...τον βλέπω τον ξέρω...όμως πάντα θα ανησυχώ!
Όσο για την προσαρμογή στην νέα μας καθημερινότητα έγινε ακριβώς αυτό που  περίμενα.
Δεν χρειάστηκε να τον τραβάω για να μπει μέσα ούτε να τον δω  ανασφαλή....
Μπήκε στον χώρο με αυτοπεποίθηση και μια αίσθηση σιγουριάς για αυτό που ξεκινάει.
Με αποχαιρέτησε βιαστικά και άρχισε την εξερεύνηση....
Ελπίζω αυτός ο ενθουσιασμός να μετατραπεί  σε ομαλή προσαρμογή για να αποφύγουμε αργότερα το πισωγύρισμα στο δεν "θέλω να πάω σχολείο".
Την δεύτερη μέρα σχεδόν με έδιωξε.....λέγοντας μου ότι τώρα πρέπει να πάω για δουλειά και να δουλέψω πολλές ώρες..
Φυσικά όταν ήρθε η ώρα να τον πάρω θύμωσε γιατί δεν ήθελε να φύγει...
Δεν βίωσα αυτό που έχω δει και έχω ακούσει ,να πηγαίνω  με το ζόρι το παιδί.Και ακόμη δεν χρειάστηκε  να γυρίσω  πίσω για να πάρω το παιδί που δεν μπορεί να σταματήσει να κλαίει.
Δεν δάκρυσα όταν έφυγα...δεν ένιωσα συγκίνηση..... Τα συναισθήματα μπερδεμένα πολύ μπερδεμένα....

Σήμερα το πρωί καθώς οδηγούσα προς τον παιδικό άκουγα τον γιο μου να μιλάει ασταμάτητα...
κάποια στιγμή που λέει
-Μαμά σε ευχαριστώ για τον παιδικό που μου βρήκες...είναι πολύ ωραίος περνάω καλά!
-Αλήθεια μωρό μου...
-Ναι μαμά είναι πολύ όμορφο το σχολείο μου!
Αλήθεια ποσό χαρούμενη γίνομαι όταν ακούω και βλέπω το παιδί μου να αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο την νέα αυτή αλλαγή στην ζωή του!
Και η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος παιδικός σταθμός ταιριάζει απόλυτα σε σένα μικρο μου...
Έψαξα πολύ και η τύχη μας βοήθησε!
Η χαρά και η γλυκιά σου αναμονή για την επόμενη μέρα με πλημμυρίζει χαρά..
Ακόμα δεν έχω κατανόηση πλήρως ότι αυτή η καθημερινότητα θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμα....Και η αλήθεια είναι ότι μου λείπει ήδη  ο μικρός μου θεατής  που με ακολουθεί παντού, και με ρωτάει συνεχώς  γιατί πως που και πότε...
Αυτό είναι μόνο η αρχή!
Άλλα η προσαρμογή δεν είναι μόνο για τους μικρούς  είναι και για τους μεγάλους.
Καλή αρχή σε σένα, σε μένα ,, σε εμάς...και σε όλα τα παιδιά που για πρώτη φορά θα περάσουν το κατώφλι ενός παιδικού σταθμού η σχολείου για πρώτη φορά!



Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

ΛΕΥΚΗ ΔΑΝΤΕΛΑ

Η λευκή σου δαντέλα στολίζει το κορμί σου...λάμπεις, σου ταιριάζει απόλυτα, παραδοσιακή, κλασσική, αθώα. Την επέλεξες  γι αυτήν την ξεχωριστή στιγμή της ζωής σου.
Μοιάζεις με νεράιδα το ξέρεις? Έχεις άγχος, το βλέπω..μα είσαι τόσο όμορφη!
Δάκρυα έρχονται στα μάτια μου, η μικρή μου αδελφή,  ντυμένη νύφη...
Σε κοιτώ.. μου θυμίζεις μια παλιά μας φωτογραφία, είχες βάλει το νυφικό της μαμάς, δαντέλα και κείνο, θυμάσαι? Εγώ ντυμένη γαμπρός και γελούσαμε....
Και τώρα εδώ, είναι αλήθεια....όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω σου,σε ετοιμάζουν, μόνο οι τελευταίες πινελιές έχουν απομείνει.
Να και ο μπαμπάς, σε κοιτάει από τη πόρτα, δεν μπαίνει όμως μέσα, σα να προσπαθεί να κρύψει τη συγκίνησή του. Σε καμαρώνει όμως, τον είδες? Κοιτάζεστε στα μάτια με βλέμμα βαθύ, αληθινό, σε επιβεβαιώνει. Είσαι η ωραιότερη νύφη...η μικρή του πριγκίπισσα!
Και η μαμά μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο, τι να νιώθει και εκείνη άραγε?
Το άλλοτε μωρό της, νύφη λαμπερή ,έτοιμη για το πιο όμορφο ξεκίνημα της ζωής της.
Σαν χθες ήταν που σε κρατούσε στην αγκαλιά της και σε νανούριζε.. ένα τόσο δα μωράκι....και τώρα? Ακόμα χωράς στην αγκαλιά της....για πάντα θα χωράς το ξέρεις?
Είσαι έτοιμη, αυτό ήταν... κοιτάζεσαι στον καθρέφτη,.. πάμε!
Σειρά έχει εκείνος που πήρε την καρδιά σου αγκαλιά και σε έκανε να πιστέψεις στην αγάπη.
Δεν έχει περάσει καιρός που ήρθες και με βλέμμα αλλιώτικο μου είπες " Ρεγγίνα ήρθε ένας πυροσβέστης στο μαγαζί! "
Και τι έγινε, σε ρώτησα?
Τίποτα μου απάντησες ,όμως τα μάτια σου έλαμπαν...και τότε κατάλαβα ότι θα είναι εκείνος...ο ίδιος που τώρα στέκεται εκεί,  χαμογελάει μα είναι αγχωμένος....
Τα μάτια του μόνο προδίδουν αγάπη, στοργή, όνειρα.
Αυτό ήταν, μόλις σε παρέδωσε ο μπαμπάς...
Σειρά έχει η ευλογία του Θεού, ο χορός του Ησαΐα και το γλέντι για να σφραγιστεί και επίσημα πια η ένωση δυο ανθρώπων που από τύχη γνωρίστηκαν, αγαπήθηκαν,  πίστεψαν  και σήμερα κάνουν το επόμενο βήμα!
Να ζήσετε λοιπόν, να φτιάξετε το δέντρο της ζωής σας....να το ποτίζεται με αγάπη και μην ξεχάσετε ποτέ τον λόγο για τον όποιο αγαπήσατε ο ένας τον άλλον. Και όταν το δέντρο σας βγάλει καρπούς πολλούς ή λίγους σημασία δεν έχει, φροντίστε να ριζώσει βαθιά, να ανθίζει συνεχώς και να αντέχει στον χρόνο.

"Το κείμενο γράφτηκε για την αδερφή μου πριν τον γάμο της  και έπαιξε ηχογραφημένο στον γάμο."