Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Πάει ο παλιός ο χρόνος!!!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος.....
Όπως κάθε χρόνο  έτσι και φέτος προσπαθώ να κάνω τον απολογισμό μου.
Κάτι να κρατήσω , κάτι να αφήσω.
Τα άσχημα ας γίνουν μάθημα ή μια ανάμνηση ....Τα καλά όμως τα κουβαλάω μέσα μου δίπλα μου...και ευγνωμονώ για αυτά.
Θέτω νέους στόχους έτσι για το καλό,  να ξεκινήσει το νέο έτος και γω ναι μαι γεμάτη μέσα μου κυρίως.
Υγεία πάνω απο όλα..... Επίσης να θυμηθω.

Να χαμογελαω, να γελάω πιο συχνά.
Να λέω  σ αγαπάω σε εκείνους που είναι δίπλα μου.....πιο συχνά ακόμα.
Να μην χάνω το νόημα.
Να μην χαλιέμαι.
Να ζω για όλα τα όμορφα που δίνει η ζωή.
Να βλέπω πιο συχνά τους φίλους μου.
Να μην χάνομαι στο εγώ.
Μα μην στεναχωριέμαι ανούσια.
Να με αγαπώ πιο πολύ.
Να αγκαλιάζω πιο συχνά.
Να ονειρεύομαι.
Να ταξιδεύω.
Να προοδευω.
Να μην κανω πίσω στα θέλω μου.
Να απολαμβάνω μικρά καθημερινά πράγματα.
Να είμαι ο εαυτός μου.
Να γράφω για όλα όσα με γεμίζουν..και όχι μόνο.
Να γίνομαι καλύτερη.
Να μην θυμώνω.
Να θυμάμαι τα παραπάνω.
Κάντε όνειρα, γεμίστε τις μέρες και τις νύχτες σας...και βάλτε νέους στόχους!
Καλή χρονιά λοιπόν, με χαρές με Αγάπη και με υγεία!

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Χάθηκαν τα Χριστούγεννα!

-Μαμά χάθηκαν τα Χριστούγεννα....
-Τι εννοείς παιδί είπα χαμογελώντας, κοιτάζοντας τον από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου απορημένη  ...
-Χάθηκαν μαμά τα ψάχνουμε παντού, στον κήπο στην τάξη, στα αυτοκίνητα παντού...
Προσπαθώ να καταλάβω, μια γρήγορη σκέψη περνάει από το μυαλό μου......
Κάτι γίνεται στον παιδικό σκέφτομαι..
Η σκέψη μου δεν ολοκληρώθηκε όμως ο μικρός συνεχίζει ....
-Μαμά μέχρι και καλικάντζαροι γίναμε αλλά δεν τα βρήκαμε πουθενά.
-Αλήθεια και πώς χάθηκαν;
-Δεν ξέρω μαμά...
-Και τώρα τι θα κάνετε έχετε σκεφτεί κάτι;
-Όχι όμως ψάχνουμε..
-Μαμά;
-Ναι μωρό μου...
-Μήπως να φτιάξουμε μαζί μελομακάρονα; Μπορεί έτσι να βρούμε τα Χριστούγεννα....
Από την τελευταία φράση του κατάλαβα ένα πράγμα, τα παιδιά προσπαθούν να βρουν τα Χριστούγεννα , και μέσα από αυτό να βρουν κάτι βαθύτερο όχι την ύλη ούτε τα δώρα αλλά κάτι αλλιώτικο ίσως ψάχνουν  στις σχέσεις στους ανθρώπους, ή κάτι  άλλο πιο μαγικό κάτι που μόνο μια αθώα παιδική ψυχή μπορεί να βρει.
 Δεν μπορώ φυσικά να φανταστώ τι κρύβεται πίσω από τις σκέψεις τους, ένα όμορφο ταξίδι στην προσπάθεια να βρουν τα Χριστούγεννα .
Ούτε μπορώ να καταλάβω πώς το κάθε παιδί φαντάζεται τι ακριβώς είναι τα Χριστούγεννα, όμως η ιδέα είναι φανταστική! Εμείς απλώς  οφείλουμε να τους βοηθήσουμε να βρουν αυτό που ψάχνουν.
Είναι όμορφο να ανακαλύψουν την μαγεία φτιάχνοντας μελομακάρονα  μαζί με τη μαμά, βλέποντας οικογενειακός  μια χριστουγεννιάτικη ιστορία κουκουλωμενοι  στον καναπέ. Μαθαίνοντας για την γέννηση του Χριστού.
Είναι μαγικό να ανακαλύψουν τις σχέσεις μεταξύ οικογένειας ,των φίλων τις μέρες αυτές.
Τώρα εξηγείτε γιατί ο γιός μου από τότε που χάσανε τα Χριστούγεννα όλο όμορφες ιδέες είναι, για αυτό ο ενθουσιασμός του φαίνεται παντού!
Ψάξτε λοιπόν τα Χριστούγεννα, και θα τα βρείτε....σε μια αγκαλιά , σε ένα οικογενειακό τραπέζι, σε μια βόλτα με φίλους. Στη κουζίνα που μοσχοβολάει από κουραμπιέδες και μελομακάρονα, και καθώς ακούτε μια ακόμα ιστορία για καλικάντζαρους απολαύστε την μαγεία που το μυαλουδάκι σας έχει φτιάξει.
 Στην θαλπωρή και τη ζεστασιά είναι και τα Χριστούγεννα, ένα ομαδικό παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους.
Ας ψάξουμε μαζί με τα παιδιά μας τα " χαμένα" Χριστούγεννα, ας γίνουμε μαζί τους μικροί καλικάντζαροι και ξωτικά, και που ξέρεις μπορεί να τα βρούμε.
Δεν μπορεί κάπου είναι κρυμμένα.
Και φυσικά ένα μεγάλο μπράβο στους νηπιαγωγούς που κατάφεραν να χάσουν τα Χριστούγεννα!!!!
Γιατί χωρίς εκείνους δεν θα ψάχναμε τώρα!

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Ένας νυχτερινός επισκέπτης..!

 Προ παραμονή Χριστουγέννων, μια κατά τα άλλα τυπική ημέρα. Κάποιος όμως δεν ξέρει ακόμα πως σήμερα θα ζήσει μια εμπειρία που ως τώρα μόνο άκουγε.
Ολα είναι έτοιμα μόνο που ο μπαμπάς δεν έχει γυρίσει ακόμα απο την δουλειά.......

-Σήμερα άκουσα πώς ο Άγιος Βασίλης ξεκίνησε το μοίρασμα των δώρων μωρό μου.
- Αλήθεια μαμά; Να του βαλω γαλα μαμά;  Και μπισκότα;
-Ναι Αγάπη μου.....απαντώ χαμογελώντας.
Ετσι ευλαβικά ετοιμάζουμε το κέρασμα του Αγίου Βασίλη.
Τα ακουμπάμε στο τζάκι και συνεχίζουμε την διαδικασία μπάνιο πιτζάμες γάλα παραμύθι ύπνος.....
Μόλις κάτσαμε να διαβάσουμε παραμύθι.....
Τότε ενας δυνατός θόρυβος ακούγεται απο το τζάκι.....
Δυο μάτια με κοιτάνε με απορία
-Σήκω του λέω σιγά-σιγά μάλλον κάποιος είναι στο σαλόνι μας....
Ο θόρυβος συνεχίζεται, φτάνουμε στο σαλόνι ευτυχώς "κάποιος" φρόντισε το μόνο φως του σαλονιού να έρχεται απο το  στολισμένο δέντρο.
Μια παχουλη σκιά  στέκεται δίπλα στο δέντρο,ντυμένη στα κόκκινα με άσπρα γένια και μεγάλη κοιλιά....ψάχνει τον σάκο του, δύο ματάκια λάμπουν απο ενθουσιασμό....ενα χαμόγελο ευτυχίας φωτίζει το μικρό του προσωπάκι.
Ο Άγιος Βασίλης τον αντιλαμβάνεται και τον πλησιάζει...δυο βηματα πισω ο μικρός.....
Από τον σάκο βγαίνει ενα δώρο, δύο χεράκια τεντωμένα παίρνουν το δωράκι και ο Άγιος Βασίλης αφου συμβουλεύει τον μικρό να ακούει την μαμά και τον μπαμπά χαιρετάει και απομακρύνεται....Η μπαλκονόπορτα ανοίγει και ο Άγιος Βασίλης χάνεται γιατί έχει πολύ δουλειά σήμερα τον περιμένουν και αλλα παιδάκια....
Ο μικρός χαιρετάει και τρέχει στο δωμάτιο του να ανοίξει το δωράκι του. Ναι είναι το τρένο που ζήτησε. Οι προτάσεις του μπερδεμένες η χαρα του μεγάλη. Για την μαμά και τον μπαμπά αποστολή εξετελέσθη με απόλυτη επιτυχία!!!!
Ωρα αργότερα επιτέλους γυρίζει ο μπαμπάς από την δουλειά. Ο ενθουσιασμένος μικρός σε μια προσπάθεια ενημέρωσης λέει στον μπαμπά όλα οσα έζησε προ ολίγου....Η λάμψη ακόμα είναι εκεί στα μάτια του και η δικιά μας  χαρα ακόμα μεγαλύτερη....χαμογελάω με νόημα στον νυχτερινό επισκέπτη εκείνος μου κλείνει το μάτι.
Η μοναδική εμπειρία γίνεται λόγος για συζήτηση οπου πάμε για αρκετές μέρες, πόσο εύκολο ηταν τελικά να δώσουμε λίγη μαγεία στο μικρό μας παλικαράκι...
Ο νυχτερινός επισκέπτης μας επισκέφτηκε πέρυσι, φέτος δεν ξέρω αν θα το τολμήσει. Όμως σίγουρα θα βρεθεί τρόπος να κάνει πάλι την παρουσία του αισθητή ακόμα και χωρίς να το καταλάβουμε. Δεν ξεγελάς εύκολα ενα τετράχρονο !

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

βουλιαζοντας.....

Πρίν δυο χρόνια είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ενα σεμινάριο Ψυχολογίας το οποίο μίλαγε για την σημερινή "πυρηνική οικογένεια" και την αυτοδιαχείριση του εαυτού μάς. Τότε ήμουν για πολυ καιρό σε σκέψεις,παρατηρούσα ανθρώπους και συμπεριφορές. Μοιραζομουν με όποιον ήθελε απλά να με ακούσει τα οσα έμαθα. Δεν ξέρω αν έδωσα σε κάποιον έστω και λίγο απο απο αυτά που έμαθα. Δεν ξέρω αν τελικα με βοήθησε να κανω κάτι καλύτερο απο αυτό πού έκανα και ως γονιός και ως άνθρωπος.
Ουσιαστικά μίλαγε για την σημερινή οικογένεια που αυτό που την χαρακτήριζε είναι πως όλα γίνονται για το παιδί και απο κει και πέρα ο καθένας για το εγώ του. Και η αλήθεια είναι οτι δυο χρόνια μετά παρατηρώντας τους ανθρώπους βλέπω πώς πράγματι οι άνθρωποι έχουν πάψει να ασχολούνται με τον άνθρωπο. Αδιαφορία και μοναχικότητα. Άνθρωποι που βουλιάζουν ολο και πιο πολύ στην θλίψη, στην μοναξιά και το εγώ τους. Άνθρωποι που έχουν πάψει να παλεύουν για την ζωή τους και απλά επιβιώνουν. Γίναμε δούλοι των υλικών που αποκτήσαμε και χάσαμε τις ουσιαστικό νόημα.
Δεν λέω πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που τραβάνε ζόρια,που έχουν σημαντικά προβλήματα.
Δε λέω είναι πολύ βίαιο να μην έχεις δουλειά, είναι βίαιο να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου, είναι βίαιο να έχεις στερηθεί τα αυτονόητα. Όμως είναι δυσάρεστο να είσαι μόνος να μην βλέπεις την ζωή που περνάει, να μην βλέπεις τον συνάνθρωπο που υποφέρει, να αδιαφορείς για ολα επειδή απλα παραιτήθηκες απο την ίδια την ζωή.
Έχουμε χάσει πολλά δε λεω και με βίαιο τρόπο όμως μπορούμε να γυρίσουμε σε βασικές αρχές, την οικογένεια την φιλία τον άνθρωπο μας. Είναι αναγκαίο να κρατήσουμε την παράδοση, είναι ανάγκη να μην ξεχνάμε την Αγάπη την ελπίδα την οικογένεια ,τους φίλους.
Όταν είσαι μόνος χαμένος στις σκέψεις σου και στα στα προβλήματα ειναι πιο δύσκολο να βρεις την άκρη , όμως οταν δεν είσαι μόνος είναι αλλιώς.
Αυτο που κάνουμε είναι η εύκολη λύση κρίνουμε τους άλλους μετράμε χωρίς μέτρο ποιός ειναι καλύτερος , κρίνουμε οσα δεν φτάνουμε, και δειχνουμε συνεχώς τον αλλον χωρίς να κοιταμε τον εαυτό μας. Αναλύουμε ποιός έχει τι και ποσο απλα το απέκτησε . Και γενικα ειμαστε απών απο την ίδια μας τη ζωη.  Ας κοιτάξουμε λίγο ποια στοιχεία εδεναν κάποτε την πατροπαράδοτη οικογένεια, ας βρούμε παλι τους ανθρώπους που λείπουν απο τη ζωή μας, ας κοιτάξουμε καλύτερα τον άνθρωπο που περνάει απο δίπλα μας. Ας βρούμε άλλο τρόπο να βγούμε απο την βια στην οποία ζούμε . Με την τιμωρία που βάζουμε στον εαυτό μας δεν θα καταφέρουμε τίποτα.
Ας μάθουμε στα παιδιά μας για τις αληθινές αξίες για την οικογένεια για την φιλία, ας δείξουμε ότι τίποτα δεν πρέπει να τους σταματάει όταν προσπαθούν. Ας μάθουμε στα παιδιά μας πως τα υλικά και το εγώ τους δεν θα τους χαρίσουν ευτυχία, όχι τόση όση μπορεί να χαρίσει η Αγάπη, οι δυνατοί δεσμοί  και η ζωή που φεύγει. Ας μην αφήνουμε αλλο την παράδοση να φεύγει σβήνοντας κάθε επαφή με οτι οι παππούδες μας έχτισαν.
Και φέτος τα Χριστούγεννα ας έρθουμε πιο κοντά σε οτι απομακρύναμε.
Φέτος λοιπόν ας είναι η τελευταία χρόνια που χάσαμε στιγμές, που βουλιάζουμε στο τίποτα και στο κάπου.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Αγαπημένη Κυριακή

 Λατρευω τις Κυριακές εκείνες που είτε πας μια βόλτα στα σοκάκια της Αθήνας είτε εκείνα που κάνεις πικ νικ κουβαλώντας ολα οσα πιθανότατα να χρειαστείς. Τις Κυριακές που απλά πίνεις ενα ζεστό καφέ στο τζάκι και το παιδί σε  σε τραβάει για να φτιάξετε το αγαπημένο του κέϊκ.
Είναι και εκείνες οι Κυριακές που μαζεύονται ολοι στο σπίτι της γιαγιάς, παιδια αδέρφια,γαμπροί νύφες. Ολη η  οικογένεια μια μεγάλη παρέα σε ενα σπίτι που μοσχοβολάει απο τα χεράκια της αγαπημένης μαμάς ή πεθεράς. Ενα σπίτι όπου που επικρατεί μια μόνιμη βαβούρα φωνές γέλια χαρά. Ενα κυριακάτικο τραπέζι που μοιάζει με γιορτή, όμορφη οικογενειακή γιορτή.
Η κουζίνα πλημμυρίζει νοικοκυρές για να στρώσουν το τραπέζι, μικρα και μεγάλα χεράκια που στα μουλωχτά τσιμπάνε φαΐ. Μυρωδιές απο αγαπημένα φαγητά απλώνονται παντου....
Και ύστερα  πολύ φαγητό κρασί γλυκά,αναμνήσεις συζητήσεις  πειράγματα γκρίνιες και ολα εκείνα πού μια παραδοσιακή οικογένεια έχει.
Και αφού φάμε λες και δεν έχουμε ξαναφαει συνήθως θα εμφανιστούν παλιές φωτογραφίες για να μαθαίνουν οι μικροί και να θυμούνται οι μεγάλοι. Στον χώρο πλανιέται η ανάμνηση της παιδικής ηλικίας , ενα σπίτι τοσο οικιο και τόσο ξένο ταυτόχρονα. Μεγαλώνουμε οχι μονο ηλικιακά αλλα και σαν μελη της οικογένειας. Ποσοι ξεκινήσαμε και πόσοι γίναμε....
 Οσο η βαβούρα συνεχίζεται μερικοι βυθίζονται σε σκέψεις αλλοι σε ύπνο.... Μέχρι να οργανώσουμε να πάμε για εναν καφέ,  δίνοντας λίγη ακόμη παράταση στην Κυριακή μας .....και υστέρα ο καθένας παλι σπίτι του στην γωνιά του....
Τι ωραίες που είναι οι Κυριακές .



















Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ !

Απο την ημέρα που γεννήθηκες εισαι ο μικρός μου, το μωρό μου....το παιδί μου,τα πάντα μου...
Ο μοναδικος σε ολα το μοναχοπαιδι.....
Και τώρα σε λίγους μήνες θα γίνεις ο μεγάλος , ο μεγάλος αδερφός.
 Και ο λόγος δεν θα ναι μόνο επειδή μεγάλωσες αλλα επειδή έτσι γίνεται πάντα οταν ενα δεύτερο παιδί έρχεται.
Θα σαι εκείνος που θα μάθει στο αδερφάκι του όλα όσα μόνος σου ως τώρα ανακάλυψες.
Θα μάθεις να μοιράζεσαι και να δινεις, να υποχωρείς, να μοιράζεσαι την αγκαλιά που ως σήμερα μόνος σου είχες.
Θα μάθεις πώς είναι να μεγαλώνει η οικογένεια, πως γεννιέται ενα παιδί και πως μεγαλώνει.
Θα ξερεις το αδερφακι σου πριν ακομα εκεινο γεννηθει.
Θα γίνεις το πρότυπο του, θα γίνεις εκείνος που θα το πάρει απο το χέρι και θα του δείξει ολα οσα έχεις μάθει....
Θα γίνεις εκείνος που θα  στηρίζει και θα συμβουλεύει θα ακουει, και μαζί εύχομαι να αποκτήστε δεσμούς δυνατούς. Δεσμούς που κανενας δεν θα χαλάσει.....
Θα κάνετε μαζί πράγματα που δεν έχεις φανταστεί ακόμα.....
Και γω θα κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα, θα μεγαλώσει η οικογένεια μας , θα κρατάω δυο αγάπες, θα νοιάζομαι για τα δυο μου παιδιά. Θα μεγαλώσω την αγκαλιά μου για να κρατάω δυο κορμάκια...Και η καρδιά μου θα χωράει δυο αγάπες , ολοι το λένε οτι η αγάπη πολλαπλασιάζεται.
Δείχνεις να κατανοείς πλήρως τον χρόνο που χρειάζεται , με ρωτάς συνεχώς πως θα πρέπει να κρατάς το μωρό τι θα κάνει, ποτέ θα παίζετε μαζί πως θα το φιλας απο που θα παιρνουμε τις πανες του και που θα το κρυβουμε για να μην το πειραξει κανεις.....
Μαζεύεις πληροφορίες, ρωτας πραγματα  που  δεν περίμενα οτι θα ρωτήσεις. Νοιάζεσαι για τόσα πολλά και με γεμίζεις αγαπη και περηφάνεια.
Με βοηθάς να διώξω τους φόβους μου, και με εναν μαγικό τρόπο μου δίνεις απίστευτη δυναμη.
Θα ξεκινήσω και γω απο την αρχή μωρο μου, θα  μαθω να μαι παρον για δύο πλάσματα που θα μαι χουν ανάγκη, να μαθω να μοιράζω ισότιμα την αγαπη μου, τον χρόνο μου , να κανω και αλλο πιο εκεί το εγω μου και να συνεχίσω να δίνω αγαπη και στοργή στον πιο όμορφο ρόλο της Ζωής μου την μητρότητα.
Γλυκό μου αγόρι, μωρό μου τι τρυφερός που είσαι απο τώρα, το δείχνεις καθε φορα που χαϊδεύεις τρυφερα την κοιλιά μου και μιλάς στο μωρό μας όπως  το λες. Στο χω ξαναπεί το αδερφάκι σου είναι πολύ τυχερό που θα έχει εσένα αδερφό, και γω ακόμα πιο τυχερή που έχω εσενα που εχω εσάς.....

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Το στόλισμα......!

Κάποτε οι γιορτές μου φέρνανε θλίψη, κάποτε αρνιομουν να δω την μαγεία τους.
Ευτυχώς μου πέρασε....
Ευτυχώς έμαθα να αγαπώ κάθε εποχή για ότι έχει να προσφέρει. Έτσι λοιπόν κάθε φορά που πλησιάζουν οι γιορτές μέσα μου χτυπάνε χαρούμενα καμπάνες....και με συνεπαίρνει η αόρατη μαγεία τους.
Φυσικά η πραγματικότητα απέχει από τις χριστουγεννιάτικες ταινίες, όπου η οικογένεια στολίζει χαρούμενα το σπίτι. Διότι στην πραγματικότητα παρόλο που μπορεί να παίζει χριστουγεννιάτικη μουσική , να υπάρχει καλή διάθεση επικρατεί ένα χάος.... το παιδί σκορπάει τα στολίδια....παίζει με τα κλαδιά του δέντρου χοροπηδάει χαρούμενο σκορπάει χρυσόσκονη σε όλο το σπίτι και εσύ κλασσικά βρίσκεσαι στην δύσκολη θέση γιατί δεν ξέρεις πως να φερθείς.....να αρχίζεις να φωνάζεις με αποτέλεσμα να του χαλάσεις την χαρά η σφίγγεις τα δόντια κ υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως είναι η τελευταία φορά που στολίζεται όλοι μαζί.
Αν και τίποτα από αυτά δεν θα γίνει και το ξέρεις.
Και από την άλλη γελάς γιατί αυτή είναι η δικιά σου πραγματικότητα και ας δεν μοιάζει πουθενά με καμιά χριστουγεννιάτικη ταινία.
Και όταν μετά από ώρες όλα είναι έτοιμα βλέπεις δύο ματάκια να λάμπουν από ενθουσιασμό, σε αυτό ακριβώς το σημείο έχεις ανταμείβει για το προηγούμενο χάος.
Και εκεί που επιτέλους χαμογελάς έρχεται βροχή από ερωτήσεις.....πότε θα χιονίσει; Πότε είναι τα Χριστούγεννα; Πότε έρχεται ο Άγιος Βασίλης; Τι δώρο θα φέρει χωράει από την καμινάδα μαμά; Θα του αφήσω μπισκότα με γάλα πάω τώρα.....
Παιδί μου όχι ακόμα, περίμενε ....
Μέχρι να φτάσω στην κουζίνα ο μικρός ήδη έχει τραβήξει καρέκλα  ανέβει στην ντουλάπα κρατώντας κούπα. ..
Πάμε πάλι.....  αγάπη μου τα Χριστούγεννα θα έρθουν σε λίγες μέρες εμείς απλά θα χαρούμε το στολισμένο μας σπίτι μέχρι εκείνη την ώρα εντάξει;
Έτσι και εκείνος θέλει δε θέλει γνέφει θετικά.
Προς το παρόν η ένταση τελείωσε αλλά ξέρω πως κάθε φορά που το βλέμμα του θα πέφτει στα στολίδια οι ίδιες ερωτήσεις θα επαναλαμβάνονται.
Και η μαγεία των Χριστουγέννων θα αιωρείται στον χώρο.. .στην φαντασία...στην καρδιά.
Ο σχεδιασμός του ερχομού του Αγίου Βασίλη τα δώρα φαντάζουν ακόμα και για τους μεγάλους μια όμορφη διαδικασία γιατί η λάμψη στα μάτια ενός μικρού παιδιού αξίζει πολλά, ο ενθουσιασμός και η χαρά του με ταξιδεύει στην παιδικότητα μου, κάπου εκεί που όλα έμοιαζαν παραμύθι, ένα χριστουγεννιάτικο κλίμα με πρωταγωνιστές τάρανδους μικρά ξωτικά νεράιδες και τον Άγιο Βασίλη.Η πίστη πως υπάρχει κάπου το χωριό του και όλοι δουλεύουν ασταμάτητα για να δώσουν χαρά σε μικρά πλάσματα, ένα χωριό γεμάτο χιόνι μικρά σπιτάκια γεμάτα από στολίδια....άλλωστε  στην φαντασία τους όλα από κάπου ξεκινάνε, από το χωριό του Αγίου Βασίλη.
Μίας και τα παιδιά  δίνουν την ευκαιρία να ζήσουμε λίγη από την μαγεία αυτή, την ευχαριστιέμαι όσο μπορώ......Γιατί κρατάνε τόσο λίγο μα η χαρά του αξίζει τόσα πολλά.




Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Ανησυχίες επαγγελματικού προσανατολισμού.....

Λατρεύω τις ατάκες του. Λατρεύω τον ατέλειωτο μονόλογο του, λατρεύω καθε μας συζήτηση και ας μην προλαβαίνω να καταγράφω καθε τι όμορφο η αστείο που λέει .
Τα παρακάτω ειναι ότι προλαβα να καταγράψω στην μνήμη μου και υστέρα σε ένα  απο τα αγαπημένα μου τετράδια  σημειώσεων.

-Μαμά τι δουλειά μπορώ να κάνω για να πάρω Lamborghini ?
-Παιδί μου δεν ξέρω σίγουρα όμως πρέπει να ναι καλή δουλειά να έχεις λογικά σπουδάσει κατι και να έχεις τύχη....έλεγα τα δικα μου μίας και δεν ήμουν σε θέση να πω κάτι πού θα του έδινε την απάντηση που έψαχνε...
-Μαμά....συνέχισε ...οικοδόμος ειναι καλή δουλειά; Πυροσβέστης; Γιατρός να κάνω καλα τα παιδάκια; Μήπως ήρωας σαν τον Spiderman. Τι λες μαμά ποιά αλλη δουλειά; Πες μαμά αν κάνω πολλές δουλειές θα το πάρω; Πριν προλάβω να πω το οτιδήποτε συνεχίζει....
Μαμά πες μου μια ιστορία για ένα παλικάρι που βρήκε καλή δουλειά και πήρε ενα αμάξι με πολλά γκάζια εγω βέβαια δεν θέλω πολλά γκάζια ενα θέλω γιατί θα τρέχω σιγά-σιγά και εχω μυαλό στο κεφάλι μου. Να σου και η ατάκα μου. ..Τελικά η συζήτηση συνεχίστηκε χωρίς ακόμα να βρει το ιδανικό επάγγελμα για να κάνει το όνειρο πραγματικότητα.....
Πολλές φορές με ρωτάει αν τα λεφτά του κουμπάρα φτάνουν.
Γλυκό μου αγόρι δεν θέλω να σου λέω ψέματα μα δεν θέλω ακόμα να σου πω και όλη την αλήθεια....
Εύχομαι μονο στην ζωή σου να βρεις ένα επάγγελμα που πραγματικά θα σ αρέσει και αν μπορεί και να σου προσφέρει και ενα τόσο ακριβό αυτοκίνητο καλό για σενα...Αν παλι όχι τότε εύχομαι να καλύπτει αλλά πράγματα...Γιατί η ευτυχία είναι αλλου μωρό μου.
Προς το παρόν οδήγα την τηλεκατευθυνόμενη Lamborghini σου.
Και είμαι σίγουρη πως έχεις καιρό να βρεις τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό.
Φυσικά συνεχισε να μοιράζεσαι μαζι μου καθε σου σκέψη!

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Τέσσερα χρόνια

Τέσσερα χρόνια πέρασαν, τόσο γρήγορα λες και μπήκαν όλα σε fast forward.
Οι μνήμες εξασθενούν....τα πράγματα αλλάζουν!
Παραμένουν όμως τέσσερα χρόνια μαγικά , όμορφα , υπέροχα!
Θυμάμαι την πρώτη μας ματιά....την μυρωδιά σου η πρώτη εκείνη φορά που σε κράτησα στην αγκαλιά μου.
Θυμάμαι  να κοιμάσαι σαν άγγελος έχοντας ακόμα σχήμα λες και είσαι ακόμα στην κοιλία μου.
Υστέρα ένα ζουμερό μωρό χαρούμενο και επίμονο....τα πρώτα σου βήματα τα πρώτα σου δοντάκια οι πρώτες λέξεις.
Τα απόλαυσα όλα !
Πάντα παρόν σε κάθε σου βήμα μικρό η μεγάλο σε κάθε κατόρθωμα!
'Οσες  φορές  σε χαζεύω όταν κοιμάσαι μου θυμίζεις αμυδρά εκείνο το μικρο μωράκι και τώρα μου φαίνεσαι τόσο μεγάλος.
Και συνεχίζεις και με ρωτάς εγώ πότε θα μεγαλώσω μαμά......
Και συνεχίζω να  σου απαντώ μα κάθε φορά τρομάζω το ποσό γρήγορα συμβαίνει αυτό.
Ήδη  έφτασες τεσσάρων, βέβαια κάθε ηλικία έχει την γλυκά της. Και το απολαμβάνω .....
Τρελαίνομαι όταν συζητάμε, όταν μου δίνεις συμβουλές μια σταλιά άνθρωπος...συμβουλές που τελικά κράτησες,  από όλα αυτά που προσπαθώ να σε μάθω.
Αγαπώ κάθε τι που κάνεις , παίρνω δύναμη όταν σε ακούω να γελάς , και γίνομαι καλύτερη κάθε φορά που με αγκαλιάζεις και μου λες σ αγαπώ!
 Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα μου για σένα, όμως υπάρχουν λέξεις που μπορούν να δώσουν λίγο χρώμα σε αυτό που νιώθω για σένα...
Τύχη αγάπη ευτυχία ευλογία......!
Ένας μεγάλος σταθμός στην ζωή ενός ανθρώπου είναι η γέννηση ενός παιδιού.
Ίσως να ναι και ο μεγαλύτερος.....ο πιο σημαντικός ρόλος από όλους.
Δεν σε βρίσκει ούτε σπουδαγμένο ούτε και έτοιμο, σε βρίσκει και σε αλλάζει, σε εκτοχιαζει από όλα.
Αλλάζει κάθε σου σκέψη κάθε σου κινήσει κάθε σου ανάγκη.
Ο κόσμος όλος κινείται γύρω του....και εσύ τρέχεις να προλάβεις τα  νέα δεδομένα , την καινούρια καθημερινότητα , όλα είναι τόσο καινούρια που ίσως και να νιώσεις πως βουλιάζεις.
Τελικά όμως τα καταφέρεις και γεύεσαι κάθε του μέρα, κάθε τι που σου προσφέρει.
Σε ευχαριστώ παιδί μου για όλα αυτά που ζούμε μαζί...σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έμαθες και μου μαθαίνεις  για όλα όσα  μου έδωσες....και μου δίνεις...ένα μαγικό ταξίδι που κάνουμε μαζί μα όταν μεγαλώσεις θα συνεχίσεις μονός σου ανοίγοντας τα φτερά σου.....και εμείς η φωλιά σου θα μαστέ εδώ!!!!
Σ αγαπώ δυνατά και για πάντα!!!!

Χρόνια πολλά , χρόνια όμορφα, γεμάτα, δημιουργικά και ότι εσύ επιθυμείς....εμείς θα μαστέ πάντα  εκεί κοντά σου!






Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Η ανυπομονησία

Οι φθινοπωρινές μέρες κυλάνε.Ο καιρός ακόμα δεν δείχνει σταθερότητα. Η μέρα μικραίνει.
Η προσαρμογή του παιδικού τέλειωσε και ήδη συνηθίσαμε την νέα καθημερινότητα.
Τα περισσότερα δροσερά πολύχρωμα ρούχα μαζεύτηκαν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.Οι  ζακέτες διακοσμούν ξανά τις κρεμαστές.
Σε λίγο τα χαλιά θα πιάσουν ξανά τις θέσεις τους και το τζάκι θα πάψει να αποτελεί διακοσμητική γωνιά άλλα θα γίνει πηγή για καφέ , ζέστη, και αγαπημένη συνήθεια που θα επιστρέψει.
Κάπου εκεί θα αρχίσουν να ξεφυτρώνουν λαμπάκια...χριστουγεννιάτικα στολίδια και η γλυκιά αναμονή των Χριστουγέννων!
Είναι η εποχή που δεν ξέρεις τι να βάλεις, τι καιρό θα χει σε κάνα δίωρο, και τι θες περισσότερο το καταχείμωνο η λίγο ακόμα καλοκαίρι..
Εγώ θέλω χειμώνα...τζάκι ...παπλώματα....ύπνο...γκρίζο καιρό!
Έναν αχνιστό καφέ στο τζάκι λαμπάκια...στολισμένο δεντρό...παιδάκια που χαίρονται και στέλνουν γράμματα στον άγιο Βασίλη.
Δεν βιάζομαι άπλα ανυπομονώ...όπως πάντα, κάθε χρόνο τα ίδια.Ξέροντας ήδη πως στην επόμενη αλλαγή θα έχω πάντα την ίδια ανυπομονησία.
Πλησιάζει ο Νοέμβρης ο μήνας που γεννήθηκε ο γιος μου!
Μαζί του γεννήθηκαν και όλα αυτά που δεν ήξερα ότι μπορεί να νιώσω να αισθανθώ.
Έτσι η περίοδος αυτή πάντα έχει μια μικρή μαγεια...όπως μετράω τα καλοκαίρια έτσι μετράω και τους χειμώνες μαζί σου!
-Μαμά πότε θα είναι Χειμωνάς?
-Πότε έχω γενέθλια?
-Τι τούρτα θα παρω?
Πότε έρχεται ο άγιος Βασίλης....
Καταιγισμός ερωτήσεων σου απαντώ μια μια κάθε σου ερώτηση, φυσικά θα σταθείς σε κάτι και θα αλλάξουμε θέμα και θα φτάσουμε ξανά σε θάλασσες...διακοπές παιχνίδι, λες και μαζί σου οι εποχές δεν έχουν χρόνο.
Απλα ένα ταξίδι αστραπή μονό με μια σου ερώτηση!
Και να σου πω κάτι μ αρέσει πολύ αυτό που κάνεις...ενώ μιλάς για τον άγιο Βασίλη μπορεί να δεις μια βάρκα και ξαφνικά να μιλάμε για καλοκαίρια και αμέσως να θυμηθείς πως το φθινόπωρο βρέχει γιατί είδες σύννεφα και ξαφνικά κρυώνεις και ζητάς αγκαλιά.
Πήγαινε με όπου πας.... λατρεύω τον τρόπο που σκέφτεσαι και τις ερωτήσεις σου όποια εποχή και είναι.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΤΕΣ

Ρυτίδες στο πρόσωπο , χέρια με  μικρές καφε κηλίδες από τον ήλιο που χρόνια τώρα αγγίζει το ίδιο δέρμα.
Βλέμμα ώριμο και στοργικό κάθε σου  κίνηση προδίδει την γνώση, και  την εμπειρία που τόσα χρόνια η ζωή σου άφησε.
 Παλέψες σκληρά γιατί το νοικοκυριό σου δεν ήταν πάντα τόσο πλήρες όσο τώρα.
Τα πάμπερς τα έμαθες μετά....τα χέρια σου ξέρουν τι πέρασες...
Το πλυντήριο το θεωρείς τρομερή ανακάλυψη...και το εκτιμάς περισσότερο από μένα.
Το κομμωτήριο μπήκε πρόσφατα στη ζωή σου και αποτελεί μια μικρή χαρά που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου.
Νοσταλγείς συχνά το παρελθόν, ένα παρελθόν που κύλησε, πέρασε μα άφησε μονό  αγάπη και όμορφες αναμνήσεις...
Τώρα μαθαίνεις να ζεις για σένα, όχι ακριβώς μα προσπαθείς...Άλλωστε όλη σου τη  ζωή την αφιέρωσες  στην οικογένεια , τα παιδιά , τον σύζυγο και  στο σπίτι .
Μεγάλωσες τα παιδιά σου χωρίς τον μοντερνισμό της εποχής...χωρίς την βοήθεια ειδικών παιδοψυχολόγων η άλλων μαμάδων.
Και όμως δίνεις τις καλύτερες συμβουλές....ξέρεις να ακούς και προσπαθείς να στέκεσαι ακόμα δίπλα στα παιδιά σου, μαθαίνοντας πράγματα που ούτε καν είχαν περάσει από το μυαλό σου.
Το χάδι σου στοργικό....η βοήθεια σου πολύτιμη...η παρουσία σου αναγκαία.
Μαθαίνω από σένα....χωρίς να μου πεις τίποτα...
Ακούω με προσοχή κάθε σου ιστορία   που κρύβει μέσα αγώνα, πίστη, πίκρα, μα τόση αγάπη και αφοσίωση......
Κάθε σου κουβέντα γίνεται για μένα φυλαχτό...δεν λέω πως μπορεί να ναι όλα σωστά μα σε θαυμάζω....για όλα όσα έκανες.
Την νιότη σου δεν την έζησες όπως θα ήθελες, μα και να μπορούσες τελικά δεν ξέρω αν θα άλλαζες κάτι.
Τον εαυτό σου άρχισες να τον προσέχεις λίγο όταν τα παιδιά σου άνοιξαν φτερά και έφυγαν να φτιάξουν δίκες τους φωλιές...
Μα ακόμα και τώρα είσαι πάλι εκεί κοντά τους...
Ξέρω πως πολλά βράδια δεν κοιμάσαι γιατί ψάχνεις λύσεις και τρόπους να κάνεις τα πράγματα καλύτερα, να προσφέρεις κάτι ακόμα......
Υποφέρεις  που τα παιδιά σου ξαναζούν σε μια εποχή που χάνεται όλο ένα κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Κάθε κόπος της εποχής σας γίνεται στάχτη, και η φωτιά που καίει δεν αφήνει τίποτα....
Σε θλίβει  μα έχεις μάθει να σαι βράχος και στέκεσαι εκεί προσφέροντας ασφάλεια μονό με το βλέμμα σου η με μια σοφή  κουβέντα...
Ακόμα και το κυριακάτικο τραπέζι που έμοιαζε με μικρή γιορτή, βίαια προσπαθούν να σου το αφαιρέσουν.....
Φοβάσαι μην χαθεί η παράδοση.....και παλεύεις πηγαίνοντας κόντρα σε όλα.
 Μακάρι η νέα γενιά να σου μοιάσει....να έχει λίγη από την δύναμη της ψυχής σου....
Να έχει μια πορεία δεμένη στην οικογένεια και να καταφέρει να βγει από όλα τα δύσκολα.
Σε θαυμάζω......γιατί  καταλαβαίνω πόσο δύσκολο ήταν για σένα  να έχεις έναν και μονό ρόλο.
Να πνίγεις τα όνειρά σου....να παλεύεις υποφέροντας σιωπηλά..
Και τώρα που τα χρόνια πέρασαν σε εκτιμώ ακόμα πιο πολύ......
Για σένα τη γυναίκα του χτες που δίνει αξία στο σήμερα





Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Το φθινόπωρο μπήκε...αγαπημένη εποχή. Οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές,έκαναν γρήγορα αισθητή την παρουσία τους. Ο ουρανός με γκρίζα σύννεφα φτιάχνει μια μαγική εικόνα.
Η μέρα άρχισε να μικραίνει ένας σταθερός κύκλος που θα οδηγήσει στην καρδιά του χειμώνα!
Ας μείνω όμως εδώ Σεπτέμβριος νέα εποχή μια καινούρια αρχή...το παιδάκι μου θα παει προ νήπιο!
Πρώτη φόρα που θα τον αποχωριστώ αφήνοντας τον να χαράξει μια νέα πορεία ....νέες εμπειρίες στις οποίες πια δεν θα μαι παρόν! Αυτό είναι που μου φαίνεται τόσο περίεργο....
Οι σκέψεις γίνονται ένα  κουβάρι μέσα μου.
Φόβος αχός όλα μαζί...!Σκέψεις σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου....αναρωτιέμαι του έδωσα όλα όσα χρειάζεται για το νέο του ξεκίνημα?
 Ήταν αρκετά αυτά που έμαθε μαζί μου?
Βαθιά μέσα μου είμαι σίγουρη ότι όλα θα ναι καλά...τον βλέπω τον ξέρω...όμως πάντα θα ανησυχώ!
Όσο για την προσαρμογή στην νέα μας καθημερινότητα έγινε ακριβώς αυτό που  περίμενα.
Δεν χρειάστηκε να τον τραβάω για να μπει μέσα ούτε να τον δω  ανασφαλή....
Μπήκε στον χώρο με αυτοπεποίθηση και μια αίσθηση σιγουριάς για αυτό που ξεκινάει.
Με αποχαιρέτησε βιαστικά και άρχισε την εξερεύνηση....
Ελπίζω αυτός ο ενθουσιασμός να μετατραπεί  σε ομαλή προσαρμογή για να αποφύγουμε αργότερα το πισωγύρισμα στο δεν "θέλω να πάω σχολείο".
Την δεύτερη μέρα σχεδόν με έδιωξε.....λέγοντας μου ότι τώρα πρέπει να πάω για δουλειά και να δουλέψω πολλές ώρες..
Φυσικά όταν ήρθε η ώρα να τον πάρω θύμωσε γιατί δεν ήθελε να φύγει...
Δεν βίωσα αυτό που έχω δει και έχω ακούσει ,να πηγαίνω  με το ζόρι το παιδί.Και ακόμη δεν χρειάστηκε  να γυρίσω  πίσω για να πάρω το παιδί που δεν μπορεί να σταματήσει να κλαίει.
Δεν δάκρυσα όταν έφυγα...δεν ένιωσα συγκίνηση..... Τα συναισθήματα μπερδεμένα πολύ μπερδεμένα....

Σήμερα το πρωί καθώς οδηγούσα προς τον παιδικό άκουγα τον γιο μου να μιλάει ασταμάτητα...
κάποια στιγμή που λέει
-Μαμά σε ευχαριστώ για τον παιδικό που μου βρήκες...είναι πολύ ωραίος περνάω καλά!
-Αλήθεια μωρό μου...
-Ναι μαμά είναι πολύ όμορφο το σχολείο μου!
Αλήθεια ποσό χαρούμενη γίνομαι όταν ακούω και βλέπω το παιδί μου να αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο την νέα αυτή αλλαγή στην ζωή του!
Και η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος παιδικός σταθμός ταιριάζει απόλυτα σε σένα μικρο μου...
Έψαξα πολύ και η τύχη μας βοήθησε!
Η χαρά και η γλυκιά σου αναμονή για την επόμενη μέρα με πλημμυρίζει χαρά..
Ακόμα δεν έχω κατανόηση πλήρως ότι αυτή η καθημερινότητα θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμα....Και η αλήθεια είναι ότι μου λείπει ήδη  ο μικρός μου θεατής  που με ακολουθεί παντού, και με ρωτάει συνεχώς  γιατί πως που και πότε...
Αυτό είναι μόνο η αρχή!
Άλλα η προσαρμογή δεν είναι μόνο για τους μικρούς  είναι και για τους μεγάλους.
Καλή αρχή σε σένα, σε μένα ,, σε εμάς...και σε όλα τα παιδιά που για πρώτη φορά θα περάσουν το κατώφλι ενός παιδικού σταθμού η σχολείου για πρώτη φορά!



Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

ΛΕΥΚΗ ΔΑΝΤΕΛΑ

Η λευκή σου δαντέλα στολίζει το κορμί σου...λάμπεις, σου ταιριάζει απόλυτα, παραδοσιακή, κλασσική, αθώα. Την επέλεξες  γι αυτήν την ξεχωριστή στιγμή της ζωής σου.
Μοιάζεις με νεράιδα το ξέρεις? Έχεις άγχος, το βλέπω..μα είσαι τόσο όμορφη!
Δάκρυα έρχονται στα μάτια μου, η μικρή μου αδελφή,  ντυμένη νύφη...
Σε κοιτώ.. μου θυμίζεις μια παλιά μας φωτογραφία, είχες βάλει το νυφικό της μαμάς, δαντέλα και κείνο, θυμάσαι? Εγώ ντυμένη γαμπρός και γελούσαμε....
Και τώρα εδώ, είναι αλήθεια....όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω σου,σε ετοιμάζουν, μόνο οι τελευταίες πινελιές έχουν απομείνει.
Να και ο μπαμπάς, σε κοιτάει από τη πόρτα, δεν μπαίνει όμως μέσα, σα να προσπαθεί να κρύψει τη συγκίνησή του. Σε καμαρώνει όμως, τον είδες? Κοιτάζεστε στα μάτια με βλέμμα βαθύ, αληθινό, σε επιβεβαιώνει. Είσαι η ωραιότερη νύφη...η μικρή του πριγκίπισσα!
Και η μαμά μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο, τι να νιώθει και εκείνη άραγε?
Το άλλοτε μωρό της, νύφη λαμπερή ,έτοιμη για το πιο όμορφο ξεκίνημα της ζωής της.
Σαν χθες ήταν που σε κρατούσε στην αγκαλιά της και σε νανούριζε.. ένα τόσο δα μωράκι....και τώρα? Ακόμα χωράς στην αγκαλιά της....για πάντα θα χωράς το ξέρεις?
Είσαι έτοιμη, αυτό ήταν... κοιτάζεσαι στον καθρέφτη,.. πάμε!
Σειρά έχει εκείνος που πήρε την καρδιά σου αγκαλιά και σε έκανε να πιστέψεις στην αγάπη.
Δεν έχει περάσει καιρός που ήρθες και με βλέμμα αλλιώτικο μου είπες " Ρεγγίνα ήρθε ένας πυροσβέστης στο μαγαζί! "
Και τι έγινε, σε ρώτησα?
Τίποτα μου απάντησες ,όμως τα μάτια σου έλαμπαν...και τότε κατάλαβα ότι θα είναι εκείνος...ο ίδιος που τώρα στέκεται εκεί,  χαμογελάει μα είναι αγχωμένος....
Τα μάτια του μόνο προδίδουν αγάπη, στοργή, όνειρα.
Αυτό ήταν, μόλις σε παρέδωσε ο μπαμπάς...
Σειρά έχει η ευλογία του Θεού, ο χορός του Ησαΐα και το γλέντι για να σφραγιστεί και επίσημα πια η ένωση δυο ανθρώπων που από τύχη γνωρίστηκαν, αγαπήθηκαν,  πίστεψαν  και σήμερα κάνουν το επόμενο βήμα!
Να ζήσετε λοιπόν, να φτιάξετε το δέντρο της ζωής σας....να το ποτίζεται με αγάπη και μην ξεχάσετε ποτέ τον λόγο για τον όποιο αγαπήσατε ο ένας τον άλλον. Και όταν το δέντρο σας βγάλει καρπούς πολλούς ή λίγους σημασία δεν έχει, φροντίστε να ριζώσει βαθιά, να ανθίζει συνεχώς και να αντέχει στον χρόνο.

"Το κείμενο γράφτηκε για την αδερφή μου πριν τον γάμο της  και έπαιξε ηχογραφημένο στον γάμο."

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

ΜΑ ΠΩΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ

Μια γνωστή μελαγχολία με πιάνει κάθε φόρα που ο Αύγουστος φτάνει στο τέλος του.Λες και πρέπει να θέσω ξανά νέους στόχους.
Το καλοκαίρι θα φυγει σύντομα...θα αφήσει μόνο χρώμα το οποίο σιγά σιγά θα ξεθωριάσει και αυτό,θα μείνουν μόνο αναμνήσεις και κάποιες χαρούμενες φωτογραφίες.
Σε μόλις είκοσι μέρες θα μοιάζει μακρινό το τοπίο της θάλασσας,όχι δεν θα χει χειμωνιάσει όμως οι υποχρεώσεις του φθινόπωρου θα σε βάλουν γρήγορα σε άλλη διάθεση.
Μόλις  4 μήνες πριν από τα Χριστούγεννα ....μα είμαι ακόμα διακοπές.Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου?????Κοιτάω την θάλασσα και προσπαθώ να την χορτάσω!Πόσο με ηρεμεί το κύμα που σκάει ακριβώς δίπλα μου..και ο απογευματινός ήλιος που καιεί τόσο ευχάριστα.Δεν νιώθω έτοιμη να γυρίσω το ίδιο και ο γιος μου που συνεχώς δηλώνει πως δεν θα παει Αθήνα ποτέ!Και το πιστεύει....αχ και να κρατούσαν οι διακοπές λίγο ακόμα.
Κοιτάω τον άνδρα μου και τον γιο μου που φτιάχνουν κάστρα στην άμμο καθώς ο ήλιος δύει,τι όμορφη εικόνα.
Αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μου,χαμογελάω....πόσο μεγάλωσε σκέφτομαι.Τέταρτο καλοκαίρι μαζί,πως περνάνε έτσι τα καλοκαίρια!Αφήνω το στυλό και πιάνω την φωτογραφική.Μια τόσο ωραία στιγμή αξίζει να μείνει στην μνήμη.
Φέτος δεν πήγαμε σε καινούρια μέρη μείναμε στο σπίτι μας στην εξοχή.Ανακαλύψαμε φυσικά νέα μέρη εδώ γύρω , χαλαρώσαμε από τους εντόνους ρυθμούς.Προσπαθήσαμε να απολαύσουμε το αυγουστιάτικο φεγγάρι, πράγμα δυσκολο με παιδί που ηθελε να εξερευνήσει τα βραχια, να δει που βρίσκεται η ταράτσα του μαγαζιού όπου βρισκόμασταν...να κανει οτιδήποτε Τέλος πάντων εκτός απο το να κάτσει δίπλα μας.
Δεν χόρτασα ύπνο, χόρτασα όμως αγκαλιές παιχνίδι θάλασσα παρέα , βραδινές χαλαρές συζητήσεις γέλιο.
Δεν σκέφτομαι και αρνούμαι ακόμα να σκεφτώ οτιδήποτε με γυρίζει πίσω στην Αθήνα.Λίγες μέρες πριν την Επιστροφή και γω ακόμη δεν βρίσκω ούτε έναν λόγο γι αυτό!Και να φανταστείς κάποτε το καλοκαίρι δεν ανήκε στις αγαπημένες μου εποχές!
Άν και τώρα που το σκέφτομαι εχω κάνα δυο λόγους να γυρίσω πίσω . Ο ένας είναι ο γαμος της αδερφης μου..και ο αλλος τα αποτελέσματα αν θα πάει ο γιός μου παιδικο!Αγχωθηκα λίγο....παω για βουτιά αλλωστε ειμαι ακόμα διακοπές!

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΜΑΜΑ

Μόλις ο μικρός καταλάβει ότι είμαι έτοιμη να πάω κάπου, η πρώτη ερώτηση που θα  κάνει είναι "που πάμε μαμά?"
-Δουλεύω μωρό μου...... μέσα μου ξέρω πως είναι κάτι που σου έχω πει πολλές φορές νωρίτερα, μα την ίδια αντίδραση θα 'χεις.
-Δεν  θα πας για δουλειαααααα.
Κλάματα, μέσα από τα αναφιλητά ακούω πολλά που με φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση..
"Μη φύγεις μαμά, δεν θέλω να δουλεύεις, μην φόρας τα παπούτσια σου, δεν θα πας.
Είναι εκείνες οι φορές που δεν ξέρω τι πρέπει να  σου πω   και πως να σου εξηγήσω.....
Μωρό μου η μαμά παει για δουλειά γιατί πρέπει να βοηθάει τον μπαμπά στα λεφτά για να μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα.Ναι  ξέρω πως εκείνη την στιγμή δεν μπορείς να το καταλάβεις.Και να σου πω κάτι μωρό μου δίκιο έχεις...
Εσύ με το αθώο σου μυαλουδάκι πιστεύεις πως η τράπεζα μας βάζει τα λεφτά  έτσι για να έχουμε..
Πιστεύεις πως τα λεφτά του κουμπάρα σου είναι αρκετά για να κάτσουμε όλοι μαζί στο σπίτι.
Πιστεύεις πως αν δεν ζητάς τίποτα δεν χρειάζεται να δουλεύουμε, εσύ αγαπούλα μου δεν είσαι βάρος...Είναι άλλα εκείνα που βαραίνουν...
Όταν η ζωή μωρό μου σου  δώσει μια ευκαιρία καλό είναι να την πιάσεις,όμως όλα έχουν και συνέπειες...
Έτσι και γω τώρα βρήκα μια δουλειά που μου αρέσει....μια ευκαιρία δηλαδή να κάνω αυτό που θέλω..
Όπως πριν από σχεδόν δυο χρόνια που επέλεξα να αφήσω την δουλειά μου για να μαι μαζί σου.
Μια ευκαιρία ήταν και εκείνη και την άρπαξα...Ξέρω ο καιρός πέρασε γρήγορα και η μαμά πρέπει πάλι να φύγει να παει για δουλειά..
Μικρο μου ανθρωπάκι να ξερες πόσο πολύ στεναχωριέμαι που νιώθεις έτσι. 
Η μαμά  σε αγαπάει και αυτό δεν αλλάζει.
Τις προάλλες η συμπεριφορά σου  με προβλημάτισε πολύ..δεν είχες φερθεί έτσι ως τώρα στην γιαγιά...αν και ζωηρός....
Την απάντηση την πήρα όταν  έλαβα εκείνο το μήνυμα από τον μπαμπά σου.
"Θέλει λέει  να κλείσει όλες τις πόρτες και μην ξαναπάς ποτέ για δουλειά να είστε για πάντα μαζί αγκαλιασμένοι και ότι του λείπεις πολύ και έκλαιγε συνέχεια..αυτά μου είπε και  έκλαιγε..γι αυτό κάνει έτσι και ζητάει συγνώμη από όλους..."
Τότε εκεί που τα μάτια μου ήταν βουρκωμένα και κοίταζα την οθόνη του κινητού μην ξέροντας τι να σκεφτώ και πως να αντιδράσω...άκουσα ότι πιο ωραίο μπορούσα να ακούσω εκείνη την στιγμή....
-Δεν έχεις άλλα ραντεβού μπορείς να φύγεις άμα θες.
Μέσα σε πέντε λεπτά ήμουν στο αμάξι πήρα τηλέφωνο τον μπαμπά  σου και του είπα "σε παρακαλώ ντυθείτε πάμε μια βόλτα έρχομαι..."
Πήγαμε βόλτα, έκανες όλα όσα ήθελες, έπαιζες, και χτύπαγες τα χεράκια σου χαρούμενος!
Όσο περπατούσαμε μου έλεγες παραπονιάρικα πως ήθελες αγκαλιά γιατί είσαι κουρασμένος...
Εννοείτε ότι σε πήρα αγκαλιά , σου έχω ξαναπεί πως η αγκαλιά μου είναι ανοιχτή για σένα οπότε την έχεις ανάγκη...
Σου εξήγησα ξανά  ότι η μαμά πρέπει να δουλεύει για  πολλούς λόγους.
Αν και ξέρω πως για σένα αυτά είναι περιττά...
Μην στεναχωριέσαι παιδί μου δεν άλλαξε τίποτα σ αγαπάω το ίδιο και περισσότερο, και ο χρόνος που σου φαίνεται πιο λίγος σου υπόσχομαι πως θα ναι πιο ποιοτικός από πριν.......
Τώρα κατάλαβα γιατί τόσες μέρες κοιμάσαι στην αγκαλιά μου λες και είσαι βρέφος, τώρα κατάλαβα γιατί αντιδράς τόσο έντονα...αποζητάς την προσοχή μου...τώρα κατάλαβα γιατί έχεις τόσες εναλλαγές στην διάθεση σου...είμαι εδώ αγάπη μου ...και χαίρομαι που κατάφερες να εκφράσεις αυτά που νιώθεις και με έφερες στο ύψος , όπως σου έχω ζητήσει .Με βοηθάς να σε βοηθάω.....σε λατρεύω αστέρι μου και θα προσπαθήσω η απουσία μου να γίνει λιγότερο αισθητή γιατί θα κάνω έντονη την παρουσία μου για να μην ξανανιώσεις έτσι.
Κάθε αρχή και δύσκολη και μην ξεχνάμε ότι πλησιάζουν και οι διακοπές!!!

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΑΜΑ Ή ΟΧΙ ? Ε ΔΕΝ ΣΧΟΛΑΣ ΠΟΤΕ!!!


Αν δεν έχεις υπάρξει μονό μαμά στο σπίτι δεν μπορείς να δεις τα οφέλη που σου προσφέρει η εργασία...και το αντίθετο φυσικά.
Έχοντας δοκιμάσει και τα δυο δεν ξέρω τι είναι τελικά πιο εύκολο ή πιο δύσκολο.
Σίγουρα χωρίς την μαμά δεν θα μπορούσε να λειτουργεί τίποτα!
Η πληρωμή της  μητρότητας  άξια ανεκτίμητη.Εννοείτε πως και στις δυο περιπτώσεις δεν σχολάς ποτέ.
Έχω δει  πολλές φορές να αναρωτιούνται "κάποιοι" "τι ακριβώς κάνεις όλη μέρα σπίτι και είσαι σε αυτά τα χάλια".....Φυσικά έχω ακούσει και "μπράβο , αυτό που κάνεις δεν θα μπορούσα να το κάνω"!




ΜΑΜΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
Έχεις το προνόμιο μονό αν στο προσφέρει το παιδί να ξυπνάς μαζί του,εννοείτε όταν ξεπερνάς το 8:30 το πρωί είναι υπέροχο δεν το συζητώ αν παει  09:00.
Με το που ανοίξεις τα μάτια σου δεν έχεις άλλες πολυτέλειες ούτε να τεντωθείς ούτε να κάτσεις πέντε λεπτά ακόμα...σηκώνεσαι και τρέχεις,να φτιάξεις  πρωινό το όποιο εξαρτάται  από την ηλικία και των αριθμό των παιδιών.Οπότε ανάλογος πράττεις.
Υστέρα μαζεύεις ότι βρεις μπροστά σου, στρώνεις κρεβάτια πλένεις μπαλκόνια βάζεις πλυντήρια, απλώνεις, τα σιδερώνεις μαγειρεύεις στο ενδιάμεσο παίζεις κάνα κρυφτό με το παιδί μιας και βολεύει στις δουλείες σου.Αντιμετωπίζεις καπρίτσια υστερίες γέλια φωνές κλάματα αταξίες.Τι και αν ότι έκανες όλη μέρα μπορεί να χαλάσει σε μια στιγμή δεν έχει καμία σημασία εσύ συνεχίζεις....μιλάς παραμιλάς μα είσαι εκεί σε κάθε απαίτηση χωρίς διαμαρτυρία.Είσαι παρόν σε κάθε αγκαλιά σε κάθε τι καινούριο.
Όταν δε, γυρίζει ο σύζυγος σαν καλή νοικοκυρά  που είσαι στρώνεις τραπέζι και κάθεστε λίγο να πείτε τα νέα σας...Μέτα μαγειρεύεις ξανά πλένεις σιγομουρμουράς.Αν είναι κουρασμένος θα κοιμηθεί και εσείς θα πρέπει να κάνετε ησυχία.....!
Σαφώς αν υπάρχουν φροντιστήρια , δραστηριότητες , και οτιδήποτε  άλλο είσαι συνεπείς, όσα παιδιά και αν χρειαστεί να "σέρνεις" μαζί σου!
Η μέρα περνάει και συ μοιάζεις με το  βομβαρδισμένο παιδικό δωμάτιο! Τα λαδωμένα μαλλιά πιεσμένα σε κότσο και τσουλούφια κολλημένα στο πρόσωπο. .Μάτια μαυρισμένα  από την μάσκαρα που ξέχασες να αφαιρέσεις τονίζουν ακόμα πιο πολύ την ταλαιπωρία σου...Αν τύχει να κοιταχτείς στον καθρέφτη μονό λύπηση νιώθεις για τον εαυτό σου. Καμία γκριμάτσα δεν σε καλύπτει..."πως είμαι έτσι" σκέφτεσαι και αποχωρείς.Σαν αστραπή περνάει από το μυαλό σου ένα μπάνιο, ένα μανικιούρ, ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια...μα όταν ακούς " μαμά θέλω κάτι να φάω" επανέρχεσαι στην πραγματικότητα και το συννεφάκι γυναίκα παει περίπατο!
Καθώς η μέρα φτάνει στο τέλος της μαζεύεις τα τελευταία ρουχαλάκια,  πιατάκια, ποτηράκια παιχνιδάκια μπάνιο βραδινό παραμύθι ύπνος ....Επιτέλους, ξεφυσάς και κάθεσαι στον καναπέ!
Δυο μάτια σε κοιτάνε και η σκέψη αστραπή επανέρχεται με νέες σκέψεις...μπάνιο , ξύρισμα , φρεσκάρισμα..ξεγλίστρας σαν χέλι στο μπάνιο!Έχεις μάθει πια να είσαι στην πένα σε χρόνο ρεκόρ...βγαίνεις από το μπάνιο και το συζυγικό καθήκον σε καλεί...
Ώρα  μετά.... ο σύζυγος κοιμάται στον καναπέ και εσύ κλασικά μαζεύεις!!!!!Πριν φτάσεις στο κρεββάτι ποτίζεις τα λουλούδια κλειδώνεις το σπίτι , φιλάς τα παιδιά ξανά για καληνύχτα και ας κοιμούνται από ώρα, βγάζεις το κρέας από την κατάψυξη για αύριο και επιτέλους πέφτεις στο κρεββάτι!Εκεί φυσικά θα κάνεις ακόμα κάποιες σκέψεις...ίσως και να νιώσεις τύψεις, θα σκεφτείς τι θα φτιάξεις αύριο, θα υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι θα αφιερώσεις και λίγο χρόνο σε σένα και μετά κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας σε παίρνει ο ύπνος.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΑΜΑ

Ξεκινάς από το χάραμα....κάνεις αρκετά από τα παραπάνω στο μισό χρόνο! Άσε που  πρέπει να βαφτείς, να χτενίσεις λίγο το μαλλί σου να κάνεις μπάνιο πριν πας για δουλειά, να βγάλεις από πάνω σου τις πυτζάμες, να γίνεις γυναίκα τέλος πάντων για να πας στην δουλειά!Λίγο πριν φύγεις φιλάς βιαστικά το παιδί δίνεις τις τελευταίες οδηγίες σε όποιον μένει πίσω και συνεχίζεις.....Στην διαδρομή απαριθμείς μια μια τις υποχρεώσεις σου και ότι άλλο έχει μείνει να κάνεις,προσπαθείς να θυμηθείς   αν τα έκανες όλα!
Στην δουλειά αν δεν σκέφτεσαι το παιδί μιλάς συνεχώς γι αυτό!
Και φυσικά αναλόγως την δουλειά ξεκουράζεσαι από αταξίες φασαρίες γκρίνιες....
Εργάζεσαι για ένα οχτάωρο και με το παραπάνω......Μόλις σχολάσεις τρέχεις πίσω στο σπίτι.Κάποιο μουτράκι σου έλειψε αφόρητα!!!!Μα και πόσα ακόμα πράγματα σε περιμένουν να γυρίσεις!!!
Όταν πια θα επιστρέψεις η κούραση σου δεν άφορα κανέναν......Συνεχίζεις αυτά που άφησες το πρωί συν άλλα τόσα!Μέσα σε λίγο χρόνο πρέπει να αναπληρώσεις το κενό σχεδόν μια ολόκληρης μέρας και το καταφέρεις!Είσαι μαμά και μια μαμά όλα τα μπορεί!
Έχεις ακόμα να παίξεις με το παιδί , να το κάνεις μπάνιο να το ταΐσεις να το βάλεις για ύπνο, να προβλέψεις το φαγητό της επόμενης μέρας.Να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα και ότι κάνει μια μαμά στο σπίτι.Όταν πια η ώρα που το αγγελάκι σου κοιμάται έρθει και εσύ εξαντλημένη πια θα κάτσεις στον καναπέ δεν θα νιώσεις κανένα βλέμμα γιατί απλά θα σε έχει πάρει ύπνος βαθύς!Μαμά κοιμήθηκε!!!

Φυσικά μητρότητα δεν είναι μόνο  όλα τα παραπάνω είναι και πάρα πολλά ακόμα!!
Κάθε μαμά εργαζόμενη ή μη θα κάνει και την βόλτα της είτε με τα παιδιά είτε χωρίς, θα δει φίλους θα ανοίξει το σπίτι της, θα μιλήσει στο τηλέφωνο , το πως θα τα κάνει αυτά? Είναι ακόμα μερικά κείμενα για το καθένα ξεχωριστά!

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

"ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ"

Αγαπημένε μου σύζυγε, πριν  από εφτά χρόνια  σου είχα αφήσει ένα γραμμα με οδηγίες χρήσεις.Δεν λέω για αρκετό καιρό τα τήρησες και με το παραπάνω!Ο καιρός πέρασε και οι "κανόνες" ξεχάστηκαν.....

Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να τους  φρεσκάρω  λιγάκι!!Μερικοί απλοί κανόνες να γίνει η δική μου ζωή πιο εύκολη ....και κάθε γυναίκας νομίζω....αν αυτά τα τηρούσατε!!
Ξεκινάω λοιπόν....

1.Όταν μπαίνεις στο σπίτι, κλειδιά, κινητά, παπούτσια  να μπαίνουν στην θέση τους!
Διότι η τραπεζαρία αρκετά διακοσμητικά έχει από μόνη της....Και για τα παπούτσια υπάρχει παπουτσοθήκη.
2.Όταν τρωτέ τελειώνοντας μαζεύετε τα πιάτα, υπάρχει νεροχύτης που χρησιμεύει σε αυτήν την περίπτωση..... δεν είναι μεγάλη η απόσταση από το τραπέζι.Α και αν το ξέχασες ακριβώς δίπλα υπάρχει το πλυντήριο πιάτων.
3.Όταν κάνετε μπάνιο οι πετσέτες  να επιστρέφουν στην θέση τους, τα νερά να παραμένουν στην μπανιέρα.. Και τα άπλυτα στο καλάθι...μέσα όχι πάνω στο καλάθι  δίπλα ή πάρα πέρα από αυτό!
4.Όταν κάνεις καφέ δίπλα στην εστία πρόσεχε την ζάχαρη, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί μαρμελάδα πάνω στην εστία!
Και τελειώνοντας τοποθετούμε  τα πράγματα στην θέση τους.
5.Όταν για οποιονδήποτε λόγο χρησιμοποιείς τα εργαλεία σου, αν δεν σου κάνει κόπο ξανά βάλτα στην θέση τους. Η θέση τους δεν είναι εκεί που τα βρίσκω(π.χ βλέπε πάτωμα κουζίνας κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού.)
6.Όταν ανοίγεις το ντουλάπι και μετά από δυο δευτέρα με ρωτάς που είναι το μπλουζάκι , υπάρχει και η εκδοχή να κοιτάξεις αριστερά δεξιά πάνω κάτω....μην περιμένεις να βγει το μπλουζάκι μπροστά σου!!! Και αυτό φυσικά εννοείτε για οτιδήποτε που ψάχνεις μα ποτέ δεν βρίσκεις!.Όταν κάτι δεν ξέρω που είναι λογικά δεν υπάρχει....
7.Επίσης τον τελευταίο καιρό παρατηρώ όλο και πιο πολλά ζευγάρια κάλτσες σε όλο το σπίτι (βλέπε κανόνα νούμερο 3 καλάθι άπλυτων!
8.Δεν βάζουμε άδεια μπουκάλια στο ψυγείο...ούτε τα αφήνουμε έξω...
9.Το μπαλκόνι δεν είναι καφετέρια, φεύγοντας μαζεύουμε!
10.Τελειώνοντας την ανάγκη μας κατεβάζουμε καπάκι και σκουπίζουμε τυχόν πιτσιλιές.

Φυσικά δεν παραβλέπω το γεγονός πως όταν θέλεις μπορείς να κάνεις τα πάντα καλύτερα και από μένα!
Και ξέρεις πως η μη τηρήσει των παραπάνω φέρνει ασταμάτητη γκρίνια! Αν την αντέχεις αγνόησε όλα τα παραπάνω, διαφορετικά η προσπάθεια  σου θα εκτιμηθεί από την διεύθυνση!!!!
Με πολύ αγάπη από την αγαπημένη σου !!!!!


Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

Νιώθω πολύ συχνά ενοχές και  τύψεις, ενοχές για το αν έκανα το σωστό και τύψεις γιατί δεν είμαι τέλεια είμαι απλά μαμά!
Μετανιώνω για το φέρσιμό μου όταν είναι απότομο επειδή μπορεί  εκείνη την μέρα να είναι απλά μια δύσκολη μέρα για μένα , κάτι για το οποίο φυσικά δεν ευθύνεσαι εσύ παιδί μου.
Είναι εκείνες οι στιγμές που μια συγνώμη δεν είναι αρκετή... ..όμως χρειάζεται να την εκφράζω με την προσπάθεια, φυσικά  να ελέγχω όσο μπορώ τα δικά μου προβλήματα χωρίς να τα μεταδίδω σε σένα.Η συγνώμη άλλωστε δεν είναι μια λέξη αλλά κυρίως μια πράξη..

Συγνώμη παιδί μου για τις φορές που δεν είμαι πλάι σου,  ενώ μπορεί να με χρειάζεσαι...Είναι όμως  φορές που η μαμά πρέπει να λείπει γιατί δουλεύει.
Δεν ήθελα να σε κάνω να κλάψεις όταν σου είπα ότι δεν μπορείς να έρθεις μαζί μου στην δουλειά. Βιαζόμουν και δεν σου αφιέρωσα αρκετό χρόνο για να σου εξηγήσω ξανά τους λόγους .....
Συγνώμη που σου φώναξα επειδή έβαλες τον καφέ μου στον νεροχύτη, δεν σκέφτηκα εκείνη την ώρα ότι το έκανες για να πάμε να παίξουμε.
Και την ημέρα που έβαλες κανέλα στα μπιφτέκια δεν σκέφτηκα ότι απλά αντιγραφείς μια συνταγή που χρησιμοποιήσαμε, σε άλλο φαγητό  αρα γιατί όχι και τώρα....
Συγνώμη που δεν καταλαβαίνω πάντα την συμπεριφορά σου, με αποτέλεσμα να σε κάνω να κατεβάζεις το κεφάλι σου .
Τις  φορές που δεν "σκύβω" πάντα στο ύψος σου για να δω πόσο αστείο βρίσκεις κάτι που εμένα μπορεί να με εκνευρίσει.
Συγνώμη που δεν μπορώ πάντα να απαντάω στα γιατί σου, και στις  απορίες σου, είναι τόσο πολλά και νιώθω πως ξέρω τόσα λίγα.
Όταν σε  σταματάω από το παιχνίδι σου για να σε πάρω μαζί μου σε δίκες μου δουλείες και εσύ παραπονιέσαι ....

Σου ζητάω συγνώμη για όλες τις φορές  που η αθώα σου ματιά δεν κατανόησε την δική μου συμπεριφορά....
Η μαμά σ αγαπάει πάντα ότι και αν κάνεις ακόμα και όταν σε μαλώνω πάλι σ αγαπάω, δεν με δίδαξε κάνεις πως να μαι καλή μαμά προσπαθώ συνεχώς να είμαι η μαμά που ακόμα και αν κάνει λάθη έχει την αγκαλιά της ανοιχτή.... ζητάει συγνώμη και προσπαθεί να αλλάξει για σένα.
 Η μαμά που από τις ένοχες πολλές φορές κλαίει στο προσκεφάλι σου όταν κοιμάσαι και από τις τύψεις κάθεται μόνη μετά μέχρι το χάραμα  λέγοντας ξανά και ξανά πως είναι η τελευταία φορά που το έκανε....
Σε παρακαλώ κάθε φόρα που περνάω τα όρια μου τράβα με προς τα κάτω ...εκεί στο ύψος σου για να γίνομαι παιδί βλέποντας από τα μάτια σου με σκοπό να σε καταλαβαίνω περισσότερο!
Η ζωή είναι πιο ωραία όταν την κοιτάω μαζί σου σε μαθαίνω και με μαθαίνεις...
Σ αγαπάω ως το φεγγάρι άπειρες φορές.....μωρο μου. 


Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑΜΑ


Ευτυχία μωρό μου είναι........ο τρόπος που με κοιτάζουν τα μάτια σου καθώς περιμένεις μια απάντηση.
Ευτυχία είναι όταν μου λες 
"μαμάκα σ αγαπάω μέχρι το φεγγάρι"....καθώς με αγκαλιάζεις!
Ευτυχία νιώθω κάθε φορά που γελάς, που χαίρεσαι..... ή που άπλα σε κοιτάζω.
Ευτυχία είναι όταν καθόμαστε και οι τρεις μας αγκαλιά και η ψυχή μου να πλημμυρίζει αγάπη.
Ξέρω μικρο μου παιδί ακόμα δεν μπορείς να καταλάβεις....
-Θυμάσαι όταν χτες σου είπαμε ότι πάμε βόλτα στο πάρκο με τα ποδήλατα?
-Ναι...
-Θυμάσαι ποσό χάρηκες? Πιθανόν να ένιωσες για λίγο την ευτυχία , επειδή ήταν κάτι που το ζήταγες όλη την εβδομάδα!
Η Ευτυχία δεν είναι κάτι μόνιμο είναι στιγμές ....
Ψυχική ικανοποίηση καθώς εκπληρώνονται κάποιες επιθυμίες σου.
Ποτέ δεν έψαξα  την ευτυχία  .....την ένιωσα , σαν να πέρασα από μια αόρατη πόρτα και βρέθηκα να μετράω όμορφες στιγμές , να τις απολαμβάνω....

Ευτυχισμένη νιώθω όταν βρίσκομαι δίπλα στην θάλασσα και μπορώ να δω είτε την ανατολή είτε την δύση....όταν πάω μια  βόλτα, όταν πίνω καφέ ακούγοντας πουλιά να κελαιδανε...

Νιώθω ευτυχία όταν τα σαββατοκύριακα με ξυπνάτε με τον μπαμπά με φιλιά και φωνές της πιο γλυκιά καλήμερα ....αν δεν κρατάει για πολύ...κρατάει τόσο μέχρι να δω την ώρα! Ευτυχία νιώθω όταν  σχολάω και τρέχω να  αγκαλιάσω...μετά βλέπω το γκρεμισμένο μας  σπίτι και μου περνάει...
Ευτυχία είναι κάθε τι που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς ιδιαίτερο λόγο, ένας φίλος μια απλή κίνηση ένα χαμόγελο ή  ένα χάδι. Στιγμές πληρότητας και ολοκληρώσης....
Το νιώθω συχνά και νιώθω ευλογημένη για αυτό....είναι κάτι που όλοι χρειαζόμαστε για να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις καταστάσεις της ζωής.Είναι μια μικρή τόνωση στην ψυχή που σου δίνει ενέργεια!
Είναι μικρά καθημερινά πράγματα.....μια βόλτα, μια αγκαλιά, ένα παγωτό μαζί σου, ένας μεσημεριανός ύπνος.
Την Ευτυχία δεν την ψάχνεις.Αρκούν οι πέντε σου αισθήσεις για να νιώσεις για λίγο ευτυχισμένος...Να δεις ένα ηλιοβασίλεμα, να μυρίσεις τη μυρωδιά της βροχής , να αγγίξεις έναν άνθρωπο, να απολαύσεις ένα γεύμα  ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι.
Και εύχομαι να απολαμβάνεις μωρό μου κάθε στιγμή ευτυχίας είτε είναι   μικρή είτε  μεγάλη ...
Να γεμίζεις την ψυχή σου με χάρες και πινελιές ευτυχίας......την έχεις γευτεί μικρέ μου άλλα δεν μπορείς ακόμη να την ξεχωρίσεις...

-Είσαι  ευτυχισμένος γλυκέ μου?
-Ναι μαμά,  σ αγαπώ πολύ.......


Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

ΑΤΑΞΙΕΣ Νο 110

Είναι νωρίς το απόγευμα..... να κάνω χιλιάδες πράγματα για να προλάβω όλες τις εκκρεμότητες της ημέρας.
Ενημερώνω το γλυκό μου παιδάκι ότι σε λίγο θα βγούμε έξω για δουλειές......

-Μαμά να παίξω λίγο  στο δωμάτιο σου?
(Αν τον κοιτάω καχύποπτα γιατί συνήθως δεν ρωτάει με τέτοιο ύφος) απαντώ...
-Ναι παιδί να παίξεις.....
-Γιούπι .......ακούω και κλείνει η πόρτα.....

Μέσα σε δέκα λεπτά μπαίνω περίπου 8 φορές μέσα για να δω τι ακριβώς κάνει.....μέχρι στιγμής όλα καλά.....χοροπηδάει στο γνωστό τραμπολίνο-κρεββάτι...
Αφήνω ανοιχτά για να ακούω και να βλέπω φυσικά 
Μη χοροπηδάς ..πρόσεχε....μην πετάς μαξιλάρια....μη...μη....παίξε στο δωμάτιο σου για λίγο...Καθώς λοιπόν πηγαίνω πέρα δώθε, μαζεύω πιάτα ρούχα  και αμέτρητα ψίχουλα από το πάτωμα.Ξαφνικά σιωπή......Επιστρέφω στην κρεβατοκάμαρα γιατί παιδί και σιωπή δεν ταιριάζουν....
Καθώς πλησιάζω βλέπω  τον μικρό να βγαίνει από το δωμάτιο μου  και κατευθύνεται στο δικό του, ξεκινάει να παίζει ήρεμα!!!
Κάτι δεν παει καλά σκέφτομαι και πολύ καλά κάνω!.....Μπαίνω στο δωμάτιο......δεν έχω λόγια δεν έχω υπομονή δεν έχω κουράγιο! Στέκομαι εκεί και φαντάζομαι να με παίρνουν με εκείνη την άσπρη στολή που κουμπώνει από πίσω.....
Το φωτιστικό αντι για δυο καλώδια κρέμεται σε ένα!Το κρεββάτι η μάλλον αυτό που είχε πάνω το κρεββάτι σεντόνια μαξιλάρια είναι καταχωνιασμένα σε μια γωνία.Τα κάδρα που είναι κρεμασμένα πάνω από το κρεββάτι δεν έχουν πια καμία συμμετρία.
Στέκομαι.....παίρνω μια βαθιά ανάσα.....άλλη μια.....άλλη μια....τότε ένα σωρό από σκέψεις τρυπάνε το μυαλό μου. Συνειδητοποιώ την επικινδυνότητα καθώς ξανακοιτάω  το φωτιστικό.....
Υστέρα αναρωτιέμαι με πόση δύναμη πέταξε το μαξιλάρι για να γίνει αυτό?Και πότε αφού κάθε δυο λεπτά ήμουν εκεί....
Υστέρα σκέφτομαι πως δεν ξέρω πως να αντιδράσω......
ΜΑΜΑ -ΠΑΙΔΙ 0-1
Τελικά για να βρω χρόνο να ηρεμήσω του δείχνω τα χάλια του δωματίου μου τον βάζω να κάτσει   στο δικό του δωμάτιο μέχρι να γυρίσει ο μπαμπάς....Δεν θυμάμαι πια ακριβώς τι του είπα.
Τον κοιτάω από την μπαλκονόπορτα κρυφά ....κάθεται και παίζει με τα lego. Φτιάχνω λίγο καφέ κοιτώντας το κενό.Υστέρα  πηγαινοέρχομαι να φέρω σε μια κατάσταση την βομβαρδισμένη μου κρεβατοκάμαρα.....
Μιας και το δικό του δωμάτιο δεν κρύβει "κίνδυνους" τον αφήνω για 5 λεπτά να πιω μια γουλιά καφέ...Κάτι όμως με οδηγεί στο  δωμάτιο του.Ανοίγω την πόρτα... είμαι ακριβώς στην ίδια φάση με πριν ....δεν μπορώ να μιλήσω .....ότι περιέχει η ντουλάπα και γενικά το παιδικό δωμάτιο είναι στο πάτωμα σε σωρούς από βουνά παιχνιδιών....και μερικές καλλιτεχνικές πινελιές στους τοίχους σε πράσινο χρώμα....Και σε αυτήν την κατάσταση παίρνω το παιδί μου για να προλάβω ένα σωρό πράγματα!
ΜΑΜΑ ΠΑΙΔΙ 0-2

Είμαι η Ρεγγίνα και είμαι καλά σήμερα πάλι δεν μου φόρεσαν εκείνη την λευκή στολή!
Μάχη ή ένδειξη διαμαρτυρίας......ο λόγος....η μαμά έπιασε δουλειά! Μέχρι την προσαρμογή έχω μέλλον...

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

το μαγικο ραβδι

Βλέπω  μπροστά μου μια νεράιδα με ξανθά μαλλιά , πλατύ χαμόγελο να μου λέει ελα παρ το είναι ένα μαγικό ραβδί....
-Δικό μου?
-Δικό σου κράτα το και μπορείς να το χρησιμοποιείς όπως  θες !!
Και έτσι μαγικά θα μπορούσα να χρωματίσω την μέρα μου.....
Θα καθάριζα τα σύννεφα και θα  πρόσθετα λίγο ακόμη πράσινο μερικά πολύχρωμα λουλούδια, και λίγο χρώμα στους γκρίζους τοίχους, να γεμίσω με όμορφες μελωδίες τον ήχο της πόλης από ευτυχισμένες παιδικές φωνές!
Θα καθάριζα  το μυαλό μου από σκέψεις, και το σπίτι μου θα ταν συνέχεια καθαρό
Θα χα περισσότερο χρόνο για μένα και  για το παιδί μου!
Θα πήγαινα εκείνο το ταξίδι με τον άνδρα μου που ακόμα δεν καταφέραμε να πάμε...
Θα μπορούσα άραγε να πετάξω?Να δω για λίγο τον κόσμο από ψηλά χωρίς να φοβηθώ?
Θα μπορούσα να προσθέσω ένα χαμόγελο σε κάποιον που το έχασε και φαίνεται θλιμμένος!
Θα άδειαζα τα νοσοκομεία,  ώστε ποτέ ξανά  καμία μανα να μην κλάψει το παιδί της, 
Να μην πονάει η ψυχή,να μην υπάρχει δυστυχία και τα όπλα αυτά ίσως να τα έκανα δέντρα!


Να χαρίσω χαμόγελα και αγκαλιές σε παιδιά που το έχουν ανάγκη......
Να δώσω σε ανθρώπους πίσω όλα όσα έχασαν, θα ναι εύκολο άραγε αυτό για το ραβδί μου....?
Να διώξω την κακία, να σταματήσω τους πολέμους!
Να εξαφανίσω την αδικία, την πείνα την βια !
Να φτιάξω έναν κόσμο όπως τον φανταζόμουν από τότε που ήμουν μικρή!
Μια στρογγυλή γη με χαρούμενα χρώματα και γύρω της ενωμένοι άνθρωποι  πιασμένοι χέρι-χέρι!
Ναι σίγουρα θα σκορπούσα πολύ  αγάπη, άφθονο  γέλιο και μπόλικη  χαρά!
Πόσα ακόμα θα άλλαζα ??? Αλλάζουν άραγε τα πράγματα? Μπορούν όλα να γίνουν όπως τα ονερεύομαι από παιδί?
Θα σταματήσει το κακό?θα μπορέσεις ραβδί μου να με βοηθήσεις?το ρωτάω.....
Η νεράιδα στέκεται πίσω μου, διαβάζει τις σκέψεις μου τα ξανθά της μαλλιά γίνονται άχυρα και τα παίρνει ο αέρας , μα από που φυσάει σκέφτομαι ... την κοιτάζω δεν χαμογελάει πια........
Το μαγικό  ραβδί πέφτει κάτω και σπάει γίνεται χίλια κομμάτια! Κάθε κομμάτι και ένα όνειρο πεσμένο στο πάτωμα.....
Δεν ξανακολλάει την ρωτάω?
Δε μου απαντάει πια , δεν την βλέπω ...
Παει το όνειρο  δεν θα αλλάξω τον κόσμο?
Όχι κατά αυτόν τον τρόπο μου απαντάει.....μα δεν είναι εκεί....την ακούω μονάχα.....μα ο αέρας διώχνει την φωνή της......
Ξυπνάω, είμαι ιδρωμένη όνειρο ήταν.....και αν δεν ήταν ?Δεν υπάρχουν νεράιδες?Ψάχνω κάτω τα θρύψαλα από το μαγικό  ραβδί....τίποτα.....
Και αν δεν έσπασε.....
Μπορώ άραγε  χωρίς μαγικό ραβδί?
Να ονειρευτώ κάτι, να το δω, να το αγγίξω.....να γίνω εγώ η νεράιδα.
Είμαι μπροστά στον καθρέφτη ....κοιτάω τον εαυτό μου... η νεράιδα χαμογελάει ξανά, με το μαγικό της ραβδί μου δείχνει το είδωλο μου....από κει πρέπει να αρχίσω λοιπόν....


Πηγή εικόνας:http://pinterest.com/pin/427208714625830637/
http://pinterest.com/pin/62557882298026781/

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

"ΤΑ ΚΑΠΡΙΤΣΙΑ"

Είναι φορές που μου φαίνεται πιο εύκολο να προσγειώσω αεροσκάφος παρά να διαχειριστώ τα καπρίτσια του τρίχρονου γιου μου.Είναι εκείνες οι στιγμές που πραγματικά θέλω να κλάψω ακριβώς όπως ένα μωρό!Αν  και αρκετά υπομονετική κάτι τέτοιες στιγμές θέλω απλά να πάρω τα βουνά!!!Καλές οι συμβουλές από ειδικούς αλλά ποιος τα τηρεί σε αυτήν την φάση!Ιδιαίτερα όταν η ώρα κοντεύει εννιά το βράδυ και είσαι ξύπνιος από τα χαράματα....έχεις κάνει οοολες τις δουλείες του σπιτιού , έχεις παει για δουλειά, έχεις κάνει γενικά τα πάντα δίνοντας όλο το εγώ σου και εκείνο συνεχίζει τα καπρίτσια του.Δεν μπορεί τα νήπια πρέπει να περνάνε μια μίνι εφηβεία.Μια περίοδος  διαπραγμάτευσης στα θέλω τους, και την αντοχή των ορίων!Μια κατάσταση που ζούμε  έντονα τις τελευταίες βδομάδες...

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Νο 1
Η κούπα με το γάλα είναι έτοιμη εδώ και ένα μισάωρο το παιδί σου κλαίει και χτυπιέται γιατί δεν θέλει να το πιει..... αγνοεί πλήρως  την κατανόηση που του δείχνεις απαιτεί να φάει μακαρόνια με κιμά......τώρα....Η ώρα περνάει και εκείνο συνεχίζει το δικό του οσκαρικό δράμα.....καλήμερα σου λέει μια φωνούλα από μέσα σου!!

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Νο 2
Βάζουμε  nickelodeon όμως το πρόγραμμα της τηλεόρασης είναι σταθερό και δεν πηγαίνει με τις δικές μας επιθυμίες, άλλα αυτό είναι κάτι που ένα νήπιο δεν μπορεί να το καταλάβει...έτσι λοιπόν το δράμα του πρωινού συνεχίζεται με την απαίτηση να δει Ντόρα...."βάλε Ντόρα σου λέω τώρα" τα δάκρυα τρέχουν και δεν ακούει τίποτα.....μαμά σε απόγνωση.

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Ν ο 3
Θες να πιεις έστω μια γουλιά από τον πρωινό σου καφέ, ο οποίος έχει κρυώσει πια!Την ώρα λοιπόν που κάθεσαι ,εκείνο θυμάται πως πεινάει.Μαμααααααά φωνάζει πριν κάτσεις σηκώνεσαι , ο μικρός ήδη έχει τραβήξει καρέκλα, έχει ανέβει πάνω στον πάγκο ψάχνοντας  το κρυφό ράφι με τις λιχουδιές...."δεν είναι πια μυστικό" σκέφτεσαι πρέπει οι λιχουδιές να αλλάξουν θέση άλλα τώρα που το παιδί έχει πάρει αγκαλιά τα γλυκίσματα άντε παρ τα!Τελικά με εκείνα και με τούτα καφέ δεν θα πιεις μαμά....

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Νο 4
Η ώρα για τα πρωινά ψώνια....αφού πρώτα γίνει η διαπραγμάτευση για το τι φαΐ θα φτιάξουμε σήμερα (καινούριο αυτό)πρέπει να ντυθούμε!Αυτό δεν το θέλω εκείνο δεν το θέλω  ξεκινάει ο ενός κύκλος από το γνωστό δράμα...σε εκείνη την περίπτωση είναι πιο εύκολα να ντύσεις χταπόδι πάρα παιδί.Ένα τέταρτο μετά επιτέλους είσαι στην πόρτα , τότε ακριβώς θυμάται ένα παιχνιδάκι που η τελευταία φορά που το είδες ήταν όταν έφτιαχνες καλοκαιρινά- χειμωνιάτικα....φυσικά  αρνείται  πεισματικά να φύγει αν δεν το πάρει μαζί......Τελικά με πολύ κόπο και συζήτηση καταφέρεις να είσαι καθ οδόν για τα ψώνια, κλασσικά σέρνεις σχεδόν το παιδάκι σου γιατί τα δικά του θέλω εκείνη την ώρα είναι αλλά από τα δικά σου.....δεν μπορεί κάποια στιγμή θα ηρεμήσει λες από μέσα σου...
ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ ο 5
Χτυπάει το τηλέφωνο .....εκείνη η ώρα είναι που θα θυμηθεί τα πάντα .....πεινάει ,πονάει,χτυπάει ,κλαίει , τσιρίζει και γενικώς κάνει τα πάντα για να κερδίσει την προσοχή σου! Μια στιγμή σημαντικού η ασήμαντου τηλεφωνήματος και μπορεί όλο το σπίτι να μετατραπεί σε πεδίο μάχης.....Αν υπήρχε στο σπίτι ένας τηλεφωνικός θάλαμος να κλειστώ μέσα.......
ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Ν ο 6
Ώρα για βόλτα,παίζει κάνα δίωρο ασταμάτητα.Ανεβαίνει στο  ποδήλατο , παίζει  μπάλα , γενικά η ενέργεια ακόμα ξεχειλίζει από μέσα του  οπότε το απόγευμα δίνει τα ρέστα του!Προειδοποίηση πρώτη " Σε δέκα λεπτά ανεβαίνουμε σπίτι" επί κάνα εικοσάλεπτο προσπαθείς να βρεις κάτι ενδιαφέρον να του τάξεις προκείμενου να ανέβει πάνω με ήρεμο τρόπο τις πιο πολλές φορές πιάνει ,άλλα είναι και κάτι φορές που είναι αδύνατον να ανέβεις πάνω χωρίς να σας ακούσει όλο το τετράγωνο!Παιδί είναι και θέλει και άλλο παιχνίδι  σκέφτεσαι και σφίγγεις δυνατά τα δόντια σου...

ΚΑΠΡΙΤΣΙΟ Ν ο 7
Ώρα για ύπνο είναι εκείνη η ώρα που θυμάται πως μπορεί να παίξει όμορφα στο δωμάτιο του...να ζωγραφίσει....να φάει και φυσικά δεν νυστάζει ποτέ και με τίποτα! Ένας καινούριος αγώνας μα ο τελευταίος της ημέρας αρχίζει....πλύσιμο δοντιών, μπάνιο πιτζάμες και γάλα!!Φυσικά όταν φτάσει  στο κρεββάτι θέλει ένα συγκεκριμένο παραμύθι και εσύ αυτό θα του  διαβάσεις ...!Όταν μετά από 10 λεπτά έχει πέσει ξερός το φιλάς γλυκά για καληνύχτα.Βγαίνεις από το δωμάτιο και ξεφυσας ανακουφισμένη ήρθε η ώρα που έστω και για λίγο θα χαλαρώσεις! Ναι είναι η δική σου ώρα, χωρίς άλλες διαπραγματεύσεις , καπρίτσια απαιτήσεις φωνές και κλάματα!!!!! Το γεγονός φυσικά που θα πάω μέσα να τον δω την ώρα που κοιμάται και   μπορεί να κάθομαι να τον χαζεύω ατέλειωτα, πιθανόν σημαίνει ότι παίρνω δύναμη για την επόμενη μέρα Άλλωστε αγαπάς όσο τίποτα τα καπρίτσια του...τις φωνές του και οτιδήποτε συνεπάγεται αυτής της ευτυχίας!Καληνύχτα παιδί μου!!!




πηγή εικόνας: http://www.pinterest.com/pin/464855992760073540/


Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Είναι και οι άλλες δασκάλες......

Στο τέλος της σχολικής αυτής χρόνιας διάβασα κείμενα παιδιών για την εκάστοτε δασκάλα τους, γεμάτα με αγάπη!  Συγκινήθηκα, θυμήθηκα, άλλα και συνειδητοποίησα ότι ο γιος μου αν και δεν πάει ακόμα παιδικό σταθμό, ούτε νήπιο, έχει «δασκάλα» και όχι μια άλλα δυο!
Άλλα πρέπει να γυρίσω για λίγο τον χρόνο πίσω προτού μιλήσω για αυτές τις «δασκάλες»...
Όταν ο γιος μου έκλεισε τα δυο του χρόνια, η ομιλία του ήταν στο στάδιο των δέκα λέξεων.  Ναι δεν λέω ανησυχούσα, ψαχνόμουν, ρωτούσα.  Οι περισσότεροι μου έλεγαν μην ανησυχείς θα μιλήσει......και μου φέρνανε παραδείγματα άλλων παιδιών, όμως τα παιδιά δεν είναι όλα ίδια για να τα συγκρίνουμε.
Δεν λέω έτρεφα ελπίδες και περίμενα πως και πως να έρθει εκείνη η μέρα που θα τον ακούσω να μου λέει μαζεμένα αυτά που ως τότε δεν μπορούσε να πει.
Στην ηλικία των 2 και κάτι, επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά ένα πρότυπο κέντρο ειδικών θεραπειών.  Εκεί λοιπόν μας περίμενε ο ειδικός που θα έκανε την αξιολόγηση!  Δεν το κρύβω φοβόμουν για αυτά που θα μπορούσε να πει, και πήγα με κάθε επιφύλαξη.  Μια ώρα μετά καθώς η αξιολόγηση είχε σχεδόν τελειώσει οι "οδηγίες" που πήραμε ήταν λίγες αλλά σαφείς και η διάγνωση μας έδωσε ελπίδες.
Έτσι λοιπόν φαινόταν να ‘ναι μια απλή καθυστέρηση λόγου.
Ο χρόνος κύλησε γρήγορα μα οι αλλαγές δεν ήρθαν..η ομιλία συνέχιζε να μας δείχνει την έντονη απουσία της! Τότε λοιπόν επισκεφτήκαμε στο Παίδων μια ομάδα ειδικών επιστημόνων!
Αγχωμένη πήγα μα έφυγα με τύψεις, ένοχες, απορίες για πράγματα που δεν μπορούσα να αποδεχτώ. Η διάγνωση και η περιγραφή που μας δώσανε  δεν αντιστοιχούσε στο δικό μου παιδί!
Δεν ένιωσα καλυμμένη , δεν ένιωσα ασφαλής.
Λίγες μέρες και εφόσον προσπαθούσαμε να χωνέψουμε τα νέα δεδομένα κάτι με έτρωγε......Αποφασίσαμε λοιπόν να πάμε και αλλού, και πήγαμε όχι σε έναν ούτε σε δυο αλλά σε τρεις επιστημονικούς υπεύθυνους σε τρία αντίστοιχα ειδικά κέντρα παρέμβασης, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Φυσικά κάτι ξεκάθαρο δεν ακούσαμε πάρα μονό να ξεκινήσουμε λογοθεραπεία!
Ένιωθα πως κουράζω και ταλαιπωρώ το παιδί.  Δεν ήθελα με τίποτα να του δώσω να καταλάβει πως κάτι έχει. Το ότι δεν μιλούσε δεν σήμαινε πως δεν καταλαβαίνει κιόλας.  Προσπαθήσαμε  να φανεί όσο πιο "παιχνίδι" γινόταν!
Ο τρίτος επιστημονικός υπεύθυνος  μας είχε ήδη γνωρίσει....ήταν άλλωστε το πρώτο  κέντρο ειδικών θεραπειών που επισκεφτήκαμε και μείναμε απόλυτα ευχαριστημένοι από την επαγγελματικότητα,  την ξεκάθαρη διάγνωση και έτσι λοιπόν για να κλείσω τον κύκλο της ταλαιπωρίας, της άγνοιας και της ανασφάλειας που ένιωθα, βρεθήκαμε και πάλι στο γραφείο του...
Τα λόγια του ήταν τα εξής: «Το παιδί έχει μια απλή καθυστέρηση λόγου και οποιαδήποτε άλλη διάγνωση και εφαρμογή ανάλογης θεραπείας δεν μπορεί να γίνει εδώ. Μονό κακό θα του κάνει, αν θέλετε μπαίνω και σε ιατρική κόντρα με την αναπτυξιόλογο. Μια ώρα λογοθεραπεία και μια ώρα εργοθεραπεία για την ένταση που του προκαλεί η έλλειψη επικοινωνίας". Άφησε κάτω το στυλό του και μας κοίταξε.....
Εμπιστευτήκαμε το παιδί μας σε αυτό το κέντρο όχι γιατί ήταν ο μόνος που μας έβγαλε την πιο απλή διάγνωση , αλλά επειδή ήταν ο μόνος που κοίταξε ουσιαστικά το πρόβλημα, έψαξε την αιτία συνδυάζοντας το με την προσωπικότητα του παιδιού!  Και δεν έπεσε έξω όλα έγιναν όπως μας τα πε!  Και έτσι ξεκινήσαμε.....
Κάποιες στιγμές η ωριμότητα ενός παιδιού εντυπωσιάζει.....στην πρώτη μας επαφή με την «δασκάλα» πριν καν του πω το όνομα της , ο μικρός σηκώθηκε την πήρε από το χέρι και της είπε «πάμε» λες και ήξερε πόσο καλό θα του κάνει.

Έξι μήνες μετά την έναρξη της δικής του «σχολικής χρονιάς».
Η κυρία Γεωργία επί του λόγου.
Η αξία της είναι ότι σήμερα ακούω τον γιο μου να φτιάχνει ολοκληρωμένες προτάσεις, να μην χορταίνω να ακούω την μοναδική αυτή φωνή από το πρωί ως το βράδυ.  Είναι εκείνη που ευθύνεται για το γεγονός ότι ο γιος μου κάθεται μονός στο δωμάτιο με το τετράδιο του και διαβάζει.....και όταν τον ρωτάω «τι κάνεις»  μου λέει "διαβάζω μαμά θα ρωτήσει  η δα(σ)κάλα μου διάβασες? Ναι θα πω μαμά!!!
Είναι η «δασκάλα» που παινεύει περισσότερο το παιδί για την πρόοδο του πάρα την δική της δουλειά που είναι πολύ σημαντική!

Η κυρία Κική επί του έργου.
Είναι η αγαπημένη του «δασκάλα»!  Ίσως και να την συμπαθεί για άλλους λόγους γιατί δεν εξηγείται κάθε φορά να με ρωτάει «Σήμερα ποια έχω μαμά;»  και στην απάντηση «την κυρία Κική» να τρέχει να βάλει το καπέλο του και τα κόκκινα all star...και γω να τον ψάχνω και να τον βρίσκω πάντα μπροστά από τον καθρέφτη να καμαρώνει για το μπόι του.
Είναι εκείνη η «δασκάλα» που τον έμαθε να συγκεντρώνεται, να ανεβάζει το επίπεδο δυσκολίας ίσως μονό και μονό για να κερδίσει ακόμα ένα μπράβο από τα πολλά που ακούει!  Είναι η «δασκάλα» που όταν τον παίρνει για μάθημα νιώθω χαρούμενη που η πρώτη του «δασκάλα» στα μάτια του παιδιού μου είναι εκείνη!
Δεν θέλω να αδικήσω καμία και οι δυο είστε υπέροχες!! Κάθε μια δουλεύει σκληρά για να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της. Κάθε μια έχει δώσει στο παιδί μου και κάτι μοναδικό, έχει καταφέρει με τον δικό της τρόπο να κάνει το μικρό μου αγρίμι να μιλάει και να φτιάχνει απίστευτα πράγματα!
Ναι η ειδικότητα σας δεν είναι αυτή που γνωρίζω ακριβώς, όμως για το παιδί μου είστε οι δασκάλες του!  Μιλάει και για τις δυο σας και προσπαθεί να γίνει καλύτερος!
Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα συνεχίσετε τα μαθήματα, αν και χάρη σε εσάς και στην πρόοδο που έχει κάνει το παιδί,  πιστεύω πως δεν θα κρατήσουν και πολύ.
Όμως είμαι σίγουρη ότι ο γιος μου θα σας θυμάται με πολλή αγάπη και ενθουσιασμό!  Άρα αυτό σημαίνει πως έχετε κάνει πολύ καλά την δουλειά σας!
Και ως μαμά του, σας οφείλω ένα ευχαριστώ για όλα!

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΚΑΤΙ ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ.....


Είναι φορές που σε κοιτάζω και σκέφτομαι  πόσο αθώα είναι ακόμα όλα....
Τα συναισθήματα σου , οι σκέψεις σου , οι πράξεις , τα μάτια σου!
Τότε  αναρωτιέμαι,  είμαι ικανή να σε κάνω σωστό άνθρωπο?
Όχι δεν θέλω να σου βάλω καμία ταμπέλα , όχι σωστός να γίνεις  για σένα για τον εαυτό σου!
Να κοιμάσαι τα βράδια χωρίς να σε βαραίνουν οι σκέψεις των πράξεων σου!
Να ξυπνάς και να χαίρεσαι για την μέρα που ξημέρωσε.
Φοβάμαι μην νιώσεις ανασφαλής, μην νιώσεις μόνος, ή ένοχες γεμίσουν το μυαλό σου.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια συνταγή πετυχημένη, κάτι που στα σίγουρα θα πιάσει .
Όμως θα κάνω ότι μπορώ για να σου δώσω σωστά εφόδια, να σου δείξω τον τρόπο να τρέψεις τα καλά σου στοιχεία!
Και να σου πω κάτι...προσπάθησε να μην γίνεις άνθρωπος της ύλης και του εγώ.
Δεν είναι εκεί η ευτυχία μωρό μου.
Φοβάμαι μην νιώσεις λίγος, μην επιτρέψεις σε κανέναν ποτέ να σου δημιουργήσει αυτό το συναίσθημα.
Φοβάμαι την στιγμή που θα πληγωθείς... 
Όμως μην σπάσεις λύγισε μονάχα και να θυμάσαι  πως μέσα σου βρίσκεται η δύναμη που θα σε σηκώσει.
Τρέμω για την στιγμή που θα καταλάβεις πόσο σκάρτος είναι ο κόσμος....
Όταν δεις την ασχήμια που κρύβουν μέσα τους κάποιοι άνθρωποι πίσω από χαμογελαστές μάσκες.
Δεν είναι όμως  όλοι ίδιοι μωρό μου.
Και από φίλους θα προδωθείς  και ίσως και να προσδώσεις....θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους,
ανθρώπους που μετρούν την ζωή τους σε νούμερα.
Όμως ξεχνούν την ανθρωπιά, την αγάπη,  και  πουλάνε πολύ φθηνά τις αξίες.
Μην νιώσεις ποτέ ότι είσαι πάνω από κάποιον γιατί αυτόματα  θα γίνεις ένας από αυτούς...
Θα γνωρίσεις και ανθρώπους που θα σε αγγίξουν, και θα είναι εκεί στα καλά και στα κακά .
Άνθρωποι που ξέρουν να χαρούν την χαρά σου ,να περπατήσουν πλάι σου και να ναι εκεί όταν τους χρειαστείς...γιατί πολύ άπλα μετρούν οι ίδιοι !Εκεί να σταθείς....και εκεί να μείνεις
Και ο πόνος που θα νιώσεις όταν σε προδώσει η αγάπη.....
Ξέρεις πονάει και  έχει άσχημη γεύση, θέλει τον χρόνο της μια πληγή για να κλείσει ! 
Οι πληγές όμως μένουν εκεί για να σου θυμίζουν... να μην επαναλάβεις τα λάθη σου,  να μην ξεχάσεις.
Και δεν μιλάω για αγάπες που στο χρόνο θα τις θυμάσαι με αγάπη ή  θα γελάς, αυτές θα  είναι οι παιδικές αγάπες!
Στην αγάπη  να δίνεις αφοσίωση, στοργή, ευκαιρίες, να αγαπάς βαθιά...να μοιράζεσαι, να δίνεις...
Και αν πληγωθείς  πάλι μην σκύψεις το κεφάλι, και ας πονάει.
Μην σταματήσεις πότε να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις στα θέλω σου.
Όλα γίνονται μωρό μου αρκεί να το πιστέψεις...
Μην θεωρήσεις πότε τίποτα δεδομένο.
Είναι μια καλοστημένη παγίδα μην πέσεις...να την αποφύγεις.
Ξέρω πως όσο και να φοβάμαι και να μην θέλω δεν θα μπορέσω να σε προστατεύω για πάντα , όπως τώρα...
Ξέρω πως και εσύ όπως  όλοι μεγαλώνοντας θα βρεθείς αντιμέτωπος με όλα!
Και θα πρέπει να τα αντιμετωπίσεις, όχι μωρό μου μην αλλάξεις πορεία, μην το αποφύγεις γιατί θα σε γυρίζει πίσω!
Να προσέχεις τις επιλογές σου γιατί μετά θα πρέπει να ζεις με αυτές!
Είμαι διπλά σου να σου δείξω τον δρόμο, τον τρόπο, και εσύ αποφασίζεις τι θα κρατήσεις στην δίκη σου πορεία....Και να θυμάσαι πως θα μπορώ οπότε χρειαστείς να σε βοηθάω...μην διαστάσεις ....αυτά τα λίγα  από τα τόσα πολλά  που φοβάμαι.....
 Η μαμά σου.......


πηγή εικόνας :pinterest

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ!!!!

Όταν μπαίνω σε κάποιο φιλικό σπίτι μου αρέσει να παρατηρώ αντικείμενα, φωτογραφίες, διακοσμημένες γωνίες του σπιτιού που προδίδουν τον χαρακτήρα των ανθρώπων που μένουν μέσα!
Έτσι λοιπόν χτες βρέθηκα για καφέ σε ένα φιλικό μου ζευγάρι.
Τα παιδιά συζούν εδώ και λίγους μήνες !
Έτσι καθώς περίμενα την φίλη μου να ψήσει τους καφέδες μας καθόμουν μαζί της στην κουζίνα.
Όσο εκείνη ασχολιόταν με τους καφέδες μιλάγαμε, το βλέμμα μου περιπλανιόταν στην κουζίνα!
Ένα όμορφο σετ με φλυτζάνια  μια τσαγιέρα  με απαλές αποχρώσεις και πέρλα  κοσμούσε μια βιτρίνα, σίγουρα ανήκει στα  αγαπημένα  της αντικείμενα σκέφτηκα , φαινόταν από τον τρόπο που τα είχε βάλει.
Πιο πέρα ένα σετ από ποτήρια κρασιού,  πρέπει να τους αρέσει το κρασί συνέχισα να σκέφτομαι και όντως πιο πέρα μια συλλογή κρασιών  με επιβεβαίωσε.
Ένα φωτεινό παράθυρο, με λουλουδάτες κουρτίνες, τέσσερα γλαστράκια με κάκτους!
Το βλέμμα μου συνέχισε την περιπλάνηση .....μυρωδικά σε όμορφα  μικρά βαζάκια μαζεμένα σε ξύλινο κουτί που κλείνανε σαν παντζούρια ,μοιάζει να αγοράστηκε πιθανόν σε εκδρομή!
Πάνω στο ψυγείο δυο χαρούμενες φωτογραφίες τους, μια στημένη που κοιτάνε τον φακό και χαμογελάνε για να βγει καλή η φωτογραφία!Η αμηχανία αποτυπώνεται ,δεν μπορεί να κρυφτεί..
Στην δεύτερη φωτογραφία ο αυθορμητισμός πιο εμφανείς ο φακός τους τσάκωσε εκεί που δεν το περιμένανε χαμογελάνε κοιτώντας ο ένας τον άλλον με τρυφερότητα.
Κάτω από τις φωτογραφίες βλέπω ένα σημείωμα το κοιτάω ...διακριτικά!
Μπορώ την ρωτάω?
Ναι μου λέει και χαμογελάει....
Φυσικά το διάβασα και με την άδεια τους το έβγαλα φωτογραφία!
Μ αρέσουν οι άνθρωποι που βάζουν στόχους!
Στόχους που δεν αφορούν τα υλικά αγαθά άλλα την βελτίωση του εαυτού τους!
Ένας μικρός αγώνας  που δίνεται καθημερινά και σίγουρα σας κάνει να νιώθετε καλύτερα,κάθε προσπάθεια που αποδίδει ένα ακόμα χαμόγελο και δύναμη για να συνεχίζετε!
-Είχαμε και πέρσι στόχους....μου λέει καθώς βάζει τον καφέ στα φλυτζάνια
-Τα καταφέρατε φαντάζομαι?
-Ναι γι αυτό μπήκαν καινούριοι, μου λέει περήφανη
 -Τα χαρτάκια τα κρατάς?
-Όχι ....
-Όχι????Να τα κρατάς γιατί κάποια στιγμή θα "σκαλίζεις τα συρτάρια" σου και όταν θα βρεις τα ξεχασμένα χαρτάκια  θα θυμηθείς όσα μπορεί να ξεχάσατε η όσα καταφέρατε!
-Έχεις δίκιο μου λέει....δεν θα τα ξαναπετάξω!!!

Μου άρεσε πολύ η ιδέα αυτή!
Ένα χαρτάκι για να σου θυμίζει πως μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου και της  υπερκατανάλωσης υπάρχουν άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν πράγματα άλλα συναισθήματα!
Άνθρωποι που ψάχνουν τρόπους να κάνουν την ζώη τους όμορφη , χαρούμενη και πλούσια μέσα από το εμείς!
Η ευτυχία είναι μέσα μας δίπλα μας.Αρκεί να τη δούμε!
 Κάποιες φορές ψάχνουμε μάταια να γεμίσουμε την ψυχή μας με υλικά  ξεχνώντας την ομορφιά γύρω μας.
Περιμένουμε να πάρουμε κάτι που δεν έχουμε δώσει βουλιάζοντας όλο περισσότερο στην μοναξιά και την απομόνωση.
Η νομοτέλεια της ύπαρξης των ανθρώπων είναι η αγάπη , μου είπε κάποτε κάποιος.
Τότε θα πρέπει να την δίνουμε απλόχερα στον άνθρωπο μας να φεύγει από μέσα μας και να πιάνει τόπο .
Να κάνουμε όνειρα, βάζοντας  στόχο  ένα καλύτερο αύριο μέσω της αλλαγής που ξεκινάει από τον καθρέφτη μας!
Κάθε στόχος που άφορα την πληρότητα του εσωτερικού κόσμου νομίζω ότι είναι ένα  πολύτιμο δώρο που  μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας!



Σας το αφιερώνω παιδιά και σας εύχομαι  να πραγματοποιήσετε κάθε στόχο σας   και η σχέση σας να γεμίζει χαρά και αγάπη μέσα από την βελτίωση σας!!!!Α και με το καλό ο πρώτος σας στόχος!!!Ευχαριστώ που με αφήσατε να μοιραστώ κάτι τόσο προσωπικό σας!!!

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.....!

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕΡΟΣ Α
Λίγο πριν την αποχώρηση για τις καλοκαιρινές διακοπές μαζεύεις μαζεύεις...το μονό που ίσως να μην θεωρείς απαραίτητο είναι το πορτατίφ!
Μην ξεχάσεις ζακέτα σε περίπτωση ψύχρας ,φαρμακείο σε περίπτωση πυρετού,εμετού,τσιμπήματος κ.τ.λ, αυτοκινητάκια, μπρατσάκια, ρούχα κολόνιες , πουκάμισα,και γενικά όλη την γκαρνταρόμπα!
Οι βαλίτσες κοντεύουν να εκραγούν,έχεις βάλει τόσα πράγματα  λες και θα αλλάξεις πλανήτη!
Πρώτη στάση  εξοχικό, πολύ γρήγορα  συνειδητοποιείς ότι τα τόσα καλλυντικά, αξεσουάρ, ρούχα παπούτσια που έχεις πάρει σου είναι εντελώς άχρηστα,δεν προλαβαίνεις ούτε να κάτσεις.
Βρίσκεις  λίγη σκιά στη σκάλα, στέκεσαι εκεί  μην παει το παιδί .
Το παιδί φεύγει και παει στα κάγκελα ,τον πλησιάζεις ,μπαίνει στο σπίτι βγαίνει από την πίσω πόρτα.
Τρέχεις από πίσω, όταν βγεις εκείνος ήδη  αδειάζει όλη την ξηρά τροφή στο κατοικίδιο!
Κλειδώνεις μπας και το περιορίσεις λίγο, εκείνος τελικά ξεγλίστρα  σαν χέλι και παίζει με το λάστιχο!
Το πλυντήριο που μόλις άπλωσες μαζί με το κινητό σου είναι μούσκεμα!
Ο ίδρωτας στάζει πάνω σου, νιώθεις εξάντληση...διότι νωρίτερα έχεις πλύνει μπαλκόνια έχεις στρώσει κρεβάτια έχεις μαγειρέψει έχεις παει παράλια, όπου ούτε εκεί κατάφερες να κάτσεις.
Τελικά βρίσκεις κάτι να απασχολήσεις το δίχρονο γιο σου. 
Επιτέλους σκέφτεσαι ...πιάνεις τον καφέ άλλα δεν πίνεται ο πάγος έχει λιώσει εδώ και ώρα κοιτάς το παιδί και δεν σου φαίνεται περίεργο που έχει βαρεθεί ήδη το παιχνιδάκι του και τώρα βγάζει το χώμα από τις γλάστρες.
Κάθε μισάωρο και μια επανάληψη του προηγουμένου...η ώρα είναι ακόμα εφτά και συ φοράς τα ίδια ρούχα από το πρωί, αν και έχεις φέρει όλη την ντουλάπα σου!
Ο άντρας σου είναι ακριβώς στην ίδια κατάσταση με σένα ,κοιτάτε ο ένας τον άλλον και τότε ο μικρός σας κάνει κάτι καλό!Χαρά , μπράβο και παλαμάκια!
Ξανά κοιτάτε ο ένας τον άλλον,  χαμογελάτε είναι τα πάντα για σας και τον λατρεύεται τι και αν έχετε εξαντληθεί!
Τα παραπάνω αυτόματα δεν έχουν καμία σημασία ,τον κοιτάς με θαυμασμό άλλωστε το παιδί χαίρεται τις διακοπές του όπως εκείνο ξέρει καλύτερα..
ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕΡΟΣ Β
Φτάσαμε Λευκάδα,
τα παιδιά παίζουν ,τρέχουν πέρα δώθε και δεν σταματούν πουθενά .
Ο μικρός κλασσικά δεν βγαίνει από την θάλασσα .
ΑΠΌ ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΧΊΣΩ...
Οι μέρες περνάνε γρήγορα και γω δεν ξέρω αν πρόλαβα να ρουφήξω την ομορφιά της Λευκάδας.
Να μυρίσω τον αέρα της, να γευτώ τον ήλιο πίνοντας έναν καφέ,να διαβάσω το ένα από τα δυο βιβλία που πήρα μαζί μου στις διακοπές.
Δεν ξέρω καν αν πρόλαβα να χαρώ την οικογένεια μας  .
Άλλωστε τι να πρωτοκάνεις....
Να χουζουρέψεις στο κρεββάτι? Να μοιράσεις πρωινές αγκαλιές στο κρεββάτι ?
Να να χαρείς το μικρο σου πλασματάκι ?
Να να φιλήσεις τον άνδρα σου ?
Να φας πρωινό, να φτιάξεις τσάντα θαλάσσης  να περιποιηθείς το ταλαιπωρημένο από τον ήλιο κορμί...να φρεσκαριστείς? Μπαίνετε  στο αυτοκίνητο...
Εφόσον φτάσεις , να  βρεις να παρκάρεις, ξεφόρτωσε τσάντα με παιχνίδια για την παράλια τσάντα θαλάσσης,καρεκλάκι σκηνή για τον ήλιο ψυγειάκι  με κολατσιό, το παιδί σου. 
Φυσικά και έναν καφέ στο χέρι ,και μετά φορτώσου σαν γαϊδούρι ..το παιδί πειράζει τα πάντα κλωτσάει την άμμο θέλει να τρέξει προς την θάλασσα αγνοώντας την δίκη σας κατάσταση .
Το βλέμμα ψάχνει το σημείο που θα κάτσετε,  καταϊδρωμένος φτάνεις και εκεί ξεκινάει ένας νέος αγώνας..
Ο μικρός είναι έτοιμος να μπει στην θάλασσα με τα ρούχα φυσικά, εσύ πριν προλάβεις να αφήσεις την τελευταία τσάντα τρέχεις να προλάβεις το παιδί.
Και ξεκινάει η ίδια κασέτα, περίμενε να βάλουμε μπρατσάκια αντηλιακό,περίμενε έλα βοήθα με στάσου ,λίγο ακόμα ,ελα πίσω ,καπέλο ,μισό λεπτό και άλλες παρόμοιες λέξεις σε repeat 100 φορές
Επιστρέφεις να στήσεις την σκηνή τα καρεκλάκια να βάλεις και εσύ λίγο αντηλιακό να μαζέψεις τα ρουχαλάκια,  ωστόσο έχεις ήδη πλησιάσει το παιδί σου καμία δεκάρια φορές γιατί πετάει πέτρες η  απομακρύνεται.
Και όταν είναι όλα έτοιμα τι να πρωτοκάνεις...
Να κολυμπήσεις,  να παίξεις, να να πεις καμία κουβέντα με την παρέα σου να πιεις λίγο καφέ.
Στο τέλος ξανά μαζέυεις φορτώνεσαι ξανά με όλα τα παραπάνω συν λίγη κούραση και πας προς το αυτοκίνητο.
Ο γλυκό σου παιδάκι έχει χορτάσει θάλασσα παιχνίδι φρούτα αγκαλιές .Μπαίνετε στο αμάξι και στην πρώτη στροφή κοιμάται ήδη!
Το αποτέλεσμα το ξέρεις καλά.....μέχρι να φτάσετε,  να βρείτε ταβερνάκι να φάτε εκείνος θα  έχει ξυπνήσει για τα καλά οπότε όταν θα γυρίσετε στο δωμάτιο εκείνος θα ναι ξανά γεμάτος ενέργεια εσείς όμως?
Φυσικά έχεις περάσει καλά έκλεψες κάνα 10 λεπτό να πιεις τον καφέ σου, να διαβάσεις κάνα δυο σελίδες από το βιβλίο σου.
Κολύμπησες στα υπέροχα νερά του νησιού!
Τα ματάκια του λάμπουν από χαρά , χαίρεται είναι ευτυχισμένος .
Και τότε συνειδητοποιείς ότι έχεις περάσει υπέροχα ,νιώθεις την ευτυχία της στιγμής, οικογενειακές διακοπές που δεν σου θυμίζουν σε τίποτα τα χρόνια που είχες παει διακοπές χωρίς παιδί!
Και φυσικά δεν τις συγκρίνεις αν και βαθιά μέσα σου θα ήθελες κάνα τετράωρο υπνάκο ακόμα!
Τελικά γυρίζοντας πίσω θα έχεις στην μνήμη σου όμορφα τόπια, υπέροχες τιρκουάζ παραλίες .
Γέλασες έγινες για λίγο παιδί.
Ανταλλάξετε πολλές αγκαλιές και φιλία γέμισατε μπαταρίες και αναμνήσεις .
Όλη η  ταλαιπωρία  των καλοκαιρινών διακοπών  άξιζε!!

"06/08/2013 (εγκρεμνοί Λευκάδα) δεκάλεπτο break  χαλάρωσης, ευτυχώς πάντα μαζί μου έχω τετράδιο και στυλό"

!

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΜΑΜΑ?


Εγώ πότε θα μεγαλώσω μαμά, με ρωτάς.
Θα μεγαλώσεις μωρό μου...
θέλω να γίνω μεγάλο παλικάρι τοοοοοοσο μου λες ,και τεντώνεις  τα χεράκια σου...
Γιατί βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε?
Και μόλις μεγαλώσουμε αναπολούμε τα χρόνια εκείνα που ήμασταν μικρά!
Κάθε φόρα που με ρωτάς , θυμάμαι έμενα να κάνω τις ιδέες ακριβώς ερωτήσεις!
Μην βιάζεσαι έλεγαν όλοι, και πρώτη πρώτη η μαμά μου!
Εδώ και κάτι χρόνια κατάλαβα το γιατί.....
Είναι φορές που θα θελα να γυρίσει ο χρόνος πίσω, για λίγο χωρίς να αλλάξω κάτι.
Πάρα μονό να κλέψω μια στιγμή μονάχα .
Να ξεχάσω για λίγο την σκληρότητα του κόσμου,τον πόνο της ψυχής,την κακία και όλα όσα γνωρίζεις μεγαλώνοντας!
Ποσό πολύ θα θελα έστω και μια μέρα να παίξω  για λίγο με την αδερφή μου....
Να κάτσω σε θρανίο και να περιμένω το διάλειμμα, γελώντας με τους συμμαθητές μου.
Να προσπαθώ να μετρήσω τα άστρα!
Να ξαπλώνω στο κρεββάτι και να περιμένω να έρθει η μαμά και ο μπαμπάς για το φιλί της καληνύχτας!
Θυμάμαι που ήθελα τόσο πολύ να γίνω 18 χρόνων που και στα 19 ακόμα 18 έλεγα!
Όταν μεγαλώσουμε μωρό μου να ξέρεις ότι δεν μικραίνουμε πια....σου απαντώ
Με κοιτάς......ματάκια μου όμορφα,μα δεν  ξέρεις ακόμα τι ωραία που είναι να σκέφτεσαι μονό τι ώρα θα παίξεις...
Να σκέφτεσαι πότε θα έρθει το σαββατοκύριακο .
Να χαίρεσαι με τόσο δα μικρά καθημερινά πράγματα που οι μεγάλοι δεν μπορούν να τα δουν!
Να ξερες τι ωραία που είναι όταν φτιάχνουμε σπιτάκια από σεντόνια και κρυβόμαστε μέσα.....
Όταν τρέχεις να μπεις  κάτω από τα σκεπάσματα και  μου φωνάζεις μαμά έλα έρχεται καταιγίδα!
Με κάνεις να νιώθω παιδί ενώ εσύ θες να μεγαλώσεις....μη βιάζεσαι θα μεγαλώσεις....
Σε βλέπω.. όταν στέκεσαι δίπλα σε αντικείμενα και κοιτάς αν ψήλωσες....αν φτάνεις και  υστέρα χαίρεσαι.
Να σου πω κάτι ....και εγώ το έκανα!
Η όλη σου η ενέργεια νομίζω  οφείλετε στο γεγονός ότι το μυαλουδάκι σου είναι καθαρό από σκέψεις ,από άγχος....από όλα!
Κάθε μέρα που περνάει γίνεσαι όλο και πιο μεγάλος μωρό μου....
Αλήθεια μαμά?
Αλήθεια μωρό μου....
Κοίτα μαμά μεγάλωσα......
Μεγάλωσες μωρό μου ναι.....
Μαμά όταν μεγαλώσω  θα πάρω αεροπλάνο.
Και θα σε πάω Παρίσι ,μην ανησυχείς εγώ δεν φοβάμαι μαμά εσύ θα κάθεσαι δίπλα μου.....