Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑΜΑ


Ευτυχία μωρό μου είναι........ο τρόπος που με κοιτάζουν τα μάτια σου καθώς περιμένεις μια απάντηση.
Ευτυχία είναι όταν μου λες 
"μαμάκα σ αγαπάω μέχρι το φεγγάρι"....καθώς με αγκαλιάζεις!
Ευτυχία νιώθω κάθε φορά που γελάς, που χαίρεσαι..... ή που άπλα σε κοιτάζω.
Ευτυχία είναι όταν καθόμαστε και οι τρεις μας αγκαλιά και η ψυχή μου να πλημμυρίζει αγάπη.
Ξέρω μικρο μου παιδί ακόμα δεν μπορείς να καταλάβεις....
-Θυμάσαι όταν χτες σου είπαμε ότι πάμε βόλτα στο πάρκο με τα ποδήλατα?
-Ναι...
-Θυμάσαι ποσό χάρηκες? Πιθανόν να ένιωσες για λίγο την ευτυχία , επειδή ήταν κάτι που το ζήταγες όλη την εβδομάδα!
Η Ευτυχία δεν είναι κάτι μόνιμο είναι στιγμές ....
Ψυχική ικανοποίηση καθώς εκπληρώνονται κάποιες επιθυμίες σου.
Ποτέ δεν έψαξα  την ευτυχία  .....την ένιωσα , σαν να πέρασα από μια αόρατη πόρτα και βρέθηκα να μετράω όμορφες στιγμές , να τις απολαμβάνω....

Ευτυχισμένη νιώθω όταν βρίσκομαι δίπλα στην θάλασσα και μπορώ να δω είτε την ανατολή είτε την δύση....όταν πάω μια  βόλτα, όταν πίνω καφέ ακούγοντας πουλιά να κελαιδανε...

Νιώθω ευτυχία όταν τα σαββατοκύριακα με ξυπνάτε με τον μπαμπά με φιλιά και φωνές της πιο γλυκιά καλήμερα ....αν δεν κρατάει για πολύ...κρατάει τόσο μέχρι να δω την ώρα! Ευτυχία νιώθω όταν  σχολάω και τρέχω να  αγκαλιάσω...μετά βλέπω το γκρεμισμένο μας  σπίτι και μου περνάει...
Ευτυχία είναι κάθε τι που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς ιδιαίτερο λόγο, ένας φίλος μια απλή κίνηση ένα χαμόγελο ή  ένα χάδι. Στιγμές πληρότητας και ολοκληρώσης....
Το νιώθω συχνά και νιώθω ευλογημένη για αυτό....είναι κάτι που όλοι χρειαζόμαστε για να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις καταστάσεις της ζωής.Είναι μια μικρή τόνωση στην ψυχή που σου δίνει ενέργεια!
Είναι μικρά καθημερινά πράγματα.....μια βόλτα, μια αγκαλιά, ένα παγωτό μαζί σου, ένας μεσημεριανός ύπνος.
Την Ευτυχία δεν την ψάχνεις.Αρκούν οι πέντε σου αισθήσεις για να νιώσεις για λίγο ευτυχισμένος...Να δεις ένα ηλιοβασίλεμα, να μυρίσεις τη μυρωδιά της βροχής , να αγγίξεις έναν άνθρωπο, να απολαύσεις ένα γεύμα  ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι.
Και εύχομαι να απολαμβάνεις μωρό μου κάθε στιγμή ευτυχίας είτε είναι   μικρή είτε  μεγάλη ...
Να γεμίζεις την ψυχή σου με χάρες και πινελιές ευτυχίας......την έχεις γευτεί μικρέ μου άλλα δεν μπορείς ακόμη να την ξεχωρίσεις...

-Είσαι  ευτυχισμένος γλυκέ μου?
-Ναι μαμά,  σ αγαπώ πολύ.......


Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

ΑΤΑΞΙΕΣ Νο 110

Είναι νωρίς το απόγευμα..... να κάνω χιλιάδες πράγματα για να προλάβω όλες τις εκκρεμότητες της ημέρας.
Ενημερώνω το γλυκό μου παιδάκι ότι σε λίγο θα βγούμε έξω για δουλειές......

-Μαμά να παίξω λίγο  στο δωμάτιο σου?
(Αν τον κοιτάω καχύποπτα γιατί συνήθως δεν ρωτάει με τέτοιο ύφος) απαντώ...
-Ναι παιδί να παίξεις.....
-Γιούπι .......ακούω και κλείνει η πόρτα.....

Μέσα σε δέκα λεπτά μπαίνω περίπου 8 φορές μέσα για να δω τι ακριβώς κάνει.....μέχρι στιγμής όλα καλά.....χοροπηδάει στο γνωστό τραμπολίνο-κρεββάτι...
Αφήνω ανοιχτά για να ακούω και να βλέπω φυσικά 
Μη χοροπηδάς ..πρόσεχε....μην πετάς μαξιλάρια....μη...μη....παίξε στο δωμάτιο σου για λίγο...Καθώς λοιπόν πηγαίνω πέρα δώθε, μαζεύω πιάτα ρούχα  και αμέτρητα ψίχουλα από το πάτωμα.Ξαφνικά σιωπή......Επιστρέφω στην κρεβατοκάμαρα γιατί παιδί και σιωπή δεν ταιριάζουν....
Καθώς πλησιάζω βλέπω  τον μικρό να βγαίνει από το δωμάτιο μου  και κατευθύνεται στο δικό του, ξεκινάει να παίζει ήρεμα!!!
Κάτι δεν παει καλά σκέφτομαι και πολύ καλά κάνω!.....Μπαίνω στο δωμάτιο......δεν έχω λόγια δεν έχω υπομονή δεν έχω κουράγιο! Στέκομαι εκεί και φαντάζομαι να με παίρνουν με εκείνη την άσπρη στολή που κουμπώνει από πίσω.....
Το φωτιστικό αντι για δυο καλώδια κρέμεται σε ένα!Το κρεββάτι η μάλλον αυτό που είχε πάνω το κρεββάτι σεντόνια μαξιλάρια είναι καταχωνιασμένα σε μια γωνία.Τα κάδρα που είναι κρεμασμένα πάνω από το κρεββάτι δεν έχουν πια καμία συμμετρία.
Στέκομαι.....παίρνω μια βαθιά ανάσα.....άλλη μια.....άλλη μια....τότε ένα σωρό από σκέψεις τρυπάνε το μυαλό μου. Συνειδητοποιώ την επικινδυνότητα καθώς ξανακοιτάω  το φωτιστικό.....
Υστέρα αναρωτιέμαι με πόση δύναμη πέταξε το μαξιλάρι για να γίνει αυτό?Και πότε αφού κάθε δυο λεπτά ήμουν εκεί....
Υστέρα σκέφτομαι πως δεν ξέρω πως να αντιδράσω......
ΜΑΜΑ -ΠΑΙΔΙ 0-1
Τελικά για να βρω χρόνο να ηρεμήσω του δείχνω τα χάλια του δωματίου μου τον βάζω να κάτσει   στο δικό του δωμάτιο μέχρι να γυρίσει ο μπαμπάς....Δεν θυμάμαι πια ακριβώς τι του είπα.
Τον κοιτάω από την μπαλκονόπορτα κρυφά ....κάθεται και παίζει με τα lego. Φτιάχνω λίγο καφέ κοιτώντας το κενό.Υστέρα  πηγαινοέρχομαι να φέρω σε μια κατάσταση την βομβαρδισμένη μου κρεβατοκάμαρα.....
Μιας και το δικό του δωμάτιο δεν κρύβει "κίνδυνους" τον αφήνω για 5 λεπτά να πιω μια γουλιά καφέ...Κάτι όμως με οδηγεί στο  δωμάτιο του.Ανοίγω την πόρτα... είμαι ακριβώς στην ίδια φάση με πριν ....δεν μπορώ να μιλήσω .....ότι περιέχει η ντουλάπα και γενικά το παιδικό δωμάτιο είναι στο πάτωμα σε σωρούς από βουνά παιχνιδιών....και μερικές καλλιτεχνικές πινελιές στους τοίχους σε πράσινο χρώμα....Και σε αυτήν την κατάσταση παίρνω το παιδί μου για να προλάβω ένα σωρό πράγματα!
ΜΑΜΑ ΠΑΙΔΙ 0-2

Είμαι η Ρεγγίνα και είμαι καλά σήμερα πάλι δεν μου φόρεσαν εκείνη την λευκή στολή!
Μάχη ή ένδειξη διαμαρτυρίας......ο λόγος....η μαμά έπιασε δουλειά! Μέχρι την προσαρμογή έχω μέλλον...

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

το μαγικο ραβδι

Βλέπω  μπροστά μου μια νεράιδα με ξανθά μαλλιά , πλατύ χαμόγελο να μου λέει ελα παρ το είναι ένα μαγικό ραβδί....
-Δικό μου?
-Δικό σου κράτα το και μπορείς να το χρησιμοποιείς όπως  θες !!
Και έτσι μαγικά θα μπορούσα να χρωματίσω την μέρα μου.....
Θα καθάριζα τα σύννεφα και θα  πρόσθετα λίγο ακόμη πράσινο μερικά πολύχρωμα λουλούδια, και λίγο χρώμα στους γκρίζους τοίχους, να γεμίσω με όμορφες μελωδίες τον ήχο της πόλης από ευτυχισμένες παιδικές φωνές!
Θα καθάριζα  το μυαλό μου από σκέψεις, και το σπίτι μου θα ταν συνέχεια καθαρό
Θα χα περισσότερο χρόνο για μένα και  για το παιδί μου!
Θα πήγαινα εκείνο το ταξίδι με τον άνδρα μου που ακόμα δεν καταφέραμε να πάμε...
Θα μπορούσα άραγε να πετάξω?Να δω για λίγο τον κόσμο από ψηλά χωρίς να φοβηθώ?
Θα μπορούσα να προσθέσω ένα χαμόγελο σε κάποιον που το έχασε και φαίνεται θλιμμένος!
Θα άδειαζα τα νοσοκομεία,  ώστε ποτέ ξανά  καμία μανα να μην κλάψει το παιδί της, 
Να μην πονάει η ψυχή,να μην υπάρχει δυστυχία και τα όπλα αυτά ίσως να τα έκανα δέντρα!


Να χαρίσω χαμόγελα και αγκαλιές σε παιδιά που το έχουν ανάγκη......
Να δώσω σε ανθρώπους πίσω όλα όσα έχασαν, θα ναι εύκολο άραγε αυτό για το ραβδί μου....?
Να διώξω την κακία, να σταματήσω τους πολέμους!
Να εξαφανίσω την αδικία, την πείνα την βια !
Να φτιάξω έναν κόσμο όπως τον φανταζόμουν από τότε που ήμουν μικρή!
Μια στρογγυλή γη με χαρούμενα χρώματα και γύρω της ενωμένοι άνθρωποι  πιασμένοι χέρι-χέρι!
Ναι σίγουρα θα σκορπούσα πολύ  αγάπη, άφθονο  γέλιο και μπόλικη  χαρά!
Πόσα ακόμα θα άλλαζα ??? Αλλάζουν άραγε τα πράγματα? Μπορούν όλα να γίνουν όπως τα ονερεύομαι από παιδί?
Θα σταματήσει το κακό?θα μπορέσεις ραβδί μου να με βοηθήσεις?το ρωτάω.....
Η νεράιδα στέκεται πίσω μου, διαβάζει τις σκέψεις μου τα ξανθά της μαλλιά γίνονται άχυρα και τα παίρνει ο αέρας , μα από που φυσάει σκέφτομαι ... την κοιτάζω δεν χαμογελάει πια........
Το μαγικό  ραβδί πέφτει κάτω και σπάει γίνεται χίλια κομμάτια! Κάθε κομμάτι και ένα όνειρο πεσμένο στο πάτωμα.....
Δεν ξανακολλάει την ρωτάω?
Δε μου απαντάει πια , δεν την βλέπω ...
Παει το όνειρο  δεν θα αλλάξω τον κόσμο?
Όχι κατά αυτόν τον τρόπο μου απαντάει.....μα δεν είναι εκεί....την ακούω μονάχα.....μα ο αέρας διώχνει την φωνή της......
Ξυπνάω, είμαι ιδρωμένη όνειρο ήταν.....και αν δεν ήταν ?Δεν υπάρχουν νεράιδες?Ψάχνω κάτω τα θρύψαλα από το μαγικό  ραβδί....τίποτα.....
Και αν δεν έσπασε.....
Μπορώ άραγε  χωρίς μαγικό ραβδί?
Να ονειρευτώ κάτι, να το δω, να το αγγίξω.....να γίνω εγώ η νεράιδα.
Είμαι μπροστά στον καθρέφτη ....κοιτάω τον εαυτό μου... η νεράιδα χαμογελάει ξανά, με το μαγικό της ραβδί μου δείχνει το είδωλο μου....από κει πρέπει να αρχίσω λοιπόν....


Πηγή εικόνας:http://pinterest.com/pin/427208714625830637/
http://pinterest.com/pin/62557882298026781/

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

"ΤΑ ΚΑΠΡΙΤΣΙΑ"

Είναι φορές που μου φαίνεται πιο εύκολο να προσγειώσω αεροσκάφος παρά να διαχειριστώ τα καπρίτσια του τρίχρονου γιου μου.Είναι εκείνες οι στιγμές που πραγματικά θέλω να κλάψω ακριβώς όπως ένα μωρό!Αν  και αρκετά υπομονετική κάτι τέτοιες στιγμές θέλω απλά να πάρω τα βουνά!!!Καλές οι συμβουλές από ειδικούς αλλά ποιος τα τηρεί σε αυτήν την φάση!Ιδιαίτερα όταν η ώρα κοντεύει εννιά το βράδυ και είσαι ξύπνιος από τα χαράματα....έχεις κάνει οοολες τις δουλείες του σπιτιού , έχεις παει για δουλειά, έχεις κάνει γενικά τα πάντα δίνοντας όλο το εγώ σου και εκείνο συνεχίζει τα καπρίτσια του.Δεν μπορεί τα νήπια πρέπει να περνάνε μια μίνι εφηβεία.Μια περίοδος  διαπραγμάτευσης στα θέλω τους, και την αντοχή των ορίων!Μια κατάσταση που ζούμε  έντονα τις τελευταίες βδομάδες...

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Νο 1
Η κούπα με το γάλα είναι έτοιμη εδώ και ένα μισάωρο το παιδί σου κλαίει και χτυπιέται γιατί δεν θέλει να το πιει..... αγνοεί πλήρως  την κατανόηση που του δείχνεις απαιτεί να φάει μακαρόνια με κιμά......τώρα....Η ώρα περνάει και εκείνο συνεχίζει το δικό του οσκαρικό δράμα.....καλήμερα σου λέει μια φωνούλα από μέσα σου!!

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Νο 2
Βάζουμε  nickelodeon όμως το πρόγραμμα της τηλεόρασης είναι σταθερό και δεν πηγαίνει με τις δικές μας επιθυμίες, άλλα αυτό είναι κάτι που ένα νήπιο δεν μπορεί να το καταλάβει...έτσι λοιπόν το δράμα του πρωινού συνεχίζεται με την απαίτηση να δει Ντόρα...."βάλε Ντόρα σου λέω τώρα" τα δάκρυα τρέχουν και δεν ακούει τίποτα.....μαμά σε απόγνωση.

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Ν ο 3
Θες να πιεις έστω μια γουλιά από τον πρωινό σου καφέ, ο οποίος έχει κρυώσει πια!Την ώρα λοιπόν που κάθεσαι ,εκείνο θυμάται πως πεινάει.Μαμααααααά φωνάζει πριν κάτσεις σηκώνεσαι , ο μικρός ήδη έχει τραβήξει καρέκλα, έχει ανέβει πάνω στον πάγκο ψάχνοντας  το κρυφό ράφι με τις λιχουδιές...."δεν είναι πια μυστικό" σκέφτεσαι πρέπει οι λιχουδιές να αλλάξουν θέση άλλα τώρα που το παιδί έχει πάρει αγκαλιά τα γλυκίσματα άντε παρ τα!Τελικά με εκείνα και με τούτα καφέ δεν θα πιεις μαμά....

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Νο 4
Η ώρα για τα πρωινά ψώνια....αφού πρώτα γίνει η διαπραγμάτευση για το τι φαΐ θα φτιάξουμε σήμερα (καινούριο αυτό)πρέπει να ντυθούμε!Αυτό δεν το θέλω εκείνο δεν το θέλω  ξεκινάει ο ενός κύκλος από το γνωστό δράμα...σε εκείνη την περίπτωση είναι πιο εύκολα να ντύσεις χταπόδι πάρα παιδί.Ένα τέταρτο μετά επιτέλους είσαι στην πόρτα , τότε ακριβώς θυμάται ένα παιχνιδάκι που η τελευταία φορά που το είδες ήταν όταν έφτιαχνες καλοκαιρινά- χειμωνιάτικα....φυσικά  αρνείται  πεισματικά να φύγει αν δεν το πάρει μαζί......Τελικά με πολύ κόπο και συζήτηση καταφέρεις να είσαι καθ οδόν για τα ψώνια, κλασσικά σέρνεις σχεδόν το παιδάκι σου γιατί τα δικά του θέλω εκείνη την ώρα είναι αλλά από τα δικά σου.....δεν μπορεί κάποια στιγμή θα ηρεμήσει λες από μέσα σου...
ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ ο 5
Χτυπάει το τηλέφωνο .....εκείνη η ώρα είναι που θα θυμηθεί τα πάντα .....πεινάει ,πονάει,χτυπάει ,κλαίει , τσιρίζει και γενικώς κάνει τα πάντα για να κερδίσει την προσοχή σου! Μια στιγμή σημαντικού η ασήμαντου τηλεφωνήματος και μπορεί όλο το σπίτι να μετατραπεί σε πεδίο μάχης.....Αν υπήρχε στο σπίτι ένας τηλεφωνικός θάλαμος να κλειστώ μέσα.......
ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Ν ο 6
Ώρα για βόλτα,παίζει κάνα δίωρο ασταμάτητα.Ανεβαίνει στο  ποδήλατο , παίζει  μπάλα , γενικά η ενέργεια ακόμα ξεχειλίζει από μέσα του  οπότε το απόγευμα δίνει τα ρέστα του!Προειδοποίηση πρώτη " Σε δέκα λεπτά ανεβαίνουμε σπίτι" επί κάνα εικοσάλεπτο προσπαθείς να βρεις κάτι ενδιαφέρον να του τάξεις προκείμενου να ανέβει πάνω με ήρεμο τρόπο τις πιο πολλές φορές πιάνει ,άλλα είναι και κάτι φορές που είναι αδύνατον να ανέβεις πάνω χωρίς να σας ακούσει όλο το τετράγωνο!Παιδί είναι και θέλει και άλλο παιχνίδι  σκέφτεσαι και σφίγγεις δυνατά τα δόντια σου...

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Ν ο 7
Ώρα για ύπνο είναι εκείνη η ώρα που θυμάται πως μπορεί να παίξει όμορφα στο δωμάτιο του...να ζωγραφίσει....να φάει και φυσικά δεν νυστάζει ποτέ και με τίποτα! Ένας καινούριος αγώνας μα ο τελευταίος της ημέρας αρχίζει....πλύσιμο δοντιών, μπάνιο πιτζάμες και γάλα!!Φυσικά όταν φτάσει  στο κρεββάτι θέλει ένα συγκεκριμένο παραμύθι και εσύ αυτό θα του  διαβάσεις ...!Όταν μετά από 10 λεπτά έχει πέσει ξερός το φιλάς γλυκά για καληνύχτα.Βγαίνεις από το δωμάτιο και ξεφυσας ανακουφισμένη ήρθε η ώρα που έστω και για λίγο θα χαλαρώσεις! Ναι είναι η δική σου ώρα, χωρίς άλλες διαπραγματεύσεις , καπρίτσια απαιτήσεις φωνές και κλάματα!!!!! Το γεγονός φυσικά που θα πάω μέσα να τον δω την ώρα που κοιμάται και   μπορεί να κάθομαι να τον χαζεύω ατέλειωτα, πιθανόν σημαίνει ότι παίρνω δύναμη για την επόμενη μέρα Άλλωστε αγαπάς όσο τίποτα τα καπρίτσια του...τις φωνές του και οτιδήποτε συνεπάγεται αυτής της ευτυχίας!Καληνύχτα παιδί μου!!!




πηγή εικόνας: http://www.pinterest.com/pin/464855992760073540/


Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Είναι και οι άλλες δασκάλες......

Στο τέλος της σχολικής αυτής χρόνιας διάβασα κείμενα παιδιών για την εκάστοτε δασκάλα τους, γεμάτα με αγάπη!  Συγκινήθηκα, θυμήθηκα, άλλα και συνειδητοποίησα ότι ο γιος μου αν και δεν πάει ακόμα παιδικό σταθμό, ούτε νήπιο, έχει «δασκάλα» και όχι μια άλλα δυο!
Άλλα πρέπει να γυρίσω για λίγο τον χρόνο πίσω προτού μιλήσω για αυτές τις «δασκάλες»...
Όταν ο γιος μου έκλεισε τα δυο του χρόνια, η ομιλία του ήταν στο στάδιο των δέκα λέξεων.  Ναι δεν λέω ανησυχούσα, ψαχνόμουν, ρωτούσα.  Οι περισσότεροι μου έλεγαν μην ανησυχείς θα μιλήσει......και μου φέρνανε παραδείγματα άλλων παιδιών, όμως τα παιδιά δεν είναι όλα ίδια για να τα συγκρίνουμε.
Δεν λέω έτρεφα ελπίδες και περίμενα πως και πως να έρθει εκείνη η μέρα που θα τον ακούσω να μου λέει μαζεμένα αυτά που ως τότε δεν μπορούσε να πει.
Στην ηλικία των 2 και κάτι, επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά ένα πρότυπο κέντρο ειδικών θεραπειών.  Εκεί λοιπόν μας περίμενε ο ειδικός που θα έκανε την αξιολόγηση!  Δεν το κρύβω φοβόμουν για αυτά που θα μπορούσε να πει, και πήγα με κάθε επιφύλαξη.  Μια ώρα μετά καθώς η αξιολόγηση είχε σχεδόν τελειώσει οι "οδηγίες" που πήραμε ήταν λίγες αλλά σαφείς και η διάγνωση μας έδωσε ελπίδες.
Έτσι λοιπόν φαινόταν να ‘ναι μια απλή καθυστέρηση λόγου.
Ο χρόνος κύλησε γρήγορα μα οι αλλαγές δεν ήρθαν..η ομιλία συνέχιζε να μας δείχνει την έντονη απουσία της! Τότε λοιπόν επισκεφτήκαμε στο Παίδων μια ομάδα ειδικών επιστημόνων!
Αγχωμένη πήγα μα έφυγα με τύψεις, ένοχες, απορίες για πράγματα που δεν μπορούσα να αποδεχτώ. Η διάγνωση και η περιγραφή που μας δώσανε  δεν αντιστοιχούσε στο δικό μου παιδί!
Δεν ένιωσα καλυμμένη , δεν ένιωσα ασφαλής.
Λίγες μέρες και εφόσον προσπαθούσαμε να χωνέψουμε τα νέα δεδομένα κάτι με έτρωγε......Αποφασίσαμε λοιπόν να πάμε και αλλού, και πήγαμε όχι σε έναν ούτε σε δυο αλλά σε τρεις επιστημονικούς υπεύθυνους σε τρία αντίστοιχα ειδικά κέντρα παρέμβασης, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Φυσικά κάτι ξεκάθαρο δεν ακούσαμε πάρα μονό να ξεκινήσουμε λογοθεραπεία!
Ένιωθα πως κουράζω και ταλαιπωρώ το παιδί.  Δεν ήθελα με τίποτα να του δώσω να καταλάβει πως κάτι έχει. Το ότι δεν μιλούσε δεν σήμαινε πως δεν καταλαβαίνει κιόλας.  Προσπαθήσαμε  να φανεί όσο πιο "παιχνίδι" γινόταν!
Ο τρίτος επιστημονικός υπεύθυνος  μας είχε ήδη γνωρίσει....ήταν άλλωστε το πρώτο  κέντρο ειδικών θεραπειών που επισκεφτήκαμε και μείναμε απόλυτα ευχαριστημένοι από την επαγγελματικότητα,  την ξεκάθαρη διάγνωση και έτσι λοιπόν για να κλείσω τον κύκλο της ταλαιπωρίας, της άγνοιας και της ανασφάλειας που ένιωθα, βρεθήκαμε και πάλι στο γραφείο του...
Τα λόγια του ήταν τα εξής: «Το παιδί έχει μια απλή καθυστέρηση λόγου και οποιαδήποτε άλλη διάγνωση και εφαρμογή ανάλογης θεραπείας δεν μπορεί να γίνει εδώ. Μονό κακό θα του κάνει, αν θέλετε μπαίνω και σε ιατρική κόντρα με την αναπτυξιόλογο. Μια ώρα λογοθεραπεία και μια ώρα εργοθεραπεία για την ένταση που του προκαλεί η έλλειψη επικοινωνίας". Άφησε κάτω το στυλό του και μας κοίταξε.....
Εμπιστευτήκαμε το παιδί μας σε αυτό το κέντρο όχι γιατί ήταν ο μόνος που μας έβγαλε την πιο απλή διάγνωση , αλλά επειδή ήταν ο μόνος που κοίταξε ουσιαστικά το πρόβλημα, έψαξε την αιτία συνδυάζοντας το με την προσωπικότητα του παιδιού!  Και δεν έπεσε έξω όλα έγιναν όπως μας τα πε!  Και έτσι ξεκινήσαμε.....
Κάποιες στιγμές η ωριμότητα ενός παιδιού εντυπωσιάζει.....στην πρώτη μας επαφή με την «δασκάλα» πριν καν του πω το όνομα της , ο μικρός σηκώθηκε την πήρε από το χέρι και της είπε «πάμε» λες και ήξερε πόσο καλό θα του κάνει.

Έξι μήνες μετά την έναρξη της δικής του «σχολικής χρονιάς».
Η κυρία Γεωργία επί του λόγου.
Η αξία της είναι ότι σήμερα ακούω τον γιο μου να φτιάχνει ολοκληρωμένες προτάσεις, να μην χορταίνω να ακούω την μοναδική αυτή φωνή από το πρωί ως το βράδυ.  Είναι εκείνη που ευθύνεται για το γεγονός ότι ο γιος μου κάθεται μονός στο δωμάτιο με το τετράδιο του και διαβάζει.....και όταν τον ρωτάω «τι κάνεις»  μου λέει "διαβάζω μαμά θα ρωτήσει  η δα(σ)κάλα μου διάβασες? Ναι θα πω μαμά!!!
Είναι η «δασκάλα» που παινεύει περισσότερο το παιδί για την πρόοδο του πάρα την δική της δουλειά που είναι πολύ σημαντική!

Η κυρία Κική επί του έργου.
Είναι η αγαπημένη του «δασκάλα»!  Ίσως και να την συμπαθεί για άλλους λόγους γιατί δεν εξηγείται κάθε φορά να με ρωτάει «Σήμερα ποια έχω μαμά;»  και στην απάντηση «την κυρία Κική» να τρέχει να βάλει το καπέλο του και τα κόκκινα all star...και γω να τον ψάχνω και να τον βρίσκω πάντα μπροστά από τον καθρέφτη να καμαρώνει για το μπόι του.
Είναι εκείνη η «δασκάλα» που τον έμαθε να συγκεντρώνεται, να ανεβάζει το επίπεδο δυσκολίας ίσως μονό και μονό για να κερδίσει ακόμα ένα μπράβο από τα πολλά που ακούει!  Είναι η «δασκάλα» που όταν τον παίρνει για μάθημα νιώθω χαρούμενη που η πρώτη του «δασκάλα» στα μάτια του παιδιού μου είναι εκείνη!
Δεν θέλω να αδικήσω καμία και οι δυο είστε υπέροχες!! Κάθε μια δουλεύει σκληρά για να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της. Κάθε μια έχει δώσει στο παιδί μου και κάτι μοναδικό, έχει καταφέρει με τον δικό της τρόπο να κάνει το μικρό μου αγρίμι να μιλάει και να φτιάχνει απίστευτα πράγματα!
Ναι η ειδικότητα σας δεν είναι αυτή που γνωρίζω ακριβώς, όμως για το παιδί μου είστε οι δασκάλες του!  Μιλάει και για τις δυο σας και προσπαθεί να γίνει καλύτερος!
Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα συνεχίσετε τα μαθήματα, αν και χάρη σε εσάς και στην πρόοδο που έχει κάνει το παιδί,  πιστεύω πως δεν θα κρατήσουν και πολύ.
Όμως είμαι σίγουρη ότι ο γιος μου θα σας θυμάται με πολλή αγάπη και ενθουσιασμό!  Άρα αυτό σημαίνει πως έχετε κάνει πολύ καλά την δουλειά σας!
Και ως μαμά του, σας οφείλω ένα ευχαριστώ για όλα!

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΚΑΤΙ ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ.....


Είναι φορές που σε κοιτάζω και σκέφτομαι  πόσο αθώα είναι ακόμα όλα....
Τα συναισθήματα σου , οι σκέψεις σου , οι πράξεις , τα μάτια σου!
Τότε  αναρωτιέμαι,  είμαι ικανή να σε κάνω σωστό άνθρωπο?
Όχι δεν θέλω να σου βάλω καμία ταμπέλα , όχι σωστός να γίνεις  για σένα για τον εαυτό σου!
Να κοιμάσαι τα βράδια χωρίς να σε βαραίνουν οι σκέψεις των πράξεων σου!
Να ξυπνάς και να χαίρεσαι για την μέρα που ξημέρωσε.
Φοβάμαι μην νιώσεις ανασφαλής, μην νιώσεις μόνος, ή ένοχες γεμίσουν το μυαλό σου.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια συνταγή πετυχημένη, κάτι που στα σίγουρα θα πιάσει .
Όμως θα κάνω ότι μπορώ για να σου δώσω σωστά εφόδια, να σου δείξω τον τρόπο να τρέψεις τα καλά σου στοιχεία!
Και να σου πω κάτι...προσπάθησε να μην γίνεις άνθρωπος της ύλης και του εγώ.
Δεν είναι εκεί η ευτυχία μωρό μου.
Φοβάμαι μην νιώσεις λίγος, μην επιτρέψεις σε κανέναν ποτέ να σου δημιουργήσει αυτό το συναίσθημα.
Φοβάμαι την στιγμή που θα πληγωθείς... 
Όμως μην σπάσεις λύγισε μονάχα και να θυμάσαι  πως μέσα σου βρίσκεται η δύναμη που θα σε σηκώσει.
Τρέμω για την στιγμή που θα καταλάβεις πόσο σκάρτος είναι ο κόσμος....
Όταν δεις την ασχήμια που κρύβουν μέσα τους κάποιοι άνθρωποι πίσω από χαμογελαστές μάσκες.
Δεν είναι όμως  όλοι ίδιοι μωρό μου.
Και από φίλους θα προδωθείς  και ίσως και να προσδώσεις....θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους,
ανθρώπους που μετρούν την ζωή τους σε νούμερα.
Όμως ξεχνούν την ανθρωπιά, την αγάπη,  και  πουλάνε πολύ φθηνά τις αξίες.
Μην νιώσεις ποτέ ότι είσαι πάνω από κάποιον γιατί αυτόματα  θα γίνεις ένας από αυτούς...
Θα γνωρίσεις και ανθρώπους που θα σε αγγίξουν, και θα είναι εκεί στα καλά και στα κακά .
Άνθρωποι που ξέρουν να χαρούν την χαρά σου ,να περπατήσουν πλάι σου και να ναι εκεί όταν τους χρειαστείς...γιατί πολύ άπλα μετρούν οι ίδιοι !Εκεί να σταθείς....και εκεί να μείνεις
Και ο πόνος που θα νιώσεις όταν σε προδώσει η αγάπη.....
Ξέρεις πονάει και  έχει άσχημη γεύση, θέλει τον χρόνο της μια πληγή για να κλείσει ! 
Οι πληγές όμως μένουν εκεί για να σου θυμίζουν... να μην επαναλάβεις τα λάθη σου,  να μην ξεχάσεις.
Και δεν μιλάω για αγάπες που στο χρόνο θα τις θυμάσαι με αγάπη ή  θα γελάς, αυτές θα  είναι οι παιδικές αγάπες!
Στην αγάπη  να δίνεις αφοσίωση, στοργή, ευκαιρίες, να αγαπάς βαθιά...να μοιράζεσαι, να δίνεις...
Και αν πληγωθείς  πάλι μην σκύψεις το κεφάλι, και ας πονάει.
Μην σταματήσεις πότε να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις στα θέλω σου.
Όλα γίνονται μωρό μου αρκεί να το πιστέψεις...
Μην θεωρήσεις πότε τίποτα δεδομένο.
Είναι μια καλοστημένη παγίδα μην πέσεις...να την αποφύγεις.
Ξέρω πως όσο και να φοβάμαι και να μην θέλω δεν θα μπορέσω να σε προστατεύω για πάντα , όπως τώρα...
Ξέρω πως και εσύ όπως  όλοι μεγαλώνοντας θα βρεθείς αντιμέτωπος με όλα!
Και θα πρέπει να τα αντιμετωπίσεις, όχι μωρό μου μην αλλάξεις πορεία, μην το αποφύγεις γιατί θα σε γυρίζει πίσω!
Να προσέχεις τις επιλογές σου γιατί μετά θα πρέπει να ζεις με αυτές!
Είμαι διπλά σου να σου δείξω τον δρόμο, τον τρόπο, και εσύ αποφασίζεις τι θα κρατήσεις στην δίκη σου πορεία....Και να θυμάσαι πως θα μπορώ οπότε χρειαστείς να σε βοηθάω...μην διαστάσεις ....αυτά τα λίγα  από τα τόσα πολλά  που φοβάμαι.....
 Η μαμά σου.......


πηγή εικόνας :pinterest

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ!!!!

Όταν μπαίνω σε κάποιο φιλικό σπίτι μου αρέσει να παρατηρώ αντικείμενα, φωτογραφίες, διακοσμημένες γωνίες του σπιτιού που προδίδουν τον χαρακτήρα των ανθρώπων που μένουν μέσα!
Έτσι λοιπόν χτες βρέθηκα για καφέ σε ένα φιλικό μου ζευγάρι.
Τα παιδιά συζούν εδώ και λίγους μήνες !
Έτσι καθώς περίμενα την φίλη μου να ψήσει τους καφέδες μας καθόμουν μαζί της στην κουζίνα.
Όσο εκείνη ασχολιόταν με τους καφέδες μιλάγαμε, το βλέμμα μου περιπλανιόταν στην κουζίνα!
Ένα όμορφο σετ με φλυτζάνια  μια τσαγιέρα  με απαλές αποχρώσεις και πέρλα  κοσμούσε μια βιτρίνα, σίγουρα ανήκει στα  αγαπημένα  της αντικείμενα σκέφτηκα , φαινόταν από τον τρόπο που τα είχε βάλει.
Πιο πέρα ένα σετ από ποτήρια κρασιού,  πρέπει να τους αρέσει το κρασί συνέχισα να σκέφτομαι και όντως πιο πέρα μια συλλογή κρασιών  με επιβεβαίωσε.
Ένα φωτεινό παράθυρο, με λουλουδάτες κουρτίνες, τέσσερα γλαστράκια με κάκτους!
Το βλέμμα μου συνέχισε την περιπλάνηση .....μυρωδικά σε όμορφα  μικρά βαζάκια μαζεμένα σε ξύλινο κουτί που κλείνανε σαν παντζούρια ,μοιάζει να αγοράστηκε πιθανόν σε εκδρομή!
Πάνω στο ψυγείο δυο χαρούμενες φωτογραφίες τους, μια στημένη που κοιτάνε τον φακό και χαμογελάνε για να βγει καλή η φωτογραφία!Η αμηχανία αποτυπώνεται ,δεν μπορεί να κρυφτεί..
Στην δεύτερη φωτογραφία ο αυθορμητισμός πιο εμφανείς ο φακός τους τσάκωσε εκεί που δεν το περιμένανε χαμογελάνε κοιτώντας ο ένας τον άλλον με τρυφερότητα.
Κάτω από τις φωτογραφίες βλέπω ένα σημείωμα το κοιτάω ...διακριτικά!
Μπορώ την ρωτάω?
Ναι μου λέει και χαμογελάει....
Φυσικά το διάβασα και με την άδεια τους το έβγαλα φωτογραφία!
Μ αρέσουν οι άνθρωποι που βάζουν στόχους!
Στόχους που δεν αφορούν τα υλικά αγαθά άλλα την βελτίωση του εαυτού τους!
Ένας μικρός αγώνας  που δίνεται καθημερινά και σίγουρα σας κάνει να νιώθετε καλύτερα,κάθε προσπάθεια που αποδίδει ένα ακόμα χαμόγελο και δύναμη για να συνεχίζετε!
-Είχαμε και πέρσι στόχους....μου λέει καθώς βάζει τον καφέ στα φλυτζάνια
-Τα καταφέρατε φαντάζομαι?
-Ναι γι αυτό μπήκαν καινούριοι, μου λέει περήφανη
 -Τα χαρτάκια τα κρατάς?
-Όχι ....
-Όχι????Να τα κρατάς γιατί κάποια στιγμή θα "σκαλίζεις τα συρτάρια" σου και όταν θα βρεις τα ξεχασμένα χαρτάκια  θα θυμηθείς όσα μπορεί να ξεχάσατε η όσα καταφέρατε!
-Έχεις δίκιο μου λέει....δεν θα τα ξαναπετάξω!!!

Μου άρεσε πολύ η ιδέα αυτή!
Ένα χαρτάκι για να σου θυμίζει πως μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου και της  υπερκατανάλωσης υπάρχουν άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν πράγματα άλλα συναισθήματα!
Άνθρωποι που ψάχνουν τρόπους να κάνουν την ζώη τους όμορφη , χαρούμενη και πλούσια μέσα από το εμείς!
Η ευτυχία είναι μέσα μας δίπλα μας.Αρκεί να τη δούμε!
 Κάποιες φορές ψάχνουμε μάταια να γεμίσουμε την ψυχή μας με υλικά  ξεχνώντας την ομορφιά γύρω μας.
Περιμένουμε να πάρουμε κάτι που δεν έχουμε δώσει βουλιάζοντας όλο περισσότερο στην μοναξιά και την απομόνωση.
Η νομοτέλεια της ύπαρξης των ανθρώπων είναι η αγάπη , μου είπε κάποτε κάποιος.
Τότε θα πρέπει να την δίνουμε απλόχερα στον άνθρωπο μας να φεύγει από μέσα μας και να πιάνει τόπο .
Να κάνουμε όνειρα, βάζοντας  στόχο  ένα καλύτερο αύριο μέσω της αλλαγής που ξεκινάει από τον καθρέφτη μας!
Κάθε στόχος που άφορα την πληρότητα του εσωτερικού κόσμου νομίζω ότι είναι ένα  πολύτιμο δώρο που  μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας!



Σας το αφιερώνω παιδιά και σας εύχομαι  να πραγματοποιήσετε κάθε στόχο σας   και η σχέση σας να γεμίζει χαρά και αγάπη μέσα από την βελτίωση σας!!!!Α και με το καλό ο πρώτος σας στόχος!!!Ευχαριστώ που με αφήσατε να μοιραστώ κάτι τόσο προσωπικό σας!!!

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.....!

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕΡΟΣ Α
Λίγο πριν την αποχώρηση για τις καλοκαιρινές διακοπές μαζεύεις μαζεύεις...το μονό που ίσως να μην θεωρείς απαραίτητο είναι το πορτατίφ!
Μην ξεχάσεις ζακέτα σε περίπτωση ψύχρας ,φαρμακείο σε περίπτωση πυρετού,εμετού,τσιμπήματος κ.τ.λ, αυτοκινητάκια, μπρατσάκια, ρούχα κολόνιες , πουκάμισα,και γενικά όλη την γκαρνταρόμπα!
Οι βαλίτσες κοντεύουν να εκραγούν,έχεις βάλει τόσα πράγματα  λες και θα αλλάξεις πλανήτη!
Πρώτη στάση  εξοχικό, πολύ γρήγορα  συνειδητοποιείς ότι τα τόσα καλλυντικά, αξεσουάρ, ρούχα παπούτσια που έχεις πάρει σου είναι εντελώς άχρηστα,δεν προλαβαίνεις ούτε να κάτσεις.
Βρίσκεις  λίγη σκιά στη σκάλα, στέκεσαι εκεί  μην παει το παιδί .
Το παιδί φεύγει και παει στα κάγκελα ,τον πλησιάζεις ,μπαίνει στο σπίτι βγαίνει από την πίσω πόρτα.
Τρέχεις από πίσω, όταν βγεις εκείνος ήδη  αδειάζει όλη την ξηρά τροφή στο κατοικίδιο!
Κλειδώνεις μπας και το περιορίσεις λίγο, εκείνος τελικά ξεγλίστρα  σαν χέλι και παίζει με το λάστιχο!
Το πλυντήριο που μόλις άπλωσες μαζί με το κινητό σου είναι μούσκεμα!
Ο ίδρωτας στάζει πάνω σου, νιώθεις εξάντληση...διότι νωρίτερα έχεις πλύνει μπαλκόνια έχεις στρώσει κρεβάτια έχεις μαγειρέψει έχεις παει παράλια, όπου ούτε εκεί κατάφερες να κάτσεις.
Τελικά βρίσκεις κάτι να απασχολήσεις το δίχρονο γιο σου. 
Επιτέλους σκέφτεσαι ...πιάνεις τον καφέ άλλα δεν πίνεται ο πάγος έχει λιώσει εδώ και ώρα κοιτάς το παιδί και δεν σου φαίνεται περίεργο που έχει βαρεθεί ήδη το παιχνιδάκι του και τώρα βγάζει το χώμα από τις γλάστρες.
Κάθε μισάωρο και μια επανάληψη του προηγουμένου...η ώρα είναι ακόμα εφτά και συ φοράς τα ίδια ρούχα από το πρωί, αν και έχεις φέρει όλη την ντουλάπα σου!
Ο άντρας σου είναι ακριβώς στην ίδια κατάσταση με σένα ,κοιτάτε ο ένας τον άλλον και τότε ο μικρός σας κάνει κάτι καλό!Χαρά , μπράβο και παλαμάκια!
Ξανά κοιτάτε ο ένας τον άλλον,  χαμογελάτε είναι τα πάντα για σας και τον λατρεύεται τι και αν έχετε εξαντληθεί!
Τα παραπάνω αυτόματα δεν έχουν καμία σημασία ,τον κοιτάς με θαυμασμό άλλωστε το παιδί χαίρεται τις διακοπές του όπως εκείνο ξέρει καλύτερα..
ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕΡΟΣ Β
Φτάσαμε Λευκάδα,
τα παιδιά παίζουν ,τρέχουν πέρα δώθε και δεν σταματούν πουθενά .
Ο μικρός κλασσικά δεν βγαίνει από την θάλασσα .
ΑΠΌ ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΧΊΣΩ...
Οι μέρες περνάνε γρήγορα και γω δεν ξέρω αν πρόλαβα να ρουφήξω την ομορφιά της Λευκάδας.
Να μυρίσω τον αέρα της, να γευτώ τον ήλιο πίνοντας έναν καφέ,να διαβάσω το ένα από τα δυο βιβλία που πήρα μαζί μου στις διακοπές.
Δεν ξέρω καν αν πρόλαβα να χαρώ την οικογένεια μας  .
Άλλωστε τι να πρωτοκάνεις....
Να χουζουρέψεις στο κρεββάτι? Να μοιράσεις πρωινές αγκαλιές στο κρεββάτι ?
Να να χαρείς το μικρο σου πλασματάκι ?
Να να φιλήσεις τον άνδρα σου ?
Να φας πρωινό, να φτιάξεις τσάντα θαλάσσης  να περιποιηθείς το ταλαιπωρημένο από τον ήλιο κορμί...να φρεσκαριστείς? Μπαίνετε  στο αυτοκίνητο...
Εφόσον φτάσεις , να  βρεις να παρκάρεις, ξεφόρτωσε τσάντα με παιχνίδια για την παράλια τσάντα θαλάσσης,καρεκλάκι σκηνή για τον ήλιο ψυγειάκι  με κολατσιό, το παιδί σου. 
Φυσικά και έναν καφέ στο χέρι ,και μετά φορτώσου σαν γαϊδούρι ..το παιδί πειράζει τα πάντα κλωτσάει την άμμο θέλει να τρέξει προς την θάλασσα αγνοώντας την δίκη σας κατάσταση .
Το βλέμμα ψάχνει το σημείο που θα κάτσετε,  καταϊδρωμένος φτάνεις και εκεί ξεκινάει ένας νέος αγώνας..
Ο μικρός είναι έτοιμος να μπει στην θάλασσα με τα ρούχα φυσικά, εσύ πριν προλάβεις να αφήσεις την τελευταία τσάντα τρέχεις να προλάβεις το παιδί.
Και ξεκινάει η ίδια κασέτα, περίμενε να βάλουμε μπρατσάκια αντηλιακό,περίμενε έλα βοήθα με στάσου ,λίγο ακόμα ,ελα πίσω ,καπέλο ,μισό λεπτό και άλλες παρόμοιες λέξεις σε repeat 100 φορές
Επιστρέφεις να στήσεις την σκηνή τα καρεκλάκια να βάλεις και εσύ λίγο αντηλιακό να μαζέψεις τα ρουχαλάκια,  ωστόσο έχεις ήδη πλησιάσει το παιδί σου καμία δεκάρια φορές γιατί πετάει πέτρες η  απομακρύνεται.
Και όταν είναι όλα έτοιμα τι να πρωτοκάνεις...
Να κολυμπήσεις,  να παίξεις, να να πεις καμία κουβέντα με την παρέα σου να πιεις λίγο καφέ.
Στο τέλος ξανά μαζέυεις φορτώνεσαι ξανά με όλα τα παραπάνω συν λίγη κούραση και πας προς το αυτοκίνητο.
Ο γλυκό σου παιδάκι έχει χορτάσει θάλασσα παιχνίδι φρούτα αγκαλιές .Μπαίνετε στο αμάξι και στην πρώτη στροφή κοιμάται ήδη!
Το αποτέλεσμα το ξέρεις καλά.....μέχρι να φτάσετε,  να βρείτε ταβερνάκι να φάτε εκείνος θα  έχει ξυπνήσει για τα καλά οπότε όταν θα γυρίσετε στο δωμάτιο εκείνος θα ναι ξανά γεμάτος ενέργεια εσείς όμως?
Φυσικά έχεις περάσει καλά έκλεψες κάνα 10 λεπτό να πιεις τον καφέ σου, να διαβάσεις κάνα δυο σελίδες από το βιβλίο σου.
Κολύμπησες στα υπέροχα νερά του νησιού!
Τα ματάκια του λάμπουν από χαρά , χαίρεται είναι ευτυχισμένος .
Και τότε συνειδητοποιείς ότι έχεις περάσει υπέροχα ,νιώθεις την ευτυχία της στιγμής, οικογενειακές διακοπές που δεν σου θυμίζουν σε τίποτα τα χρόνια που είχες παει διακοπές χωρίς παιδί!
Και φυσικά δεν τις συγκρίνεις αν και βαθιά μέσα σου θα ήθελες κάνα τετράωρο υπνάκο ακόμα!
Τελικά γυρίζοντας πίσω θα έχεις στην μνήμη σου όμορφα τόπια, υπέροχες τιρκουάζ παραλίες .
Γέλασες έγινες για λίγο παιδί.
Ανταλλάξετε πολλές αγκαλιές και φιλία γέμισατε μπαταρίες και αναμνήσεις .
Όλη η  ταλαιπωρία  των καλοκαιρινών διακοπών  άξιζε!!

"06/08/2013 (εγκρεμνοί Λευκάδα) δεκάλεπτο break  χαλάρωσης, ευτυχώς πάντα μαζί μου έχω τετράδιο και στυλό"

!